[SF SJ] Super Junior's Diary *All of SJ Couple* [YAOI]

ตอนที่ 6 : 38 : Mr.Vampire & Little wolf boy [2] #HappyHalloweenDay

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ต.ค. 56

[SJ SF] : Mr.Vampire & Little wolf boy

Couple :  Hanhyuk

Date : 29/10/13

By : Dezzert_Rexipe

……………………………………………………
 

“เฮ้ย!” ฮยอกแจร้องออกมาทันทีเมื่อได้ยินว่า บ้านผีสิง ร่างเล็กเงยหน้ามองสิ่งก่อสร้างที่อยู่ตรงหน้า

 

ที่ที่ฮยอกแจเดินชนกับฮันคยองคือหน้าทางเข้าบ้านผีสิง ปราสาทขนาดกลางสีดำทะมึนที่ผนังถูกแต้มด้วยสีแดงเป็นจุดๆเหมือนเลือดสาด ทางเข้าถูกประดับด้วยโครงกระดูกและหุ่นไล่กาที่มีใยแมงมุมเกาะ สนามรอบๆเป็นเหมือนสนามร้างที่หญ้าถูกปล่อยให้โต ลำต้นยาวขึ้นสูงเกะกะ ซาวน์เสียงทำนองหลอนๆเสริมบรรยากาศมืดให้ดูน่ากลัว

 

ฮันคยองหันไปมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กข้างกายก็นึกขำ หน้าตาตื่นๆกันท่าทางระแวงของฮยอกแจนั้นดูน่ารักในสายตาของร่างสูงไม่น้อย

 

“กลัวหรอ?” ฮันคยองเอ่ยปากถาม

“ก็...นิดหน่อยฮะ ผมไม่ค่อยชอบบ้านผีสิง”

 

            ฮันคยองยิ้มกับคำตอบของฮยอกแจ ตาคมเงยหน้าจากคนน่ารักไปมองบ้านผีสิงตรงหน้าที่ทั้งสองเดินตามแถวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เราก็เข้าไปด้วยกันนี้แหละ”

“ห้ะ!” ฮยอกแจตกใจกับคำพูดของฮันคยอง ใจหนึ่งก็กลัวบ้านผีสิง อีกใจหนึ่งก็กลัวคนแปลกหน้าหน้าหล่อที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ

“ไปเร็วประตูเปิดแล้ว” ฮันคยองสาวเท้าเร็วขึ้นนำหน้าฮยอกแจไป ร่างเล็กได้แต่รีบเดินตามเข้าไปอย่างงงๆ

 

            ทางเดินที่มืดมิดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรทำให้ใจของฮยอกแจกลัว ร่างกายขยับเบียดคนข้างตัวโดยอัตโนมัติ ฮันคยองชำเลืองมองร่างเล็กที่เดินชิดกับตนแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร โดยฮยอกแจก็ยังไม่รู้ตัว

 

“แฮ่!

“อ๊ากก~!

 

            ผีภายในบ้านผีสิงโผล่ออกมาจากมุมมืดๆมุมหนึ่งโดยที่ฮยอกแจไม่ทันตั้งตัว ถึงแม้เจ้าตัวจะคอยมองรอบๆอย่างระแวงแล้วแต่ก็ยังคงตกใจจนเผลอตัวไปเกาะแขนของคนข้างๆ

 

            ไม่ใช่ว่าฮันคยองไม่ตกใจผีที่โผล่ออกมา แต่เขาก็ไม่ได้กลัวเท่าคนตัวเล็กที่เกาะแขนเขาแน่นอยู่อย่างนี้

 

“ฮ่าๆ ท่าทางนายจะกลัวผีเอามากๆเลยนะเนี่ย”

“...ไม่ได้กลัวฮะ แค่ตกใจ...” ฮยอกแจสงสัยอู้อี้ออกมาเพราะไม่กล้าเงยหน้า ฮันคยองหัวเราะให้กับท่าทางของหมาป่าน้อย ร่างสูงขยับแขนข้างที่คนตัวเล็กเกาะอยู่เปลี่ยนเป็นกุมมือเรียวเอาไว้หลวมๆ

 

“จับมือกันไว้อย่างนี้แหละ จะได้ไม่หลง เข้าใจมั้ยเด็กน้อย” ฮันคยองพูดสบตากับฮยอกแจที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาเพราะงงกับการกระทำ

 

            ฮยอกแจไม่ได้พูดอะไรได้แต่เงียบเท่านั้น ไม่ได้คิดจะปฏิเสธมือหนาของคนที่ไม่รู้จักที่กอบกุมมือของตนอยู่ เพราะว่าฝ่ามือนั้นมันอบอุ่นจนปฏิเสธไม่ได้น่ะสิ

 

            ทั้งคู่เดินตามทางไปเรื่อยๆอย่าช้าๆเพราะความมืด ทุกครั้งที่มีตัวอะไรออกมาทำให้ฮยอกแจตกใจร่างเล็กก็จะจับมือหนาแน่นขึ้น โดยที่ฮันคยองก็ใช้หัวแม่มือลูกหลังมือเรียวเบาๆเป็นเชิงปลอบ ฮยอกแจรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนผ่านมือข้างนั้นจนแก้มใสรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา แต่โชคดีที่บรรยากาศมันมืดจนคนข้างกายมองไม่เห็น

 

            ถึงแม้เวลาผ่านไปไม่นาน แต่กับความรู้สึกของมนุษย์หมาป่าขี้กลัวนั้นมันช่างยาวนานนับชั่วโมง

 

แต่สำหรับแวมไพร์ร่างสูงคงไม่ใช่ เพราะตลอดทางเดินเขาแทบไม่สนใจผีที่ออกมาหลอกเลยสักตัว สายตาคมจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กข้างกายเกือบตลอดเวลาในขณะที่ฮันคยองคิดว่าอยากให้บ้านผีสิงนี้มันไม่มีทางออก เขาจะได้เดินจับมือกับคนแปลกหน้าหน้าหวานนี้ไปนานๆ

 

ความรู้สึกยามที่ได้กุมมือเล็กนี้มันช่างรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แต่ใจหนึ่งเขาก็สงสารร่างบางที่กลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

.

.

.

 

“เฮ้อ ออกมาซักที”

 

            ในที่สุด ช่วงเวลาที่แสนน่ากลัวของฮยอกแจก็สิ้นสุดลงหลังจากที่ก้าวออกมาจากบ้านผีสิง

 

“หึหึ ฉันว่านายไปนั่งพักก่อนดีกว่านะ” พูดจบก็ไม่รอเจ้าตัวเขาได้ตอบอะไร ฮันคยองก็ลากฮยอกแจเดินตามไปด้วยมือของทั้งคู่ที่ยังไม่ปล่อยออกจากกันแม้จะออกจากบ้านผีสิงแล้ว

 

“รอนี่แปปนึงนะ”

“ฮะ...”

 

            หลังจากที่ทั้งคู่เดินมานั่งอยู่ที่ม้านั่ง ฮันคยองก็ปล่อยมือเรียวพร้อมกับพูดบอกให้อีกคนรอ แล้วร่างสูงก็เดดินออกไปทางหนึ่งโดยที่ฮยอกแจไม่รู้เลยว่าอีกคนจะไปไหน

 

“อ่ะ นี่”

“อะไรฮะ”

“น้ำไง ฉันซื้อมาให้ คิดว่าคอนายคงจะเจ็บ เห็นร้องเสียงดังตลอดเวลาที่อยู่ในบ้านผีสิงเลย” ฮันคยองยื่นแก้วน้ำในมือมาให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ เมื่อฮยอกแจถามก็ไม่วายที่ตอบไปพร้อมกับพูดแกล้งร่างเล็กเล่นๆ

 

“ขะ...ขอบคุณฮะ” ฮยอกแจขอบคุณแล้วรับน้ำในมือมาถือไว้

 

            ความเงียบเข้าครอบงำคนทั้งคู่อยู่ครู่หนึ่ง ฮยอกแจและฮันคยองก็นั่งเงียบๆโดยภายในหัวก็พยายามคิดว่าควรจะเริ่มพูดอย่างไรดี

 

“เอ่อคือ.../แล้วนี่นาย...”

 

            และจู่ๆทั้งคู่ก็พูดออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งทำท่าจะพูด ทั้งคู่จึงหยุดแล้วมองหน้ากัน

 

“คุณพูดก่อนเถอะฮะ/นายพูดก่อนเถอะ”

“...”

“...”

“ฮ่าๆ” เมื่อจะพูดอีกครั้งทั้งคู่ก็ยังพูดออกมาพร้อมกันอีก จนทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 

“เมื่อกี้จะพูดอะไรนะ” ฮันคยองเป็นฝ่ายถามก่อนหลังจากหยุดหัวเราะ

“ผมจะถามว่าคุณมาคนเดียวหรอฮะ” ฮยอกแจหันมาถามในสิ่งที่ตนคิด

“ป่าวหรอก ฉันมากับเพื่อนอีกสองคน แต่พวกนั้นมันไปเที่ยวกันเองหมดแล้ว”

“หรอฮะ เหมือนกันเลย”

“นายมากับเพื่อนหรอ”

“ฮะ แต่ไม่รู้ว่าหายไปไหนกัน สงสัยจะหลงกันตอนเดิน”

“อ่อ...โดนเพื่อนทิ้งเหมือนกันเลยเนอะ”

“ฮ่าๆ นั่นนะสิ”

“...”

“...”

“...”

“งั้นเราก็ไปเที่ยวด้วยกันสิฮะ”

“หืม?”
 

……………………………………………………
 

...To Be Continue...

10 ความคิดเห็น