c o m p e n s a t e

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 176,699 Views

  • 2,850 Comments

  • 7,574 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    12,909

    Overall
    176,699

ตอนที่ 45 : c h a n o n #07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1060 ครั้ง
    6 ก.พ. 62



 

               เสาร์นี้ฟ้าปิด อากาศครึ้มเหมือนฝนจะตก คนที่วิ่งรอบบ้านมาครู่ใหญ่เริ่มผ่อนจังหวะเท้าเป็นการก้าวช้า ๆ ยกผ้าขนหนูขึ้นซับเหงื่อทั่วทั้งใบหน้าและลำคอก่อนจะเริ่มคูลดาวน์ใกล้แนวต้นโมกที่กำลังผลิดอกขาวบานสะพรั่ง เช้าวันหยุดแต่สมาชิกครอบครัวเขาเกินครึ่งไม่อยู่บ้าน ป๋าไปออกรอบกับคนรู้จัก พี่ชายค้างคอนโดแฟนเหมือนปกติ น้องสาวมีนัดเพื่อนแถวเอกมัย ถ้าไม่รวมคนทำงานบ้านกับคนดูแลสวนบนตึกใหญ่ก็จะเหลือแค่เขากับคุณปาร์คแชริมสองคน

               “อุ๊ย! วันนี้ไม่ออกไปไหนหรือลูก?”

“ไม่มีนัดครับ”

“มิน่า...”

“มิน่าอะไรครับ?”

“ฟ้าครึ้ม แม่ก็สงสัยอยู่นานว่าเพราะอะไร ที่แท้เพราะพี่ชานไม่มีนัดนี่เอง” ชานนท์ยิ้มนิด ๆ คุณนายปริญศิรินั้นเป็นคนเกาหลีแท้ทั้งเชื้อชาติและสัญชาติแต่มาอยู่ไทยนานจนจริตจก้านกลายเป็นแม่บ้านไทยเต็มร้อยแล้ว ยิ่งท่าที่ยกมือปิดปากตอนแซวลูกชายนี่นางละครยังอายคุณนายเธอเลย

“แม่ก็ไม่มีนัดนี่ครับ”

“ใครบอก แม่มีนัดทำเล็บตอนบ่ายจ้ะ”

“แม่จะไปยังไงครับ พี่สนไปส่งเซย่าที่เอกมัยกว่าจะกลับคงเย็น ๆ”

“แม่ก็ขับไปเองสิคะ รถแม่ก็มีนี่” มองจากตรงนี้ยังเห็นออดี้สีขาวจอดอย่างสงบในโรงรถ ชานนท์รับแก้วน้ำดื่มจากพี่ส้มโอ้ ดื่มจนหมดแก้วแล้วจึงบอกผู้เป็นมารดาว่า “ผมขับให้ดีกว่า แม่นัดร้านไว้กี่โมงครับ?”

“แล้วชานไม่อยากพักหรือลูก อุตส่าห์ว่างทั้งที”

“ไม่ว่างแล้วครับ มีนัดเดตกับคนสวย นอกจากทำเล็บแล้วอยากไปไหนต่อก็คิดไว้นะครับ วันนี้ผมให้เวลาคุณแชริมทั้งวันเลย”

“เซย่าจะต้องอิจฉาแม่แน่ ๆ” คุณแชริมว่า จูบแก้มลูกชายหนึ่งทีแล้วจึงปล่อยให้ชานนท์ขึ้นห้องไปทำธุระส่วนตัว หลังอาบน้ำชานนท์อ่านหนังสือทบทวนเนื้อหาวิชาสัมมนาอยู่ในห้อง ใกล้ถึงเวลามื้อเที่ยงก็ลงมากินข้าวกับมารดาจากนั้นก็ขับรถไปส่งถึงห้างใหญ่ใกล้มหาวิทยาลัยของเขา คุณนายเธอบอกว่าช่างประจำเพิ่งแยกตัวจากร้านเดิมมาเปิดกิจการของตัวเองที่นี่คุณนายเองก็มาลองใช้บริการตามคำเชิญ ดีไม่ดีอย่างไรจะได้เอาไปบอกต่อในกลุ่มเพื่อนฝูงได้ ชานนท์พาคุณแชริมมาถึงร้านก่อนเวลานัดสิบห้านาที เมื่อเห็นว่าในร้านไม่ค่อยมีคนเขาจึงเลือกที่จะนั่งคุยเป็นเพื่อนมารดาอยู่ตรงมุมรับรองลูกค้า มารดาติงเรื่องผมที่เริ่มยาวของเขาและชวนให้ไปร้านทำผมด้วยกันต่อจากนี้ ชานนท์เองก็ไม่ขัด ผมด้านหน้ามันเริ่มปิดหน้าปิดตาแล้วจริง ๆ

“เสยผมบ่อยจะเสียบุคลิกเอานะลูก”

“สกินเฮดเลยดีไหมครับ”

“เยี่ยมเลยล่ะค่ะพี่ดัมโบ้ของแม่”

“ร้ายกับลูกไปเรื่อย” ดวงตามองมารดาเหมือนอ่อนใจแต่ก็ยอมให้นิ้วเรียวจัดทรงผมและบีบใบหูเย้าหยอกโดยไม่หลบเลี่ยง ภรรยาเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่เก่งกาจไม่แพ้สามี ภายใต้มาดนิ่ง ๆ กับรอยยิ้มเยือกเย็นนั่นน่ะความร้ายทั้งนั้น

“แม่เล่าหรือยังว่าวันก่อนแม่เจอคุณแม่ของเต้แถว ๆ บริษัทคุณป๋า”

“ยังเลยครับ”

“คุณวรรณเธอมาติดต่อเรื่องที่ทางอะไรสักอย่างแล้วก็เลยมากินอาหารญี่ปุ่นที่ตึก คุยกันได้ไม่กี่คำหรอกเธอรีบไป บอกนัดกับลูกชายกับแฟนลูกชายไว้ที่ร้าน”

“ครับ”

“ตอนนี้เต้คบใครอยู่นะคะ ? ใช่คนที่เราเคยเจอที่เซ็นทรัลคราวนั้นหรือเปล่า”

“ใช่ครับ” คนเดิมคนนั้นแหละ

“นานอยู่เหมือนกันนะ พามากินข้าวกับคุณวรรณอย่างนี้แสดงว่าจริงจังมาก แม่คิดถูกไหมคะ” คนเป็นลูกชายพยักหน้าน้อย ๆ “แล้วเมื่อไหร่ลูกชายแม่จะพาแฟนมากินข้าวกับที่บ้านเหมือนเต้บ้างล่ะ?” ชานนท์โคลงศีรษะพลางหัวเราะอย่างไม่เห็นจริงจัง

“แม่ก็รู้ว่าผมไม่มีใคร” นี่ถ้าไม่กลัวจะเสียกิริยาคุณแชริมก็อยากจะกระแทกลมหายใจออกมาแรง ๆ สักที ไม่มีใครแต่เปลี่ยนคู่เดตไปเรื่อย ๆ ร้ายเหมือนใครนะลูกคนนี้

“กลัวใช้ชีวิตไม่คุ้มหรือไงเรา”

“เปล่าครับ แค่ ไม่รู้จะมีไปทำไม”

“ฟังพูดเข้า คนอื่นเค้ามีแฟนกันทำไมล่ะลูก”

“นั่นสิครับ”

“คุณป๋ามีแม่เพื่ออะไร แม่มีคุณป๋าเพราะอะไร การมีใครสักคนเป็นของเรา เพื่อเรา I mean, for you and your somebody มันดีนะลูก” ชานนท์ยิ้ม ก็คงดี ไม่อย่างนั้นคนเกินครึ่งโลกคงไม่ขวนขวายอยากมีคู่  

“ลูกแค่ต้องคิดให้ดีไม่ใช่คิดให้ยากชาน”

“ครับ”

“เข้าใจที่แม่พูดไหม?” รอยยิ้มเดิมยังคงบนใบหน้า

“ทั้งเข้าใจและไม่เข้าใจครับ”

“เฮ้อ หัวแข็งเหมือนพ่อไม่มีผิด” เป็นการเปรียบเทียบที่รุนแรงกับใจพอใช้ได้แต่ชานนท์ยิ้มเฉยเสีย คุยกันเรื่องอื่นจนถึงคิวคุณแชริมทำเล็บชานนท์จึงออกจากมุมรับรองไปหากาแฟดื่ม


อิทธิพลของคำพูดแม่ยังลอยกรุ่นอยู่ในใจ


ไม่ได้รุนแรงแต่ก็ปล่อยผ่านไม่ได้


ชานนท์เป็นมนุษย์ประเภทเชื่อสัญชาตญาณมากกว่าสมอง แต่ไหนแต่ไรเขาวางให้ใจตัวเองเป็นใหญ่ มันเลยค่อนข้างเย่อหยิ่ง เย็นชา กลายเป็นความยโสแทรกปนกับสันดานเดิม แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าคนแบบไหนที่จะทำให้เขารู้สึกอยากครอบครอง อยากให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต อยากและปรารถนาอย่างรุนแรง ถึงขั้นฉีกกระชากสัญชาตญาณเดิมได้

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองผิดปกติหรือไม่ ถ้าผิดแล้วมันผิดตรงไหน เพราะเกิดมาในครอบครัวที่พรั่งพร้อมบริบูรณ์ ไม่เคยขาดทั้งข้าวของเงินทองและความรักความเข้าใจของคนในครอบครัว ไม่เคยมีปัญหากับเพื่อน เพราะทุกอย่างมันเต็มแบบนั้นเขาเลยไม่เคยรู้สึกด้อย ไม่เคยกระตือรือร้นที่จะไขว่คว้าหาสิ่งใดมาทดแทนหรือเพิ่มเติม มันคือชีวิตที่ใครต่อใครต่างปรารถนา ทว่ากับเขาแล้ว มันมากจนกลายเป็นความธรรมดา

ชานนท์ทั้งเข้าใจและกังขา ทำไมเขาถึงไม่มีอะไรเหมือนที่เพื่อนมี ทำไมไม่รู้สึกเหมือนที่เพื่อนสนิทรู้สึก ทำไมดีใจไม่ได้อย่างโกมินทร์ สนุกกับจินตนาการไม่ได้อย่างเลย์ ยิ้มไม่ได้อย่างคริสหรือแม้กระทั่งจริงจังกับใครสักคนอย่างเตวิช

ชานนท์แค่ไม่เข้าใจ

เขาไม่ได้โหยหาจนถึงขั้นทุรนทุราย

ไม่ได้ปรารถนาจนถึงขั้นริษยา

แต่มันทรมานอยู่ที่ส่วนลึกในใจ

รู้สึกว่าเต็มแต่ก็เจือจางว่างเปล่า

รู้สึกถึงความขาดแต่ไม่รู้ว่าอะไรที่ขาดไป

เขาไม่รู้แล้วว่าตัวเองแปลกประหลาดหรือเป็นเหี้ยอะไร

 

            “ใช่แล้วค่ะ เล่มนี้แหละค่ะที่หาอยู่ ขอบคุณนะคะ”

“ด้วยความยินดีครับ”

             What

the

fxxx!

               ภาพในหัวคือตัวเขาที่ฟาดหนังสือในมือใส่โต๊ะสุดแรง เขาเกือบทำจริง นับว่าสติยังพอมีที่หยุดตัวเองได้ทันก่อนจะพลั้งมือ ดวงตาดำจัดตวัดมองไปทางต้นตอของเสียงคล้ายโกรธกรุ่น หลังแผ่นกระจกใสที่กั้นพื้นที่ร้านกาแฟออกจากร้านหนังสือมีชั้นไม้สีม่วงเรียงเป็นแนวตั้งแต่ประตูเล็กที่เชื่อมสองร้านเข้าหากันยาวไปจรดกระจกฝั่งด้านหน้าห้างหรือฝั่งถนนพระรามหนึ่ง พูดให้ชัดก็คือชานนท์ได้ยิน เสียงนั่น แต่ไม่เห็นเจ้าของเสียงเพราะมีชั้นหนังสือกั้นอยู่

               เขาลุกจากโต๊ะ ก้าวยาว ๆ ไปยังประตูเล็กแล้วเลี้ยวไปทางทิศที่หมายใจไว้ทันที บ่ายวันเสาร์คนพลุกพล่าน ร้านหนังสือขนาดใหญ่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เขามัวแต่สนใจความต้องการของตนเอง คิดเองว่าหากได้เห็นใบหน้าเจ้าของเสียงนั้นจะทำให้คลื่นอารมณ์แปลกประหลาดสงบลงได้ จนลูกค้าผู้หญิงทำหนังสือร่วงจากมือเขาถึงได้รู้ว่าตนทำเรื่องเสียมารยาทลงไป ชายหนุ่มค้อมศีรษะพร้อมเอ่ยคำขอโทษ ก้มลงหยิบหนังสือส่งให้เธอพลางมองไปรอบ ๆ

               “มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?” เธอถามอย่างเอื้อเฟื้อ ในแววตาไม่มีเจตนาอื่นนอกจากความสงสัย เขาที่กำลังจะผละไปจึงตอบกลับอย่างสุภาพว่ากำลังมองหาพนักงานของทางร้าน เธอเข้าใจว่าเขาอยากสอบถามเรื่องหนังสือเลยแนะนำให้ติดต่อที่เค้าเตอร์ใกล้กับลิฟต์แก้ว เขาขอบคุณแต่ไม่ได้ทำตามที่เธอบอก

               เรือนผมสีดำที่ลู่ลงแนบแก้มยามเจ้าตัวโน้มใบหน้าลงต่ำ แผ่นหลังเล็ก เชิ้ตขาวและผ้ากันเปื้อนสีกรมท่า ถึงแม้จะไม่มีรถเข็นใส่หนังสือมาด้วยก็รู้ว่าไม่ได้มาเลือกซื้อหนังสือเหมือนลูกค้าคนอื่น

               เป็นพนักงานอย่างนั้นหรือ?

               นักศึกษาทำงานพิเศษไม่ใช่เรื่องแปลกแต่นักศึกษามหาวิทยาลัยเขาทำงานพิเศษน่ะมีน้อยยิ่งกว่าน้อย รู้กันอยู่ว่าแต่ละคณะเรียนหนัก ทั้งกิจกรรมฝ่ายนอกฝ่ายในยังมีเกือบตลอดปี บางคนเรียนอย่างเดียวก็หนักจนไม่มีเวลาให้การทำกิจกรรมด้วยซ้ำ แล้วเด็กปีหนึ่งคนนี้คิดยังไงถึงเลือกทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แวบหนึ่งเขาคิดถึงเซย่า น้องสาวเขารู้หรือเปล่าว่าเพื่อนที่ตัวเองปลื้มมากมีอาชีพเสริมพิเศษด้วย

ไม่น่าจะรู้

เขาสรุปได้ทันที

เพราะถ้าเซย่ารู้เขาก็ต้องรู้เช่นกัน

               ชานนท์หยุดอยู่ที่เชลฟ์หนังสือหมวดปกิณกะครู่หนึ่ง เสาต้นใหญ่ใกล้กระจกใสช่วยบดบังการมีตัวตนของเขาหากเกิดว่าใครจะบังเอิญมองมา ชานนท์ค่อนข้างมั่นใจว่าเด็กคนนั้นไม่เคยเห็นหน้าเขาและแน่นอนว่าการพบกันแค่เสียงเมื่อครั้งนั้นคงไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายจดจำเขาได้ แต่กระนั้นเขาก็ยังพอใจที่สังเกตการณ์โดยไม่เปิดเผยตัวเอง

               เขาไม่ไว้ใจและรู้สึกไม่ปลอดภัย

ขณะเดียวกันสัญชาตญาณผู้เป็นใหญ่กลับกระเหี้ยนกระหือรืออยากเสพซับการมีตัวตนของเด็กคนนั้น มันสั่นเทาเพียงแค่ได้ยินยลเรื่องของเด็กนั่นผ่านคนอื่นและจะกู่ร้อง กรีดก้อง ทุกครั้งที่เสียงนั่นผ่านเข้ามาในการรับรู้ของโสตประสาท กลายเป็นร่างเนื้อที่ต้องควบคุมคลื่นอารมณ์ปั่นป่วนไว้ภายใต้สีหน้านิ่งสงบ มันไม่ใช่เหนือบ่ากว่าแรง ชานนท์ถนัดเรื่องเก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้หน้ากากหนังมนุษย์อยู่แล้ว เขาทำได้และไม่เดือดร้อน ถ้ามันไม่ทวีอาการคุ้มคลั่งหนักหน่วงขึ้นทุกครั้งเช่นนี้

เขาไม่เข้าใจและรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย

มันยิ่งตอกย้ำความผิดปกติที่เกิดขึ้นเมื่อเขาเดินออกจากร้านหนังสือแห่งนั้น กว่าชั่วโมงที่เสียไปโดยไม่รู้ตัว เขาวนเวียนไปมาอยู่ในโซนหนังสือหมวดภาษาไทย เฝ้ามองคนคนหนึ่งทำงานและกดรับสายโทรเข้าของมารดาตอนที่กำลังยืนรอประตูห้องพักสตาฟเปิดออกอีกครั้ง เด็กนั่นหายเข้าไปในนั้น เขาบอกตัวเองอย่างเลื่อนลอยทั้งที่ควรรับปากมารดา...โดยไม่ลังเล...ว่าจะรีบกลับไปหา

 


ใกล้ถึงช่วงสุดท้ายของการรับน้องแล้ว 

ทั่วทั้งอาณาบริเวณในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักสดใสเพราะงานกีฬาเฟรชชี่ที่เริ่มมาพร้อมกันก็กำลังเข้าสู่รอบสุดท้ายแล้วเช่นกัน หลายคณะปิดห้องเชียร์พร้อมงานปิดกีฬาเฟรชชี่ที่สนามกีฬากลาง หนึ่งในนั้นก็คือคณะศิลปะศาสตร์ คุณหนูเซย่าที่ตื่นเต้นกับการทำกิจกรรมมาตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมจนถึงตอนนี้ก็ยังไฟลุกโชติช่วงจึงกระตือรือร้นที่จะอยู่ซ้อมเพลงเชียร์ทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน เซย่านัดพี่ชายไว้หกโมงแต่ตอนที่เดินออกจากตึกเล็กมาก็หกโมงเกือบครึ่งแล้ว ฟ้าด้านนอกทอนแสงเหลือเพียงสีเทาหม่น บรรยากาศชวนหดหู่หม่นหมองแต่คุณหนูก็ยังร่าเริงสดใสไร้วี่แววเหนื่อยอ่อน

“บีจ๋า บี ๆ” เจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มรับแล้วก็ขยับไปยืนข้างทาง

“คุณเซย่ามีอะไรหรือเปล่า?”

“บีกลับยังไง กลับกับเซย่าไหม เดี๋ยวเซย่าให้พี่ชายไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ เรากลับบีทีเอสน่ะ ลงหน้าคอนโดเลย”

“แต่วันนี้เราเลิกค่ำบีทีเอสจะคนเยอะไหมจ๊ะ”

“ไม่รู้เหมือนกันแต่เราไปใกล้ ๆ ไม่น่าจะเป็นไรหรอก ไม่นาน”

“งั้นเหรอจ๊ะ” ดวงตาหลังกรอบแว่นโค้งรับรอยยิ้ม

“แค่สามสถานีเอง ขอบใจคุณเซย่ามากนะ เรากลับก่อนละ เพื่อนเรามานู่นแล้ว คุณเซย่าก็กลับบ้านดี ๆ นะ” คุณหนูทำหน้าเสียดายแต่ก็โบกมือบ๊ายบายตอบ รอจนนายภาคินเดินโอบไหล่เพื่อนตัวขาวไปไกลแล้วจึงร้องเฮ้อจากนั้นก็ตรงไปหาพี่ชายที่รออยู่บ้าง 


               “มองอะไรวะ?

               คนถามต้องนับลมหายใจเข้าออกรออยู่เกือบครึ่งนาทีกว่าจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาสั้น ๆ ว่าไม่มีอะไร ไม่ได้มอง เลย์หยิบมันฝรั่งใส่ปาก นี่ถ้าไอ้คริสอยู่มันคงเถียงกลับว่าไม่ได้มองเหี้ยไร กูเห็นมึงเอาแต่จ้องไปทางประตูเล็ก ตรงนั้นมันมีอะไรทำไมมองแล้วต้องทำหน้าเครียด แต่เพราะเลย์ก็คือเลย์ เขาไม่ใช่พวกขี้เสือกสายตรงอย่างไอ้คริสที่เขาทำได้ก็คือเปรยให้เจ้าตัวรู้ว่าท่าทีของมันนั้นผิดปกติและเขาก็ดูออก

“มึงดูหงุดหงิด”

“...........”

“ไม่ได้เพิ่งเป็นด้วย หลัง ๆ มานี้มึงเป็นบ่อย มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่รู้ว่ะ แม่ง เป็นเหี้ยอะไรก็ไม่รู้”  

“ไหน อาการมันเป็นยังไง บอกหมอมาซิ” แล้วเลย์ก็ต้องรออีกเกือบนาทีกว่าคนหล่อของเศรษฐศาสตร์จะยอมเปิดปาก

“มึงเคยต้องมองอะไรซ้ำ ๆ ไหมเลย์” เลย์นิ่งบ้าง เขารู้ว่าจังหวะนี้เพื่อนไม่ได้ต้องการคำตอบ “มองแบบ มองทำเหี้ยอะไรไม่รู้ เห็นแล้วต้องมอง มองจนเสียเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์ พอถามตัวเองว่าทำไมต้องมองแม่งก็ไม่รู้คำตอบ”

“คน สัตว์ หรือสิ่งของ?”

“...........”

“คนเหรอ?” เลย์พับหนังสือปิด บอกเลยว่าตอนนี้มือที่กำลังล้วงแผ่นมันฝรั่งทอดอยู่ในซองขนาดครอบครัวนั้นสั่นมากถึงมากที่สุด เพื่อนของเขา นายชานนท์ ปริญศิริ พี่ปีสี่เศรษฐศาสตร์ที่รู้จักกันมาตั้งแต่เริ่มสวมเครื่องแบบมอต้น เพื่อนที่เขาคิดว่ามันกำลังจะตายด้านทางอารมณ์ไปในไม่กี่ปีนี้กำลังมีอาการ

“คือพื้นเสียเพราะเรื่องนี้?” นอกจากอาการขมวดคิ้วแน่นและริมฝีปากที่ซ่อนอยู่หลังกำปั้นนั่นแล้วก็ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม เลย์อยากหัวเราะให้ก้องถึงสวรรค์ชั้นฟ้าพอ ๆ กับอยากลงไปทิ้งตัวนอนร้องไห้บนพื้น เพื่อนหนอเพื่อน ฉลาดทุกเรื่องเสือกมาตายเอากับเรื่องเบสิกพื้นฐาน

“ใครวะ?”

โอเค ข้อนี้พ่อไม่ตอบ 

ยังแตะไม่ได้

“เป็นมานานหรือยัง?”

“สักพัก”

“สักพักนี่นานแค่ไหน?”

“สองเดือน”

เลย์ทำอะไรไม่ได้นอกจากหลุดสบถออกมาดัง ๆ ว่าไอ้เหี้ย

“คือ มึง...”

 

            ถ้ามันขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะ ชอบ หรือวะ?”

 









#บริภัทร


เอาใจช่วยพี่เขาหน่อยนะคะ
^v^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.06K ครั้ง

125 ความคิดเห็น

  1. #2480 mees$ (@v-nan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:41
    นี่แหล่ะน้าาาาพ่อพระเอกก็อย่างนี้แหล่ะน้าาาา
    #2480
    0
  2. #2284 9918_ (@9918_) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 01:22
    พ่อแอคู๊ณร
    #2284
    0
  3. #2160 weiliin (@wichuda21) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:56
    โถ่วววว พ่อออ เอ็นดูความซึนๆนี้
    #2160
    0
  4. #1806 bntwaii (@bobbiwaii) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 18:54
    ก็ว่าทำไมนางหวุดหงิดเวลาเจอน้องงงงง
    #1806
    0
  5. #1702 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:25
    หมอเลย์แทงโรคถูกมากค่ะ
    #1702
    1
  6. #1674 ParkMild (@ParkMild) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:42
    คุณชานนท์ไม่รู้ใจตัวเองกิ๊ว ๆ
    #1674
    0
  7. #1573 chos921 (@chos921) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:18
    น่ารักกกกกกก
    #1573
    0
  8. #1422 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:28

    ใช่!!! พี่เลย์พูดถูกกก

    #1422
    0
  9. #1318 P_PTRP6104 (@P_PTRP6104) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:13
    เอ็นดูคุณชานนท์เขานะคะ 55555
    #1318
    0
  10. #1317 19990830_ (@natthawan_fern) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:19
    พี่ชานนท์ชอบยัยลูกผึ้งตั้ง2เดือนแน่ะ อห.นานอยู่นะ ครุสคิส
    #1317
    0
  11. #1316 kfangja (@pukluk-) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:44
    มองเขามาตั้งสองเดือนแล้ว ยังไม่รู้ตัวอีกตาพี่!
    #1316
    0
  12. #1311 selemonpeach (@momindmink-22) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:58
    คนไม่รู้ใจตัวเองอ่ะเนอะ ที่ถอนหายใจเพราะเข้าใจผิดอยุ่แน่ๆ555555
    #1311
    0
  13. #1310 seoi (@seoi) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:11
    โอ้ยยยชอบเค้ามา2เดือนเลยหรอเนี่ย
    #1310
    0
  14. #1307 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:07
    พี่ชานนท์แบบรุนแรงจริงแม่ ความคิดแบบ โอ๊ย ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1307
    0
  15. #1304 tothemoonnnn (@yanisa_a) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:53
    เกลียดจริงจริ๊ง ผู้ชายซึนๆ สุดท้ายก็หลงเขาหัวปักหัวปำ หัวตำหัวทิ่ม .. *ปิดปากหัวเราะ*
    #1304
    0
  16. #1302 oumii (@oumhaha) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:14
    สักพักของพี่นี่คือสองเดือนนน​ จ้าาาาาาาาาา
    #1302
    0
  17. #1301 ชันเเบ้กโยล (@kkantappad) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:59
    เเหนนนนนนนนํ สองเดือนเลยน้าาา
    #1301
    0
  18. #1300 Me_onyourmind (@Me_onyourmind) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:43
    พี่เก้วกราดมากแม่ ฮือออ ชอบ ชอบทุกอย่างเลย แค่พี่เค้าสับสนก็เขิน คือไรอะ คือไรรรรร
    #1300
    0
  19. #1297 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:16
    อห คุณเขาคิดแบบ
    #1297
    0
  20. #1296 damnernkit (@damnernkit) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:38
    โอ๊ยยยยยคุณพี่ เกินใจจะทนนนนน
    #1296
    0
  21. #1294 Exo_finland (@gailly_stw) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:57
    หน่ะอยู่ๆก็รู้สึกตัวอีกทีคืออยู่ในหลุมของน้องเเล้วนะพี่ชานนนน
    #1294
    0
  22. #1291 zamav5006810 (@zamav5006810) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:42
    แหน่ 2เดือนเรยอ่า
    #1291
    0
  23. #1290 Annykimm (@Annykimm) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:41
    แหมมมคนพี่ ชอบน้องมาก่อนนี่เอง😂
    #1290
    0
  24. #1289 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:54
    กรี้ดมากกก พี่ชานคือแอบชอบน้องมานานแล้วอ่ะ ฮือออ ยิ่งอ่านความคิดพี่ชานยิ่งเขินอ่ะ อยากได้น้องมานานมากแล้ว
    #1289
    0
  25. #1288 SSSSJJJJ (@jaa-loverit) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:42
    โอ้โหหห พอมาอ่านเวอร์พี่ชานแล้วก็คือเขินอ่ะ เค้าชอบน้องบีจริงๆไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดกับเรื่องนั้นนะคะ กิ้ดดด
    #1288
    0