c o m p e n s a t e

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 171,024 Views

  • 2,636 Comments

  • 7,518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    7,234

    Overall
    171,024

ตอนที่ 24 : บ ริ ภั ท ร #16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 813 ครั้ง
    9 ต.ค. 61




 

เช้าวันนี้ก็ยังมีเมอเซเดส GLE 63 มาส่งบริภัทรถึงหน้าคณะ

แม้คนขับจะไม่ลงจากรถแต่ตลอดระยะเวลาร่วมสองอาทิตย์กับรถคันเดิมและตำแหน่งที่เดิมก็ทำให้คนอยากรู้หาตัวเจ้าของรถได้ไม่ยาก ไม่ใช่เอสคลาสคูเป้คันเดิมแต่เจ้าของก็คือชานนท์ ปริญศิริ ปีสี่ เศรษฐศาสตร์ คนเดิม พักหลังมานี้ดูเหมือนทั้งคู่จะไปไหนมาไหนด้วยกันอย่างเปิดเผย ไม่ว่าจะที่คณะหรือนอกเขตมหาวิทยาลัยก็มีคนเจอทั้งคู่อยู่ด้วยกันบ่อยครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็มักจะเจอที่ห้างสรรพสินค้ากลางเมือง ร้านอาหาร ร้านหนังสือ บางคนเจอขณะกำลังเข้าออกคอนโดที่พักของบริภัทร พอมีคนถามแทนที่จะยิ้มแล้วตอบสั้น ๆ กระชับใจความอย่างทุกทีบริภัทรกลับให้รายละเอียดโดยไม่หวง เวลาเปลี่ยน ความสัมพันธ์พัฒนา บริภัทรเปิดใจและเปิดโอกาสให้การกระทำพัฒนาไปตามความรู้สึกเช่นกัน คนที่ยินดีก็ยินดี คนที่ไม่ก็อาจจะทุรนทุรายสักหน่อย

 

ผู้รวยขนาดนั้นจะไปห้างบ่อยก็ไม่แปลก

อิจนางนะ ถ้ามีผัวก็อยากได้แบบนาง สายเปย์สุดริ้ด

พาผู้ชายขึ้นคอนโดเป็นว่าเล่นเด้อ ทั่วถึงแท้เด้อ

เด็กทุนนี่เค้าดูความประพฤติด้วยไม่ใช่เหรอ

เคยเห็นควงคนอื่นนอกจากพี่ชานนท์ด้วยนะ ไม่ใช่แฟนกับหลาย ๆ คนงี้ปะคะ

ชานนท์สายเปย์อยู่แล้ว คบใครก็ดูแลดี

ไม่ส่งงานอาจารย์ด้วยนี่ ติดผู้จนเสียงานเสียการ ไม่รู้จะหลุดทุนเมื่อไหร่

อยากให้พี่เขาเจอคนดี ๆ มากกว่า คนนี้ไม่ไหว มีแต่ข่าวแย่ ๆ

หน้าด้าน

เห็นว่าดังมากในเว็บ18+ นะแต่ก็ดีลยากมากเหมือนกัน

ลูกเมียน้อย ขี้แย่งเหมือนแม่

เพื่อนเราเรียนที่นั่นเคยเจอตัวจริงที่หอสมุดกลาง โคตรหยิ่ง

ขาย ขาย ขาย ถูก ถูก ถูก

ชั้นต่ำค่ะ

อย่ามายุ่งกับพี่ชานนท์กูค่ะอิแว่น

ขอให้พี่ชานนท์เบื่อนางเร็ว ๆ

รำคาญตา เมื่อไหร่แม่งจะไปให้พ้น ๆ

ถ้าพี่หลุดจากนังคือกูจะวิ่งรอบสระน้ำสิบรอบอะ พูดตรงนี้

ขยะ ไปตายไป๊!

 

ยิ่งนานยิ่งรุนแรง บางข้อความก็หยาบคายราวกับคนส่งสารไม่เคยผ่านการกล่อมเกลาจิตใจมาก่อน บริภัทรยื่นแท็ปเล็ตคืนเพื่อนสนิท สีหน้าไม่เปลี่ยนตอนที่วานให้ภาคินทำเรื่องที่ต้องทำต่อไป

“แค่นี้น่าจะพอแล้ว”

“ส่งให้พี่รัฐเลยดีไหม”

“เราว่าพี่รัฐน่าจะมีแล้วนะแต่ส่งไปเพิ่มก็ดี ของแบบนี้เหลือดีกว่าขาด”

“ดี จะได้จัดการพร้อมภาพตัดต่อพวกนั้นเลย นี่ถือว่าได้ผลนะ หยอดยาไปนิดเดียวไอ้พวกเพจในเฟซบุ๊กกับแอคหลุมในทวิตเตอร์แม่งดิ้นกันยกใหญ่ แม่งด่าคนอื่นสาดเสียเทเสีย ไอ้พวกผสมโรงด่าแล้วพาออกทะเลไปก็เยอะ คงลำพองใจว่าสร้างยูสเซอร์ปลอมด่าคนแล้วจะไม่มีใครหาตัวเจอ”

“เกิดมาเป็นคนครั้งหนึ่งโดนเกลียดขนาดนี้ได้ยังไงเนาะ”

“ริษยาไง ริษยาล้วน ๆ เลิกคิดมากได้แล้ว”

“มันก็ยังมีบ้างแหละคิน เราไม่เคยเจอเรื่องทำนองนี้ เจอไปทีก็บั่นทอนจิตใจเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน”

“มันช่วยไม่ได้ไงบี แกดันไปรักกับผู้ชายระดับนั้น ช้านานยังไงก็ต้องเจอปัญหานี้ แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ คนก่อน ๆ ของพี่เค้าไม่เจออย่างแกบ้างเหรอวะ แบบ นินทาว่าร้าย ตัดต่อภาพไปทำเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ อย่างนี้อะ” บริภัทรวางปากกา ยกชาเขียวขึ้นดื่มแล้วก็ถือขวดไว้ในมือ

“น่าจะมีนะแต่คงไม่รุนแรงเท่าเรา สำหรับคนพวกนั้นคุณชานนท์ก็เหมือนไอดอล มีตัวตนให้เห็น ให้ชื่นชม ให้แสดงความเป็นเจ้าของในโลกของตัวเอง ในโลกใบนั้นพวกเขาจะถือสิทธิ์ ไม่ยอมให้ใครได้ครอบครองผู้ชายของตนเป็นอันขาด ที่ผ่านมาคุณชานนท์ไม่เคยคบใครจริงจัง พอมีท่าทีว่าจะจริงจังขึ้นมาครั้งหนึ่งก็ดันเป็นคนที่...ยังไงล่ะ...”

“ไม่คาดคิด”

“อืม ไม่คาดคิด ไม่คู่ควร มันเหมือนกับว่าคนพวกนั้นมองคุณชานนท์ไว้สูงมาก แอบชื่นชอบชื่นชมเขาแต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่มีหวังนั้น เหมือนที่คนอื่น ๆ อีกมากก็ไม่มี พอคนคนหนึ่งที่อยู่ในระดับเดียวได้โอกาสนั้นไปก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกเจ็บแค้นใจ คนระดับบริภัทรยังทำได้ทำไมฉันจะทำไม่ได้ แล้วพอทำอะไรคนที่ตัวเองชอบไม่ได้ก็เลยต้องมาลงกับคนที่เกลียด สนุกปากกันไป”

“สนุกกันเหลือเกิน หมายศาลจะไปถึงหน้าบ้านยังไม่รู้ตัว”

“พวกนั้นคงไม่ค่อยคุ้นกับ MDES นะคินว่าไหม?” ภาคินหัวเราะลั่นลานคณะ

“เห็นด้วยมาก ๆ ที่แกพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาตอนคุยกับพี่รัฐ เพราะถ้าแค่ไปแจ้งความลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจกว่าเรื่องจะเดินก็เป็นปี ดีไม่ดีจะเงียบไปเสียเท่านั้น ลงดาบให้เห็นแบบนี้แหละดี เอาให้หลาบจำกันทั้งไทม์ไลน์”  

“อยากให้เป็นแบบนั้นนะ ไหน ๆ ก็เหนื่อยแล้ว” เพื่อนสนิทหัวเราะในคอ ภาคินก็เป็นคนหนึ่งที่คอยช่วยบริภัทรตั้งแต่อีกฝ่ายตัดสินใจจะจัดการพวกนักเลงคีย์บอร์ดอย่างเด็ดขาด ชายหนุ่มไม่ท้วง ไม่ห้าม ไม่ลังเล เขาเห็นด้วยอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์แถมยังติดต่อเพื่อนพี่ชายที่เป็นทนายให้ทันที

“แต่แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะไม่หยุด?”

“คินอยากหยุดเหรอ?”

“ไม่มีทาง” ภาคินตอบชัด “ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลกรรมตามนั้น ฉันจะไม่หยุดจนกว่าจะได้เห็นพวกมันตาลีตาเหลือกมาอ้อนวอนให้นายยกโทษให้” บริภัทรยิ้ม มองไปทางบันไดขึ้นตึกแล้วก็เชิดคางขึ้นน้อย ๆ

“คะแนนเก็บก่อนมิดเทอมของอาจารย์สมถวิลน่าจะออกแล้ว” ภาคินเหลียวหลังไปมอง แค่นยิ้มเมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นเต็มตา

“รออยู่เลย”

นิสิตมากหน้าหลายตาทยอยกันลงมาจากตึก ส่วนหนึ่งในนั้นเป็นเพื่อนที่เรียนวิชาอาจารย์สมถวิลเสคเดียวกัน เห็นสีหน้าแต่ละคนตอนมองมาทางโต๊ะนี้แล้วบริภัทรก็มั่นใจไปเก้าส่วนว่าเพื่อน ๆ จะต้องลงมาจากชั้น 14 พร้อมข่าวใหม่ที่เกี่ยวข้องกับเขาแน่นอน

“บี มานั่งอยู่ตรงนี้เอง” พอน้ำหวานตรงเข้ามาหา คนที่เหลือก็ตามมาด้วย บ้างที่รั้งท้ายอยู่ไกล ๆ ก็เร่งฝีเท้ามาสมทบ ดูเหมือนทุกคนจะมีจุดประสงค์เดียวกัน บริภัทรมองน้ำหวานแล้วก็เลยเผื่อไปถึงแพร ปิงปอง อัยย์ และคนอื่น ๆ เพื่อนทั้งหญิงชายแทบจะล้อมโต๊ะไม้ไว้มิด

“น้ำหวานตามหาเราเหรอ?”

“ไม่เชิงว่าหาแต่เจอก็ดี” ดาวเด่นของคณะตอบ ใบหน้าสวยหวานฉายความกังขาอย่างปิดไม่มิด “พอดีว่าเราขึ้นไปดูคะแนนเก็บของอาจารย์ถวิลมา”

“เออ ออกวันนี้นี่เนาะ เรายังไม่ได้ไปดูเลย”

“ไม่ต้องไปหรอก พวกเราดูมาให้แล้ว บีได้ที่หนึ่ง 47 จาก 50” บริภัทรทวนตัวเลขก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ

               “ขอบใจนะที่ดูเผื่อ แล้ว มีอะไรหรือเปล่า ทำไมทุกคนทำหน้าแปลก ๆ ?”

               “บี ตรงช่องงานชิ้นใหญ่ก่อนมิดเทอมน่ะ ทำไมบีได้ตั้ง คะแนนล่ะ?”

               “ไม่แน่ใจนะ อาจารย์อาจจะชอบเหตุผลของเรามั้ง”

               “ไม่ใช่สิ” หนนี้เพื่อนที่ชื่อแพรเป็นคนพูด “ถึงอาจารย์จะชอบแต่บีก็น่าจะได้มากสุดแค่ 4.5 หรือ 5 ไม่ใช่เหรอ ก็ตัวนี้บีไม่ได้ส่งตามกำหนดนี่” บริภัทรกวาดตามองทั้งกลุ่มแวบหนึ่งก่อนจะตอบเจือเสียงหัวเราะ

“เราส่งตามกำหนดนะแพร”

               “อ้าว ไหนบอกอาจารย์อนุญาตให้ส่งทีหลังได้”

               “ใช่ อาจารย์ได้ตรวจงานที่เราส่งรอบหลังแต่ที่เราไม่โดนหักคะแนนเพราะเรามีหลักฐานยืนยันว่าเราส่งงานภายในกำหนดเวลาจริง ๆ”

               “หลักฐานอะไรเหรอจ๊ะ?” บริภัทรยิ้มให้คนถาม ปิงปองถามแล้วก็เริ่มแกะช็อคโกแล็ตกิน บริภัทรเห็นสีหน้าแต่ละคนก็พอเข้าใจ พวกเขาคลางแคลงใจ กระทั่งผลประเมินจากอาจารย์ผู้สอนที่เข้มงวดที่สุดยังไม่สามารถทำให้หมดข้อสงสัยได้ บริภัทรจึงหยิบโทรศัพท์มาเปิดหน้าจอ เลือกหาสิ่งที่ต้องการก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

               “เวลาเราไปส่งงานแล้วไม่เจออาจารย์เราจะถ่ายรูปเก็บไว้ตลอด อาจารย์สมถวิลท่านเห็นหลักฐานท่านเลยเชื่อว่าเราส่งงานแล้วจริง ๆ”

               “อาจารย์ไม่ว่าอะไรเลยเหรอ?” ใครสักคนถามหลังจากส่งโทรศัพท์คืนบริภัทรแล้ว “ตอนแรกอาจารย์ก็ไม่เชื่อหรอก ท่านว่าเราอาจจะแอบมาถ่ายทีหลังก็ได้ แต่เราตั้งใจถ่ายติดกองงานของเพื่อน ๆ และเสื้อนอกที่อาจารย์พาดเก้าอี้ไว้ มันเป็นผ้าไหมสีน้ำเงินที่อาจารย์ใส่วันจันทร์ หลักฐานแน่นหนาเราเลยรอดตัวไป”

               “โคตรรอบคอบเลยว่ะบี”

               “สรุปคือบีไม่ได้ขาดส่งงานและก็ไม่ได้โดนหักคะแนน” น้ำหวานทวนและบริภัทรก็พยักหน้า พูดติดตลกว่า “คะแนน attendant ก็ยังไม่โดนหักนะ”

“ก็ดีไปงั้น เซย่ามาบ่นอยู่ว่าบีเป็นเด็กทุนกลัวจะมีผลถ้าเกรดตก ไม่โดนหักคะแนนก็ดีแล้วล่ะ”

               “แล้วก็ไม่บอกกันเลยนะคนเรา” เพื่อนผู้ชายอีกคนว่าขึ้น หนนี้บริภัทรยิ้มบาง ดึงสีหน้าให้จริงจังเล็กน้อยก่อนบอกเสียงเรียบ “บอกไม่ได้เพราะมันมีผลกับการหาตัวคนผิดน่ะ”

               “คนผิดอะไรอะ เรื่องงานหายเนี่ยเหรอ?”

               “ตกลงว่ามีคนแกล้งจริง ๆ ใช่ไหม?”

               “แล้วรู้หรือยังว่าเป็นใคร?”

               “น่าจะรู้ภายในวันสองวันนี้นะ”

               “รู้ได้ยังไง?” บริภัทรยิ้มแค่ริมฝีปาก

“ในห้องพักอาจารย์มีกล้องวงจรปิด”

               “จริงดิ?”

               “ปกติกล้องจะติดแค่ทางเดินข้างนอกกับหน้าลิฟต์ไม่ใช่เหรอ เค้าไม่ติดในห้องทำงานอาจารย์นี่ มันเกี่ยวกับเรื่องสิทธิส่วนบุคคลอะไรพวกนั้น พวกอาจารย์เลยลงมติกันว่าจะไม่ติดกล้องในห้อง” อัยย์ที่ถือแท่งช็อคโกแลตยี่ห้อเดียวกับปิงปองท้วงขึ้น ใบหน้าค่อนข้างกลมหันไปมองเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มฝ่ายนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้มาเช่นนั้นเหมือนกัน ทว่าภาคินที่เงียบมาตลอดก็แทรกขึ้นว่า “อาจารย์สมถวิลแกเคยโดนขโมยค้นห้องหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ แกเข็ดหรือแค้นก็ไม่รู้เลยให้ทางฝ่ายอาคารสถานที่ติดกล้องไว้ในห้องแกด้วย แต่ในหน่วยงานราชการน่ะการจะขอดูกล้องวงจรปิดมันก็ต้องมีขั้นตอน ต้องยื่นหนังสือขอไปถึงคณะบดี เรื่องมันเลยช้า แต่ได้หนังสืออนุญาตมาแล้วอาจารย์ถวิลแกคงไปที่ฝ่ายอาคารสถานที่เลย ถ้ารู้ตัวคนทำคงเรียกสอบกันตอนนั้นเลยแหละ”

               “อยากรู้เลยว่าเป็นใคร”

               “เออ แม่ง แกล้งกันเรื่องอื่นยังพอว่าแต่แกล้งเรื่องงานนี่ยอมไม่ได้ว่ะ เป็นนิสิตเหมือนกันไม่รู้หรือไงวะว่ากว่าจะเขียนออกมาได้แต่ละชิ้นมันยากแค่ไหน ยิ่งงานอาจารย์ถวิลด้วยแล้ว คิดยากได้คะแนนยากตัดเกรดก็ยาก อีคนทำมันต้องโดนประจานแล้วอ่ะแบบนี้”

               “ใครวะที่มันเกลียดบีจนถึงขั้นเอางานไปทิ้งได้”

               “นั่นสิ ถ้าเป็นแกก็ว่าไปอย่างนังเฟิร์ส ระรานเค้าไปทั่ว”

               “อีดร๊อกกกกกกกกกกก กูเก่งแต่ปากค่ะ กูไม่เคยทำใครจริง อีเวร หาเรื่องให้กู”

               “แล้วถ้าจับได้จะทำยังไงต่อบีรู้ไหม?”

               “ถ้าเรื่องถึงสภาฯ หนักสุดก็คงโดนพักการเรียนนะ แต่อาจารย์ถวิลบอกว่าจะให้สิทธิ์เราตัดสินใจด้วย ถ้าไกล่เกลี่ยกันได้ จะประนีประนอมกันอาจารย์ก็ไม่ว่า ท่านคงไม่อยากให้มีลูกศิษย์ติดเอฟแล้วโดนพักการเรียนเพราะวิชาของท่านน่ะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นข้อมูลก็จะถูกบันทึกไว้ในประวัติการศึกษา มันส่งผลถึงอนาคตค่อนข้างหนักเลย”

               “แล้วบีคิดไว้หรือยังว่าจะเอายังไงต่อ?” บริภัทรนิ่งไปก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่รู้สิน้ำหวาน เรายังไม่รู้เลยว่าคนคนนั้นเป็นใครและเขาทำไปเพื่ออะไร ก็เลย ยังตัดสินใจไม่ได้น่ะ”

               ภาคินแยกตัวกลับที่พักอย่างมีเจตนา

               บริภัทรทอดเวลาอยู่ที่โต๊ะประจำอย่างจงใจ

               เวลาผ่านไปจากนาทีเป็นชั่วโมง บริภัทรตอบข้อความชานนท์สองครั้งจากนั้นก็เก็บข้าวของ เดินข้ามถนนเส้นเล็กหน้าตึกเรียนไปยังห้องสมุด ผ่านขึ้นไปถึงชั้นสาม ในมุมหนังสือหายากที่แทบจะร้างผู้คน เลือกโต๊ะเดี่ยวติดกระจกก่อนจะนั่งลง ไม่นานเกินรอก็มีเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังใกล้เข้ามา บริภัทรวางสายตาไว้ที่หน้าหนังสือ เขาอ่านบรรทัดแรกของย่อหน้าที่สองมาหลายนาทีแล้ว

               “เราขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?” ดวงตาเรียวรีเปิดขึ้นก่อนบริภัทรจะหันไปทางต้นเสียงพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยจางไปจากใบหน้า

               “กำลังรออยู่เลย...

   “อัยย์”

 



ก่อนเวลาห้องสมุดปิดเพียงสิบห้านาทีบริภัทรก็ดันบานประตูสีเลือดออกมาจากตึกห้องสมุด ร่างเล็กเดินเร็ว ๆ ไปขึ้นรถคันสีดำที่จอดเทียบทางเท้ารออยู่ ปิดประตูได้ก็เอนศีรษะพิงพนัก หลับตา ปล่อยให้คนขับจะพารถเคลื่อนออกจากใต้ร่มไม้ชงโค ชานนท์ชะลอความเร็วลงเมื่อพ้นเขตมหาวิทยาลัยมาได้พอสมควร เขามองสภาพการจราจรก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดในสถานบริการน้ำมันแห่งหนึ่ง มันไม่ใช่จุดหมายที่เขาเลือกไว้สำหรับมื้อเย็นแต่ชานนท์จะไม่ขับต่อถ้าบริภัทรยังเอาแต่นั่งหลับตาอยู่แบบนี้

ชายหนุ่มปลดเข็มขัดนิรภัยทั้งของตัวเองและของคนข้าง ๆ อาศัยแรงเพียงครึ่งที่มีก็ได้บริภัทรมาซบในอกแล้ว มือหนาลูบเรือนผมนุ่มอย่างที่ทำประจำ กดริมฝีปากจูบสลับแนบแก้มกับขมับเล็กจนได้รับอ้อมกอดสนองกลับ พวกเขานั่งอยู่ในห้องโดยสารของรถคันหรู ไม่นำพาอากาศร้อนหรือความวุ่นวายภายนอก เสียงทุ้มต่ำกับสัมผัสแผ่วเบาสลับรักใคร่ลึกซึ้งปลอบประโลมให้อารมณ์บริภัทรค่อยฟื้นคืนจากความหม่นหมองทีละน้อย ทีละน้อย

“เย็นนี้กินอะไรดี?”

“อะไรก็ได้ครับ”

“โจทย์ยากของแท้” เสียงที่คล้ายจะอ่อนแรงของคุณชายปริญศิริทำให้บริภัทรยิ้มจนได้

“กุ้งถังได้ไหมครับ” ชานนท์ดึงกระดาษเยื่อมาโปะบนจมูกเล็ก จับปลายโด่งรั้นโยกไปมาก่อนจะปล่อยให้เจ้าตัวซับหน้าเอง

“ได้ วันนี้จะพาเด็กดอยไปกินกุ้งกรุงเทพก็แล้วกัน”

“เหยียดนี่”

“เปล่า จะบอกว่าวันนี้กินกุ้งกรุงเทพไปก่อน เดี๋ยวพ้นมิดเทอมแล้วจะพาไปกินกุ้งที่ทะเล อยากไปไหม ทะเลสวย ๆ ฟ้าใส ๆ” เด็กดอยมองตอบดวงตาดำลึกก่อนจะพยักหน้าทั้งยิ้มเขิน

“อยากไปครับ”

“โอเค”

“ชวนคนอื่น ๆ ไปด้วยนะครับ” เหมือนจะมีคนยิ้มค้าง

“คนอื่นไหน?”

“ก็ คิน คุณเซย่าแล้วก็เพื่อน ๆ ของคุณ” บริภัทรเอียงคอรอคำตอบ ให้เวลาคนชวนถอนหายใจสองครั้ง เสยผมอีกหนึ่งครั้งก่อนเขาจะพยักหน้าให้บริภัทรปรบมือรัว ๆ เจ้าของดวงตาเรียวดึงตัวเองกลับไปนั่งที่เดิมแล้วก็จัดการคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จสรรพ

“ไปหาของอร่อยกินกันเถอะครับ”

“บอกทางนะ” 

คุณชานนท์พารถออกจากปั๊มน้ำมันสีฟ้าส่วนบริภัทรดูเส้นทางจากแอปพลิเคชั่นแผนที่เพื่อบอกทางคนขับอีกที พวกเขาไม่ได้ทิ้งปัญหาไว้ข้างหลังหรือแกล้งลืมเลือนเพื่อหลีกหนีมัน แต่เพราะนับจากนี้ เรื่องเหล่านั้นจะไม่หลงเหลือให้พวกเขารำคาญใจอีกอีกต่อไป













#บริภัทร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 813 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #2616 exo12forever (@rose-thawanrat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:52
    น้องบีแซ่บมากลูก
    #2616
    0
  2. #2460 mees$ (@v-nan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 08:37
    นังอัยย์ป้ะ
    #2460
    0
  3. #2343 toffy34 (@toffy34) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 18:51
    น้องบีฉันแซ่บสุดบอกเลย
    #2343
    0
  4. #2127 weiliin (@wichuda21) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:47
    แซ่บ แซ่บ แซ่บ
    #2127
    0
  5. #1690 vegakim (@vegakim) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:01
    เป็นไผหว่า
    #1690
    0
  6. #1648 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:04
    อ่าววววว อัยย์?????
    #1648
    0
  7. #515 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 18:54
    อุทานว่า ใครวะ...อย่างงงงวย
    #515
    0
  8. #261 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 11:47
    อ้าวๆๆต้องมีเงื่อนงำ
    #261
    0
  9. #218 PARKSELOR (@mos_9094) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 02:11
    หึหึ หัวเราะทีหลังนี่มันสะใจจังเล้ย ท้ายแชปคือจิกหมอนแร้ว เขินไปกับเขาสิ5555 พระเอกแสนอบอุ่น อร้ายย
    #218
    0
  10. #149 mothergod (@mothergod) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:42
    ใครเนี่ย...
    #149
    0
  11. #107 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 10:31
    เอ๊ะะะะ
    #107
    0