ตอนที่ 52 : c h a n o n #13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 734 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62








              เซย่าแสดงความดีใจอย่างออกนอกหน้าเมื่อรู้ว่าเพื่อนคนนั้นมาถึง น้องสาวเขาวิ่งจนชายกระโปรงปลิวออกมารับ บีจ๋าถึงหน้าบ้านแถมยังแสดงท่าทีปลาบปลื้มใจจนน่าตีเมื่ออีกฝ่ายส่งกล่องของขวัญให้ การปฏิบัติที่แสนพิเศษนั้นอยู่ในสายตาชานนท์แทบทั้งหมด แน่นอนว่าคนอื่นในงานก็เห็นเช่นกัน แล้วอะไรที่มันเกินหน้าเกินตาชาวบ้านน่ะมักไม่ค่อยให้ผลดีหรอก ชานนท์เห็นเซย่าปลีกตัวไปรับรองแขกอีกด้าน เขายิ้มในหน้าเมื่อเห็นว่าไอ้เด็กที่ชื่อภาคินก็หายไปอีกคน

              ชายหนุ่มรินเอเนอร์จี้ดริ้งค์ผสมกับเหล้าในแก้ว หยิบมันขึ้นมาจิบก่อนจะขยับเปิดทางให้หญิงสาวสองสามคนที่ตามมารับเครื่องดื่มเช่นกัน เขาโตมาในบ้านหลังนี้ แค่หาจุดที่อำพรางตัวเองจากสายตาสอดรู้สอดเห็น ไม่ยากหรอก

“นี่คิดว่ากำลังปาร์ตี้หมูกระทะในสวนบ้านตัวเองหรือเปล่าจ๊ะ เอาซะเรียบเชียว” ร่างสูงค้ำไหล่กับผนังหนา ยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้งยามมองไปที่หลังแจกันทรงสูง ก็ไม่ต่างจากที่คิดเท่าไหร่ โดนเจ้าของงานเปิดตัวให้พิเศษขนาดนั้นอยู่ไหนก็ไม่รอดหรอก

“เรียบเกินไปหรือครับ”

“ไม่รู้สิแต่มัน...ธรรมดาไปอะ ถ้าได้เครื่องประดับสักชิ้นสองชิ้นคงดีขึ้นนะ”

“ใช่ ไม่เคยได้ยินหรือ ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งน่ะ หมวกหรือเข็มกลัดสักอันไหม ฉันมีสำรองมาในรถ” “อย่างผมแต่งยังไงคงไม่งามขึ้นครับ ไม่เหมือนพวกพี่ ๆ”

“แน่ะ ประชดพวกฉันหรือจ๊ะ”

“พูดจริงครับ”

              “เอาเถอะพวกเธอ แค่น้องเค้ามาได้นี่ก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อมากละ อย่าไปกะเกณฑ์อะไรกับเด็กเลย เมื่อกี้คุยกันถึงไหนแล้วนะ อ้อ แล้วตกลงมีใครเห็นพี่ ๆ ของคุณเซย่าหรือยัง”

              “ฉันเห็นพี่ชายคนโตนะ อยู่ที่โต๊ะกับคุณพ่อคุณแม่เซย่านู่นแน่ะ หล่อมากเธอ เห็นจากสื่อว่าหล่อแล้ว ตัวจริงหล่อกว่า ตัวสูงมาก หน้าคล้ายพี่ชานนท์แต่ขาวกว่า ดูใจดีกว่าด้วย”

              “ยัยบ้า พี่ชานนท์ก็ไม่ได้ใจร้ายสักหน่อย”

              “ก็ไม่ได้ตั้งใจจะว่าอย่างนั้น แค่จะสื่อว่าพี่เค้าดูขรึม ๆ เข้าถึงยากอะไรแบบนั้นน่ะ แล้วพวกเธอล่ะ มีใครเจอพี่ชานนท์หรือยัง?”

              “ฉันเห็นตอนพี่เค้าเดินออกไปส่งเพื่อนหลังจากนั้นก็ไม่เห็นแล้วอะ คนคืนนี้ก็เยอะเกิน ไม่รู้เซย่าจะเชิญมาทำไมมากมายนัก บางคนนี่ ไม่ได้จะว่านะแต่ไม่น่าจะคุยกันเข้าใจได้อะ พวกเธอว่าไหม”

              “ก็นะ รู้กัน”

              “เอาเถอะน่า น้องเซย่าก็เฟรนด์ลี่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เราก็อยู่ในส่วนของเราไป ฉันจะไปเอาเครื่องดื่ม มีใครอยากได้อะไรไหม”

              ดื่มพันช์และเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกว่ากระทบ ยังทำสีหน้าสุภาพ ยิ้มบาง ๆ ยามมองกิ่งก้านไม้ดอกไม้ประดับในแจกัน ไล่สายตามองคนในห้องโถงสลับกับยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นเป็นครั้งคราว ท้ายที่สุดก็ปลีกตัวออกไปจากวงสนทนาราวกับไม่ใช่ความจงใจ ทำตัวล่องลอยเหมือนควันที่ลอยเอื่อยไปตามลม

              “จะไปไหน?” ไม่ใช่เขาเพราะเขาไม่คิดจะทักถามอีกฝ่ายในเวลานี้ ชานนท์รู้ตัวเจ้าของเสียงตั้งแต่อีกฝ่ายยังไม่เอาหน้าหล่อ ๆ โผล่เข้ามาในระยะสายตา จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของน้องสาวดังตามมา

              “ขอโทษนะบี เซย่าไม่ได้ดูแลเลย บีเหงาไหม”

              “ไม่เลย คุณเซย่าไม่ต้องห่วงเราหรอก ฟังคนนั้นคนนี้คุยก็เพลินดี”

              “แล้ว อาหารถูกปากไหมจ๊ะ?”

              “ดี ทั้งรสชาติแล้วก็ดีไซน์เลย สั่งจากร้านหรือทำเองเนี่ย?”

              “ร้านจ้ะ ไม่มีเวลาทำเองหรอก แต่ร้านนี้คุณแม่ใช้บริการประจำ เชื่อมือได้ โอ๊ะ เซย่าขอตัวอีกทีนะจ๊ะ บีกับภาคินตามสบายเลยนะ”

“คุณเซย่าไปต้อนรับแขกเถอะ เรามีภาคินแล้ว ไม่เหงาแน่นอน”

“แหม มีภาคินแล้วนะจ๊ะ”

“ครับ บีมีผมแล้วคุณเซย่าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมดูแลเขาเอง”

“อ่า โอเคค่ะงั้น” สิ้นเสียงเซย่าชานนท์ก็หันหลังให้ตรงนั้น เหล้าในมือพร่องลงไปจนถึงก้นแก้ว เลือดในตัวเขาจึงร้อนขึ้นอีกหลายองศา

เขาย้ำอีกครั้งในใจ

ใช่

เพราะฤทธิ์เครื่องดื่มมึนเมา

 


“คะ?”

“มือพี่เจ็บ” คนเป็นพี่ย้ำความเดิมอีกครั้ง

“พี่ชานไปโดนอะไรมาคะ แล้วเจ็บมากไหม ไหนขอเซย่าดูหน่อย” เขาเบี่ยงมือออก ไม่ให้น้องสาวโดนมือข้างที่ว่า ชาลิสาคิดว่าเขากลัวแผลถูกกระทบกระเทือนจึงไม่ตื๊อยื้อมือไม่ดู ชานนท์ผ่อนลมหายใจออก พูดไปถึงเรื่องที่ทำให้เขาต้องเรียกน้องสาวมาหาในห้องหนังสือ “โชว์คืนนี้น่าจะมีปัญหาแล้วล่ะ มือพี่เป็นแบบนี้แล้วคงเล่นกีตาร์ให้เซย่าไม่ได้”

“จริงด้วย”

“ขอโทษนะ พี่ไม่น่า...ทำตัวเองให้เจ็บเลย”

“โธ่ ขอโทษทำไมกันคะ พี่ชานของเซย่าเจ็บตัว เซย่าห่วงเรื่องนี้มากกว่าอีก ไปหาหมอไหมคะ ให้พี่สนขับรถพาไป” เขาส่ายหน้า ยกมือที่ปิดผ้าไว้ขึ้นดูแล้วก็ดึงเข้าเรื่องเดิมอีกครั้ง “เอาเรื่องโชว์ก่อนดีกว่า”

“เรื่องนั้น...” เซย่างึมงำในคอ คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน บอกความรู้สึกกังวลแกมหนักใจ “ถึงจะเสียดายแต่เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่คะ พี่ชานเจ็บมือ เซย่าก็เล่นเครื่องดนตรีไม่เป็น จะให้ร้องสดก็น่ากลัวว่าจะไม่รอด”

“คนที่มาคืนนี้ไม่มีใครที่พอเล่นกีตาร์ได้เลยหรือ?”

“.........”

“หรือ...”

“เออ! ใช่! ใช่ ๆ ๆ ๆ ได้แล้วค่ะพี่ชาน เซย่าได้คนที่จะมาเล่นกีตาร์แทนพี่ชานแล้ว”

ชานนท์เลิกคิ้ว สีหน้าไม่เข้าใจอย่างสุดซึ้ง

 


เซย่าไปตามหาคนที่ต้องการส่วนเขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินออกจากห้องหนังสือมาเรื่อย ๆ เสียงเพลงแว่วเจือเสียงคนพูดคุยกันดังตามออกมาถึงซุ้มที่เขาเคยนั่งกินดื่มกับเพื่อน เมื่อคริสกับเลย์กลับไปแล้วเขาก็ไม่ได้ไปร่วมโต๊ะกับพวกผู้ใหญ่ ชานนท์ไม่ใช่คนมีมนุษยสัมพันธ์ดีอย่างน้องสาวคนเล็ก ไม่จิตแข็งเท่าพี่ชายคนโตที่จะสามารถปั้นหน้ายิ้มแย้มรับการทักทายจากใครก็ได้ แต่ก็ไม่ใช่ประเภทออกอารมณ์กับคนรอบข้าง อยากอยู่ก็อยู่ ไม่อยากอยู่ก็แค่เลี่ยงออกมา

เหมือนใครบางคนก็ทำแบบเดียวกัน

ใครคนนั้นหลบจากแสงสว่าง เหมือนจงใจซ่อนตัวจากทัศนวิสัยของทุกชีวิตที่อยู่ในงาน เขาซุ่มมองหลังเงามืด บุหรี่มวนที่คร้านจะนับถูกยกขึ้นจรดริมฝีปาก ควันบางเบาลอยอวล มันฟ้องการมีอยู่ของเขาท่ามกลางเงาสลัว เพราะแบบนั้นเองคนที่นั่งตรงขอบเฉลียงจึงได้เพ่งมองมา เขาเห็นดวงตาอีกฝ่ายไม่ชัดนัก กระทั่งใบหน้าเรียวเล็กก็ยังซ่อนอยู่ใต้แสงสว่างด้านหลัง ทว่าแค่อึดใจต่อมา อาการสะดุ้งจนปล่อยแก้วตกแตกนั่นก็ฟ้องว่าอีกฝ่ายมองเห็นเขาแล้ว

“อย่า!” ชานนท์ผวาไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแต่ยังไม่เร็วกว่าเสียงที่ออกคำสั่ง ร่างเล็กชะงัก จับแขนเสื้อที่พับทบไว้เหนือข้อมือยามยืดตัวขึ้นยืนช้า ๆ

“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ”

“แต่ ผมกลัวจะมีใครมาเหยียบใส่”

“ไม่มีใครออกมาหรอก ถอยไปก่อน เดี๋ยวจะให้แม่บ้านมาจัดการ” เขาก้าวออกไปแต่อาการแข็งค้างบนใบหน้าของอีกคนตรึงสองขาเขาไว้ดังเก่า ชานนท์หงุดหงิดเหมือนโดนคนสาดน้ำใส่หน้า น้ำเย็นจัด ทิ้งอาการแสบชาให้ลามไล้ลงไปตามลำคอและสุดท้ายใจเขาก็เริ่มขุ่นมัว

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“ช่างเถอะ ระวังอย่าให้ได้แผลก็พอ มีเพื่อนมาเจ็บในบ้านงานจะกร่อยเสียเปล่า”

“ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ” เขาไม่หันไป เคาะบุหรี่ออกจากซองแล้วคาบคาริมฝีปากไว้ มือหนึ่งตบหาไลท์เตอร์แล้วถึงเจอว่าเขาทำมันหล่นพร้อมบุหรี่มวนก่อนหน้า

“ของที่เสียหายผมจะชดใช้ให้นะครับ”

“อยากทำอะไรก็ทำเถอะ” รำคาญ จะสุภาพอะไรนัก ไลท์เตอร์ถูกหยิบมาใช้งานอีกครั้ง เมื่อเขาพ่นควันออกไปคนที่ยืนเงียบอยู่บนเฉลียงบ้านก็เอ่ยลา มารยาทดีตามเคย

“คุณไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่าครับ?” ชานนท์พ่นลมหายใจแรง คล้ายอยากไล่ความหงุดหงิดงุ่นง่านออกไปจากอกให้ได้ในหนเดียว

“รู้ตัวด้วยหรือ?”

“ผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือครับ ขอโทษที่ถามอย่างนี้แต่ผมไม่รู้ตัวจริง ๆ”

“ถ้าไม่รู้ก็แปลว่าไม่ได้ทำ”

“แต่คุณทำเหมือนผมทำผิด อะไรสักอย่าง ทั้งที่โรงอาหารคราวก่อนแล้วก็ตอนนี้ ถ้าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ คือ ผมแค่อยากให้รู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนา...คุณชานนท์...” เขาสูดควันเข้าปอด ไม่รู้ทำไม แต่แค่ฟังประโยคยืดยาวและท้ายเสียงที่อ่อนลงเหมือนยอมให้นั้นมุมปากมันก็อยากยกยิ้ม เหมือนคนบ้า ใช่ เขาคงใกล้บ้าเต็มที ไม่ถึงหนึ่งนาทีก่อนหน้านี้เขาเพิ่งหงุดหงิดจนสมองปั่นป่วนไปหมด ไม่นับตั้งแต่อีกฝ่ายเดินเข้ามาในงาน อารมณ์เขาโยนตัวขึ้นลงไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ถ้ายังปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามทุกการกระทำของคนตรงหน้า ภาวะไบโพลาร์ ดิสออเดอร์ คงอยู่ไม่ไกล

“คุณชานนท์”

“บี! มาหลบอยู่นี่เอง เฮ้ย นี่อะไรเนี่ย ทำแก้วแตกเหรอ”

“อือ หลุดมือเมื่อกี้น่ะ”

“แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่ได้โดนบาดตรงไหนใช่ไหม ไหน มานี่ดิ๊”

หรือจริง ๆ เขาอาจจะเป็นอยู่แล้วก็ได้


 

“พี่ครับ!” ทางเดินด้านข้างตัวบ้านทอดยาว ไร้ผู้คนจนสุดแนวสายตา ชานนท์หันกลับไปทางต้นเสียง ถึงไม่ได้ระบุชื่อในคำขานนั้นแต่แถวนี้ก็ไม่มีใครนอกจากเขา

“โอ้?”

“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”

“คุณมาได้ยังไง?”

“โอ้เอาของขวัญมาให้น้องเซย่าน่ะครับ แล้วก็ อยากจะมาขอโทษพี่ชานนท์ด้วย” เขาไม่ตอบ เพียงยืนมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ อภิสรหน้าเสียไปหลายระดับ ผิดวิสัยดาวเด่นนิเทศคนเดิม “พี่สะดวกคุยกับโอ้ไหมครับ โอ้ขอเวลา แค่ไม่นาน ถ้าเราคุยกันจบแล้วโอ้ก็จะกลับเลย”

“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว”

“โอ้รู้ครับ โอ้แค่อยากปรับความเข้าใจกับพี่ พี่ชานนท์ดีกับโอ้มาตลอด ถ้า ถ้าเกิดว่าเราจะไม่เหมือนเดิมแล้ว โอ้ก็ไม่อยากให้เราแยกกันด้วยความรู้สึกติดลบ ถ้าเป็นแบบนั้นมันต้องแย่มากแน่ ๆ เลย”

“คนที่คุณควรขอโทษคือเพื่อนผม”

“โอ้จะทำแน่นอนครับ แต่คงต้องเป็นวันพรุ่งนี้ เมื่อกี้โอ้เห็นทุกคนกำลังไปรวมกันที่ห้องโถง ไม่รู้ว่าจะถึงเวลาเป่าเค้กแล้วหรือเปล่า พี่ชานนท์ต้องไปที่นั่นก่อนไหมครับ” แน่นอนว่าเขาต้องไปในทันที เพราะนอกจากจะถึงเวลาที่น้องสาวเขาเป่าเค้กแล้วต่อจากนั้นยังมีการแสดงที่เซย่าตระเตรียมไว้สำหรับคนที่มาร่วมงานด้วย ชานนท์ที่ปลีกตัวไปหาความสงบในห้องหนังสือก็บังเอิญได้ยินได้ฟังการฝึกซ้อมอย่างเร่งด่วนของน้องสาวและมือกีต้าร์ตัวสำรองที่หาได้สด ๆ ร้อน ๆ ไปหลายรอบก่อนหน้านั้น

“ขอตัวก่อน”

“โอ้ไปด้วยนะครับ ถ้ายังไง จะได้บ๊ายบายเซย่าทีเดียวเลย” ชานนท์ไม่ได้ตอบรับแต่การที่เขาเดินนำไปก่อนก็พอทำให้อภิสรกล้าที่จะเดินตาม ร่างเล็กกว่าไม่ได้ส่งตัวเองเข้าไปใกล้ถึงขนาดเดินควงเคียงข้างอย่างที่เคยทำแต่ก็ยังรักษาระยะให้คนที่มองมาเข้าใจว่าทั้งคู่มาด้วยกัน

ในห้องโถงของบ้านปริญศิรินั้น

การแสดงเริ่มขึ้นแล้ว

 

อยากจะมีคำพูดสักคำ ที่แทนความจริงจากใจที่มี

อยากจะสื่อความหมายดีดี ที่พอจะทำให้เธอได้เข้าใจ

คำบางคำที่ดีสักคำหนึ่ง คำบางคำที่จะซึ้งกินใจ

ที่จะพอจะใช้แทนใจจากฉัน

 

“น้องเซย่าร้องเพลงเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”

เพราะได้ตัวช่วยดี

บริภัทรทำได้ในระดับที่ดีมาก ทั้งการดีดเส้นสายของกีต้าร์คลาสสิกและการร้องประสานเสียง อีกฝ่ายทำได้ดีกว่าเขาที่ซ้อมกับเซย่ามาเกือบทั้งอาทิตย์เสียอีก ดูก็รู้ว่าเด็กคนนั้นคุ้นเคยกับเครื่องดนตรีและการร้องซับพอร์ทให้คนอื่น ทั้งที่ทักษะการร้องเพลงของตนสูงกว่าหลายเท่าแต่กลับทำให้เซย่าโดดเด่นขึ้นมาได้อย่างน่าทึ่ง

ใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มเจือจาง เป็นความสุภาพที่เขาและใครอีกหลายคนล้วนเคยคุ้น ดวงตาคู่เรียวกลับประกาศความรู้สึกรุนแรงกว่าทุกที ระแวดระวัง กังขาและกริ่งเกรง ทั้งยังฝืนทำใจกล้า สู้ต่อตา ไม่หลบเร้น ชานนท์กำแก้วเครื่องดื่มมั่น พยายามอย่างสาหัสที่จะอ่านความหมายจากอวัจนะภาษาของอีกฝ่าย ในขณะเดียวกันก็พยายามไม่หลงไปกับเนื้อเพลงที่ริมฝีปากบางขับขาน คลอไปพร้อมท่วงทำนองของกีต้าร์คลาสสิก

 

แทนสัญญา แทนสายใย ในหัวใจที่นิรันดร์

ก็คือความจริงใจที่คงมั่น ที่ตัวฉันนั้นมีให้เธอ

มีหัวใจและสายตาแทนสัญญาว่ารักเธอ

และจะมีเพียงพอมาให้เธอผู้เดียว

 

สุดท้ายก็หลบตาเขาเพื่อไปยิ้มให้คนอื่น

คนแพ้ที่สีหน้าไม่ได้ยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองเลยสักนิด

 

เครื่องดื่มฤทธิ์แรงหมดไปแก้วแล้วแก้วเล่าเหมือนงานวันเกิดที่ดำเนินไปตามช่วงเวลาของมัน พวกผู้ใหญ่แยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้ว คนที่เหลือกำลังเปิดเพลงเต้นกันที่ห้องโถง เพื่อนของเซย่าส่วนใหญ่อายุไม่ถึงยี่สิบแต่เหมือนจะไม่มีปัญหากับการดื่มค็อกเทล ส่วนพวกรุ่นพี่นั้นยิ่งแล้วใหญ่ บางคนจะเรียกว่าเหมาเหล้าเบียร์ใส่ท้ายรถมาด้วยก็ไม่ผิดนัก ตัวน้องสาวเขาเองก็ได้รับอนุญาตให้ดื่มเป็นกรณีพิเศษ ตอนนี้เจ้าตัวคงกำลังสนุกกับเพื่อนและคงอีกนานกว่างานเลี้ยงคืนนี้จะเลิกรา

ทั้งหมดนั้นคือสถานการณ์ที่กำลังเป็นไปข้างนอกนั่น

ชานนท์รวบมือเป็นกำปั้นแล้วจึงรู้ว่ามือทั้งสองข้างกำลังสั่น เขามองอาการไหวของข้อกระดูกหลังมือที่ยังถูกพันด้วยผ้าพันแผลเหมือนก่อนหน้าก่อนจะเงยหน้ามองเงาสะท้อนในกระจก อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกหนาว ไล่จากช่องท้องขึ้นมาถึงอก ความรู้สึกวูบวาบคล้ายอุณหภูมิในร่างมันเพิ่มแล้วลดลงอย่างรวดเร็วแล่นเข้าโจมตีเป็นระลอก มันไม่ใช่อาการเมา ชานนท์ไม่เคยเมาแล้วเกิดความต้องการจนเนื้อตัวสั่นอย่างนี้ เขาน่าจะโดนของแปลก ๆ เข้าเสียแล้วและฤทธิ์ของแอลกอฮอล์น่าจะเร่งให้ไอ้ของนั่นออกฤทธิ์รุนแรงขึ้น  

ชานนท์มั่นใจตอนที่เปิดประตูออกไปเจออภิสร อีกฝ่ายเดินเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าก่อนจะดันเขาให้ชิดผนังทางเดิน ชานนท์กลั้นหายใจ ไม่ยอมให้ฆานประสาทรับกลิ่นน้ำหอมของร่างตรงหน้า แค่รอยยิ้มกับแววตาเป็นประกายเล่ห์ร้ายเขาก็รู้แล้วว่าอภิสรรู้เรื่องทั้งหมด

“คุณกล้าขนาดนี้เลยหรือโอ้” อภิสรยิ้มหวาน สีหน้าไม่มีแม้เศษเสี้ยวความกลัว

“โอ้รักพี่ชานนท์”

“ถึงกับใช้ยาอุบาทว์นั่นกับผม ที่ผ่านมาคุณไม่สนใจการเตือนของผมเลยสินะ ผมคงใจดีมากเกินไปจริง ๆ”

“โอ้รู้พี่ชานนท์ชอบคนร้าย ๆ ไม่อย่างนั้น พี่ไม่เก็บโอ้ไว้นานกว่าคนอื่นหรอก เพราะโอ้เป็นแบบนี้ พี่ถึงไม่เคยเบื่อโอ้ โอ้พูดถูกไหมครับ” ชานนท์ผ่อนลมหายใจออกอย่างเชื่องช้า ตรงนี้ไม่มีใครนอกจากเขาสองคน ไม่ว่าอะไรก็ล้วนเป็นใจให้แผนการของอภิสรทั้งสิ้น เขาขบฟันกับเนื้ออ่อนด้านในปาก บังคับตัวเองไม่ให้ตกเป็นทาสของยาชั้นต่ำแม้อาการจะเข้าใกล้คำว่าทรมานมากขึ้นทุกวินาที

ไฟสนามเรืองรองอยู่ด้านนอกหน้าต่าง

ชานนท์ปรือตามองคนที่พยายามจะจูบเขาให้ได้

ขยะแขยง

              เป็นความรู้สึกเดียวที่ผุดขึ้นในใจตอนที่อภิสรเบียดตัวเข้ามาหา ชานนท์กัดฟันแน่น ในหัวเขามีภาพตัวเองกำลังฉีกทึ้งอีกฝ่ายออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยแรงอาฆาตและมันกำลังจะเกิดขึ้นจริงในอีกไม่ช้า

              มือเขาคว้าลำคออภิสรได้แล้ว

              ชั่วขณะที่กำลังจะลงแรงบีบเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

              อภิสรไม่สนใจ มัวเมาอยู่กับการปลุกปั่นอารมณ์เขาผิดกับชานนท์ที่ผงะออกทั้งร่างตั้งแต่เห็นชายเสื้อเชิ้ตตัวนั้น เขาผวาออกไป ฉุดเอาส่วนที่ใกล้ที่สุดไว้ทั้งมือยังสั่นระริก เขาเห็นความไม่พอใจฉายวาบขึ้นมาในหน่วยตาเรียวรีก่อนใบหน้านั้นจะแข็งค้างไปเมื่อเห็นชัดว่าคนที่ถือวิสาสะล่วงเกินคือเขา


              “...คุณชานนท์?”


              ชานนท์ไม่มีสติแม้จะแก้ต่างให้ตัวเอง

แววตาผิดหวังของบริภัทรเล่นงานเขาสาหัสกว่าไอ้ยาอัปรีย์นั่นหลายเท่า











#บริภัทร



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 734 ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #2765 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:09
    พี่ชานนท์ ฉันยอมมมม //รอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
    #2765
    0
  2. #2643 แพะบยอน❤ (@zpen) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 06:30
    เวลาพี่ชานนท์เขาอารมณ์ขึ้นๆลงๆนี่ชอบมีภาพซ้อนของพี่ซันนี่ในน้ำตากามเทพทับอยู่ทู่กทีแอแงงงงง
    #2643
    0
  3. #2642 babykyung_ (@melody_k) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 17:48
    ตอนนี้ที่มีในหัวอย่างเดียวเลยคือพี่ชานนท์น่ากลัวมาก น้องลุกบีหนีไป!!! แงๆลูกผึ้งบีบีของมะมี้
    #2642
    0
  4. #2641 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:41
    คือที่อ่านมาอะ ไม่ได้รออะไรเล๊ยยยยยยย ไม่เลยส้ากนิดดดดดดดดดดดดดดดดด กี้ดดดดดดดดดดดดด ตื่นเต้น ได้โปรดเถอะ
    #2641
    0
  5. #2640 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:40
    ถ้าเราไม่ได้มาอ่านฝั่งพี่ชานนท์ก็จะไม่มีวันรู้เลยว่าพี่เค้าอะไรในหัวบ้าง เป็นคนที่เก็บความคิดความรู้สึกตัวเองได้สุดยอดมาก โคตรจะอึ้งกับความคิดแต่ละอย่าง ไหนจะความรู้สึกขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นคนอารมณ์รุนแรงพอตัวเลยอะ เหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ไม่ใช่กะทุกคนนะ เป็นแค่กับบีด้วย 555555555 รู้เลยว่าอยากได้น้องมากกกกกกกกกก ว่าแล้วทำไมตอนเป็นแฟนถึงหวงขนาดนั้น หวงแบบหวงงงงง แค่นี้ตอนนี้ยังอาการหนักเว่อ ๆ เลยนะ ขนาดตัวเองคิดว่าบีกับภาคินไม่ใช่แค่เพื่อนอะคิดดู สุดยอดไปเลยว่ะพี่ชานนท์ !!!!
    #2640
    0
  6. #2639 znamsomz (@znamsomz) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 18:41
    มาอ่านฝั่งพี่ชานนท์ก็คือแบบ โอ้ยยยยยยย
    เป็นคนที่แบบ ซ่อนทุกความรู้สึกไว้ภายใต้ความเย็นขาโคตรๆได้เนียนชิบเป้ง

    ซ่อนจนน้องบีนึกว่าโกดกันตอนแรก
    จริงๆก็เกทว่า เป็นไบโพล่า เพราะหงุดหงิดเค้ากับเพื่อนแต่ทำไรไม่ได้
    หงุดหงิดก็เลยพาลออร่าแผ่ไปไปถึงน้องบีคนไม่รู้อะไรเลย 555555

    คือยังย้อนคิดไปอยู่เลยที่น้องบีบอกว่าชอบพี่ชานนท์ก่อน
    คือน้องไปชอบพี่ชานนท์ก่อนตอนไหนเนี้ยยย น้องเอาอะไรไปเข้าใจแบบน๊านนน 555555555555

    หนูอะไม่ได้รอตอนต่อไปเท่าไหร่เลยนะ
    แต่เรื่องคืนนั้นมันฝั่งใจมานานแสนนาน อยากจะรู้สุดๆๆๆๆๆๆๆ
    จริงๆหนูอยากรู้เรื่องหลังจากคืนนั้น 555555555555555
    อยากรู้ความสาหัสของพี่ชานนท์ ฮือออ เกียมผ้ามาซับน้ำตาล่วงหน้า 5555
    #2639
    0
  7. #2638 pngprmxx (@pngprmxx) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 14:23
    ตอนต่อไปใกล้แล้วแม่ๆๆๆๆ
    #2638
    0
  8. #2637 domeva (@domeva) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 10:18
    รอตอนต่อไปเลยค่ะกรี๊ดดดดด
    #2637
    0
  9. #2636 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:54
    พี่ชานเกบเดเยอะนะ อย่าทำน้องแรงกรี้เดดดด
    #2636
    0
  10. #2635 CY-LOEY (@siriwanbunsai) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 16:17
    อูวววววววว.คิดถึงตอนต่อไปแล้ว
    #2635
    0
  11. #2634 ttarn (@tarntarntarntarn) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 14:31
    กับน้องบีอารมณ์คุนพี่สวิงมากกก 555 แคร์น้องสุดๆๆๆๆๆ ยิ่งเหนหน้าน้องผิดหวังแล้ว คงคิดมากไปไกลแล้ว กลัวน้องไม่รัก 555
    #2634
    0
  12. #2633 Zinzuko Nanthi (@kooriko9493) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 13:07
    ตอนต่อไปนี่แบบบบบ อมกกกกกกกกก รอค่ะรอ
    #2633
    0
  13. #2630 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 09:51
    อยากรู้ความรู้สึกตอนได้กินน้องอ่ะ พ่อคุณที่เก็บกดมานานต้องรู้สึกยังไงนะ
    #2630
    0
  14. #2629 SRmonster_18 (@Army_kookv_vkook) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 08:53
    ใกล้แล้วแม่อีกนิดเดียววว
    #2629
    0
  15. #2626 RainyPula (@RainyPula) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 15:04
    พี่ชานนท์จะได้กินน้องบีแล้ว
    #2626
    0
  16. #2625 kaopunpopp (@princess-popjung) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 08:11
    อ๋อยย ใกล้แล้ววว😆
    #2625
    0
  17. #2624 SSSSJJJJ (@jaa-loverit) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 02:28
    คิดถึงไรท์ท์ท์มากๆเลยค่าาา💛💛💛💛💛💛💛
    #2624
    0
  18. #2623 Noey_kittiyarat (@Noey_kittiyarat) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 02:20
    ใจน้องงงง
    #2623
    0
  19. #2612 stampsongjk (@stampsongjk) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:30
    รอค้าบบ
    #2612
    0
  20. #2601 Ginaii (@annavivi) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:58
    รอออออ
    #2601
    0
  21. #2600 NateWu (@NateWu) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 18:33
    แงงงง้ พี่ชานนท์อย่าทำน้องงงง
    #2600
    0
  22. #2599 ing-aoey2127 (@ing-aoey2127) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:44
    พี่กลับมาแล้ว อร้ายคิดถุงงงงงง
    #2599
    0
  23. #2598 PARKSELOR (@mos_9094) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 17:31

    พี่ชานนท์...
    #2598
    0
  24. #2597 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:06
    โอ้มันร้ายมากกกก ตอนหน้าน้องโดนพี่เค้าแน่
    #2597
    0
  25. #2596 KIMINNII (@KIMINNII) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 09:16
    ฮืออออต่อได้แล้วฮืออออ เสร็จพี่ชานนท์แน่น้องบี55555
    #2596
    0