[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,310 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,008 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,155

    Overall
    110,310

ตอนที่ 53 : ตอนพิเศษ : กวางที่พ่ายแพ้ (1) #เต็มตอน [ธีมมาเฟีย]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    21 มิ.ย. 60

ตอนพิเศษ : คุณซาย 


"ฮึก" 


"..." 


บางครั้งก็ได้รับชัยชนะก็ไม่ได้ผลที่ดีเสมอไป 


มีผู้ชนะก็ย่อมมีผู้แพ้ มีผู้ที่ได้รับและผู้ที่สูญเสีย เสือที่กัดกินกวางผู้หยิ่งทระนงโดยไร้สติสัมปะชัญญะย่อมตะกละตะกลามเพราะไม่บ่อยนักที่จะมีเนื้อหวานๆ ให้ลิ้มลอง  


หากแต่เมื่อกินจนอิ่มหนำก็ย่อมได้สติและกลับมาสู่ความเป็นจริง 


เสือร้ายกระพริบตาปริบมองกวางหนุ่มที่นอนหายใจรวยริน ก้มมองกรงเล็บตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดกวางและเศษเนื้อหนังน่าสยดสยองแล้วหลับตาลง 


มันตะกละมากเกินไป 

 

 

พลตำรวจเอกโลกันต์นั้นคุ้นชินกับการเอาชนะจนเคยตัว ยิ่งอุปสรรคนั้นยากเท่าไหร่มันก็ยิ่งกระตุ้นให้ตำรวจนายนี้กระตือรือร้นที่จะเอาชนะมันมากขึ้นเท่านั้นโดยไม่สนผลที่ตามมา บ่อยครั้งที่โลกันต์ต้องมานั่งแก้ปัญหาที่เกิดจากความเลือดร้อนและนิสัยขี้เอาชนะของตัวเอง 


ครั้งนี้ก็เช่นกัน โลกันต์เพิ่งมารู้สึกชัดๆ อีกครั้งเมื่อนายใหญ่แห่งอังศุชวาลสะอื้นตัวสั่นเทากอดหมอนโซฟาแน่นราวกับว่ามันเป็นที่พึ่งทางจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าตัว 


"..เวส 


ตำรวจหนุ่มเรียกเสียงเบา นี่เป็นอีกครั้งที่เขาปล่อยให้สัญชาตญาณส่วนลึกทำงานอีกแล้ว 


"พอแล้ว..เวสเงยหน้าขึ้นสบตาโลกันต์ทั้งๆ ที่น้ำตายังคลอเบ้า "แค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว ผมมีงานต้องทำ 


นายท่านหนุ่มกระชับเสื้อตัวเองที่ยับยู่ยี่ไม่เป็นชิ้นดีแล้วยังเลอะคราบบางอย่างอีกด้วยมือสั่นๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นกลับไปเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุดเป็นสูทสีขาวที่มีสำรองไว้เผื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝันอีกตัว  


"แม่ง..โลกันต์ไม่ได้รั้งเวสไว้ อดไม่ได้ที่จะนวดขมับตัวเอง "กูทำอะไรลงไปวะ.." 


ตำรวจหนุ่มถอนหายใจเหนื่อยๆ เขารู้ว่าเหตุการณ์มันพาไปและรู้อีกว่านี้คงเป็นครั้งแรกของเวสด้วย เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้จะว่าประทับใจก็ประทับใจจะว่าเลวร้ายก็เลวร้าย สำหรับเขาแล้วมันดีเชียวล่ะแต่กับเวสแล้วคงจะเป็นอย่างหลัง เวสอาจจะอยากได้ความรักก็จริงแต่คงไม่อยากได้แบบเมื่อกี้แน่ๆ 


ไม่อย่างงั้นนายท่านที่แสนจะหยิ่งทระนงและไร้ใจนั่นจะปล่อยน้ำตาออกมางั้นเหรอ น่าแปลกที่แค่เขาก็เห็นก็รู้สึกปวดใจจะแย่แล้ว ยิ่งสาเหตุมันเป็นเพราะเขาอีกยิ่งทำให้รู้สึกผิดจนอยากดึงเวสมากอดแน่นๆ แล้วขอโทษ 


แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้อีกเพราะเขาเพิ่งจะขืนใจอีกฝ่ายไป ต่อให้เป็นผู้ชายเหมือนกันก็เถอะทั้งเขาทั้งเวสเพิ่งรู้จักกันจริงๆ ได้ไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ 


ทุกอย่างมันกำลังแย่ลง ทั้งๆ ที่เขาอยากทำให้มันดีขึ้นแท้ๆ 


ครืด 


โลกันต์พ่นลมหายใจออกมาแล้วหยิบโทรศัพท์ที่พอจะเดาๆ ได้ว่าเป็นลูกน้องคนสนิทที่ทักมา 

 

###1 : ลูกพี่เป็นไงบ้าง 

###1 : ลูกพี่ 

###1 : โหลๆ  

###1 : ... 

 


พลตำรวจเอกหนุ่มเปิดอ่านเงียบๆ กำลังจะพิมพ์ตอบว่ายังอยู่ดีครบสามสิบสองไม่มีส่วนไหนขาดหรือเกิน 

 


โครม! 


โลกันต์ชะงักมือที่พิมพ์แล้วหันไปมองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทแต่ช่องประตูซี่เล็กๆ แถบล่างก็พอจะมองเห็นลางๆ ว่าเป็นนายท่านหนุ่มที่ล้มไปกองบนพื้น ไม่แน่ใจว่าเพราะลื่นเพราะอะไรที่ทำให้เป็นแบบนั้น 


แต่ที่แน่ๆ มันทำให้พลตำรวจเอกรู้สึกผิดเป็นบ้า 


"โทษว่ะโลกันต์พึมพำก่อนที่จะลบข้อความทั้งหมดที่ตัวเองกำลังจะพิมพ์ตอบและแทนที่ด้วยการบล็อกไลน์ของลูกน้องคนสนิทแทน 


เคร้ง! 


โลกันต์ขบกรามกรอดเมื่อได้ยินเสียงล้มซ้ำสอง รู้สึกอยากจะพังประตูเข้าไปประคองเวสแต่อีกฝ่ายก็คงไม่ต้องความช่วยเหลืออะไรจากเขา 


พลตำรวจเอกหนุ่มสูดหายใจลึกทบทวนการตัดสินใจบางอย่างของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย 

 

ลบ "LINE" หรือไม่ 

การลบแอพนี้จะลบข้อมูลของแอพด้วย 

ยกเลิก         ตกลง 

 

มือหนากดเข้าที่ปุ่มตกลงเพื่อลบข้อมูลสำคัญทุกอย่างที่อยู่ในไลน์และตัดการติดต่อของตัวเองกับลูกน้อง โลกันต์รู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะมีผลต่อตำแหน่งเขาแน่ๆ ถ้าขืนเขายังดันทุรังที่จะทำมันต่อไป 


อย่างแรกเลยสิ่งที่เกิดขึ้นคงจะเป็นเงินที่ส่งให้สถานเด็กกำพร้าทุกเดือนนั้นถูกตัดไป บ้านรถทุกอย่างที่เขาใช้น้ำพักน้ำแรงในการขวนขวายมันมาก็คงจะถูกยึดเพราะเขาคงไม่มีโอกาสได้ส่งต่อ 

ทุกอย่างกำลังที่เขาทำมาเพื่อสร้างชีวิตมั่นคงในภายภาคหน้ากำลังถูกทำลายอย่างสมบูรณ์แ 


น่าแปลกที่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเศร้าอะไรนักเพราะสิ่งที่เขาตั้งใจที่จะแลกมันกับความสูญเสียของเขาก็คือการได้อยู่ข้างกายนายท่านหนุ่มผู้น่าสงสารแห่งอังศุชวาล 


เขารู้ว่าการกระทำของเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรคนโง่แต่เขาก็หวังว่าก็ลงทุนครั้งนี้ก็จะได้ผลกำไรที่สมน้ำสมเนื้อ 


โลกันต์จ้องร่างที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเนียนกริบตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับว่าไม่ได้เกิดเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ขึ้น พลเอกหนุ่มขบกรามนิดๆ เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเวสยามที่ก้าวเดินแต่เจ้าตัวก็พยายามซ่อนมันด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ 


"เตรียมตัวซะ งานถูกเลื่อนเวลา" 


นายท่านหนุ่มพูดเสียงเย็นชาก้มมองนาฬิกาแบรนด์ดังที่ข้อมือและมองโลกันต์ด้วยสายตาตำหนิ "ผมให้เวลาคุณสิบห้านาทีสำหรับการเตรียมตัว ถ้าคุณช้ากว่านั้นผมจะไล่คุณออก" 


โลกันต์มองเวสที่พูดอยู่แล้วกลืนน้ำลายเอือก 


น่าแปลกที่เขารู้สึกอยากดึงเวสมาฟัดเป็นบ้าแต่ท่าทีที่แสดงออกไปคือรับคำนิ่งๆ แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำตามคำสั่งของนายใหญ 


นายท่านใหญ่แห่งอังศุชวาลมองตามเสือตะกละที่เข้าห้องน้ำไปแล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ ออกมา "...เฮ้อ" 


เวสทิ้งตัวลงบนโซฟาที่เกิดเหตุการณ์บ้าๆ ขึ้นแล้วเบ้หน้าเมื่อมันเสียดจนแทบหลุดเสียงร้อง ตำรวจนี่แรงเยอะเป็นบ้า เวสเอนหลังพิงพนักแล้วหลับตาครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ 


มันเป็นครั้งแรกที่จริงๆ ที่เขารู้สึก 'กลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ อาจจะเผลอคล้อยตามไปบ้างแต่เมื่อมีความเจ็บปวดเข้ามาเกี่ยวข้องมันก็ทำให้เขาได้สติและหวาดกลัว ต่อให้มันจะรู้สึกดีแต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันไม่ควรเกิดขึ้น 


โลกันต์เป็นตำรวจบัดซบที่เขาควรกำจัดออกไปจากชีวิตแต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงตัดใจฆ่าอีกฝ่ายทิ้งไม่ได้สักที ทุกอย่างของพลตำรวจเอกนี่ตรงกับสเป็คของเขา เขารู้ว่าตัวเองเป็นเกย์ตั้งแต่สมัยมปลาย รู้ว่าตัวเองอยากโดนปกป้องมากกว่าเป็นฝ่ายปกป้องใคร อยากถูกกอดแน่นๆ มากกว่าโดนกอด แต่ที่แน่ๆ คือเขาอยากเป็นคนที่ถูกรักมากกว่าเป็นฝ่ายรัก.. 


กับชีวิตทุกวันนี้ที่ไล่ลาความรักจากครอบครัวมันก็ทำเขาล้าจนคิดเรื่องอื่นไม่ได้แล้ว เขากระหายความรักของครอบครัว อิจฉาน้องๆ ที่ได้รับความรักจากพ่อ คิดถึงแม่ที่เสียไปแล้ว เขาอยากไดัทุกอย่างแต่ไม่เคยได้สักอย่าง อำนาจของเงินตราอาจจะสามารถทำให้เขาเลือกใครก็ได้มาอยู่ข้างกายแต่เมื่อเงินหมดเขาก็คงไม่ต่างจากหมาสักตัว 


และเขาก็ไม่อยากเป็นหมาตัวนั้น.. เขาจึงไม่ยอมเปิดให้ใครเข้ามาสักที 


เวสกัดปากแน่นเมื่อนึกถึงสัมผัสร้อนผ่าวที่กัดกินตัวเองอย่างตะกละเมื่อกี้ 


ทำไมต้องเป็นตำรวจด้วยนะ... ที่เขาถูกใจ เป็นคู่ค้าหรือลูกน้องยังง่ายกว่านี้เลย 


"เวส" 


เวสสะดุ้งนิดๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่คาดว่าจะวิ่งผ่านน้ำเพราะอาบไวมาก และต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าโลกันต์ในชุดสูทสีดำเข้มนั่นดูดีกว่าตัวเองประมาณสิบเท่า ทั้งๆ ที่ยังไม่สวมเนคไทด้วยซ้ำไป 


"ผมผูกเนกไทไม่เป็น คุณผูกให้ผมหน่อยสิ" 


โลกันต์พูดด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ เนคไทนี่เป็นอะไรที่เขาไม่ถูกด้วยจริงๆ ผูกทีไรออกมาอุบาทว์ทุกที เวลาออกงานเขาเลยซื้อเนกไทแบบซิปมาเลย 


"อืมเวสเบี่ยงสายตาไปทางอื่นลุกขึ้นยืนแล้วคว้าเนคไทที่พาดอยู่บนไหล่ขึ้นมาคล้องคอโลกันต์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยและผูกเนกไทความยาวพอดีตัวให้กับโลกันต์ได้อย่างง่ายดายราวกับเสกขึ้นมา 


"คุณผูกเก่งจัง" 


เวสเลิกคิ้วมองเสือร้ายที่ทำตัวเป็นแมวเชื่อง เขาเมินสีหน้าเหมือนรู้สึกผิดนั่นแล้วเดินนำออกจากห้องทันทีโดยไม่พูดอะไรและต้องขบฟันกรอดเพราะความเสียดที่เกิดทุกย่างก้าว 


นายท่านหนุ่มพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดและฉุนเฉียวหันไปถลึงตาใส่ตัวต้นเหตุที่ยังยืนงงอยู่ที่เดิม 


"รีบตามมาสิ งานไม่ได้เริ่มตอนตีสอง!" 


โลกันต์หลุดขำพรืด ที่อยู่ๆ โดนด่าแบบไม่ทันตั้งตัว เมื่อกี้เขามัวแต่ยืนชื่นชมเนกไทที่นายท่านแห่งอังศุชวาลผูกให้อยู่ มันพอดีกับขนาดตัวเขาและสวยมาก 


"ครับ นายท่าน" 


พลตำรวจเอกรับคำยิ้มๆ รีบวิ่งตามไปก่อนที่นายท่านหนุ่มแห่งอังศุขวาลจะฉุนเฉียวมากกว่านี้ 

 

 

 


งานประมูลเพชรเพื่อการกุศลนั่นถูกจัดขึ้นอย่างโอ่อ่าที่โรงแรมพาเลซ โรงแรมที่ติดอันดับท็อปเท็นที่ดีที่สุดในเอเชีย การจัดงานครั้งนี้แม้จุดประสงค์งานนั้นจะดูดีแต่ทุกความจริงที่ซ่อนไว้หลังฉากกลับเน่าเฟะ มันเป็นสังคมไฮโซที่ผู้คนสวมหน้ากากเข้าหากัน คนใหญ่คนโตต่างพากันมาร่วมงานนี้เพื่อเจรจาธุรกิจอวดความร่ำรวยหรือหาซื้อเด็กที่หมายตาจากแค็ตตาล็อกที่สถานเด็กกำพร้าเตรียมมา 


ทุกอย่างในนี้มันเลวร้ายแต่สิ่งที่สื่อนำเสนอคือความร่ำรวยและความใจบุญของเหล่าเศรษฐี คนทั่วไปอาจจะมองว่ามันเป็นการอวดรวยที่ดีเพราะอย่างน้อยมันก็สร้างอะไรดีๆ ให้กับสังคมได้บ้าง 


ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องนี้แต่ผลประโยชน์ที่เกี่ยวเนื่องต่อกันเป็นทอดๆ นั้นยั่วยวนใจกว่าศีลธรรมที่ควรจะมี ประเทศนี้เป็นประเทศที่ปกครองด้วยระบบอุปถัมภ์และเงินตรา การที่จะหยุดวงจรเหล่านี้แทบเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ตาม 


ที่หน้างานนั้นค่อยๆ มีคนทยอยมาด้วยรถแบรนด์ดังราคาหลักล้านไปจนถึงสิบยี่สิบล้าน ทุกคนที่ลงมาจากรถล้วนสวมชุดสีขาวสะอาดให้เหมาะกับงานมงคลส่วนคนติดตามนั้นจะสวมชุดสีดำเพื่อให้ง่ายต่อาการแยกว่าใครเป็นใคร 


นักข่าวจากหลายสำนักพากันถ่ายทอดสดหรือสัมภาษณ์กันแขกแต่ละคนที่เข้ามากันอย่างชุลมุน เพราะมีจำนวนไม่น้อยเลยที่เป็นดาราหรือนักธุรกิจชื่อดังที่น้อยครั้งนั้นจะปรากฎตัว 


หากแต่ตอนนี้ก็มีนักข่าวหลายสำนักที่หยุดยืนนิ่งๆ จ้องรถหรูสีดำที่น่าจะมีเพียงตระกูลเดียวในประเทศที่ใช้รถยี่ห้อนี้ เมื่อรถมาเทียบและประตูเปิดออก นักข่าวที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบถ่ายรูปทันทีจนเกิดแสงแฟลชวูบวาบจนร่างโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาอดไม่ได้ที่จะหยีตาลงเพื่อไม่ให้ดวงตารับแสงมากเกินไป 


เวสยกมือไหว้ฉีกยิ้มจางๆ ให้นักข่าวอย่างเป็นมิตร ดึงรูปลักษณ์ที่บุคคลทั่วไปรู้จักออกมาใช้อย่างเชี่ยวชาญ มันเป็นหน้ากากที่เวสใช้บ่อยจนต่อให้หลับก็คงละเมอใช้หน้ากากนี เวสยืนรอโลกันต์สักพักเมื่อโลกันต์มาอยู่ข้างๆ ตัวก็สาวเท้าไปตอบคำถามเรื่อยเปื่อยของนักข่าวที่ชอบเอาไปลงกอสซิป 


โชคร้ายที่เวสคงไม่คาดคิดว่านักข่าวจะเตรียมคำถามบางอย่างเอาไว้ 


คำถามบางอย่างที่รุนแรงจนอาจจะกระชากหน้าคนดีหลุดออกได้.. 


"สวัสดีครับ คุณเวสนักข่าวสำนักหนึ่งยื่นไมค์ไปหาเวส "งานครั้งนี้้เป็นการเปิดตัวน้องชายสุดหล่อรึเปล่าครับผมเห็นคุณเฟเนกส์มาก่อนคุณแล้วในนามของอังศุชวาล ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์เลยนะครับเนี่ยที่เจอน้องชายผู้ลึกลับคนนั้นของตระกูลนี้" 


"...ลมหายใจของเวสสะดุดทันที นัยน์ตาสีทองฉายแววงงงุน 


หมายความว่ายังไงพ่อบอกให้เขามางานนี้ไม่ใช่เหรอแล้วทำไมเฟเนกส์ถึงได้มางานก่อนเขาอีกล่ะ หรือว่าเวลาที่เขาไม่อยากให้มาถึงมันมาถึงแล้ว 


ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีตื้นขึ้นมาจนเวสแทบเผลอร้องไห้ออกมา 


"คุณเวส?" 


เสียงนักข่าวเรียกชื่อซ้ำทำให้เวสตั้งสติได้แล้วฉีกยิ้มตอบอย่างเชี่ยวชาญ 


"แน่นอนครับ ตระกูลของเราชอบการทำบุญอยู่แล้ว" 


อยากขำชะมัด... กับตระกูลที่ทำธุจกิจด้านมืดทุกแขนงอย่างเขา ไม่น่ากล้าพูดคำนี้ออกมาด้วยซ้ำ 


"นั่นสินะครับ อ่าแล้วช่วงนี้..นักข่าวคนเดิมยิ้มพราย "มีคนที่สนใจไหมครับผมว่าคุณก็รู้ตัวนะครับว่าเป็นที่สนใจมากพอสมควร" 


เวสยังคงยิ้มแม้ในใจจะสบถไม่หยุด คำถามที่เขาเกลียดมากที่สุดก็พวกคำถามหลอกถามแบบนี่เนี่ยแหละ ลองเขาตอบว่ามีสิได้ขึ้นหน้าหนึ่งเล่นๆ แน่หรือไม่ก็โดนไปเขียนข่าวเพื่อขายเขาอย่างสนุกสนาน 


นายท่านหนุ่มแสร้งก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วฉีกยิ้มหวานก็เดิม "ขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมนัดคนไว้นิดหน่อย" 


"อ่า น่าเสียดายจังนะครับ" 


ฝ่ายนักข่าวเองก็รู้ดีว่าโดนตัดบทแล้วจึงยอมปล่อยเวสไปอย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามช่วงนี้นายท่านเวสแห่งอังศุชวาลก็ไม่ได้โด่งดังอะไรนัก ต่อให้เอาไปเล่นข่าวก็ไม่ค่อยมีใครสนใจสักเท่าไหร่  


ผิดกับอีกคนที่เข้าไปในงานแล้วเมื่อกี้ ที่เปี่ยมไปด้วยสเน่ห์เหลือร้ายกับดีกรีทายาทธุรกิจบ่อน้ำมันนับพันล้าน ความร่ำรวยที่เยอะจนน่ากลัวนั่นกลับไม่ได้ทำให้ทายาทที่ว่าเป็นคนที่หยิ่งเลยสักนิด บนใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรน่าคบหาอยู่เสมอ 


"เสียดายเนอะที่ไม่ได้สัมภาษณ์คุณอัลฟิน" 


นักข่าวอีกช่องว่าขณะที่มองเข้าไปในงานข้างใน พวกเขาได้รับอนุญาตแค่ถ่ายทำข้างนอกเท่านั้นส่วนข้างใจะมีนักข่าวอีกทีมที่เป็นของผู้จัดทำเอง 


"ว่างั้น" 


ชายคนที่สัมภาษณ์เวสแห่งอังศุชวาลพ่นลมหายใจออกมาเซ็งๆ แล้วดูรูปเวสในโทรศัพท์มือถือที่ตัวเองแอบถ่ายไว้เล่นๆ เมื่อกี้ นัยน์ตาสีดำเป็นประกายวาววับราวกับตาแมวเมื่อเห็นรอยกัดเล็กๆ ที่พ้นออกจากคอเสื้อ 


ใบหน้าที่เคยเซ็งจับจิตตอนนี้แสยะยิ้มรีบเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเกงเกง 


ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องสนุกให้เขาทำแล้วสิ 

 

 


"ผมเกลียดงานแบบนี้ชะมัด 


โลกันต์กระซิบคุยกับเวสขณะที่กำลังยืนนิ่งๆ ข้างโต๊ะกลมเฝ้ารอเวลาเปิดงานที่จะเริ่มขึ้นในอีกไม่นาน 


เวสเหลือบมองตำรวจหนุ่มที่สวมหน้ากากดำทึบครึ่งใบหน้าดุๆ "ผมกำลังใช้สมาธิ ถ้าคุณมีปัญหามากก็กลับไปซะแล้วอย่ามายุ่งกับผมอีก" นายท่านหนุ่มพูดเสียงแข็งแล้วพยักเพยิดไปทางนึงที่มีตำรวจชั้นผู้ใหญ่ยืนคุยกันเฮฮาในมือถือแก้วไวน์ราคาแพง 


โลกันต์หน้าบึ้งนิดๆ ไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าเวสจะอยากโยนเขาทิ้งมาก ตอนนี้เยื่อใยอะไรให้กันไม่มีสักนิดจนเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก เวสคนนั้นทั้งยียวนและเร่าร้อนมากทีเดียว 


เพราะความเบื่อหน่ายระดับสิบทำให้โลกันต์มองนู่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย เขาเคยไปพวกงานทำนองนี้ก็จริงแต่ก็ไม่ค่อยสนใจเนื้องานสักเท่าไหร่ ที่ไปก็เพราะหน้าที่เท่านั้นและเขาก็ยืนแค่พอเป็นพิธีและชิ่งกลับก่อนที่จะโดนรุมแนะนำลูกสาวให้  


นัยน์ตาสีแดงกลอกไปมาเอื่อยๆ ก่อนที่จะไปหยุดที่เดียวกับเวสใบหน้าคมคายที่ซ่อนไว้ใต้หน้ากากจึงขมวดคิ้วแน่น 


"เฟเนกส์ อังศุชวาล" 


โลกันต์คำรามชื่อในลำคอ ว่าคนพี่น่ากลัวแล้วคนน้องยิ่งน่ากลัวกว่า รายนี้ดูแลเรื่องธุรกิจระหว่างประเทศตั้งแต่การค้าอาวุธสงครามยันยาเสพติด เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในคนที่เขาหมายหัวจะเอาเข้าคุกเลยทีเดียว 


ดูเหมือนว่ารังสีอาฆาตของโลกันต์จะรุนแรงมากจนเฟเนกส์ที่กำลังคุยยิ้มแย้มกับคู่ค้าต่างชาติหันมามองทำเอาคนพี่ที่ยืนข้างๆ โลกันต์สะดุ้งนิดๆ 


เวสขบกรามกรอดเมื่อสบตากับน้องชายตัวเอง ทั้งๆ ที่ไม่ได้พูดอะไรกันด้วยซ้ำแต่เขากลับรู้สึกถึงความเกลียดของน้องที่อยากเข้ามาทำลายเขาให้ย่อยยับจนเละไม่เป็นชิ้นดี สายตานั้นเหยียดหยามเขาเสร็จก็เบนไปมองโลกันต์ นัยน์ตาสีทองของเฟเนกส์แฝงความประหลาดใจนิดๆ ก่อนที่จะขยับปากพูดโดยไร้เสียง 


'ขยะแขยงว่ะ' 


'เสือก' 


เวสขยับปากด่าตอบ ตั้งแต่ที่น้องประกาศตัวเป็นศัตรูกับเขา เขาก็เลิกเกรงใจอีก สายสัมพันธ์ที่เขาพยายามประคับประคองไว้ถูกเฟเนกส์ตัดทิ้งเป็นร้อยรอบจนเขาตัดสินใจเลิกที่จะทำตัวเป็นพี่ที่ดี 


เขาเหนื่อยมากเกินพอแล้ว! 


เฟเนกส์อ่านปากออกแต่ไม่สะทกสะท้าน ไหวไหล่ให้เวสกวนๆ แล้วหันไปคุยจ้อกับคู่ค้าต่อไม่สนใจพี่ตัวเองอีก 


"แม่งเวสสบถหงุดหงิด เขารู้ว่าเขาไม่ควรสนใจน้องแต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้สักที  


"ดูน้องคุณกับคุณรักกันดีนะ" 


"ผมไม่ได้ถามความเห็นคุณ" 


เวสขู่แง่งกำลังจะสบถด่าต่อก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นชายร่างใหญ่สวมชุดสูทเทาเข้ากับผมสีเทาตัดสั้นติดศีรษะก้าวอาดๆ ไปมาในงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสดูเป็นมิตรไม่ต่างกับหมาโกลเด้นที่ร้องแฮ่ๆ กระดิกหางกับทุกคน 


โดยที่ไม่รู้ตัวเวสเผลอก้าวถอยหลังไปชิดกับโลกันต์ 


"ทำไมต้องวันนี้ด้วยนะ" 


เวสจิบไวน์ที่เหลือจนหมดแก้ว พยายามให้แอลกอฮอล์เจือจางความกังวลของตัวเองลง สำหรับในธุรกิจมืดแล้วอัลฟินก็คือสิงโตดุที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับตระกูลอังศุชวาลมาตลอด พวกเขาแข่งขันกันด้านธุรกิจมาตลอดโดยผลัดกันแพ้และชนะ แต่ช่วงหลังๆ มานี้จะเป็นฝ่ายอังศุชวาลมากกว่าที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้.. 


"กลัวอะไรของคุณ" 


มือที่กำหมัดแน่นของเวสถูกมือหนารวบไปจับ 


เวสแกะออกทันทีหันซ้ายหันขวาอย่างลนลาน "ทำบ้าอะไรของคุณโลกันต์ ผมไล่คุณออกแล้ว คุณจะไสหัวไปที่ไหนก็ไป ไป!เวสพูดเสียงลอดไรฟัน  


ไอ้ตำรวจนี่กำลังทำให้เขาเสียสมาธิจนแทบทำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ 


"คุณพกสมองมาด้วยรึเปล่าถึงได้ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร คุณอย่าล้ำเส้นให้มันมากกว่านี้ ไม่งั้นผมจะฆ่าคุณตรงนี้นี่แหละ!" 


เวสด่ากราดเมื่อมีโอกาสได้ด่าคนแต่ระดับน้ำเสียงที่ใช้ด่านั้นกลับเบามาก 


โลกันต์ยิ้มแห้งรีบปล่อยมือทันควัน "ใจเย็นน่า ผมก็แค่เป็นห่วงคุณเท่านั้นเอง" 


"ผมไม่ต้องการ" 


นายท่านหนุ่มพูดอย่างไร้เยื่อใยและพอหันไปมองอัลฟินอีกก็สะดุ้งเฮือกซ้ำสองเพราะไอ้น้องตัวดีของเขามันเดินเข้าไปหาอัลฟินแล้ว! และไอ้มุมที่กำลังเดินไปก็เป็นมุมมืดซะด้วย 


เวสแทบจะลืมทุกอย่างกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาทันที  


เพราะนอกจากจะเป็นศัตรูทางธุรกิจแล้วอัลฟินยังเกลียดตระกูลอังศุชวาลเข้าไส้อีกด้วย! เขาไม่มั่นใจสักนิดว่าน้องตัวเองจะมีความสามารถพอที่จะคุยกับอัลฟินที่น่ากลัวราวกับสิงโตจริงๆ ได้ 


"มีอะไร?" 


เสียงทุ้มแข็งกร้าวถามเฟเนกส์เสียงเข้มด้วยใบหน้ายิ้มแย้มหากแต่นัยน์ตาสีเทาที่เฟเนกส์นั้นราวกับจะบดขยี้อีกฝ่ายให้ตายทั้งเป็น 


เฟเนกส์เผลอสั่นนิดๆ เพราะไม่ค่อยมีใครทำเสียงแข็งใส่นอกจากพ่อ "ก็ทักทายตามมารยาทยังไงครับ คุณอัลฟิน" 


อัลฟินแค่นเสียงหัวเราะดูถูก "ผมไม่อยากมารยาทดีกับพวกคุณว่ะแล้วใช้ดวงตาสัตว์ร้ายมองเฟเนกส์นิ่ง "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ พวกอังศุชวาล.." 


ดูเหมือนว่าเฟเนกส์จะประเมินตัวเองสูงไป ทำให้ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนอ้ำอึ้งหัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว สำหรับเฟเนกส์แล้วนี่คงจะเป็นครั้งแรกๆ ที่โดนคนหมายชีวิตซึ่งหน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 


"คุณมีอะไรกับน้องผมรึเปล่าครับ?" 


น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลน่าฟังเอ่ยขัดบรรยากาศ  


อัลฟินที่คุ้นเคยกับเสียงนี้ดีรีบคลายบรรยากาศฆ่าฟันและแทนที่ด้วยบรรยากาศชื่นมื่นแทน ซึ่งมันก็ชื่นมื่นจนแทบจะมีดอกไม้สีชมพูโปรยปรายรอบๆ ด้วยซ้ำ 


"เวส ในที่สุดคุณก็มา 


ใบหน้าหล่อเหลายิ้มพอใจโดยไม่ปิดบัง มองเวสด้วยแววตาหวานเชื่อม "สรุปคุณสนใจจะมาร่วมกับผมรึยังผมให้คุณเป็นกรณีพิเศษเลยนะ คุณจะตั้งชื่อธุรกิจของเราว่าอะไรก็ได้ ผมตามใจคุณ" 


เวสยิ้มแห้งๆ ตอบ 


เขาไม่ได้กลัวอัลฟินหรอกแต่กลัวไอ้สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ต่างหากล่ะ! 


"ไม่ล่ะ ผมโอเคแล้วกับที่เป็นอยู่ตอนนี้" 

 

 

 ---------------

ปีนี้ไรต์ยุ่งจริงจัง  แงแงแงแง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1305 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 08:19
    สนุกสุดๆๆๆๆๆ
    #1305
    0
  2. #1304 MeowMeow99 (@MeowMeow99) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 23:18
    เป็นเรื่องที่ถ้าขึ้นแจ้งเตือนจะรีบกดเข้าไปเลยแหละค่ะ
    #1304
    0
  3. #1303 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 23:01
    โอ้ยยย อัลฟินดีงามมากมายยยยยยยยย ให้ตายสิ เวสสสสสส สนใจสิงโตบ้างไหมมมมมม
    #1303
    0
  4. #1302 tungminpe (@tungminpe) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 08:25
    สนุกสุดๆๆๆๆๆ
    #1302
    0
  5. #1299 cuteymummy (@cuety) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 04:57
    เด็ดไปอี้กกกก
    #1299
    0
  6. #1298 MeowMeow99 (@MeowMeow99) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 00:41
    รอค่ะรออออ
    #1298
    0