[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,220 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,013 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,065

    Overall
    110,220

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 : ฝันร้ายของเวสเปอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    29 ก.พ. 59

ตอนที่ 5

              “ เจ้าเสือ เจ้าเสือ ทำไมมีมังกรบนนั้นล่ะ ”

                เวสเปอร์เงยหน้ามองอย่างสนใจโดยที่ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังกล่าวถึงนั้นหมายเอาชีวิตอยู่

                โลกัสแค่นเสียงหัวเราะทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้สึกขำ

                ข้าจะตอบเจ้าว่าอะไรดี องค์ชาย..

                หัวใจของโลกัสเย็นเยียบ

                เหตุใดที่ราชาถึงได้เอาชีวิตบุตรแท้ๆ ของตัวเองกัน ?

                ข้าเคยได้ยินว่าราชาเมืองนี้เป็นพวกนิยมความสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างไร้ที่ติ เขาเป็นราชาที่ได้ชื่อว่าเกรียงไกรที่สุดเท่าที่มีมา บุตรชายคนแรกที่ควรจะเป็นผู้สืบทอดที่เกรียงไกรไม่แพ้กันกลับเป็นแบบนี้

                มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลย เวสเปอร์..

                “ พวกมันก็แค่อยากเล่นไล่จับกับพวกเราน่ะ ”

                องค์ชายยิ้มกว้าง

                “ ปล่อยข้าลงสิ เจ้าเสือ ! ข้า ข้าก็อยากเล่นด้วย ”

                “ ข้าได้ชื่อว่าวิ่งไวที่สุดนะ ถ้าเจ้าอยู่กับข้า มังกรพวกนั้นจะตามจับเจ้าไม่ทัน  ”

                อุบายหลอกเด็กกลับมาอีกครั้ง

                บางทีข้าก็รู้สึกว่าข้ามีลูกติดมาด้วย

                พยัคฆ์ดำคิดขำๆ ในหัว

                ถึงแม้ในเวลาปกติโลกัสจะแข็งกร้าวกับทุกคน แต่เมื่ออยู่กับองค์ชายคงจะทำแบบนั้นไม่ได้

                องค์ชายที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะถูกฆ่า

                แม้แต่การป้องกันตัวเองยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

                ถ้าหากข้าไม่ช่วยองค์ชาย

                คงจะไม่มีร่างในอ้อมกอดของข้าตอนนี้

                “ งั้น งั้นข้าอยู่กับเจ้าก็ได้ แต่ว่า เจ้าเสือห้ามโดนจับได้นะ ! ” องค์ชายหัวเราะคิกคัก “ ถ้า ถ้าเจ้าวิ่งไม่ทันต้องโดนมังกรทับแน่ ”

                โลกัสยิ้มมุมปาก

                “ กับแค่มังกรไม่กี่ตัว มันไม่ได้ทำให้ข้ากลัวหรอก เวสเปอร์ !

                พุ่งตัวไปข้างหน้าเหมือนกับพยัคฆ์ที่เต็มไปด้วยพละกำลังและดุดัน ฟินน์วิ่งตีคู่สะบัดหัวไปมาเนื่องจากมันยังไม่หายง่วงดี

                โชคดีของโลกัสและเวสเปอร์ที่ป่านั้นไม่ได้รกมากจึงสามารถวิ่งได้อย่างง่ายดาย

                “ สนุก สนุก ”

                องค์ชายระบายยิ้ม

                มันเป็นความรู้สึกที่ข้าไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

                ความเป็นอิสระที่สามารถไปที่ไหนก็ได้ที่อยากไป

                ป่าที่ข้าเคยเห็นในหนังสือนิทานตอนนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้า

                เหมือนกับความฝัน

                ฝันที่ดีมากๆ มีเจ้าเสือใจดีกับเจ้าแมวน่ารักเป็นเพื่อนของข้า

                ถ้าหากเป็นความฝัน

                ข้าไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย

                “ ร้องไห้ทำไม องค์ชาย ”

                โลกัสถามเพราะรู้สึกถึงความเปียกของแขนเสื้อที่ถูกเวสเปอร์ดึงไปเช็ดน้ำตา

                “ ... เจ้าเสือ เจ้าเสือ เจ้ามีอยู่จริงใช่ไหม ”

                นัยน์ตาสีทองเหม่อลอยคำพูดเหมือนจะคุยกับโลกัสแต่ก็ไม่ใช่

                จมอยู่ในภวังค์ของตัวเอง

                “ ข้า ข้า จะพยายามทำตัวไม่ให้ปัญญาอ่อนนะ ”

                ลมหายใจของโลกัสสะดุด

                หยุดฝีเท้าหันมาใส่ใจกับร่างในอ้อมกอด

                “ ฉะนั้นเจ้าอย่า อย่าทิ้งข้าเลยนะ ข้า ข้าไม่อยากอยู่ที่บ้าน ”

                เวสเปอร์ยิ้มกลบเกลื่อนน้ำตาของตัวเอง

                “ เจ้าเสือ เจ้าอย่ารำคาญข้าเลย ”

            ฮื่ออออ

            เสียงมังกรคำรามมาพร้อมกับเสียงตีปีกในอากาศ

                พวกมันรู้ตัวแล้ว !

                โลกัสคิดอย่างหงุดหงิด แต่ไม่ได้ร้อนรนที่จะตั้งรับวางองค์ชายลงบนหลังฟินน์ ดึงมือเล็กๆ ขององค์ชายทาบหน้าของตัวเอง 

                “ ข้ามีอยู่จริง เวสเปอร์ และจะไม่มีวันทิ้งเจ้าไว้ที่ไหนทั้งนั้น ”

                ให้คำมั่นก่อนจะตบหัวฟินน์เบาๆ

                “ พาเวสเปอร์ไปซ่อนตัว

                ฟินน์ขู่รับในลำคอ งับคอเสื้อของเวสเปอร์ที่ถูกโลกัสยื่นให้

                “ เจ้าเสือ.. เจ้าจะไปไหน ”

                “ เล่นกับพวกมังกร ”

                ตอบสั้นๆ ก่อนจะหยิบดาบออกมา

                หลับตาสูดลมหายใจลึก

                ตั้งสมาธิให้แน่วแน่กับการต่อสู้

                เดิมทีพยัคฆ์ดำไม่ได้ตั้งใจจะสู้กับมังกรที่มีถึงสิบตัว

                เพราะเสียเวลา

                ดาบสีดำเป็นประกายวาววับเมื่อปะทะกับเพลิงของมังกรไฟตัวแรก

                “ ข้าจะให้โอกาสให้พวกเจ้าหนีไป !!

                ตะโกนเสียงดังก้อง

                “ เพื่อให้กบฏอย่างเจ้ากลับไปทวงอำนาจงั้นเหรอ ! ไม่มีทาง ข้าเป็นทหารของราชา ย่อมให้ความสำคัญกับบ้านเกิดตัวเองที่สุด เจ้าอย่าหวังว่าจะรอดไปได้ ”

                เป็นเสียงชายฉกรรจน์เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลตะโกนกลับมา

                น้ำเสียงเย่อหยิ่งจองหองแสดงถึงความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง

                เป็นอีกหนึ่งแม่ทัพที่ฝีมือดีแต่ในช่วงที่เกิดเรื่องนั้นได้กลับบ้านพอดี พอรู้ข่าวก็รีบควบมังกรของตัวเองออกมาตามล่าทันที

                มังกรที่เหลืออีกเก้าตัวล้อมกรอบพยัคฆ์ดำไว้จนแทบไม่ช่องว่างให้หลบหนีอีกต่อไป

                ผู้คนที่อยู่ใน ณ บริเวณนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือกรำศึก

                ที่มาพร้อมกับสัตว์วิเศษ

                “ ถ้าต้องการแบบนั้น ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน ”

                ยิ้มเย็นเยียบ

                ดาบสีดำเกิดเพลิงทมิฬโชติช่วง

                พยัคฆ์ดำนั้นสามารถใช้เวทได้

                เมื่อครั้งก่อนที่ปะทะกันที่ร้านอาหารเป็นเพียงการประลองเชิงดาบที่วัดฝีมือกันจริงๆ  ไม่จำเป็นต้องใช้เวทในการร่วมต่อสู้

                “ น่าเสียดายที่เจ้าคงจะมีโอกาสพูดแค่นี้ ” เสียงทุ้มต่ำพูดเยาะเย้ยก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างย่ามใจของทหาร

                พรรคพวกที่มีมากกว่าทำให้พวกเขาคิดกันไปเองว่าพยัคฆ์ดำนั้นไม่มีทางรับมือได้

                ต่อให้เก่งขนาดไหน ถ้าต้องรับมือกับสัตว์วิเศษสิบตัวกับยอดฝีมืออีกสิบคนด้วยตัวคนเดียวก็ถือว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก

                ซึ่งสิ่งพวกนี้ทำให้โลกัสโกรธจนถึงขีดสุด

                มังกรถึงกับอยู่นิ่งไม่ได้เพราะจิตสังหารอันแรงกล้าของพยัคฆ์ดำ

                นัยน์ตาสีเลือดแดงก่ำราวกับเป็นเลือดจริงๆ ที่อยู่ในนั้น

                นักรบกรำศึกเห็นโลกัสเงียบคิดว่าโดนเมินจึงตัดสินใจโจมตีกันทันที ไม่รีรออะไรอีก

                แต่น่าเสียดายที่มังกรคู่หูนั้นกลับหมอบลงตัวสั่นไม่กล้าขยับตัว

                พวกมันกำลังกลัว กลัวอย่างที่ไม่เคยกลัวมาก่อน

                การย่างเท้าแต่ละก้าวของพยัคฆ์ดำทำให้พวกมันสะดุ้ง

                เคร้ง เคร้ง เคร้ง

            โลกัสรับดาบที่ฟันเข้ามารอบตัวในชั่วพริบตาได้อย่างง่ายดาย

                “ เวรเอ๊ย ! ” หนึ่งในทหารของราชาสบถ

                จำนวนที่มีมากกว่าดูจะไม่เป็นประโยชน์เลยสักนิด

                พยัคฆ์ดำที่เก่งกาจและโหดเหี้ยมดูจะไม่ใช่เป็นเพียงคำเล่าขานของหมู่นักเดินทาง

                มันมากกว่านั้นซะอีก !

                ตูม

                เวทเพลิงลูกยักษ์ถูกดาบของโลกัสปัดออกไปทางอื่นจนเกิดหลุมยักษ์

                โลกัสยิ้ม

                “ น่าเสียที่พวกเจ้าคงจะมีโอกาสพูดแค่นี้ ”

                ทวนคำพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

                แต่คำพูดเหล่านั้นกลับสะท้านในอกทหารของราชา

                พวกเขามีโอกาสแค่นี้

 

                “ เจ้าแมว  เจ้าจะพาข้าไปไหน ” เวสเปอร์ร้องเสียงหลง

                อย่างที่รู้ว่าฟินด์เป็นเสือมันจึงตอบเวสเปอร์ไม่ได้

                “ ฮึก เจ้า เจ้าจะพาข้าไปทิ้งเหรอ แต่เจ้าเสือบอกว่าจะไม่ทิ้งข้านะ ”

                เวสเปอร์สะอึกสะอื้น

                ข้าไม่อยากกลับไปจริงๆ นะ

                ฟินน์วิ่งต่อไปได้สักพักใหญ่ๆ จึงมาหยุดอยู่ที่ถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง เสือขาวรีบปล่อยองค์ชายนั่งลงบนพื้นเข้าไปคลอเคลียทันที มันรับรู้มาตลอดทางว่าเวสเปอร์ร้องไห้เรื่องอะไร

                “ เจ้าแมว เจ้าแมวห้ามไปไหนนะ ”

                เวสเปอร์กอดฟินน์แน่น

                “ ถ้าเจ้าทำ ข้าจะฟ้อง ฟ้องเจ้าเสือว่าเจ้าทิ้งข้า ”

                ฟินน์หูลู่ลงหมอบกับพื้นเอาหัวคลอเคลียหน้าท้องเชิงสำนึกผิด

                ซึ่งมันก็จั๊กจี้จนองค์ชายหัวเราะออกมา

                “ เจ้าแมวอย่ามุดสิ ฮ่าๆ ”

                รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

                โดยที่ไม่รู้ตัวได้มีบางอย่างคืบคลานเข้ามาใกล้

                สิ่งที่แฝงตัวอยู่ในความมืด กัดกินวิญญาณเมื่อสบโอกาส

                นัยน์ตาสีแดงหมุนริ้วเมื่อเห็นเหยื่อใกล้ๆ

                ลิ้นเปียกตวัดเลียริมฝีปากอย่างกระหาย

                ก่อนที่จะตะครุบร่างเวสเปอร์ทันที !    

                โฮกกก

            ฟินน์คำรามเสียงดังลั่นด้วยความตกใจเมื่อเห็นบางอย่างกระโจนออกมาจากถ้ำ

                ก่อนที่มันจะหันไปมางุนงง

                สิ่งนั้นหายไปแล้ว

                เมื่อมันหันกลับมามองที่ๆ องค์ชายเคยอยู่ก็ตกใจจนหางฟู

                องค์ชายหายไป !

                ฟินน์คำรามเรียกให้นายของมันมาหา

                กู่ร้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

                ในขณะเดียวกันก็พยายามดมหากลิ่นขององค์ชาย

                โดยที่ไม่รู้ว่าห่างกันเพียงบางสิ่งกั้นเท่านั้น

 

                “ เจ้าแมว เจ้าแมว เจ้าหายไปไหน ”

                เวสเปอร์ตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อตอนนี้ขยับตัวไม่ได้อีกทั้งยังมืดจนมองไม่เห็นอะไร

                “ ข้า ข้าทำอะไรผิดไปรึเปล่า ข้าขอโทษ ฮึก ”

                องค์ชายเผลอกัดปากตัวเอง

                น้ำตาอาบใบหน้า

                ข้าทำผิดอีกแล้วใช่ไหม

                ฟ่อ

            ขู่เบาๆ ข้างหูองค์ชายและบรรจงเลียใบหูด้วยลิ้นปลายแฉก

                ลมหายใจเวสเปอร์สะดุด

                มือเย็นเฉียบ

                ปากคอสั่น หอบหายใจทางปาก

                กลัว

                สัมผัสแปลกปลอมไม่ได้ทำให้รู้สึกจั๊กจี้เหมือนที่เจ้าแมวทำ

                เล็บยาวสัมผัสต้นขาองค์ชายและกดเข้าไปช้าๆ จนเลือดไหลออกมา

                หัวของเวสเปอร์ว่างเปล่า

                เพราะถูกความกลัวกลบจนเต็ม

                สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

                สติปัญญาที่ยังเด็กทำให้ทำอะไรไม่ถูก

                นัยน์ตาสีทองเบิกกว้าง

                เมื่อเห็นว่าสิ่งที่กำลังคุกคามตัวเองคืออะไร

                เพื่อป้องกันการเสียสติ

                ร่างกายของเวสเปอร์จึงตอบโต้ด้วยการทำให้เวสเปอร์สลบไป

                “ ดี.. ”

                ปีศาจแสยะยิ้มลำพองใจ

                อาหารมื้อใหญ่ของมันกำลังเริ่มต้น

 

                “ เวสเปอร์เจ้ามาเล่นเพลงนี้ให้แม่ฟังหน่อยสิ ”

                เวสเปอร์ยิ้มยิงฟันตอบ

                “ อื้อ ! ข้าจะ ข้าจะเล่นให้ท่านแม่ฟังทุกเพลงเลย !

                จรดปากที่ปลายขลุ่ย

                บรรเลงออกมาอย่างง่ายดาย ท่วงทำนองเพลงที่เล่นนั้นมีการเล่นจังหวะเสียงสูงสลับต่ำให้ดูตื่นเต้นก่อนจะทิ้งช่วงด้วยน้ำเสียงหวาน

                มือบางลูบหัวเวสเปอร์เบาๆ เมื่อเวสเปอร์เล่นเพลงจบ

                “ เก่งมาก เวสเปอร์  ถ้าเจ้าเล่นเก่งแบบนี้ ไม่แน่ท่านพ่ออาจจะชอบเหมือนกัน ”

                พูดพร้อมยิ้มละมุนอย่างใจดี

                องค์ชายกอดแม่ตัวเองแน่น

                “ ข้า ข้าอยากให้ท่านพ่อชอบ ”

                ตึง ตึง

            เสียงกลองดังแว่วจากที่ไกลๆ ด้วยจังหวะดุดันเมื่อองค์ราชากับรัชทายาทคนรองเสด็จผ่าน

                มือที่เคยลูบหัวเบาๆ เปลี่ยนเป็นกำหัวเวสเปอร์แน่น

                เวสเปอร์กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ

                “ ท่านแม่.. ”

                “ อีเธอร์... ”

                ชื่อน้องชายของข้า..

                เวสเปอร์นั่งตัวแข็งไม่กล้าขยับตัว

                ท่านแม่จะไม่เหมือนเดิมสักเท่าไหร่ เวลาที่รู้ว่าท่านพ่อกับน้องไปไหนมาไหน ข้าไม่เคยเจอน้องข้านานแล้ว ตั้งแต่ที่น้องข้าเกิดมาท่านพ่อก็เอาไปอยู่ด้วย ข้าเคยได้ยินว่าการมีน้องชายเป็นเรื่องที่สนุกมากๆ

                แต่ข้ากับน้องชายไม่เคยเล่นด้วยกันเลย ถ้ามีโอกาสข้าอยากเล่นด้วยจัง

                “ เพราะเจ้า ! เวสเปอร์ เพราะเจ้า !

                ตวาดด่าเสียงดังลั่น

                “ ข้า ข้าขอโทษ ”

                องค์ชายก้มหน้าต่ำรู้สึกเจ็บหัวเมื่อถูกกระชากแต่ก็อดกลั้นไว้

                ท่านแม่จะเปลี่ยนไปมากกว่านี้ถ้าข้าร้องไห้

                “ ขอโทษงั้นเหรอ ! เจ้ารู้ไหม ทำไมข้ากับเจ้าต้องมาทนอยู่ในที่แบบนี้ เพราะเจ้าไงเวสเปอร์ !! เจ้ามันปัญญาอ่อนเป็นที่อับอายของสายเลือดราชา ผมสีขาวของเจ้าอีก เจ้าไปขุดมันมาจากที่ไหน

                เวสเปอร์กัดปากน้ำตาคลอหน่วง

                “ ข้าขอโทษ ท่านแม่ ”

                ผลั่ก

            องค์ชายกุมหัวตัวเองแน่นเมื่อถูกโขกกับกำแพง

                ท่านแม่ของข้าเมื่อไหร่จะกลับมานะ

                ผลั่ก

            มีเลือดเปรอะกับกำแพงถึงได้ยอมหยุดมือ

                “ หวังว่าเจ้าจะฉลาดขึ้น ”

                ความมึนงงทำให้เวสเปอร์ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าแม่ของตัวเองกำลังพูดอะไร

                “ ข้ารักท่านแม่.. ”

                พูดเสียงสั่น

                “ รักข้า รักข้างั้นเหรอ ? เวสเปอร์ ข้าเคยรักเจ้ามากจนกระทั่งที่รู้เจ้าปัญญาอ่อน ข้าก็เกลียดเจ้า ถ้าหากว่าไม่มีเจ้าแล้วข้ามีแค่อีเธอร์ ข้า ข้าคงได้อยู่ที่บ้านจริงๆ ไม่ใช่ที่สกปรกแบบนี้ ”

                โชคดีเวสเปอร์ทั้งมึนงงและไม่เข้าใจในสิ่งซับซ้อน

                ไม่เช่นนั้น

                หัวใจที่เคยบริสุทธิ์อาจแตกเป็นเสี่ยงๆ

                มีดปลอกผลไม้ที่ปลอกให้เวสเปอร์กินเมื่อเที่ยงถูกวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ

                เกิดรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของแม่เวสเปอร์

                “ ดูสิ เวสเปอร์ มีดเล่มนี้คงจะใช้ในการตัดสินความผิดของเจ้าได้ !

                หยิบมีดมาถือผลักร่างเวสเปอร์ลงกับพื้น

                เวสเปอร์ถึงเริ่มได้สติกลับมา

                “ ท่านแม่.. ”

                เรียกเสียงสั่นเทา

                “ อย่ามาเรียกข้าว่าแม่ !

                พูดจบก็กดมีดไปที่ท้องของเวสเปอร์

                อ้ากกกกกก

            เวสเปอร์กรีดร้องเสียงดังลั่นเรียกให้คนรับใช้ที่มีอยู่น้อยนิดวิ่งหน้าตื่นกันมา

                “ เรียกคนมาจะฆ่าข้างั้นเหรอ หึ ! อย่าหวังที่จะทำแบบนั้นกับข้าเลย ”

                ดึงมีดออกจากช่องท้องแทงที่อกของตัวเองทันที

                เวสเปอร์ตาเบิกกว้าง

                ตัวสั่นเทากว่าทุกครั้ง

                กุมหัวตัวเอง

                “ พอแล้ว ! ฮืออออ พอแล้วว ”

                “ อยากจบมันใช่ไหม

                เวสเปอร์เผลอพยักหน้าไม่รู้ตัว

                เสียงกระซิบดังแผ่วเบาที่ข้างหู

                “ หยิบมีดเล่มนั้นขึ้นมาแทงไปที่อกของเจ้า ทุกอย่างก็จบแล้ว ”

                คล้ายกับควบคุมตัวเองไม่ได้ยื่นมือสั่นๆ ไปหามีด

                “ เวสเปอร์ ! อย่าไปฟังไอ้ปีศาจกินวิญญาณนี่มันพูด ”

                เวสเปอร์ชะงักกระพริบตาปริบ

                “ เจ้าอยากจบมันไม่ใช่เหรอ เวสเปอร์.. ”

                ปีศาจยังไม่ยอมแพ้พยายามพูดกล่อม

                “ เจ้าไม่อยากเดินทางไปกับข้าต่อ ? ดินแดนใหม่ๆ  ที่เจ้าไม่เคยไปข้าจะพาเจ้าไปเอง ”

                ใคร ?

                ความรู้สึกคุ้นเคยผสมกับโหยหาฟุ้งในอก

                “ ถ้าไม่ตื่น ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่ ส่วนเจ้าเสืออย่างข้าจะเดินทางไปต่อนะ ”

                เจ้าเสือ...

                “ เจ้าเสือ !!

                เวสเปอร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อเห็นโลกัสก็โผกอดสะอื้นฮักทันที

                ปีศาจกินวิญญาณดึงเอาความทรงจำที่ถูกซุกซ่อนไว้ส่วนลึกของเวสเปอร์ออกมา

                ความทรงจำเลวร้ายที่มีเพียงร่างกายที่จดจำได้เป็นอย่างดี

                โลกัสลูบหลังเวสเปอร์เบาๆ ใช้มืออีกข้างขยี้ควันสีดำจางจนเกิดเสียงดังกร็อบแล้วค่อยปล่อยไป

                 “ ข้า ข้าฝันถึงท่านแม่ ฮึก ท่านแม่เกลียดข้า ”

                สีหน้าของโลกัสอ่อนโยน

                กอดเวสเปอร์แน่นด้วยแขนสองข้าง

                “ ข้าจะพาเจ้าไปกินอาหารอร่อยๆ ที่นอนอุ่นๆ ฉะนั้นหยุดร้องไห้เถอะ ”

                เวสเปอร์ไม่ตอบกอดโลกัสแน่น

                โลกัสถอนหายใจดึงตัวเวสเปอร์ออกมานั่งตักตัวเอง

                “ เจ้าสนใจแค่ข้าก็พอ เวสเปอร์ ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า ”

               

               

               

               

               

               

               

               

           

               

               

               

               

               

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #1468 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 10:53
    เราว่าที่จริงน้องไม่ได้อาการหนักขนาดนี้ การเลี้ยงดูของพ่อแม่ส่งผลต่อเด็กจริงๆ
    #1468
    0
  2. #1456 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 15:01
    อหหหหหห แม่แย่มากกกก
    #1456
    0
  3. #1424 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:21
    สงสารน้องงงง แม่น้องเป็นอะไร ก่อนหน้ายังดีๆอยู่เลย ทำไมถึงอยู่ดีๆก็ทำร้ายน้อง ฮือออ
    #1424
    0
  4. #1416 MaliLa 111 (@rosemary111) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:45
    ทำไมน่าสงสารอย่างเน้
    #1416
    0
  5. #1383 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:22
    น้องงงงงงงงงงงง
    #1383
    0
  6. #1365 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:18
    ฮือ น้อง น้ำตาคลอเลยอ่ะ ;--;
    #1365
    0
  7. #1317 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:18
    อีคุณปีศาจ
    #1317
    0
  8. #1306 iceize123 (@iceize123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2560 / 21:39
    อ่านไปร้องไป สงสารเวสเปอร์
    #1306
    0
  9. #1220 chawagan (@cshpuy94) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 04:25
    โถ่เอ๊ยเวสเปอร์เกือบไปแล้วเชียว
    #1220
    0
  10. #1215 see B (@Aimmy_secret) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 11:36
    สงสารเวสเปอร์ แต่เจ้าแมวน่ารักก><
    #1215
    0
  11. #1194 Gottomon (@gottomon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 20:56
    อยากจะร้อง สงสารเวสเปอร์มาก ถ้าไม่เจอเจ้าเสือ เจ้าแมว จะเป็นไง ไม่อยากคิดเลย
    #1194
    0
  12. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 16:54
    โอ้ย เวสเปอร์น่าสงสารมากกก ฮือออออออ
    #914
    0
  13. #837 kuroneko2546 (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 19:16
    กรี้ดดดดด มาม่าหกเต็มเลยค่า
    #837
    0
  14. #823 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 07:16
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ มาม่าทุกตอน
    #823
    0
  15. #765 K_sushi_P (@K_sushi_P) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 22:31
    อ้ากกกกกกก จะหาพ่อแบบโลกัสได้จากที่ไหนคะไรท์!!!
    #765
    0
  16. #764 K_sushi_P (@K_sushi_P) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 22:30
    อ้ากกกกกก จะหาพ่อแบบโลกัสได้จากไหนคะไรท์!!!
    #764
    0
  17. #713 Tfkong (@Tfkong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    โลกัส อบอุ่น จัง
    #713
    0
  18. #657 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 02:24
    โมเม้นที่อบอุ่นอร้ายยยยย
    โลกัสเเลดูอบอุ่นขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่กับองค์ชาย
    #657
    0
  19. #632 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:08
    ถ้าเจ้าไม่ตื่น ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่ ตกคำว่า นี่ ไปหรือเปล่าค่ะ
    เจ้าเสือ เป็นใครกันเเน่นะ ผู้ที่เก่งกาจขนาดนี้ทำไมถึงออกเดินทางเเต่ก็นะ ปล่อยมันไปเถอะ~~~~ มานั่งอ่านความมุ้งมิ้งฟุ้งฟิ้งของเวสเปอร์ เจ้าเเมว เเละเจ้าเสือต่อดีกว่า เจ้าเเมวน่ารักมากเลยอ่ะ ที่บอกว่าตกใจจนหางฟู ฮิๆ

    ตอนนี้เกลียดองค์ราชาที่สุดเเล้ว เเค่เพราะลูกตัวเองเกืดมาปัญญาอ่อนถึงกับขังภรรยาตัวเองกับลูกชายไว้เนี่ยนะ ถามจริง ยังมีความเป็นพ่อกับสามีอยู่หรือเปล่าห่ะ สงสารเวสเทอร์ ตอนที่บอกว่าข้าจะพยายามไม่ทำตัวปัญญาอ่อนนะ การเป็นคนที่ไม่เหมือนคนอื่นๆมันเป็นเรื่องผิดเหรอ เศร้าเเรง

    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านเเล้วได้หลากหลายอารมณ์มาก//การคอมเม้นท์เลยมีหลายอารมณ์ตาม

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 เมษายน 2559 / 14:21
    #632
    0
  20. #614 SHirohige (@SHirohige) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 00:14
    กรี๊ดดดดด มันละมุนมากกก
    เจ้าเสือมาวินค่าตอนนี้~
    (เวสเปอร์ก้ยังคงความน่ากดมิเปลี่ยนแปลง)
    #614
    0
  21. #567 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 01:35
    สนใจแต่ข้า.... อร๊ายยยย ฉากนี้พี่เสือมาวินมาก
    #567
    0
  22. #517 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 17:34
    สงสารเวสเปอร์ ขอบคุณโลกัสที่เจอเวสเปอร์นะ ไม่งั้นตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าองค์ชายตัวน้อยจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง โลกัสละมุนมาก TT
    #517
    0
  23. #486 ทามามะ (@memi1234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 13:10
    นำตาไหลพรากๆเลยอะ ไรท์เขียนดีจุง เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวร้องไห้ดีนะอยู่ในห้องคนเดียวตอนอ่านไม่งั้นอาจโดนหาว่าเปนบ้าได้555
    #486
    0
  24. #384 Katou Laltryashki (@latryashki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 04:42
    สงสารน้องงง ฮืออออ ขนาดครอบครัวคนรักยังทำร้ายขนาดนี้ น้องเหมือนโดนทิ้งไว้ด้านหลังคนเดียวเลย ฮืออ
    #384
    0
  25. #257 cool.yy (@cool-yy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 21:34
    เฮียโลกัสโคตรเท่5555
    #257
    0