[SF SJ] Super Junior's Diary *All of SJ Couple* [YAOI]

ตอนที่ 2 : 138 : Keep In Mind [End]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ต.ค. 56

[SF SJ]: Keep In Mind

Couple: Kyuhyuk

Date: 20/10/13

By: Dezzert_Rexipe

……………………………………………………


“ฮยอกแจ หิวน้ำมั้ย” คยูฮยอนหันไปถามร่างเล็กที่กำลังดูของในร้านกิ๊ฟท์ช็อปอยู่

“ก็นิดหน่อยฮะ” ฮยอกแจหันมาตอบ

“เอาน้ำอะไรดีล่ะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้”

“อืม...ขอสตอเบอร์รี่ปั่นแล้วกันฮะ” ฮยอกแจตอบพลางยิ้มให้

“โอเค งั้นรอพี่อยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหนล่ะ”

“ฮะ”

 

            พูดจบ คยูฮยอนก็เดินออกไปซื้อน้ำจากร้านที่อยู่ไม่ไกล โดยซื้อน้ำสตอเบอร์รี่ปั่นสำหรับฮยอกแจ และกาแฟเย็นสำหรับตนเอง

 

            เมื่อซื้อเสร็จพร้อมจ่ายเงินค่าน้ำเรียบร้อย คยูฮยอนก็รีบเดินกลับไปที่ร้านเดิมอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากทิ้งให้อีกฝ่ายอยู่คนเดียวนานๆ ก็คนมันเป็นห่วงหนิ

 

            เมื่อคยูฮยอนเดินมาถึง ฮยอกแจก็ออกมายืนรออยู่แล้ว

 

“ดูของเสร็จแล้วหรอ” คยูฮยอนถามพร้อมกับส่งแก้วในมือไปให้

“ฮะ เรียบร้อยแล้ว” มือเรียวรับแก้วน้ำมาไว้กับตน

“งั้นเราไปเดินในห้างกันดีกว่า บ่ายแล้ว แดดมันร้อน”

“ฮะ”

 

            จากนั้น ทั้งคู่ก็เข้าไปเดินเล่นอยู่ห้างสรรพสินค้ากันอย่างไม่รีบร้อน ทั้งคู่เดินดูของกันไปเรื่อยๆ โดยที่มีสายตาของคนอื่นจับจ้องมาเป็นระยะ อาจจะเป็นเพราะความน่ารักของฮยอกแจ ที่วันนี้แต่งตัวสบายๆดูมีสีสันกับความหล่อของคยูที่ใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ที่ดูดี

 

            แต่ที่สำคัญ คงเป็นเพราะคนทั้งคู่กำลังเดินจับมือกันพร้อมกับร้อยยิ้มบนใบหน้า บรรยากาศที่ดูน่ารักและอบอุ่นของคนทั้งสองจึงเรียกความสนใจจากคนรอบๆได้ และดูเหมือนคนที่ถูกมองก็จะรู้ตัว...แต่ไม่ใช่กับคนตัวเล็กที่กำลังเดินกินน้ำสตอเบอร์รี่ปั่นอย่างสบายใจ

 

            คยูฮยอนมองไปรอบๆก็พบว่ามีสายตาของผู้ชายคนอื่นกำลังจับจ้องมาที่คนตัวเล็กข้างกายเขาอยู่ โดยที่ตาคมเลือกที่จะมองข้ามสายตาของผู้หญิงที่กำลังมองมายังตน

 

            คยูฮยอนปล่อยมือจากมือเรียว แล้วเปลี่ยนไปโอบเอวบางแทน การกระทำที่เปลี่ยนไปของร่างสูงทำให้ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมามองคยูฮยอน

 

“มีคนมอง” คยูฮยอนพูดสั้นๆเมื่อเห็นเครื่องหมาย ‘?’ อยู่บนหน้าของฮยอกแจ

“แล้วทำไมหรอฮะ” ฮยอกแจถามอย่างใสซื่อพลางมองไปรอบๆ

“หวง” คยูฮยอนสบตากับฮยอกแจ คำสั้นๆคำเดียวทำให้แก้มใสของร่างเล็กร้อนผ่าวขึ้นมาได้ ฮยอกแจลบสายตาของร่างสูงเพราะความเขิน ร่างเล็กพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

 

“เอ่อ...น้ำมั้ยฮะ” ฮยอกแจยกแก้วน้ำในมือขึ้นมายื่นให้คยูฮยอน โดยใช้แก้วน้ำบังแก้มที่แดงของตนเอง

 

“หึหึ” คยูฮยอนหัวเราะในลำคอก่อนที่จะโน้มตัวลงไปดูดน้ำในมือของฮยอกแจ โดยจงใจที่จะให้ใกล้กับใบหน้าของฮยอกแจมากกว่าเดิม คยูฮยอนมองใบหน้าหวานที่แดงเพราะความเขินอย่างชอบใจ

 

“พี่คยู ฮยอกว่าเรากลับกันเถอะ ฮยอกเมื่อยแล้วอ่ะ” ฮยอกแจบอกกับคยูฮยอน

“โอเค รีบกลับกัน รถจะได้ไม่ติดด้วย”

 

            แล้วทั้งคู่ก็เดินกลับไปที่รถ แล้วขับรถกลับไปยังบ้านสีขาวหลังเดิม หลังที่ฮยอกแจมาอยู่กับคยูฮยอนได้ 6 เดือนแล้ว เป็นบ้านที่เรียกได้ว่าเป็นความทรงจำส่วนมากของฮยอกแจเลยก็ว่าได้ ในขณะเดียวกัน ก็เป็นบ้านที่คยูฮยอนอาศัยอยู่มาโดยตลอด แต่มันเป็นบ้านที่น่าอยู่มากกว่าเดิมก็ตั้งแต่เมื่อ 6 เดือนก่อนเช่นกัน

 

……………………………………………………

 

แอ๊ด...ปัง...

 

            คยูฮยอนเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเช็ดผมที่เปียก เมื่อหันมามองที่เตียงนอน ก็พบว่าฮยอกแจกำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงเหมือนกำลังรอตนอยู่

 

“ว่าไงครับ เด็กน้อย” คยูฮยอนลงไปนั่งข้างๆฮยอกแจ ฮยอกแจหันหน้ามามองคยูฮยอนพร้อมกับยิ้มให้

“พี่คยูฮะ หลับตาหน่อยสิ”

“หืม?” คยูฮยอนสงสัยกับคำพูดของฮยอกแจ ที่จู่ๆจะให้เขาหลับตา “ทำไมหรอ”

“เอาหน่า หลับตาก่อน” ฮยอกแจคะยั้นคะยอ

“...” คยูฮยอนยังมองหน้าฮยอกแจอย่างไม่แน่ใจ

“น้าา..หลับตาหน่อยสิฮะ” ฮยอกแจส่งสายตาอ้อนวอนจนคยูฮยอนยอม

“อ่ะๆ ก็ได้” แล้วคยูฮยอนก็ปิดเปลือกตาลง

“อย่าเพิ่งลืมตานะฮะ”

“เราจะทำอะไรนะ”

“แปปเดียวฮะ”

“ลืมตาได้ยัง”

“ยังฮะ พี่คยูอยู่นิ่งๆนะ”

“ทำไมอะ...อ้ะ” คยูฮยอนที่หลับตาอยู่รู้สึกได้ถึงอะไรที่แปลกๆรอบคอ

“ลืมตาได้แล้วฮะ” สิ้นเสียงของฮยอกแจ คยูฮยอนลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปที่คอของตนทันที

 

            ที่คอของคยูฮยอน มีสร้อยเส้นสั้นคล้องอยู่ สร้อยที่ทำด้วยเชือกถักสีดำสลับเขียว มีจี้สีเงินเป็นตัวอักษร ‘K’ กับ ‘H’ห้อยอยู่ เมื่อคยูฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก็เห็นสร้อยสั้นๆแบบเดียวกัน เพียงแต่เชือกถักเป็นสีดำสลับส้ม ถูกสวมใส่อยู่บนคอของฮยอกแจ

 

“พี่คยูชอบมั้ยฮะ” ฮยอกแจถามอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น เพราะใจของฮยอกแจนั้นกลัวว่าคยูฮยอนจะไม่ชอบสิ่งที่ตนซื้อมาให้

“...”

“ฮยอกไปซื้อมาตอนที่พี่คยูไปซื้อน้ำนะฮะ ไว้ใส่คู่กันนะ”

“...”

“พี่คยู...ไม่ชอบหรอฮะ” ฮยอกแจเริ่มรู้สึกไม่ดีเมื่อคยูฮยอนมองหน้าตนนิ่ง ไม่แม้แต่จะพูดอะไร

“ถ้าไม่ชอบ...ก็ไม่..อ้ะ!

“พี่ชอบ...ชอบมากเลย” ฮยอกแจยังพูดไม่ทันจบ คยูฮยอนก็สวมกอดร่างเล็กทันทีเมื่อรู้ว่า

ฮยอกแจจะพูดอะไร

“พี่คยู...” ฮยอกแจตกใจที่อยู่ๆคยูฮยอนก็เข้ามากอด

“ขอบคุณนะ ฮยอกแจ”

“อะไรฮะ แค่นี้เอง”

“ขอบคุณ...สำหรับทุกอย่าง...” คยูฮยอนพูดอยู่ใกล้ๆหูของฮยอกแจเสียงเบา แต่ชัดเจนในความรู้สึก ถึงแม้จะเป็นถ้อยคำสั้นๆ แต่ฮยอกแจก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกทั้งหมดที่คยูฮยอนต้องการจะสื่อ

 

“...” ฮยอกแจยกมือขึ้นกอดคยูฮยอน “ผมก็ขอบคุณพี่เหมือนกันนะฮะ”

“...”

“ขอบคุณที่คอยดูแลผม...ทั้งๆที่ไม่รู้จักผม ขอบคุณที่อยู่กับผม...ในเวลาที่ผมไม่เหลือใคร ขอบคุณที่สร้างความทรงจำให้กับผม...ในเวลาที่ผมจำอะไรไม่ได้ ขอบคุณมากๆนะฮะ”

 

            คยูฮยอนผละกอดจากฮยอกแจ เมื่อมองฮยอกแจก็พบว่าใบหน้าสวยกำลังร้องไห้

คยูฮยอนใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้กับคนที่กำลังร้องไห้พร้อมกับยิ้มบางๆ

 

“ไม่เอาไม่พูดแบบนี้นะ พูดแบบนี้พี่รู้สึกผิดทุกทีเลย” คยูฮยอนสบตาฮยอกแจ

“...” ร่างเล็กปล่อยให้น้ำตาแห่งความรู้สึกไหลออกมาเรื่อยๆ

“ที่ฮยอกต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่ พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ”

“อย่าโทษตัวเองสิฮะ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วนะ” ฮยอกแจพูด

“แต่ว่า...”

 

“ไม่เอานะ พี่บอกฮยอกเองนะว่าห้ามพูดถึงเรื่องนี้ เพราะเดี๋ยวฮยอกจะคิดมากแล้วก็ปวดหัว เพราะฉะนั้นพี่คยูก็ห้ามคิดมากนะ” ฮยอกแจพูดทั้งๆที่ตาแดง

 

“ฮยอกแจ...”

 

“พี่คยูฮะ ฮยอกยอมรับว่าบางครั้งฮยอกก็คิดถึงอดีตของตนเอง ฮยอกอยากรู้ว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน แต่พี่คยูรู้อะไรมั้ยฮะ...”

 

“...” คยูฮยอนเงียบ นั่งสบตาฟังฮยอกแจพูดนิ่ง

 

“ตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่ฮยอกลืมตาแล้วพบว่าจำอะไรไม่ได้...ตั้งแต่ที่พี่คยูคอยดูแล

ฮยอก ถึงแม้ในตอนแรกอาจเป็นเพียงแค่การรับผิดชอบในสิ่งที่พี่ทำ...ตั้งแต่ที่เราได้อยู่ด้วยกัน...ตั้งแต่วันที่เรารักกัน...ช่วงเวลาเหล่านั้น ก็กลายเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของฮยอกแจแล้วละฮะ”

 

            คยูฮยอนมองหน้าฮยอกแจที่มีน้ำตาไหลอยู่ เพียงแค่ทั้งคู่สบตากันก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย คยูฮยอนใช้มือเลื่อนไปจับใบหน้าของฮยอกแจไว้อย่างแผ่วเบาพลางเช็ดคราบน้ำตา ก่อนจะมองดวงตาเรียวด้วยสายตาที่อบอุ่น จริงใจ และแฝงไปด้วยความรัก

 

“ฮยอกแจ...พี่อาจจะเป็นคนที่ทำให้เราต้องเสียความทรงจำในอดีตไป พี่ขอโทษ แต่ 6 เดือนที่ผ่านมา พี่ดูแลเราเพราะพี่อยากจะดูแลจริงๆ และไม่ว่าจะเป็นอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต พี่ก็จะขอดูแลฮยอกแบบนี้ไปเรื่อยๆ ขอให้พี่ได้เป็นความทรงจำของฮยอก ขอให้พี่ได้มีฮยอกอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไปนะ”

 

“พี่คยู...”

 

“เพราะฉะนั้น ถึงฮยอกจะจำอะไรไม่ได้...แต่ขอแค่ฮยอกจำพี่ได้ก็พอ”

 

……………………………………………………
 

The End ><
 

Dezzert_Rexipe :

               มีใครฟินเหมือนไรท์บ้างมั้ยคะ?? ><  เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดัดแปลงมาจากฟิคยาว (ที่ไรท์แต่งไม่จบ) ชื่อเรื่องว่า Remember Only Me นะคะ


 

10 ความคิดเห็น

  1. #9 PiNkYSSPoLo (@pinkyss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:02
    โห หวานละมุนมากค่ะ แบบน่ารักเกิ๊นนนน >////< ดีแล้วที่เป็นฟิคสั้น ถ้าเป็นฟิคยาว แล้วมีคนมาตามหาแล้วพาฮยอกกลับไปนี่เราเศร้าตายเลย จบแบบทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้นี่ดีสุดแล้ว 555 *ขอบคุณที่แต่งนะคะ ^^
    #9
    0
  2. #5 cream (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 22:27
    ~~~~ฟิน~~~~~~~~ฟิน~~~~~

    ~~ฟิน~~~~ฟิน~~ฟิน~~~ฟิน~~

    ~ฟิน~~~~~~~~~~~~~~~ฟิน~

    ~~ฟิน~~~~~~~~~~~~~ฟิน~~

    ~~~~ฟิน~~~~~~~~~~ฟิน~~~

    ~~~~~ฟิน~~~~~~~~ฟิน~~~~

    ~~~~~~~ฟิน~~~~ฟิน~~~~~

    ~~~~~~~~~ฟิน~ฟิน~~~~~~
    #5
    0
  3. #3 WH'Love (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 22:57
    โอ๊ยยยยยยย แบบว่าฟินมากอ่ะ

    ถึงกี้จะเป็นคนทำให้ความจำเสื่อม ขณะเดียวกันก็เป็นคนสร้างความทรงจำใหม่ให้เช่นกัน

    อยากให้มีสเปต่ออ่ะไรท์ ชอบอ่า
    #3
    0