คุณชายสายโหด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,544 Views

  • 22 Comments

  • 213 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,100

    Overall
    3,544

ตอนที่ 10 : แผนลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 529
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

:: [10] ::

แผนลวง

 

          เมื่อถึงเวลาอันสมควรแขกเหรื่อที่มาร่วมงานฉลองวันคล้ายวันประสูติท่านชาย ต่างก็ทยอยพากันกลับไปจนหมดแล้ว ตอนนี้ลูกทุกคนต่างก็นั่งรอผู้เป็นบิดาอยู่ในห้องนั่งเล่นบนตำหนักใหญ่อย่างพร้อมหน้า แม้จะเหน็ดเหนื่อยกับงานเลี้ยงเมื่อครู่อยู่ไม่น้อย แต่ทว่าเมื่อเห็นหน้าลูกทุกคนอย่างพร้อมหน้าก็ทำให้ยิ้มได้

            “พ่อดีใจที่เห็นทุกคนกลับมาอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างนี้” ท่านชายรับสั่งกับลูกๆด้วยความปลื้มปีติ

            “ลูกดีใจที่ได้มาเข้าเฝ้าท่านพ่อในวันพิเศษอย่างนี้ค่ะ” หม่อมราชวงศ์หญิงอรญาภา หรือ คุณหญิงอร เอ่ยกับบิดา

            “พ่อมัวแต่ยุ่งๆจนลืมสังเกตไปเลยว่าลูกเขยพ่อไม่ได้มาด้วย”

            “คุณอิศเรศไปพบลูกค้าที่ต่างประเทศค่ะท่านพ่อเลยมาด้วยไม่ได้”

            “ดีๆพ่อชอบคนตั้งใจทำงานอย่างนี้ ว่าแต่เมื่อไหร่จะมีน้องล่ะหญิงอร”

            “หญิงกับคุณอิศเรศตั้งใจว่าปีหน้าก็จะปล่อยแล้วค่ะท่านพ่อ”

            “ตามให้ทันหญิงอินล่ะ รายนั้นมีไปแล้วสองคนน่ารักหน่าชังเชียว”

            “ค่ะท่านพ่อ” คุณหญิงอินยิ้มให้บิดา

            หลังจากถามสารทุกข์สุกดิบลูกสาวแล้ว ท่านชายก็หันไปสนใจลูกชายต่อทันที ระหว่างนั้นรันก็เอาแต่นั่งเงียบไม่กล้ามองหน้าใครนอกจากน้องชายตัวเองที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเป็นมารดาด้วยแล้วยิ่งไม่กล้ามองหน้าแม้แต่น้อย เพราะไม่อยากเห็นสายตาแห่งความชิงชังที่ส่งมาให้

            “แกล่ะเป็นยังไงบ้างชายอัศ” ท่านชายเอ่ยกับลูกชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวถัดจากคุณหญิงอร

            “ผมก็สบายดีครับเว้นแต่ว่าจะเหงาหน่อยเพราะอยู่คอนโดเพียงคนเดียว” อัศเอ่ยกับบิดาแล้วปรายตามองรันที่นั่งอยู่อีกฝั่งข้างกับน้องชายตัวน้อย รันไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูดในสถานการณ์อย่างนี้ด้วย

            “ฉันว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วนะ สรุปว่าทั้งสองคนมีปัญหาอะไรกัน ใครจะเป็นคนอธิบายให้ฉันฟัง” ท่านชายมองหน้าโอรสและลูกเลี้ยงสลับไปมา พร้อมกับถอนหายใจเสียงดังด้วยความเบื่อหน่าย

            “....” ไม่มีคำตอบจากคนทั้งสอง ทำให้ท่านชายต้องเอ่ยถามรันเป็นคนแรก เพราะมั่นใจว่าคนอย่างรันคงจะไม่พูดปดอย่างแน่นอน

            “รันเล่าให้ฉันฟังสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

            “คือ...มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยครับท่านชาย ที่ผมอยากออกมาอยู่หอพักก็เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว เพื่อจะได้มีสมาธิอ่านหนังสือเท่านั้นเองครับ” รันตอบแบบกลางๆ ไม่ให้กระทบกับอีกฝ่ายเพราะไม่งั้นอาจจะโดนเอาคืนอีกก็เป็นได้

            “ลูกชายฉันทำอะไรให้รันไม่พอใจหรือเปล่า ถ้ามีบอกมาได้เลยฉันจะจัดการมันให้เอง” ท่านชายเอ่ยเข้าข้างลูกเลี้ยงเต็มที่ จนอัศถึงกับจ้องมองบิดาตาเขม็ง

            “ไม่มีครับท่านชาย” รันไม่อยากทำให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้แล้ว

            “แล้วผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร ที่คุณชายส่งรูปมาให้ดู” ทิพย์ฤดีเอ่ยแทรกขึ้นมา ราวกับแสดงตัวว่าเข้าข้างอัศอย่างเต็มที่

            “แม่ครับ...เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องจริงเลยนะครับ” รันทำหน้าหนักใจเล็กน้อยแล้วเอ่ยกับมารดา

            “ก็บอกมาสิว่าผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร” ทิพย์ฤดียังคงกดดันลูกชายไม่จบไม่สิ้น

            “ผู้็าชายในรูปก็คือพี่เต๋าครับ พี่เต๋าเป็นรุ่นพี่ในคณะ พวกเราไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกว่าพี่น้องแน่นอนครับ”

            “ฉันเชื่อรัน คนอย่างรันไม่มีทางโกหกเธอเองก็น่าจะรู้ดีนะทิพย์ฤดี” ท่านชายต่อว่าอย่างนี้แล้วทิพย์ฤดีเองก็ต้องยอมสงบปากสงบคำอย่างเสียมิได้

            “เพคะท่านชาย” เจ้าหล่อนรับคำท่านชายแล้วปรายตามองลูกชายคาดโทษเอาไว้

            “จริงๆผมเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกนะครับ เพียงแค่เป็นห่วงรันเท่านั้นเอง กลัวว่าจะใจแตกจนเรียนไม่จบ ผมไม่อยากให้ท่านพ่อถือหางกันมากนัก ยังไงซะรันก็ถือว่าเป็นลูกเลี้ยงของท่านพ่ออยู่ในวังมาตั้งแต่เด็ก หากมีอะไรที่มันไม่งามเกิดขึ้นอาจจะเสื่อมเสียพระเกียรติถึงท่านพ่อก็เป็นได้” คำที่อัศเอื้อนเอ่ยออกมาราวกับหวังดีกับรันซะเต็มประดา แต่รันกลับรู้ทัน ผู้ชายคนนี้แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้ว

            “แกไม่ต้องมาทำเป็นห่วง ฉันเชื่อว่ารันไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอน เอาเป็นว่าเรื่องนี้ให้มันจบได้แล้ว รันออกไปอยู่ข้างนอกแล้วสบายใจก็นับว่าเป็นเรื่องดี เพราะการเรียนหมอมันต้องใช้สมาธิมาก เป็นอันจบเรื่องนี้ห้ามใครเอ่ยถึงอีกเป็นอันขาด และอีกอย่างแกก็ห้ามไปตามรังควานรันอีกเข้าใจไหม” ท่านชายอยากให้เรื่องนี้มันจบสิ้นลงเสียที เพราะจริงๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมาย แต่ทว่าอัศและทิพย์ฤดีกลับไม่ยอมหยุดทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่โตซะอย่างนั้น

            “ครับท่านพ่อ” อัศรับปากไปอย่างนั้นเอง แต่ในใจกลับยังหาวิธีให้รันกลับมาอยู่ที่คอนโดเหมือนเดิมให้ได้

            “เมื่อไม่มีอะไรแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วฉันขอขึ้นไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน” พูดจบท่านชายก็ลุกขึ้นยืนเพื่อจะขึ้นไปยังห้องนอนด้านบน ทิพย์ฤดีเองก็ต้องรีบลุกขึ้นตามแล้วเอ่ยเรียกลูกชายคนเล็ก

            “ริว...ลุกขึ้นไปข้างบนกับแม่เร็วลูก”

            “ไม่ครับ...วันนี้ริวจะนอนกับพี่รันและก็พี่ชายอัศด้วย” คุณชายน้อยเอ่ยกับมารดา พร้อมกับจับมือพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเอาไว้แน่น

            “ถ้างั้นก็ตามใจจ๊ะลูกรัก” เมื่อรู้ว่ารันและอัศมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกัน ทิพย์ฤดีก็ยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ คืนนี้อาจจะมีอะไรดีๆเกิดขึ้นก็เป็นได้ หล่อนคิดในใจ

            “ครับหม่อมแม่” เด็กชายตอบรับแล้วหันไปยิ้มให้พี่ชายตัวเอง

            หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสองเดินขึ้นไปแล้ว คุณหญิงอรก็ตามขึ้นไปด้วยอีกคน

            “พี่ขึ้นไปก่อนนะแล้วเจอกันพรุ่งนี้จ้ะ” เธอหันไปเอ่ยกับน้องชายทั้งสามคนพร้อมส่งยิ้มให้ คุณหญิงอรเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจดีงาม ไม่เคยคิดร้ายกับใครเลย แม้แต่ทิพย์ฤดีและรันเธอเองก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด ทั้งวังก็จะมีแค่อัศคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ชอบขี้หน้าสองแม่ลูกนี้

            “ครับคุณหญิง” รันตอบรับแล้วส่งยิ้มให้ด้วยความเป็นมิตร

            “เราขึ้นห้องกันเถอะครับ” เมื่อคุณหญิงเดินไปแล้วรันก็หันไปเอ่ยกับน้องชายตัวเอง ทั้งสองลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจูงมือกันพร้อมจะเดินขึ้นไปด้านบน

            “พี่ชายอัศไปด้วยกันสิครับ”

            “พี่จะขึ้นไปห้องก่อนแล้วจะตามไปนะครับ” อัศเอ่ยกับน้องชายแล้วหันไปยกยิ้มให้รันอีกที สื่อว่าเราได้เจอกันแน่อะไรอย่างนั้น

            “รีบตามมานะครับ” ริวเอ่ยย้ำสัญญาที่พี่ชายให้ไว้

            “ครับผม” อัศยิ้มให้น้องชายแล้วเดินขึ้นไปบนห้องนอนก่อนใคร

            หลังจากนั้นรันก็เดินจูงมือน้องชายขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง

 

            รันและน้องชายมีโอกาสได้อาบน้ำด้วยกันอีกครั้ง มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากเหลือเกิน ตั้งแต่เด็กจนโตเขามักจะช่วยมารดาเลี้ยงดูน้องชายมาตลอด จึงมีความผูกพันกับน้องชายคนนี้มาก หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว รันก็มานั่งเล่นเกมกับน้องชายหยอกล้อเล่นกันด้วยความสนุกสนาน ระหว่างนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทั้งสองหันไปมองก็เห็นชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมสัน สวมชุดนอนสีครีมดูสบายตาเปิดประตูแล้วสาวเท้าก้าวเข้ามานั่งข้างน้องชายต่างมารดา

            “เล่นเกมอะไรอยู่ครับ” น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นเอ่ยกับน้องชาย ทำเอารันถึงกับไม่เชื่อหูตัวเองเลยว่าซาตานร้ายผู้นี้จะมีความละมุนแบบนี้ด้วย

            “แทร็กมาเนียครับพี่ชายอัศ มาแข่งกันเร็วเล่นสองคนไม่มันเลย”

            “โอเคครับ...ถ้าแพ้พี่อย่าร้องไห้ละกัน” อัศว่าแล้วก็เอื้อมมือหนาไปลูบเรือนผมน้องชายเล่นด้วยความเอ็นดู รันเห็นอย่างนั้นก็เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ ทำตัวเป็นเทพบุตรต่อหน้าน้องชายแต่ที่จริงแล้วไม่ต่างจากปีศาจร้ายเลยแม้แต่น้อย

            “คร้าบบผม” เด็กชายยิ้มหน้าบานแล้วหันไปสนใจมองหน้าจอทีวีขนาดยักษ์ที่อยู่ตรงหน้า

            รันไม่ได้มีอารมณ์ร่วมในการเล่นเกมครั้งนี้มากนัก เขารู้สึกอึดอัดเพราะสายตาของอัศเอาแต่จ้องมองมาอยู่ตลอดเวลา ราวกับกำลังจ้องหาทางเล่นงานเขาซะอย่างนั้น อีกใจก็อยากจะหาโอกาสพูดคุยเพื่อหาแนวทางเจรจาสงบศึก ไม่รู้มันจะมีโอกาสเป็นไปได้ไหมแต่เขาก็อยากจะลองดู

            ระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งเล่นเกมกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวขึ้นของทิพย์ฤดี หล่อนยืนยิ้มเมื่อเห็นทั้งสามคนนั่งเล่นเกมกันอย่างสนุกสนาน และยังคงหวังให้รันและอัศลงเอยกันเหมือนเดิม เช่นนี้แล้วจึงอยากเปิดโอกาสให้ทั้งสองคนได้มีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง เผื่อว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาขึ้นมาบ้าง

            “ชายริวครับออกมากับแม่แป๊บนึงสิลูก”

            “ไม่เอาริวจะเล่นเกมครับ” เด็กชายไม่ยอมท่าเดียวเพราะกำลังสนุกได้ที่

            “แต่ท่านพ่อมีของจะให้นะ ริวไม่อยากได้เหรอครับ”  

            “หม่อมแม่พูดจริงใช่ไหมครับ” เด็กชายวางจอยเกมลงบนพื้นห้องทันที แล้วรีบหันไปมองหน้ามารดาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

            “จริงสิครับลุกขึ้นมาหาแม่เร็ว” ทิพย์ฤดีอ้าแขนรอลูกชาย ริวลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งไปสวมกอดมารดาทันที

            “เดี๋ยวริวกลับมานะครับ” ก่อนออกไปเด็กชายตัวน้อยก็ไม่ลืมที่จะบอกกล่าวกับพี่ชายทั้งสองคน

            “ครับผม” รันตอบน้องชายพร้อมกับมองหน้ามารดาอย่างรู้ทัน แค่มองตาเขาก็รู้ว่าจุดประสงค์ของมารดาคืออะไรกันแน่

            “ตามสบายเลยนะคะคุณชาย” ทิพย์ฤดีเอ่ยกับลูกเลี้ยง อัศไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าให้เท่านั้น หล่อนหวังว่าคงมีอะไรดีๆเกิดขึ้นในคืนนี้เป็นแน่ เพราะคงไม่ให้ลูกชายคนเล็กกลับมาเป็นก้างขวางคอคนทั้งสองแน่นอน

            เมื่ออยู่กันตามลำพังในห้องรันก็ทำหน้าไม่ถูก แต่ก็พยายามระวังตัวอยู่ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาทำรุ่มร่าม ส่วนอัศก็เอาแต่จ้องหน้าด้วยสายตาที่ดุดัน แต่ก็แปลกใจว่าทำไมรันถึงไม่ยอมลุกขึ้นไปไหน ทั้งที่แต่ก่อนหากอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้อีกฝ่ายจะไม่ยอมนั่งอยู่ใกล้แน่นอน

            “คุณชายครับผมมีเรื่องจะพูดด้วย” รันตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาก่อน

            “เรื่อง” อัศไม่ว่าเปล่ากลับเขยิบตัวเข้าไปนั่งใกล้ๆ แต่รันกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้มีท่าทีตื่นกลัวแต่อย่างใด

            “ต้องทำยังไงคุณชายถึงจะเลิกตามรังควานผมสักที”

            “แล้วมึงคิดว่าจะทำยังไงดีล่ะ” อัศถามย้อนพร้อมทำหน้ากวนใส่

            “ผมไม่รู้แต่ผมทนอยู่ในสภาพอย่างนี้ไม่ไหวแล้ว ต้องถามคุณชายมากกว่า ว่าทำยังไงถึงจะยอมเลิกตามรังควานผม แต่ถ้าจะให้กลับไปอยู่ที่คอนโดด้วยผมไม่มีทางยอมแน่นอน”

            “ถ้าถามฉันมันก็พอจะมีทางอยู่นะ” อัศทำหน้าคิดแล้วก็ยกมือขึ้นมาลูบที่ปลายคางตัวเองไปด้วย

            “บอกมาเลยครับผมยินดีทำ ถ้ามันจะทำให้เราสองคนไม่ต้องมีอะไรติดค้างกันอีก” รันยิ้มออกเมื่อรู้ว่าพอจะมีทางออกสำหรับเรื่องนี้แล้ว

            “ถ้ามึงยอมนอนกับกูคืนนี้...กูก็จะเลิกตามรังควานมึง” อัศยื่นข้อเสนอให้พร้อมกับยิ้มมุมปาก เขาคิดว่ายังไงซะรันก็ต้องยอมแน่นอน

            “ผมยอม!” รันรีบตอบโดยทันทีเพราะอยากจะหลุดพ้นจากเรื่องนี้เต็มทนแล้ว ยังไงก็เคยเสียตัวให้อีกฝ่ายมาแล้ว แค่นี้เขายอมทำโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

            “ทำไมถึงได้ยอมง่ายขนาดนั้นล่ะ มึงจะไม่ฟังต่ออีกสักหน่อยก่อนเหรอ”

            “มีอะไรอีกงั้นเหรอครับ” รันเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทัน แล้วมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้ใจ สีหน้าของอัศตอนนี้มีอะไรซ่อนเร้นเอาไว้มากมายเหลือเกิน

            “วันนี้นายจะต้องเป็นฝ่ายยั่วฉัน ทำยังไงก็ได้ให้ฉันเสร็จโดยไม่ต้องออกแรง ทำได้ไหมล่ะ” ข้อเสนอของอัศทำให้รันคิดไม่ตก เพราะทุกครั้งที่มีอะไรกันอัศเป็นฝ่ายกระทำเขามาตลอด เพราะอย่างนั้นไม่รู้ว่าจะสามารถทำได้ไหม

            “คือผม....” รันกำลังคิดตัดสินใจอยู่ว่าจะเอายังไงดีกับเรื่องนี้

            “ถ้ามึงไม่ยอมกูก็จะออกไปเดี๋ยวนี้แล้วเตรียมรับมือกูได้เลย” พูดแล้วก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง

            “เดี๋ยว! ผมยอม” รันหน้านิ่วคิ้วขมวด นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะยอมเสียตัวให้ผู้ชายคนนี้ หลังจากนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

            อัศยิ้มมุมปากแล้วหันกลับไปมองด้วยความพอใจ

            “ถ้ายอมแล้วจะนั่งอยู่ทำไมแก้ผ้าแล้วขึ้นไปบนเตียงสิ”

            “ผมขอเข้าห้องน้ำสักครู่ครับ”

            “แล้วรีบออกมาล่ะ”

            รันเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วมองหน้าตัวเองในกระจก ก่อนจะร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความเจ็บปวดภายในใจ เพื่อแลกกับอิสรภาพที่จะมีจากนี้ไปเขาจะยอมแม้มันจะฝืนใจมากแค่ไหนก็ตาม

            รันออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินตรงมาที่เตียงนอน ภาพที่เห็นอยู่บนนั้นทำเอาเจ้าตัวถึงกับหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เพราะอัศได้แก้ผ้านอนรอเรียบร้อยแล้ว รันเดินไปที่เตียงอย่างเชื่องช้าแล้วสูดอากาศเข้าไปในปอดจนสุดแล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ

            “แก้ผ้าออกแล้วขึ้นมาบนเตียง”

            เมื่อได้ยินคำสั่งรันก็ถอดชุดนอนของตัวเองออกอย่างช้าๆ จนเรือนร่างที่ขาวนวลเนียนไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด ก่อนจะขึ้นไปนั่งข้างอีกฝ่ายด้วยความเคอะเขิน

            “จัดการเลยสิกูจะนอนดูฝีมือมึงว่าจะทำให้กูพอใจได้มากแค่ไหน” อัศนอนแผ่หราอยู่บนเตียงราวกับราชาที่รอการปรนเปรอจากเหล่าสนมซะอย่างนั้น

               ....

               ....(NC)

               ....

            แม้จะถึงปลายทางแล้วแต่อัศกลับยังคงพรมจูบอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นไม่ยอมหยุด ลมหายใจของทั้งคู่เป่ารดกันและกันจนรู้สึกได้ถึงไออุ่น อัศค่อยๆ ผละใบหน้าคมออกมาเล็กน้อยแต่ปลายจมูกยังคงสัมผัสกัน นัยน์ตาคมจ้องมองอีกฝ่ายปานจะกลืนกิน ขณะที่มือหนาทั้งสองข้างของอัศยังคงเกี่ยวที่เอวบางเอาไว้ไม่ให้ลุกขึ้นไปไหนได้

            “ผมจะไปล้างตัว” เมื่อได้สติแล้วรันก็เอ่ยขึ้นมา เขารู้สึกเหนียวตัวและอยากล้างเอาน้ำรักที่ยังคั่งค้างในช่องทางออกไปจากตัวแล้ว

            “กูยังไม่ให้ไปไหน...มึงไม่เห็นเหรอว่าของกูมันยังไม่อ่อนตัวเลย”

            “พอได้แล้วครับผมเหนื่อย แล้วก็อย่าลืมทำตามสัญญาด้วยล่ะ” รันทำหน้าจริงจังก่อนจะรู้สึกได้ถึงความคึกคะนองของแท่งร้อนที่กระตุกหงึกอยู่ในช่องทางของตัวเอง

            “โอเคกูจะทำตามสัญญา” อัศยอมปล่อยมือให้อีกฝ่ายเป็นอิสระอย่างเสียดาย

            รันค่อยๆยกตัวขึ้นจนแท่งร้อนหลุดออกมา พร้อมกันนั้นน้ำสีขาวขุ่นก็หลั่งไหลออกมาจากช่องทาง จนเจ้าตัวต้องเอามือมารองไว้เพราะกลัวจะเลอะบนที่นอน หลังจากนั้นก็เดินไปในห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ

            เมื่อรันเข้าไปในห้องน้ำแล้วอัศก็ยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ ก่อนจะจ้องมองน้องชายของตัวเองที่กำลังหดตัวลงเรื่อยๆ ด้วยความเสียดายเพราะอยากจะต่ออีกสักรอบ หลังจากนั้นอัศก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่แอบอัดวิดีโอเอาไว้บนโต๊ะแล้วเปิดดูลีลารักของรันด้วยความพอใจ คลิปนี้มันจะเป็นตัวช่วยให้เขาได้ตัวไอ้กาฝากนั้นกลับคืนมาเชยชมที่คอนโดอีกครั้ง....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #17 Read_G (@Read_G) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 20:44
    เลวจริงนะเทอขอบอกอย่าผ่านแถวบ้านนะ
    ทุเรียนแน่ๆ
    #17
    0