[ฺBL] พยัคฆ์ร้ายกับรัชทายาทปัญญาอ่อน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 110,244 Views

  • 1,495 Comments

  • 4,011 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,089

    Overall
    110,244

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 : ความโกรธของพยัคฆ์ดำ # เต็มตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    3 มี.ค. 59

ตอนที่ 8

                “ เจ้าเสือ ! น้ำ น้ำที่นี้อุ่นมากเลย ข้า ข้าชอบ ”  องค์ชายยิ้มกว้างพูดด้วยอารมณ์ชื่นบานขณะที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงให้เจ้าเสือจัดแจงเสื้อผ้าให้

                เสื้อผ้าราคาแพงย่อมมีวิธีการใส่ที่ยุ่งยากแลกกับภาพลักษณ์ที่ดูดี องค์ชายในตอนที่ยังอยู่ที่วังนั้นได้สวมเพียงเสื้อผ้าง่ายๆ  ราคาถูก ที่แม้แต่ขุนนางชั้นเลวยังไม่คิดจะใส่ ด้วยคุณภาพผ้าที่ค่อนไปทางแย่ในฤดูหนาวองค์ชายมักจะติดผ้าห่มเป็นพิเศษเพราะเป็นสิ่งเดียวที่พอจะประทังความหนาวได้ เตาผิงอุ่นๆ ที่ใกล้ที่สุดนั้นอยู่ที่ห้องโถง ห้องที่มักจะเป็นห้องสังสรรค์พบปะขององค์ราชา

                ห้องที่ใครๆ ก็สามารถย่างกรายเข้าไปได้ ยกเว้นเพียง เวสเปอร์

                ครั้งหนึ่งเวสเปอร์เคยเผลอเข้าไปในขณะที่คณะทูตจากเมืองโฮรัสกำลังพูดคุยกับองค์ราชา ด้วยความตกใจทำให้เวสเปอร์สะดุดขาตัวเองล้มพูดพร่ำขอโทษไม่เป็นภาษา แม้ว่าคณะทูตจะไม่แสดงสีหน้าอะไร แต่องค์ราชาก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าไม่นานคนเหล่านี้ย่อมหัวเราะเยาะและป่าวประกาศความน่าอับอายของเขา อารมณ์โกรธประทุในหัว ตวาดกร้าวดังลั่นเรียกให้ทหารใกล้ตัวจับมันออกไปและอย่าให้มันเข้ามาได้อีก !

                ความเป็นอยู่ขององค์ชายในวังนั่นไม่ค่อยจะดีนักถึงแม้จะมีสาวใช้ประจำตัวแต่ก็ละเลยต่อหน้าที่ ทำให้องค์ชายไม่ค่อยได้สัมผัสกับสิ่งที่สะดวกสบายนัก แม้แต่น้ำอุ่นในฤดูหนาวก็ได้อาบแค่เวลาที่นางจำได้เท่านั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่องค์ชายจะตื่นเต้นกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ

                “ ไว้ข้าจะพาเจ้ามาอาบบ่อยๆ แล้วกัน ” โลกัสยิ้มมุมปากเมื่อเห็นรอยยิ้มของเวสเปอร์

                “ สัญญานะ เจ้าเสือ ! ”  องค์ชายยิ้มจนตาหยี

                “ อืม ” โลกัสส่งเสียงตอบรับในลำคอ พลางพิจารณาเวสเปอร์ ดูเหมือนว่าเงินที่เสียไปของข้ายังพอจะเข้าเค้าอยู่ เปลี่ยนจากเด็กมอมแมมกลายเป็นองค์ชายได้..  

                ต้องยอมรับว่าน่ามองหมือนกัน

                ผมสีขาวสะอาดตาเข้ากันดีกับเสื้อผ้าสีขาวสะอาด นัยน์ตาสีทองที่เปล่งประกายความมีชีวิตชีวา รอยยิ้มกว้างที่ช่วยขับกล่อมให้ดูละมุนละไม ขนาดร่างที่ไม่มากไม่เกินไปถึงแม้จะน้อยกว่าชายฉกรรจน์แต่ก็ยังหนากว่าผู้หญิง เวสเปอร์ไม่ได้ดูอ่อนแอจนทำอะไรไม่ได้เหมือนกับกระต่าย แต่เหมือนกับกวางที่กำลังบาดเจ็บ...

                หากวันใดที่มันหายดี ย่อมสง่างามและดุร้ายพอตัว

                โลกัสเผลอเลียริมฝีปากไม่รู้ตัว

                องค์ราชาช่างเขลานักที่ไม่เห็นความสำคัญของสิ่งนี้ ในเมื่อท่านไม่ต้องการเขา ข้าจะรับมันไว้..

                กวางขาวกับพยัคฆ์ดำ

                 ฟังดูดีไม่หยอก

                แง้วววว

            ฟินน์ร้องโวยวายเมื่อมันถูกองค์ชายอุ้มและกำลังจะยัดใส่เข้าไปในเสื้อตัวเอง

                พยัคฆ์ดำรีบแย่งฟินน์กลับมาอุ้มทันที

                “ เจ้าจะทำอะไรฟินน์ ”

                ฟินน์กางกรงเล็บเกาะเสื้อนายมันแน่น มันไม่อยากขาดใจตายในเสื้อขององค์ชายหรอกนะ !

                องค์ชายมองตามเจ้าแมวเศร้าๆ “ ข้า ข้าเห็นเจ้าเสือเอาไว้ในเสื้อ ข้าก็อยาก อยากให้เจ้าแมวอยู่ในเสื้อข้าบ้าง ”

                “ นั่นเพราะเสื้อคลุมของข้าบาง องค์ชาย ถ้าหากหนาเหมือนเจ้าข้ากลัวว่าฟินน์จะตายคาอกเจ้านั่นแหละ ” โลกัสพูดและหัวเราะเมื่อจบประโยค รู้สึกเอ็นดูในตัวเวสเปอร์ยิ่งกว่าเดิม องค์ชายอาจจะทำให้นักฆ่าอย่างข้าอ่อนโยนขึ้น

                “ ข้า ข้าขอโทษเจ้านะแมว ข้าจะไม่ทำอีก ไม่ทำ ” เวสเปอร์ลนลานขอโทษแตกตื่นทันทีเมื่อได้ยินคำว่าตาย

                มือหยาบบรรจงลูบหัวองค์ชาย

                “ ไม่ต้องกังวล องค์ชาย ถึงยังไงฟินน์ก็เป็นถึงพยัคฆ์ขาว สิ่งที่เจ้าควรกังวลคือเจ้าจะกินอะไรเป็นมื้อเช้ามากกว่า ”

                “ ข้า ข้าอยากกินเนื้อย่าง  

                องค์ชายเงียบไปสักพักจึงจะปริปากพูด

                โลกัสหลุดยิ้ม

                “ เลือกได้ดี เวสเปอร์ ”

               

                โลกัสร่ายเวทเปลี่ยนสีผมให้องค์ชายไปเป็นสีดำเหมือนเดิม ส่วนตัวเองก็สวมเพียงเสื้อคลุมสีดำหลวมๆ ปกปิดใบหน้า ซุกซ่อนฟินน์ในเสื้อคลุม แล้วจึงพาองค์ชายออกจากโรงแรม

                แต่แค่เพียงย่างเท้าออกมาก็ได้ยินเสียงประกาศป่าวประกาศดังลั่นจากชายร่างเล็กสวมชุดทางการขี่อยู่บนหลังอาชาสีดำ “ ท่านเจ้าเมืองตายแล้ว ! ด้วยฝีมือของพยัคฆ์ดำ ในเดือนหน้าจะมีการเลือกเจ้าเมืองคนใหม่ ในตลอดเดือนนี้จงสวมเสื้อสีดำงดงานเฉลิมฉลองเพื่อไว้อาลัยแก่ท่านเจ้าเมือง !!

                เฮ !!

                เสียงเฮดังลั่นขัดกับคำสั่งของทางการ ผู้คนในเมืองต่างคลี่ยิ้มเมื่อรู้ว่าเจ้าเมืองที่พวกเขาเกลียดนักเกลียดหนาได้ตายไปแล้ว ความอดอยากที่พวกเขาประสบอยู่ย่อมดีขึ้นแน่

                ผิดกับเจ้าของชื่อในประโยคเมื่อกี้กำลังขมวดคิ้วงุนงง  เมื่อคืนข้าอยู่กับเวสเปอร์จนเช้านะ แล้วจะไปฆ่ามันตอนไหน ?ก่อนที่แววตางุนงงจะฉายความโหดเหี้ยม

                การฆ่าตัดหน้ากันเป็นสิ่งที่ปกติในหมู่นักฆ่า ใครที่ว่องไวกว่าย่อมได้ค่าหัวไป

                กล้าที่จะแอบอ้างชื่อของข้า..

                 “ เจ้าเสือ ข้า ข้าอยากกินนั่น ๆ ” เวสเปอร์กระตุกชายเสื้อของโลกัส ชี้ไปยังสายไหมปั่นสีสวย

                “ อืม เอาสิ ” โลกัสส่งเสียงตอบรับในลำคอ กดอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองลง ไม่ให้องค์ชายสังเกตเห็น แม้ว่าตอนนี้รู้สึกถึงเลือดในกายที่เดือดพล่าน อยากจะไปหาตัวมันที่กล้าเต็มทน

                เย็นไว้.. โลกัส

                เย็นไว้..

                เมื่อเจ้าเสืออนุญาตให้ซื้อองค์ชายก็ไม่รอช้าวิ่งเข้าไปสั่งทันที  “ ข้า ข้าขอสองอันนะ ” พูดทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาจากเครื่องปั่นสายไหม

                ก้อนเมฆ.. มีก้อนเมฆที่กินได้ด้วยล่ะ ท่านแม่ !

                องค์ชายคิดอย่างตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัวว่ามีสิ่งผิดปกติอยู่ตรงหน้า

                สายไหมสองอันถูกยื่นให้เวสเปอร์

                “ รอ รอเจ้า เจ้าเสือแปปนึงนะ ข้า ข้าไม่มีเงิน ”

                เวสเปอร์ไม่กล้ารับมันถือมองมันตาวาว

                “ ไม่จำเป็น องค์ชายเวสเปอร์ ”

                เจ้าของร้านแสยะยิ้มทิ้งสายไหมในมือ กระชากเอาตัวองค์ชายขึ้นมาพาดไหล่ เหลือบมองพยัคฆ์ดำที่ยังจมอยู่ในภวังก์แล้วหัวเราะเสียงต่ำ มันรีบกระโจนไปยังทิศทางตรงกันข้ามทันที

                การหลบหนีไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า ชาวบ้านรอบๆ ที่เห็นเหตุการณ์ไม่กล้าปริปากพูดอะไรเมื่อเห็นนัยน์ตาเป็นประกายกร้าว ถ้าหากใครคนใดคนนึงป่าวประกาศคงไม่วายโดนหางเลขแน่

                องค์ชายตกใจจนตัวแข็งทำอะไรไม่ถูก พยายามจะเอ่ยปากเรียกเจ้าเสือก็ไม่สามารถทำได้ คำพูดที่ควรจะพูดออกมาจุกอยู่ที่ปลายลิ้น เวสเปอร์โกรธตัวเองจนน้ำตาคลอ

                ทำไม ทำไมข้าถึงได้อ่อนแอขนาดนี้..

                เจ้าเสือ.. ช่วยข้าด้วย

                เวสเปอร์ได้แต่กล่าวในใจ เหยียดยิ้มเมื่อเห็นเจ้าเสืออยู่ไกลๆ

                ก้อนเมฆสีสวยสกปรกซะแล้ว.. ทั้งข้าทั้งเจ้าเสือคงไม่ได้กินแล้วสินะ

                แย่จัง..

                องค์ชายหลับตาลงทิ้งน้ำหนักตัวลง ไม่ใส่ใจจะทำอะไรเพิ่มเติมอีก ราวกับยอมรับในชะตากรรมของตัวเอง

 

                ภายในตรอกมืดที่พยัคฆ์ดำเคยได้มาเยือนนั้นนอกจากจะเป็นแหล่งขายข่าวแล้วยังมีบริการพิเศษอย่างห้องพักลับๆ อีกด้วย เป็นห้องพักธรรมดาแต่ราคากลับแพงสูงลิบลิ่วแลกกับตัวตนที่หายไปในเมืองนี้ ดันเคลหรือหัวขโมยโยนองค์ชายลงบนพื้น

                ผลั่ก

                ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่กระชากองค์ชายออกจากห้วงนิทรา เวสเปอร์คู้ตัวแน่นอยู่กับพื้นด้วยความจุก พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ตัวเองร้องไห้

                ข้า ข้าต้องเข้มแข็ง..

                ข้าไม่มีเจ้าเสือแล้ว..

                “ นี่เหรอ ? องค์ชายที่พวกมันอยากได้กันนัก ” ดันเคลแค่นเสียงหึมองเวสเปอร์บนพื้นด้วยสายตาเหยียดหยามถึงขีดสุด แม้แต่เด็กตัวเล็กๆ ยังดูใช้การได้กว่าองค์ชายนี่เลย !! “ ในระหว่างที่รอพวกมันมารับ เจ้าก็มาเล่นกับข้ารอก่อนแล้วกัน !

                สีหน้าของดันเกลค่อยๆ ดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ

                “ วิปริต  ไอ้พวกวิปริต !!  ไอ้เสือดำชั่วๆ นั่นนอกจากจะชั่วบรรลัย ยังวิปริตอีกด้วย ” ดันเคลหัวเราะเสียงเพี้ยน ม่านตาขยายกว้าง ย่างสามขุมเข้าไปหาเวสเปอร์

                องค์ชายถอยกรูดเข้าหากำแพง หน้าซีดเผือด ควบคุมน้ำตาตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

                เจ้าเสือ.. ช่วยข้าด้วย

                ดันเคลก้าวถึงตัวเวสเปอร์บีบกรามเวสเปอร์แน่น เอียงซ้ายขวาคล้ายกับกำลังพิจารณาสินค้าบางอย่าง “ ดูให้ตายยังไง ก็หน้าโง่เหมือนเดิม ”

                เวสเปอร์รู้สึกเจ็บแต่ไม่ได้ปริปากร้องออกไป ตัวสั่นเทา

                ท่านแม่.. สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์..

                ดันเคลจดจ้องเวสเปอร์ราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง ขบเคี้ยวฟันพูดเสียงต่ำ “ ถ้าหากพวกมันไม่ได้ห้ามให้ข้าฆ่า.. เจ้าไม่มีทางรอด องค์ชาย.. ” มือคว้าเข้าที่คอเวสเปอร์และบีบแน่น

                สติของดันเคลถูกความเคียดแค้นครอบงำโดยที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้

                “ เจ้าเป็นของรักของมัน... ถ้าเจ้าตาย มันจะได้รู้ว่า ข้ารู้สึกอย่างไร !!  ”

                เวสเปอร์ตะเกียกตะกายออกตามสัญชาตญาณ หัวขาวโพลนยิ่งกว่าเดิม พยายามใช้มือผลักดันเคลออกก็ไม่เป็นผล จนตาของเวสเปอร์เริ่มพร่าเลือน

                “ อึก --เจ็บ ”

                “ ยิ่งเจ็บสิยิ่งดี !! ฮ่าๆๆ ” ดันเคลหัวเราะสะใจออกแรงกำแน่นกว่าเดิม

            โครม

                ประตูไม้ถูกกระแทกเปิดออก ในเวลาเดียวกับดันเคลที่โดนกระชากตัวเขวี้ยงใส่ผนังห้องอย่างง่ายดาย

            “ เจ้าฝืนคำสั่งข้า ”

                เสียงเย็นเยียบคล้ายกับดึงสติของดันเคลกลับมา

                “ ขออภัยนายท่าน ข้า ข้าแค่เผลอตัวเท่านั้น ” ดันเคลรีบผลุกลุกขึ้นยืนก้มหน้าตัวสั่นเทา มันกำลังทำให้นายของมันโกรธ.. ซึ่งถ้าหากนายคิดจะฆ่ามันขึ้นมา มันไม่มีทางที่จะรอดแน่ๆ..  แต่คนกระทำผิดก็ตวัดไปมองเวสเปอร์ด้วยดวงตากราดเกรี้ยว

                “ กลายเป็นหมาป่าแล้วลำพองขนตัวเองงั้นสิ ? ถ้าหากเจ้าอยากกลับไปเป็นหมาขี้เรื้อนข้าก็ย่อมได้ ” ถึงแม้น้ำเสียงจะราบเรียบแต่ดันเคลก็รู้ดีถึงความโกรธของนายมัน

                “ ข้าผิดไปแล้ว ขออภัย ยกโทษให้ข้าด้วย ท่านอัลฟิน ” มันแทบจะกราบเท้า ลืมศักดิ์ศรี ลืมความแค้น ทุกอย่างในชีวิตของมันขึ้นตรงกับนาย หากนายต้องการที่จะทำลายชีวิตมันแค่เพียงเอ่ยปาก ก็มีผู้คนมากมายยอมที่จะทำตามที่นายมันสั่ง แม้จะรู้ว่าผิดและเลวร้ายเพียงไหนก็ตาม พวกเขาเหล่านั้นก็ยอมที่จะกระทำมัน

            “ แค่ก ๆๆ ”

            เวสเปอร์ไอเสียงดัง หอบหายใจหนัก เมื่อกี้ฝืนทนนั่งเงียบได้เพียงไม่นานเท่านั้น มือขาวลูบคอที่แดงเป็นรอยช้ำเบาๆ แม้ว่ามันจะทำให้รู้สึกเจ็บก็ตาม แต่มือขององค์ชายก็ถูกดึงออกมา

                “ อย่าจับมันแรงสิ องค์ชาย ”

                อัลฟินพูดเสียงนุ่มระบายยิ้มบาง อ่อนโยน ส่วนมือค่อยๆ ลูบรอยช้ำ เวทเยียวยาถูกร่ายในเวลาเดียวกัน ทำให้รอยที่มีอยู่ค่อยๆ หายไป

                เวสเปอร์สะดุ้งสุดตัวแต่ไม่ได้ขัดขืน มองบุคคลที่มาช่วยตัวเองตาค้าง

                ถ้าหากพยัคฆ์ดำได้ชื่อมาจากลักษณะภายนอก อัลฟินก็คงจะเป็นแบบนั้นเช่นกัน คนส่วนใหญ่ทันทีที่เห็นอัลฟินครั้งแรกล้วนรู้สึกศรัทธา นัยน์ตาสีเทาที่มีทั้งความอ่อนโยนและความเด็ดขาด ใบหน้าหล่อคม ผมสีขาวปนเทาถูกตัดสั้น รอยยิ้มนุ่มนวลที่ปรากฏอยู่ที่มุมปากเสมอ

                สิงโตหิมะ..

                ผู้คนต่างให้นิยามอัลฟินเช่นนั้น

                “ องค์ชายท่านเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่ ” มือลูบแขนองค์ชาย

                เวสเปอร์ส่ายหน้าแทนคำตอบ ไม่กล้าปริปากพูดอะไร

                เจ้าเสือ...

                อัลฟินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดูเหมือนว่าข้าจะทำให้ตกใจสินะ สิงโตหนุ่มจึงยอมปล่อยมือจากแขนองค์ชาย ยืนตัวตรงและค้อมตัวให้องค์ชายอย่างสง่างาม 

                “ ข้าชื่อว่าอัลฟิน ” ขณะที่พูดก็มององค์ชายไม่วางตา “ ข้ามาเพื่อรับท่านกลับสู่อาณาจักรเอวินด์ บัลลังก์กษัตริย์นั้นเป็นของท่าน ไม่ใช่ของเฟเนกซ์ ”

                เวสเปอร์ไม่เข้าใจในสิ่งที่อัลฟินจะสื่อ ความนัยมากมายที่แฝงในคำพูดไม่ใช่สิ่งที่เวสเปอร์จะเข้าใจได้ในทันที แต่เมื่อได้ยินชื่อน้องตัวเองก็อดพูดไม่ได้ “ น้อง.. น้องชายข้า ทำไมเหรอ ”

                เห็นทีคำเล่าขานจะเป็นจริง อัลฟินคิดในใจ “ เขากำลังจะเป็นกษัตริย์แทนท่าน ”

                องค์ชายก้มหน้าลงต่ำยิ้มเศร้าๆ “ ดี ดีแล้ว น้องข้า ต้องทำได้ดีกว่าข้าแน่ๆ ”

                มือของเวสเปอร์ถูกดึงไปกุมแน่น

                “ ผิดแล้ว องค์ชาย มันเป็นของๆ ท่าน ท่านสมควรที่จะได้รับมัน ” นัยน์ตาสีเทาเป็นประกายกร้าวถึงความไม่พอใจ 

                “ ข้า ข้าไม่อยากได้ ” เวสเปอร์พูดเสียงสั่นพยายามดึงมือตัวเองออกแต่ก็ไม่เป็นผล

                สิงโตหนุ่มจึงตัดสินใจปล่อยมือออกและคุกเข่าลงต่อหน้าองค์ชาย ดันเคลที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตาโตสะดุ้งสุดตัว

                มันไม่เคยเห็นนายของมันคุกเข่าให้ใครมาก่อน ..! เป็นโชคของมันขนาดไหนที่กล้าทำร้ายองค์ชายแล้วยังมีชีวิตอยู่

                ไม่เพียงแต่ดันเคลที่ตกใจ เวสเปอร์ก็ตกใจเช่นกัน นานแล้วที่จะมีใครคุกเข่าต่อองค์ชายปัญญาอ่อนอย่างเขา หากไม่นับคนทั่วไป

                “ อัล อัลลุก” องค์ชายพยายามดึงตัวสิงโตขึ้นเพราะไม่อยากให้คุกเข่าให้กับตัวเอง สาวใช้ของเขาบอกว่ามันเป็นกระทำที่น่าขยะแขยะ นางจึงไม่คุกเข่าต่อหน้าองค์ชายเลยเมื่อไม่มีผู้อื่นอยู่ด้วย

                ชื่อเรียกยากจัง..

                “ สิ่งที่เป็นของท่าน ข้าจะนำพามันกลับมาให้ท่าน มีขุนนางที่ยังคงสนับสนุนท่านด้วยใจภักดี ข้าเองก็เป็นหนึ่งในกำลังสำคัญเช่นกัน ถ้าหากท่านต้องการบัลลังก์คืนข้าก็จะนำมาให้ท่าน  ”  น้ำเสียงของอัลฟินก้องกังวานราวกับเป็นคำสัตย์ที่ไม่มีวันถูกลบล้าง

                เวสเปอร์ยิ้มให้อัลฟินบางๆ จนตาหยี “ ข้า ข้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ แต่ถ้าต้องเป็นกษัตริย์ล่ะก็ ข้าไม่อยากกลับไปเป็นหรอกนะ ” ระหว่างที่พูดองค์ชายก็จินตนาการถึงภาพของตัวเองเจ้าแมวและเจ้าเสือในหัว “ ข้า ข้าอยากไปกับเจ้าเสือ ”

                เมื่อชื่อบุคคลที่สามเข้ามาก็ทำให้สิงโตหนุ่มเผลอขบกรามหงุดหงิด

                ไอ้เสือเวรนั่น !

                “ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ข้าจะพาท่านกลับไปหาในสิ่งที่ท่านควรจะได้ ! เจ้าเสือชั่วนั่นมันกำลังพาท่านหนีจากความจริง !!

                “ ไม่ ไม่เอาข้าไม่อยากไป ข้าจะไปกับเจ้าเสือ ! ” องค์ชายพยายามวิ่งหนีออกจากห้องแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อดันเคลก้าวขาเข้ามาดักทางเอาไว้

                เวสเปอร์ชะงักขาหยุดยืนนิ่งทำอะไรต่อไม่ถูก

                เจ้าเสือ..

                “ องค์ชาย ท่านอย่าปฏิเสธตัวตนของท่านเลย ข้าเชื่อว่าท่านไม่ได้ปัญญาอ่อนจริงหรอกนะ ” อัลฟินกระซิบข้างหูองค์ชายพร้อมกับพลิกตัวองค์ชายให้หันกลับมาสบตาตัวเอง

                อัล อัล กำลังพูดถึงอะไร.. ?

                นัยน์ตาสีทองเป็นประกายระริกอย่างหวั่นวิตกและหวาดกลัว จิตใจกู่ร้องถึงเจ้าเสือซ้ำไปซ้ำมา แม้ระยะเวลาที่เจอเจ้าเสือจะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่องค์ชายกลับติดเจ้าเสือเหลือเชื่อ ไม่ว่าจะทำอะไรในตอนนี้ก็คิดถึงเจ้าเสือตลอดเวลา

                สิ่งที่ทำให้องค์ชายไว้ใจและอยู่ด้วยสบายใจที่สุดคงจะเป็นเจ้าเสือ.

                “ โปรดไว้ใจข้าเช่นเดียวกับเสือนั่น องค์ชาย ”

                อัลฟินบรรจงเลือกน้ำเสียงที่นุ่มนวลน่าฟัง ตาสีเทาวอนขอ “ ไม่ว่าท่านต้องการสิ่งใดข้าจะหามันมาให้ท่าน ”

                “ เจ้าเสือ.. ”

                สิงโตหิมะขมวดคิ้วฉับ “ นั่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ข้าจะให้ท่านไม่ได้ อันตรายเกินไป ”

                เวสเปอร์หัวเราะเสียงเบาเริ่มเข้าใจถึงสถานะตัวเองช้าๆ ข้าคงไม่ได้เจอเจ้าเสือแล้วสินะ..

                “ ข้าและคนอื่นๆ ที่สนับสนุนท่านล้วนเป็นคนของท่าน พวกข้าไม่มีทางที่จะปล่อยให้ท่านรับอันตรายหรือได้รับบาดเจ็บ พวกข้ามั่นใจว่าปกป้องท่านได้ดีกว่าเจ้าเสือนั่น ”

                องค์ชายส่งเสียงอือแทนคำตอบ

                อัลฟินถึงได้ยิ้มพอใจ  อย่างน้อยองค์ชายก็ยอมอยู่กับพวกเขาแล้ว.. แต่ในใจกลับตรงกันข้าม พยัคฆ์ดำนั่นต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่  !

 

                ทำไมองค์ชายถึงได้เงียบไปนานนักนะ หรือว่าจะกินมันหมดแล้วไม่แบ่งข้า ? โลกัสคิดเซ็งๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็แทบคำรามออกมาด้วยความตกใจ

                เวสเปอร์ ?

                โลกัสกวาดสายตามองหาทันที หายไปไหน.. หายไป สิ่งที่เหลืออยู่บนพื้นมีแค่สายไหมโง่ๆ ที่องค์ชายของข้าอยากกิน พยัคฆ์ดำดึงฟินน์ออกมาโยนใส่พื้น “ ตามหาเวสเปอร์ ! ”  ไม่สนใจจะปลอมตัวอะไรอีกต่อไป

                ฟินน์รีบกลับร่างเป็นเสือขาวร่างยักษ์ เริ่มออกแรงวิ่งทันที ส่งเสียงขู่คำรามเมื่อทางข้างหน้าของมันมสิ่งกีดขวางอย่างมนุษ์หรือสัตว์

                ฮื่ออ

            เลือดในกายเดือดพล่าน โลกัสเริ่มรู้สึกว่าคุมตัวเองไม่อยู่ ความโมโหในครั้งนี้รุนแรงที่สุดนับจากครั้งสุดท้าย พลังอำนาจที่ได้มาจากสิ่งอื่นย่อมควบคุมยากกว่าปกติ

                ใครมันกล้าเอาของๆ ข้าไป !!

            แค่นึกถึงสีหน้าร้องไห้ขององค์ชายก็ทำให้โลกัสแทบคลุ้มคลั่ง รู้สึกเป็นห่วงจนแทบบ้า เด็กคนนั้นไม่มีทางที่จะอยู่ได้แน่ถ้าขาดเขาไป อ่อนแอเกินไปที่จะเจอความโหดร้ายต่างๆ บนโลกใบนี้

            หา ข้าต้องหาเวสเปอร์ และฆ่ามันตัวใดที่กล้า !!

           

-------

เต็มตอนแล้วว ZZZ

เที่ยงคืนแล้วว

ไรต์เนี่ยแหละตายคนแรกในเรื่อง 55555

คร่อก


ทีมเจ้าเสือ



ทีมอัลฟิน



ทำไมมันดูเป็นภาพหลุดอัลฟิน 55555555555

 

               

               

 

 

               

 

               

                 

               

                    

                 

               

                 

               

                 

               

               

                 

               

               

               

               

               

               

               

 

               

               

               

               

                 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #1476 barious (@barious) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:40
    ทำก่อนหน้านี้ถึงไม่ยื่นมือมาช่วย แล้วมาตอนนี้เนี่ยนะ ไม่น่าไว้ใจเลย
    #1476
    0
  2. #1459 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 15:26
    นี่อยู่ทีมแมวค่ะ ดูรูปก็รุแร้ววว
    #1459
    0
  3. #1436 Fghhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 12:44

    เจ้าเสือ เจ้าแมว ท่านแม่ช่วยข้าด้วย ขะ ขะ ข้าจะตายแล้ว เอื้อออออออ ทะ ทะ ท่านอย่าทำอะไรขะ ข้าเลยนะ เอื้ออออ

    #1436
    0
  4. #1432 Palm_7110 (@Palm_7110) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 00:02
    ทำไมเจ้าเสือดูน่ารักน่ากอดจัง
    ปล. ทีมเจ้าเสือจ้าาาาา
    #1432
    0
  5. #1430 ICEice12245 (@ICEice12245) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 12:04

    ทีมเจ้าเสือ
    #1430
    0
  6. #1427 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:49
    ทีมเจ้าเสือ ชอบสิงโตนะ แต่ องค์ชายเป็นของเจ้าเสือ
    #1427
    0
  7. #1386 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:46
    งงในงงงงงงงง
    #1386
    0
  8. #1368 j.blackwing (@babyll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:55
    อ้าววว ทำไมสิงโตพูดแปลกๆ
    #1368
    0
  9. #1343 Heine. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 10:23
    เห้ยยคือดี ช๊อบบบบบบพล๊อตเรื่องแบบนี่
    #1343
    0
  10. #1338 อ๊ากกก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 14:40
    ทีมอัลฟินได้ไหม ชอบตัวนุ่มๆขนปุย งื้อออ
    #1338
    1
    • #1338-1 อ๊ากกก (จากตอนที่ 9)
      28 สิงหาคม 2560 / 14:47
      ล้อเล่นน้า ยังไงก็ทีมเจ้าเสือเหมือนอยู่แล้ว หรือเปล่า5555
      #1338-1
  11. #1320 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:17
    เสือน่ารักอ่า
    #1320
    0
  12. #1222 chawagan (@cshpuy94) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 05:27
    เห็นรูปแล้วอยากทีมสิงโตหิมะเลย ว่าแต่ทำไมอัลฟินถึงอยากได้ตัวเจ้าชายไป
    #1222
    0
  13. #1011 petersolenberg (@petersolenberg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 18:09
    โอ้ยตายมำไม-ับสิงโตมันถึงได้น่ารักอย่างนี้
    #1011
    0
  14. วันที่ 21 กันยายน 2559 / 17:09
    เริ่มสงสัยว่าเจ้าชายปัญญาอ่อนจริงมั้ย บางทีมันก็น่าสงสัยนะเออ
    #917
    0
  15. #883 Kyo_ploy sun (@tamaki-00) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:25
    ทีม เสือออออ
    #883
    0
  16. #803 น้องฝน น่ารัก (@fon_yada) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 22:06
    เอาครับงานนี้ น่าสนุก
    #803
    0
  17. #792 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 11:58
    ทำไมตลกภาพสิงโตหาว
    #792
    0
  18. #678 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 16:25
    เหยดดด #ทีมฮาเร็ม 55555
    #678
    0
  19. #660 Noah14 (@benjarath) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 02:59
    สงสารองค์ชายฮืออออ ไม่ได้อยู่อย่างสงบสักที
    #660
    0
  20. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 14:56
    มั่นใจนะว่าจะอยู่ข้างองค์ชายจริงๆน่ะ ไม่ใช่คิดจะหลอกแล้วเชิดองค์ชายอยู่บนบัลลังก์เบื้องหลังรึยังไง น่าสงสัยเป็นที่สุด
    #644
    0
  21. #635 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:56
    ขนาดร่างที่ไม่มากไม่เกินไป ตกคำว่า น้อย ไปหรือเปล่าค่ะ
    สีหน้าของดันเกลค่อยๆดุร้ายขึ้น เป็น ดันเคล ค่ะ 
    ถ้าหากเจ้าอยากกลับไปเป็นหมาขึ้เรือนข้าก็ย่อมได้
    ทางข้างหน้าของมันสิ่งกีดขวาง ตก สระ  ี ค่ะ
    ขอโทษนะค่ะ ถ้ารู้สึกไม่พอใจที่มาพิมพ์บอกคำผิดให้ ถ้าเกิดไม่ชอบหรือไม่อยากให้พิมพ์ก็บอกเรานะค่ะ จะได้ไม่ทำอีก

    ไรท์ทำร้ายเราอ่ะ ใจจริง(ในเรื่อง)เราชอบเจ้าเสือสุดเเหล่ะ ทั้งเสือดำเเละขาว เเต่ความจริงเราเเพ้สิงโตเผือกง่ะ ทำใจไม่ถูกเลยเเต่เจ้าเสือโดนสองกระทงเเล้วนะ ทั้งเมื่อคืนที่ทิ้งเวสเปอร์ไปเเละวันนี้อีก ตกลงอำนาจเฮียเเกนี่ได้มาจากสิ่งเหนือธรรมชาติสินะ เฮียเเกเป็นใครกันเเน่เนี่ย

    ไม่ค่อยเเน่ใจในตัวเจ้าสิงห์ซะเท่าไหร่ ที่มาเนี่ยจงรักภักดีต่อเวสเปอร์จริงๆหรือว่าเเค่อยากได้เป็นหุ่นเชิดกันเเน่เเต่ก็ไม่อยากให้เนื้อเรื่องเป็นการชิงบัลลังก์เลยเนอะ อยากให้เป็นการออกไปผจญภัยกับเจ้าเสือมากกว่า มันคงน่ารักมุ้งมิ้งเเน่ อีกอย่างที่บอกว่าเวสเปอร์ไม่ปัญญาอ่อนจริงๆนี่คืออะไรกัน

    ขำตอนเจ้าเสือคิดว่า กวางขาวกับพยัคฆ์ดำอ่ะ เเหม ลืมน้องฟินน์ไปแล้วเหรอจ๊ะ
    #635
    0
  22. #598 werchu (@werchu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 00:01
    #ทีมเจ้าเสือออออ //เขี่ยอัลฟินไปไกลๆ
    #598
    0
  23. #520 Javis (@evefiww) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 18:20
    อัลฟินคือใคร หวังดีกับองค์ชายน้อยจริงหรอ
    #520
    0
  24. #489 Kuroshio (@mooky-1234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 20:08
    ทีมแมวได้มั้ย เราชอบฟินน์อ่ะ 555 เอ~ แต่ฮาเร็มก็น่าสนนะ
    #489
    0
  25. #487 d-might (@love459801) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 17:40
    ทีม-ะแมว
    #487
    0