ตอนที่ 22 : บ ริ ภั ท ร #14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12057
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1020 ครั้ง
    9 ต.ค. 61







 

โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ความวุ่นวายขนาดย่อมก็พุ่งเข้าประชิด บริภัทรที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกโดนกันให้ถอยมาอยู่ด้านหลังเขา จากนั้นคุณชานนท์ก็ถูกจู่โจมอย่างเปิดเผยโดยผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง อา สามคนก็น่าจะนับเป็นกลุ่มได้ ท่าทางคุ้นเคยกันทั้งสามคนเลยด้วย

“ผัวขา ผัวมาทำอะไรคะ ขาดเหลืออะไรทำไมไม่บอกเมีย” เมียหนึ่งออดเสียงถาม แขนคล้องแขนก่อนจะโดนจีจี้เมียสองสกัด “หน้ามืดเหรออีโบ คนอย่างผัวกูไม่เคยของขาดค่ะ มีแต่เยอะจนเลือกไม่ถูก แต่ผัวขามาทำอะไรคะ พาน้องเซย่ามาช็อปปิ้งอีกแล้วใช่ป่าวววว” เมียหนึ่งไม่สนใจเมียสองยังคงพยายามบี้แก้มตัวเองกับต้นแขนแน่น ๆ ต่อ

“เนี่ย วันหยุดยังได้เจอกัน พรหมลิขิตชัด ๆ”

“ไปกินข้าวด้วยกันนะผัว เมียอยากกินชาบู อยากกินเนื้อออสเตรเลียด้วยนะคะ นะคะ” เมียสองเรียกร้องความสนใจต่อ ยื้อยุดกันสองฝั่งซ้ายขวาจนเมียสามที่แย่งกอดแขนไม่ทันต้องทำหน้าที่ห้ามทัพ 

“พวกมึงให้อิผัวมันได้พูดบ้างเถอะ”

“ผัวอยากพูดไรค้าาา”

“หนวกหู”

“ผัวววววววว”

“เบาหน่อย ที่นี่กลางห้าง” ชานนท์ปรามเสียงต่ำ ตอนอยู่ที่คณะก็ถือว่าเด่นทุกครั้งที่จับกลุ่มกันแล้วมาอยู่กลางห้างสรรพสินค้าในเย็นวันหยุดก็ยิ่งสะดุดตา แล้วชานนท์นั้นตัวสูงใหญ่เมื่อถูกหญิงสาวหน้าตาดีออดอ้อนออเซาะทั้งถึงเนื้อถึงตัวอยู่บริเวณหน้าลิฟต์โดยสารใครผ่านไปมาล้วนแต่ชำเลืองมองหรือเหลียวมองอย่างสนใจ ในสถานศึกษาทุกคนยังพอรู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกันแต่โลกข้างนอกนั้นไม่ใช่ ร้อยคนก็มองไปได้ร้อยแบบ เขาแค่ห่วงว่าเพื่อนผู้หญิงจะถูกมองไม่ดี

“แง ผัวห่วงใย”

“ไม่เป็นไรนะ ถ้าเมียเสียหาย เมียจะยอมให้ผัวรับผิดชอบไปตลอดชีวิต” ชานนท์ถอยออกมาจากหน้าลิฟต์เมียทั้งสามก็กรูตามพร้อมเสียงพูดไม่หยุด จนชายหนุ่มหันกลับไปลากอีกคนเข้ามารวมกลุ่มด้วยนั่นแหละ โบ จีจี้ รีรี่ถึงได้เงียบลงได้ หญิงสาวทั้งสาวมองเด็กหนุ่มตัวเล็ก ก่อนจะลอบสบตากันพร้อมอุทานในใจอย่างพร้อมเพียงว่าเอาแล้วไงมึง

“ผัว นาทีนี้ กูว่ามึงต้องแนะนำแล้วล่ะ” รีรี่พูดเหมือนละเมอ คนที่โดนยัดเยียดตำแหน่งสามีแห่งกูให้โดยไม่เต็มใจผ่อนลมหายใจออกทีหนึ่ง ชานนท์แทบไม่เปลี่ยนสีหน้ายามก้มลงพูดกับคนข้างกาย

“นี่เพื่อนที่คณะ โบ จี รีรี่ ค่อนข้างสนิทกัน”

“สวัสดีครับพี่” หมายถึงพี่ ๆ ทั้งสามคนเลย บริภัทรจะดึงมาสก์ออกแต่คนตัวโตแตะรั้งมือเล็กไว้พร้อมส่ายหน้า เจ้าตัวเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะถอดมาสก์เพื่อคุยกับเพื่อนเช่นกัน

“สวัสดีค่ะน้องบี” ไม่ต้องรอให้ชานนท์แนะนำชื่อทั้งสามสาวรู้จักบริภัทรอยู่แล้ว แหม ก็คราวก่อนนั่นใครล่ะที่เป็นคนเจออิผัวมาเดินซื้อของกับน้องเขาอ่ะ กูเองไง กูรีรี่คนนี้เอง เมื่อรีรี่รู้เพื่อนทั้งกลุ่มก็ต้องรู้ จนกลายเป็นว่ากลุ่มเพื่อนสนิทของชานนท์ก็ระแคะระคายความสัมพันธ์ของทั้งคู่เพราะรูปที่รีรี่อัพอินสตาแกรมครั้งนั้นนั่นเอง จะว่าไปคนอื่น ๆ ก็เริ่มสนใจเพราะรูปของหล่อนเหมือนกันนะ ทีนี้น่ะคนนอกอาจเห่อแค่ช่วงแรกพอชานนท์เฉยคนพวกนั้นก็หันไปสนใจเรื่องอื่น แต่บอกเลยว่าไม่ใช่กับพวกหล่อน ชานนท์เงียบไม่ได้หมายความว่าไม่เคลื่อนไหวแล้วข้อดีของการเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทในระดับหนึ่งคือการได้ใส่ใจอย่างสะดวก บอกเลยว่า ทุกความเป็นไปของผัวล้วนอยู่ในความสนใจของพวกหล่อนตลอดมาและจะดำรงอยู่ตลอดไป โดยเฉพาะเรื่องของน้องคนนี้

เท่าที่สืบมา(จากนังเต้)คืออิผัวหวงมาก เก็บเงียบ ไม่ให้ใครเห็น ไม่ให้ถามถึง แบบ อะไรที่รักมากก็จะซ่อนไว้ชื่นชมคนเดียว แบบพระเอกนิยายซึน ๆ อะไรแบบนั้นเลยแก๊

“ไปนะ แล้วเจอกัน”

“ว้ายยยยยย จะบ้าเหรอผัว จะรีบไปไหน เมียยังไม่ทันคุยกับน้องเลยนะ”

“น้องหิวข้าว”

“อ้าว หิวข้าวเหรอคะน้องบี พี่โบก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน ไปกินด้วยกันไหม” มนุษยสัมพันธ์ดีไปแล้วอีโบ ดูหน้าผัวด้วยค่ะ ระอามึงเต็มทีแล้ว

“วันนี้ไม่ได้”

“ทำไมอะ!

“พวกมึงพูดมากน้องจะเวียนหัว”

“เอ้า ขายพวกกูต่อหน้าน้องอีก เห็นพวกกูเป็นเพื่อนปะเนี่ยถามจริง”

“ไว้โอกาสหน้าเถอะ วันนี้ไม่สะดวกจริง ๆ น้องไม่ค่อยสบาย” ชานนท์บอกเหตุผล ทำท่าจะพาบริภัทรไปที่ลิฟต์แต่โบรีบรั้งเพื่อนตัวสูงไว้ ยิ้มหวานพลางยกของในมือขึ้น

“ไหน ๆ ก็เจอกันแล้วขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะผัวขา”

“เออ ๆ กูถ่ายด้วยค่ะ อยากอัพรูปผัวอวดแฟนคลับ” จีจี้รีบสมทบ เปิดกล้องพร้อมเช่นกัน

“ทุกทีไม่เห็นขอ”

“น่า รูปหนึ่งนะ จะอัพไอจี” บริภัทรเห็นเขากลอกตา(อย่างอ่อนใจ)เป็นหนที่สามแล้วก็พยักหน้าเหมือนเสียไม่ได้ คุณชานนท์น่ะทำดุไปอย่างนั้นแหละ ที่จริงแล้วอีกฝ่ายเป็นคนใจดี กับญาติพี่น้อง มิตรสหาย กระทั่งคนงานในบ้าน เขาไม่เคยเฉยชาใส่อย่างท่าทีที่แสดงออกเลย

“จะทำอะไรก็ทำ”

“เย้!” เมียทั้งสามยกโทรศัพท์ขึ้นมาเล็งแล้ว แตะหน้าจอโฟกัสเป้าหมายพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก จริง ๆ ส่วนสูงระดับปลายคางคุณชายชานนท์ไม่ถือว่าตัวเล็กแต่เพราะยืนอยู่ข้างอิผัวไง เพราะอิผัวมันดันเอาไหล่ไปชนไหล่น้องเขา น้องเขาเลยดู แบบ ดูตัวเล็กตัวน้อยอะแก๊ โบขยับกล้องกำลังจะกดปุ่มบันทึกภาพทุกการมองเห็นผ่านจอก็เลื่อนวูบ เปลี่ยนจากใบหน้าน่ารักเป็นดวงตาคมดุใต้ปีกหมวก

“ห้ามถ่ายติดน้อง” โบบี๋ผู้รั้งตำแหน่งเมียอันดับหนึ่งอ้าปากค้าง

ห้ามถ่ายติดน้อง!

ห้ามถ่ายติดน้องเนี่ยนะ!


ห้านาทีต่อมา โบบี๋เมียอันดับหนึ่งก็ได้อัพโหลดภาพในอินสตาแกรมพร้อมแคปชั่นเจ็บช้ำน้ำใจอย่างสุดแสน



 

 

พ้นจากบรรดาเมียทั้งสามมาแล้ว เขาก็เปลี่ยนใจไม่พาบริภัทรขึ้นลิฟต์แต่กลับใช้บันไดเลื่อนใกล้ ๆ นั้นลงมายังชั้นใต้ดิน หยุดก่อนจะถึงทางออกแล้วหันมาพูดกับบริภัทรว่า “ขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม?”

“ครับ? อ๋อ ได้ครับ” ส่งของที่เขาต้องการให้แล้วก็ยืนมองเขากดเลขสิบตัวก่อนจะโทรออก ตอนที่หน้าจอแสดงผลเป็นรูปสองมือที่วางเหนือพวงมาลัยรถบริภัทรก็เกือบสะดุ้ง รู้ตัวตอนที่สายไปแล้วว่าเขาอาจจะเห็นรูปที่ตนแอบถ่ายไว้ คนตัวเล็กเบนสายตาหนีไม่ทันตอนที่ดวงตาดำลึกตวัดมองมา เขาไม่โกรธ โอเค ถึงเขาจะโกรธมันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก ที่น่ากลัวกว่าคือจะทำหน้ายังไงเมื่อถูกเขาจับได้แล้วเราก็อายเสียเองอย่างนี้

“กูเอง” ขอบคุณปลายสายที่ตอบรับตอนเขาโทรรอบที่สามเพราะถ้าโดนตาวาว ๆ คู่นั้นจ้องนานกว่านี้อีกแค่สามวินาทีบริภัทรจะแหกเป้ของตัวเองมาคลุมหน้าให้ดู

“วนมารับที่ชั้นบีนะ รออยู่ตรงประตูเข้าห้าง ใกล้ ๆ ทางออกฝั่งอังรีฯ” เมื่อเข้าใจตรงกันแล้วเขาก็กดตัดสายก่อนจะส่งโทรศัพท์คืน บริภัทรวางหน้านิ่งรับมาเก็บในกระเป๋ากางเกงดึงมือออกยังไม่ทันพ้นขอบกระเป๋าด้วยซ้ำเขาก็ส่งเสียงคล้ายเปรยกับดินกับฟ้าว่า “เดี๋ยวนี้เขาฮิตถ่ายรูปเฉพาะส่วนกันเหรอ”

บริภัทรเม้มปาก ทำเหมือนไม่ได้ยินไป 

“หรือเห็นแค่มือคนโทรเขาก็รู้แล้วว่าเป็นใคร”

ทีนี้ก็หันหน้าหนีให้อีกอย่าง

“หรือจริง ๆ แล้วชอบนาฬิกาเรือนนั้น?”

“ไม่ได้ชอบครับ”

“อ้อ” คนหน้านิ่ง เวลาแกล้งคนอื่นก็ยังลากเสียงกวนได้หน้านิ่ง ๆ บริภัทรกัดปาก เข่นเขี้ยวใส่ตู้โชว์ของมาดามเฮงจนรถยนต์คันหนึ่งแล่นมาพร้อมไฟหน้าส่องสว่าง พอมองเขาเขาก็พยักหน้าให้ตามออกไป รถคันนั้นเปิดไฟกะพริบก่อนจะชะลอความเร็วลงจอดเทียบ คันนี้ก็ตระกูลเมอร์เซเดสแต่ไม่ใช่เอสคลาสคูเป้สีดำที่เขาใช้เป็นประจำ บริภัทรเห็นว่าคนขับคือพี่คริส หนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิท อีกคนที่นั่งมาด้วยคือพี่เลย์ คุณชานนท์เปิดประตูรถให้พอบริภัทรเข้ามานั่งเขาก็ปิดประตูเดินอ้อมตัวรถด้านหลังไปขึ้นอีกฝั่ง ระหว่างนั้นบริภัทรได้ยินเสียงพี่คริสเปรยเจือเสียงหัวเราะว่าทรีทดีคูณสิบ อะไรประมาณนั้น

“เป็นไงบ้างน้องบี แต๊งส์สตาฟของคณะเราเมื่อคืนสนุกไหม?” พี่เลย์ถามหลังจากเพื่อนพี่เขาเข้ามานั่งกับบริภัทรเรียบร้อยแล้ว

“สนุกดีครับ คึกครื้นกันมาก ภาคินเต้นจนผมกลัวกล้ามเนื้อเขาจะระบม”

“ฮ่า ๆ ๆ เออ ไอ้น้องคินแม่ง เห็นมึน ๆ แต่สายแดนซ์ตัวจริง”

“คินชอบเต้นครับ”

“แล้วน้องบีได้เต้นบ้างไหม?” บริภัทรหัวเราะน้อย ๆ

“ไม่ถนัดครับพี่แต่ผมก็ร้องเพลงจนเสียงแหบไปเลยเหมือนกัน”

“อยากฟังน้องบีร้องเพลงอีกจัง วันหลังไปเกะกัน โอเคไหม?” ไม่รู้ว่าพี่คริสถามใครเพราะพูดกับบีแต่พยักเพยิดไปอีกทาง บริภัทรไม่มีปัญหานะ ส่วนตัวก็ชอบร้องเพลงอยู่แล้ว ที่ผ่านมาก็ไม่ค่อยได้ไปคาราโอเกะเพราะเพื่อนสนิทอย่างภาคินนั้น...ทักษะสูงแค่เรื่องเต้นอย่างเดียวจริง ๆ

“หยิบขวดน้ำตรงประตูให้หน่อย” มือยาวตบเบา ๆ ที่เบาะคนขับ พี่คริสละสายตาจากสัญญาณไฟสีแดง ควานของที่ต้องการมาส่งให้เพื่อน บริภัทรมองเขาเปิดเป้ หยิบยาแก้ไขออกมาแกะจากแผงก่อนยาเม็ดนั้นจะถูกยื่นมาให้ตรงหน้า คุณหมอจำเป็นใช้สายตาบอกให้บริภัทรกินยาโดยที่อีกมือเขาถือขวดน้ำรอ

“ยังไม่ได้กินข้าวเลยครับ”

“ไม่เป็นไร ยานี้ไม่ระคายเคืองกระเพาะอาหาร กินสักเม็ดจะได้ไม่ปวดเนื้อตัว” กินก็กิน รับยามาพร้อมขวดน้ำ ตุนน้ำไว้ในปากแล้วก็ใส่ยาเม็ดตาม ปิดท้ายด้วยการแบมือขอฝาขวดน้ำแต่เขาก็รับไปปิดให้เสียเอง

“กินยาแปลก ๆ”

“แปลกยังไงครับ?”

“ปกติต้องใส่ยาเข้าไปแล้วกินน้ำตามนะ”

“แบบนั้นยาก็โดนลิ้นสิครับ ขมแย่”

“ไม่ทันขมหรอก”

“ทันครับ ยาบางตัวละลายเร็ว ดื่มน้ำเข้าไปก็กลายเป็นขมทั้งปาก”

“แล้วใส่ยาไปในปากที่อมน้ำไว้ มันไม่ละลายเร็วกว่าหรือ?”

“ไม่รู้สิครับ ผมกลืนลงไปพร้อมน้ำเลย แค่ไม่ให้ยาวางบนลิ้นก็พอแล้ว”  

“ไหนบอกไม่ใช่คนกินยายาก”

“ก็ไม่ได้กินยากนี่ครับ”

“เก่ง” บริภัทรไม่ได้เคลมว่าตัวเองเก่ง แค่เลือกวิธีกินแบบที่ตัวเองถนัดเท่านั้น บริภัทรไม่เคยแอบเอายาไปทิ้งสักครั้ง คนน้องคิดในใจแต่บังเอิญว่าสีหน้ามันดันล้น ๆ ให้เขาเห็น คงเพราะความใกล้ชิดที่มากขึ้นเลยทำให้หลายครั้งบริภัทรกล้าท้าทายชานนท์โดยไม่รู้ตัว แต่ใกล้กล้ายังไงสุดท้ายคนอ่อนวัยกว่าก็ยังคงกลัวผลลัพธ์ที่จะตามมาอยู่ดี

“เก่งให้ตลอดก็แล้วกัน”

“ชอบขู่”

“ฉันไม่ขู่บริภัทร ฉันทำจริง”

“เออออออออออออ ขอโทษนะ แต่จะมีใครว่างบอกกระผมได้ไหมว่าเรากำลังจะไปไหนกัน” รถวิ่งออกจากพารากอนจนเข้าเส้นอังรีดูนังต์มาเกือบครึ่งแล้วคนขับตัวสูงเพิ่งมีจังหวะแทรกเสียงถาม คริสแกล้งเลิกคิ้วใส่กระจกบานเล็ก เพื่อนสนิทของเขามองมาแวบหนึ่งก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้า คริสสะดุ้งตัวโยนก่อนจะลูบอกตัวเองเมื่อเห็นว่าชานนท์เพียงแค่ต้องการดึงโทรศัพท์ออกจากที่ชาร์ต

บริภัทรมองเขาโทรศัพท์อีกครั้ง คราวนี้เป็นการจองที่นั่งในร้านซูชิโอมากาเสะ วางสายแล้วเขาก็บอกจุดหมายให้พี่คริสจากนั้นพี่เลย์ก็ดึงประเด็นการคุยไปหาเรื่องทั่วไปอย่างพวกเพลง ภาพยนตร์ การท่องเที่ยวและไปยาลน้อย พอถึงตอนที่รถจอดรอสัญญาณไฟตรงแยกศาลาแดงบริภัทรที่รอโอกาสรถเงียบมาพักใหญ่ก็หันไปทางคนข้าง ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “คุณยังไม่ตอบผมเลยนะครับว่าจะจัดการเรื่องพี่โอ้ยังไง?”

พี่คริสถึงกับสำลักอากาศกันตอนนั้นเลย

 


“ฉันจะคุยเอง สัญญาว่าคราวนี้จะไม่ให้โอ้เหลือทางมาสร้างเรื่องอีก” ชานนท์บอกตอนที่เชฟเสิร์ฟชูโทโร่ให้พวกเขาแล้ว บริภัทรคีบซูชิคำที่สามใส่ปากเคี้ยว ลิ้มรสชาติความนุ่มเนียนของเนื้อปลาที่ถูกหมักอย่างดีผสมกับข้าวเม็ดสวยก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ

“ถ้าพี่เขาไม่ฟังเหมือนคราวก่อนล่ะครับ?”

“ขอโทษ”

“ไม่ขอโทษสิครับ คุณไม่ผิดสักหน่อย คนบางประเภทเราใช้มาตรฐานทั่วไปวัดเขาไม่ได้ อย่างพี่โอ้ก็ค่อนข้างพิเศษหน่อย ดึงดันเป็นพิเศษ เขาจะไม่ฟังคุณก็ไม่แปลกหรอกครับ” ครั้งก่อนบริภัทรโดนอภิสรมาหาเรื่องถึงใต้ตึกเรียน เด็กหนุ่มขุ่นใจไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้เก็บมาเป็นอารมณ์มากนักเพราะขณะนั้นความสัมพันธ์ระหว่างบริภัทรกับพี่ชายชาลิสายังไม่ก่อเป็นรูปเป็นร่างอย่างเวลานี้ ชานนท์รับปากว่าจะไม่ให้อภิสรมายุ่งด้วยอีกบริภัทรก็แค่รับฟังแล้วปล่อยเรื่องผ่านไป ครั้งนี้อภิสรกลับมาพร้อมความวุ่นวายที่หนักกว่าเดิมแถมยังมาในตอนช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของความสัมพันธ์บริภัทรก็อยากรู้เผื่อว่าตนอาจจะช่วยชานนท์ได้บ้าง

“เขาต้องยอมเพราะไม่อย่างนั้นฉันจะให้กฎหมายจัดการเขา”

“ทำขนาดนั้นได้หรือครับ?”

“ได้ ถ้ามีเจ้าทุกข์ มีพยานและมีหลักฐานที่แน่นหนาพอ”

“ไม่ครับ ผมหมายถึง ยังไงพี่โอ้ก็เคยคบกับคุณ เคยเป็นคนที่คุณรู้จักแล้วเค้าก็รักคุณมากด้วย” ชานนท์รอให้เชฟวางซูชิคำต่อไปเรียบร้อยแล้วจึงแจงต่อด้วยสีหน้าราบเรียบไม่เปลี่ยนแปลง “ฉันไม่เคยคบกับเขา ฉันรู้จักเขาและเขาไม่ได้รักฉันบริภัทร คนรักกันไม่ทำร้ายกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอก โอ้แค่อยากเอาชนะเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยต้องยอมใครแต่ต้องมายอมฉัน แล้วก็นะ ถึงเขารักฉันมันก็ไม่มีผลกับการตัดสินใจครั้งนี้ ฉันรักแค่...คนที่ฉันรู้สึกรัก คนอื่นจะเคยเป็นอะไรวิเศษแค่ไหนก็ค่าเท่ากัน”

“แล้วกับคนบางจำพวกน่ะน้องบีเราใช้ไม้อ่อนไม่ได้หรอก โอ้จ้างคนมาลวนลามบีเพราะจะเอารูปพวกนั้นไปปล่อยข่าวดิสเครดิตบี วางแผนให้บีถูกคนเม้าท์เสีย ๆ หาย ๆ แล้วโอ้ก็คิดว่าชานนท์จะตัดบีออกเหมือนที่เคยทำกับคนอื่น คนมันความคิดเตลิดขนาดนี้แล้วถ้าไม่จัดการให้จริงจังไม่รู้อีกหน่อยจะทำอะไรได้อีกบ้าง” เลย์เสริม

“ผมเข้าใจครับ” แล้วบริภัทรก็โกรธมากด้วย เรื่องการจัดการคนอย่างอภิสรนั้นบริภัทรเข้าใจและยอมรับตามสมควร บริภัทรแค่ติดใจตรงที่ยังไงทั้งคู่ก็เคยผูกสัมพันธ์กันมาก่อนคุณชานนท์จะลงดาบกับพี่โอ้ได้ลงคอหรือ เพราะถ้ามีเรื่องกฎหมายมาเกี่ยวข้องนั่นอาจหมายถึงอนาคตที่เหลือทั้งหมดของอภิสรเลยก็ได้ แต่ฟังเสียงคุณชานนท์แล้วบริภัทรถึงเข้าใจว่าเขาคงหมดศรัทธากับฝ่ายนั้นจริง ๆ

“แล้วคุณมีหลักฐานแล้วหรือครับ?”

“มี พวกแชทที่พวกมันติดต่อกับโอ้แต่พวกนี้มันอ่อนไป ดิ้นหน่อยก็หลุดแล้ว ฉันกำลังรอหลักฐานใหม่ ถ้าไอ้สองตัวนั่นมันไม่โง่เกินไปนักก็คงจะได้เรื่องภายในพรุ่งนี้”

“ทั้งภาพทั้งเสียง” คริสว่าหลังจากกลืนโอโทโร่ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

“เอาให้ดิ้นไม่ได้เลย” บริภัทรมองพี่ปีสี่ทั้งสามคนก่อนจะลดตะเกียบลง

“ตั้งกล้องหรือครับ?” คริสยิ้มกริ่ม สีหน้าภูมิอกภูมิใจ

“รับรองชัดทั้งภาพทั้งเสียง” พอบริภัทรเงียบไป คนที่นั่งทางขวามือก็บอกเสียงอ่อน “ไม่ต้องห่วง แค่เอามาเป็นเครื่องต่อรองตอนเจรจา ถ้าโอ้ไม่ดันทุรังเรื่องก็จะไม่เป็นคดีความ”

“ใช่ พี่ชานนท์มันห่วงน้องบีจะตาย มันไม่อยากให้น้องบีต้องเป็นเจ้าทุกข์หรอกแต่มันจะเป็นเองก็ไม่ได้ไงเลยต้องเอาหลักฐานไปขู่ไอ้น้องโอ้ก่อน ถ้าจบได้ก็จบ พี่เขาก็สบายใจ”

“แดกไปสมคริส”

“งุ่ย อุตส่าห์ช่วยเรียกคะแนนให้”

“งุ่ยหาเตี่ยมึงเหรอ แดกไป” คราวนี้ไม่ใช่ชานนท์แต่เป็นเลย์ที่นั่งคั่นระหว่างบริภัทรกับคริส ฝ่ามือขาวเงื้อตบหัวทอง ๆ นั่นไปเสียหนึ่งที เน้น ๆ ลูกเจ้าสัวใหญ่หันกลับไปกินปลาไหลแทบไม่ทัน

 


“ไม่พอใจอะไรหรือเปล่า?” เสียงทุ้มถามแผ่ว ในรถ GLE63 คันหรูที่บริภัทรเพิ่งรู้ตอนกินข้าวว่าคือรถอีกคันของคุณชายชานนท์มีผู้โดยสารครบสี่ดังเดิม เพิ่มเติมคือทุกคนอิ่มจนไม่มีอารมณ์จะคุยกันชั่วคราว คริสกดเปิดเพลงระหว่างพารถเคลื่อนตัวไปตามเส้นสุขุมวิท เลย์เล่นโทรศัพท์สลับกับชวนคนขับรถคุยไปเรื่อย ๆ ส่วนสองคนด้านหลังที่จมอยู่ในความคิดตัวเองมาครู่ใหญ่ก็เริ่มมีเสียงเอ่ยถามกันแล้ว

“ไม่ครับ แค่กำลังคิดว่ามันอยู่ในขอบเขตที่เราทำได้จริงหรือเปล่า”

“ทำได้ ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกฉัน เลย์ถนัดวางแผน ฉันกับคนที่เหลือถนัดลงมือทำ พวกเราเป็นแบบนี้เลยคบกันได้” บริภัทรยิ้มบาง

“โบราณท่านว่าศีลเสมอกัน”

“ก็คงประมาณนั้น” บริภัทรยังคงรอยยิ้มเดิมบนใบหน้า ดวงตาเรียวรีสะท้อนแสงไฟด้านนอกตัวรถเป็นประกายวิววาว ชานนท์ถามความรู้สึกคนน้องอีกครั้งแต่บริภัทรก็ยืนยันว่าไม่ได้ติดใจอะไร ขอแค่เขาบอกบริภัทรบ้างถ้าหากมีความคืบหน้าเกิดขึ้น คนตัวเล็กจมไปในโลกของตัวเองอีกครั้งกระทั่งถูกรั้งให้ซบลงกับไหล่คนข้าง ๆ

“ร้านนี้โอเคไหม?” เสียงทุ้มดังพอให้ได้ยิน บริภัทรขยับท่านั่งเล็กน้อย พอได้องศาที่วางใบหน้าเหนือแนวไหล่กว้างได้สบายก็ถอนใจอย่างเป็นสุข

“โอเคครับ รสชาติดี ราคาสมเหตุสมผล”

“ฉันไม่ค่อยชอบบรรยากาศเท่าไหร่แต่มันใกล้เลยพามากินที่นี่ก่อน คราวหน้าจะพาร้านประจำที่ทองหล่อ เชฟหลักคนเก่าของที่นี่แกย้ายไปเปิดร้านตัวเองแถวนั้น ซูชิของเชฟมีลูกเล่นมากกว่าที่นี่เยอะ”

“ดีจังเลยนะครับ”

“แล้ววันนี้ชอบอะไรมากที่สุด?”

“ผมลุ้นโอโทโร่กับปลาไหลนะครับ เชฟเค้าก็ทำได้ดีแต่ผมเคยกินที่อร่อยกว่านี้ แล้วที่เซอร์ไพรซ์มาก ๆ คือไข่หวาน เค้าผสมกุ้งลงไปด้วย รสชาติดีมากเลยครับ ไม่หวานเกินไป ผมชอบ”

“อยากมากินอีกไหม?” ถามว่าอยากกลับมากินอีกไหมก็ไม่ถึงว่าต้องกลับมากินให้ได้นะ

“ยังไงก็ได้ครับ”

“ถ้างั้นคราวหน้าไปร้านที่ทองหล่อกัน”

“อร่อยจริง ๆ นะครับ”

“จริงสิ”

“งั้นให้ผมเลี้ยงคุณบ้าง”

“เป็นน้องจะเลี้ยงพี่ได้ยังไง”

“เลี้ยงได้ เป็นน้องก็เลี้ยงได้” เขาหัวเราะในคอ บริภัทรรู้สึกเหมือนความกังวลทั้งหมดในโลกมลายหายไปเพียงเพราะได้นอนหลับตาให้เขาจูบเบา ๆ ตรงหน้าผาก

“น้องดื้อ

..........

ง่วงก็นอน...นะ...” ในตอนหลังของเมอเซเดสเบนซ์เมทัลลิค พื้นที่แคบ ๆ นั้นกลายเป็นโลกอันแสนจะสุขสงบของคนสองคน ชานนท์วางปลายคางกับเรือนผมนุ่ม ลูบแขนคนที่กำลังเคลิ้มหลับอย่างอ่อนโยน เขาชวนน้องคุยจนบริภัทรเงียบไป เขาเอียงหน้ามองเห็นเปลือกตาสีอ่อนปิดสนิทกับริมฝีปากบางที่เผยอน้อย ๆ แล้วก็บอกตัวเองให้ย้ายสายตาไปทางอื่นเสีย

อยากจูบ

แต่ก็ไม่อยากทำให้ตื่น

 

.

.

.
























#บริภัทร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.02K ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #2614 exo12forever (@rose-thawanrat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:03
    ชอบการบรรยายความละมุนของเพื่อนbyเลย์????
    #2614
    0
  2. #2443 Xingmiii (@alice9) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:37
    งุ้ยยยยความเพื่อนขี้เม้าท์อ่ะตัวเทอ!!!!
    #2443
    0
  3. วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:31
    อื้อหือพ่อมาทีนี่วงแตกกระจายจ้าา55555
    #2401
    0
  4. #2349 สเมิร์ฟ'บยอน (@folkptr32) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:16
    หื่อออออ ชอบความกล่อมนอนอ่ะ อะไรจะขนาดนั้นอ่ะคุณชานนท์
    #2349
    0
  5. #2167 9918_ (@9918_) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 09:45
    คนอ่านก็เขินม๊าก
    #2167
    0
  6. #1726 weiliin (@wichuda21) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:28
    ฮืออออ หันไปยิ้มกับเสาไฟ พี่ชาน๊นนนนนนนน 55555555555555 ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามีความสุขมากแค่ไหน
    #1726
    0
  7. #1642 vegakim (@vegakim) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:55
    กลัวสารภาพรักต่อหน้าซูชิปลาไหล ซีนนี้ขำหลุด
    #1642
    0
  8. #1625 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:36
    ยิ้มให้เสาไฟแงงงงงง55555
    #1625
    0
  9. #1321 Kaning Guliko (@prinkaning) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:53
    เพื่อนตัวเอกคือสีสัน55555555
    #1321
    0
  10. #1144 0901327746bam (@0901327746bam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:20
    ความหันไปยิ้มกับเสาไฟ555
    #1144
    0
  11. #893 Tungmma (@Tungmma) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 03:19
    โคโดโมะ จอนสัน แคร์ สำลี ฟองน้ำ ก็คืออ่อนโยน นุ่มนิ่ม ละมุน ฟูไปหมดดแงงงงงง
    #893
    0
  12. #873 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 23:46
    5555555555 ขำเพื่อนพี่อ่ะ แต่พี่คือละมุนจร ง
    #873
    0
  13. #858 Pinochio NT (@opor-opor2011) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:38
    ความละมุนของอิพี่ชาน ชั้นรักเค้า
    #858
    0
  14. #623 Maayuniiboo (@moomilkwg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 14:50
    งือเขินนนนน
    #623
    0
  15. #513 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 18:41
    ตลกเพื่อนคุยกัน5555
    #513
    0
  16. #469 หวาน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:48

    ชอบความเพื่อนคุยกัน... โคตรจริง

    #469
    0
  17. #446 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:50
    อ่อนโยนเกิ๊นนนน ใจน้องไม่ไหวว
    #446
    0
  18. #434 mingdaya (@mingdaya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 20:59
    ได้ว่ะ เดวไปซื้อเกี้ยวให้แม่
    #434
    0
  19. #421 sem-pai (@paNG_WArisara) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 21:27
    ชอบที่ จะไปซื้อเกี๊ยวให้แม่อ่ะ
    #421
    0
  20. #408 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 14:17
    ชอบๆพี่หลงน้องหนักเลย....
    #408
    0
  21. #377 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 00:34
    ชอบบบบบ
    #377
    0
  22. #274 nuiguide (@nuiguide) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 20:34
    ชอบแก๊งค์เพื่อนๆมากเลนค่ะ
    #274
    0
  23. #272 fangyfang (@fangyfang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 11:25
    โอ้ยชอบบ อ่านแล้วยิ้มแก้มปริ
    #272
    0
  24. #231 Rabper (@sabay670) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 23:10
    ชอบเพื่อเม้ามอย5555555
    #231
    0
  25. #223 Muaynan (@Muaynan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 19:54
    ชอบนายเอกที่มีเหตุผล น้องน่ารักมากกก พี่หลงมากๆๆเลยลูกเอ้ยย
    #223
    0