[fic vixx] อุบัติเหตุรักLN (END)

ตอนที่ 13 : CHAPTER 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 มิ.ย. 59













ตอนที่ 11
" แก้แค้น 1 "
.
.
.


...
สิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่แค่ลักษณะการพูด หรือการแสดงออกเท่านั้น บางอย่างในแววตาของเขาก็ไม่เหมือนเดิม มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เธอเคยรู้สึก แต่เธอก็อธิบายมันไม่ได้ว่ามันคืออะไร

หลายวันที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นกับเขา 
หรือเป็นเพราะว่าเสียใจกับเหตุการณ์ในวันนั้นมาก ก็ไม่น่าใช่ แต่ถึงจะใช่ มันก็ไม่น่าจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ 

ฮักยอนแอบมองไปที่ห้องครัว คนที่เธอรักกำลังทำอาหารอยู่ข้างใน แม้ว่าหน้าตาหรือรูปร่างจะยังเหมือนเดิม แต่นิสัยต่างกับแทคอุนที่เธอเคยรู้จัก 

จากเหตุการณ์เมื่อตะกี้ เธอก็ยังสั่นไม่หาย เธอกลัว จริงอยู่ที่ว่าเธอกับเเทคอุนเคยมีอะไรกันมาแล้ว แต่ครั้งนั้นเธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแบบวันนี้ ไม่รู้สิ เธอก็ไม่สามารถบอกถึงความรู้สึกของเธอในตอนนี้ได้  

แทคอุนที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัว รับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังเพ่งมองเขาอยู่ทุกขณะ เขาแสร้งทำเป็นหันหลังแล้วเดินหลบมุมออกไป เพื่อเลี่ยงสายตาที่ชวนอึดอัด

แต่ถึงอีกฝ่ายจะจ้องจับผิดจนตาถลนก็ดูไม่ออกหรอก  เขากระเหยิ่มยิ้มอยู่ในใจ ว่าแล้วก็นึกสนุกขึ้นมา ถ้าอีกคนรู้ว่าตอนนี้หญิงสาวอยู่กับเขาสองต่อสองจะเป็นยังไง ว่าเเล้วเขาก็เดินออกมาจากห้องครัว แสร้งทำมาหาโทรศัพท์โดยแกล้งบอกว่าจะโทรหาน้องสาวให้รีบกลับมาทานข้าวเย็นด้วยกัน 

คล้อยหลังจากหญิงสาว แทคอุนเดินออกมาหลังบ้าน มองสำรวจไปรอบๆเพื่อให้แน่ใจว่าหญิงสาวไม่ตามมา เขาก็กดเบอร์เป้าหมาย รอสายอยู่แป้บนึงก็มีเสียงตอบรับ

"มีอะไร " ปลายสายกระเเทกเสียงแข็งมาตามสายโทรศัพท์ น้ำเสียงหวุดหงิดเต็มที

"เปล๊าา " เขาทำเสียงสูง จงใจจะยั่วโมโห

"ถ้างั้นฉันวาง " 

"ฮักยอนอยู่กับฉัน ถ้าแกอยากวางก็วางสิ " เขาพูดขึ้นเร็วๆ 

"อย่ามาโกหก ฮักยอนจะอยู่กับแกได้ไง ก็ในเมื่อ.." เขานิ่งไป สมองนึกทบทวน แล้วเขาก็ต้องกัดฟันแน่นเพราะหญิงสาวอาจจะไปที่บ้านเขาจริง ด้วยความสงสัยนั่นหละ ให้ตาย  นี่เขาเป็นต้นเหตุ เพราะข้อความนั่นแท้ๆ 

"ในเมื่ออะไร พูดให้จบสิ หึหึ "  

"อย่าทำอะไรเธอนะ " เเทคอุนห้าม น้ำเสียงแข็งกระด้าง สันกรามที่ขบไว้นูนเป็นสัน จะเกิดอะไรขึ้นบ้างหากสิ่งที่อีกคนพูดมาเป็นความจริง จากระยะทางจากที่ทำงานกลับไปบ้านต้องใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง คงไม่ทัน  "ถ้าแกทำอะไรเธอ ฉันไม่เอาแกไว้แน่"

"แกคิดว่าแกกำลังขู่ใครอยู่หรอ ไม่แทคอุน แกรู้ดีว่าแกไม่มีสิทธิ์มาข่มขู่ฉัน ผู้หญิงของแกอยู่ในมือของฉัน " เขายกยิ้มมุมปาก "เธอสวยจริงๆนั่นแหละ สวยบาดใจเลย แล้วตัวก็ห้อมหอม " เขาสาธยาย

"หยุดนะเลโอ อย่าแตะต้องเธอ อย่าแม้แต่จะคิด " เขาเดือดดาล  แทคอุนก็เดินออกหลังร้าน แล้วมุ่งหน้ากลับไปบ้าน

"จุ๊ๆๆ กลัวจังเลย " เลโอแสร้งทำเสียงสั่น ใบหน้ากระตุกยิ้มร้ายในมุมมืด 

"อย่าทำอะไรเธอ เธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย " แทคอุนอ้อนวอนพร้อมกับถ่วงเวลาอยู่ในที ตอนนี้เขายืนอยู่ข้างถนน กำลังโบกแท็กซี่อย่างร้อนรน หัวใจเต้นระส่ำด้วยความเป็นห่วง รู้ดีว่าไม่สามารถไปต่อรองอะไรกับพี่ชายของตัวเองได้  

หากต้องคิดว่าพี่ชายจะทำอะไรกับฮักยอน เลือดในกายก็ร้อนรุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยว มือข้างที่กำโทรศัพท์บีบแน่นจนแทบแหลกละเอียดคามือ เมื่อได้ยินเสียงของฮักยอนเเทรกมาตามโทรศัพท์

....พี่แทคอุนคะ .....

ให้ตายเถอะ ฮักยอนอยู่กับเลโอจริงๆด้วย แล้วที่น่าโมโหไปกว่านั้นคือ พี่ชายฝาแฝดของเขาสวมรอยเป็นเขาอยู่ แล้วฮักยอนก็ดูไม่ออกด้วยนี่สิ 

"ได้ยินแล้วสินะ งั้นฉันคงต้องไปก่อน นายไม่ต้องห่วง ฉันจะทะนุถนอมเธอเอง " 

"อย่านะ อย่าพึ่งวางนะ ฮัลโหล.. เลโอ ..ฮัลโหล ปัทโธ่โว้ยยยย " แทคอุุนสบถหัวเสีย เลโอตัดสายเขาไปแล้ว เขากดเบอร์โทรออกอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายชิงปิดเครื่องไปก่อน 

ทำไงดี ทำไงดี เขาขบคิดจนหัวแทบระเบิด แต่จิตใจเขาไม่สงบพอ สมองมืดแปดด้าน 

เขากดเบอร์โทรอีกครั้ง แต่สัญญาณตอบรับก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม 

วอนชิค ใช่แล้ว ต้องโทรบอกคิม วอนชิค 
แทคอุนกดเบอร์โทรวอนชิคอย่างเร่งๆ 
"ตู๊ดดด ตู๊ดดดด " 
รับสิวอนชิค รับสิ แทคอุนเริ่มยืนนิ่งไม่ได้ เขาเดินวนไปมาในขณะที่ก็ภาวนาให้อีกคนรีบรับสายไวๆ 

"ตู๊ดดดด ตู๊ดดดด สวัสดีครับ " 

"วอนชิคอ่า นี่พี่เอง แทคอุนหน่ะ " แทคอุนรีบแนะนำตัว

"ครับ มีอะไร " วอนชิคตอบ น้ำเสียงสุภาพ

"มารับฮักยอนที ตอนนี้เธอเมามาก พี่ไม่รู้จะทำไงดี " แทคอุนโกหก "เร็วๆนะ ตอนนี้เธอเริ่มอาระวาดแล้ว "

"ครับๆ ผมจะรีบไป ขอบคุณที่โทรมาบอกนะครับ " วอนชิครีบหยิบกุญแจรถแล้วพุ่งออกจากห้องไป เป้าหมายหนึ่งเดียวคือไปพาตัวเพื่อนคนเดียวของเขากลับมาส่งบ้านให้ปลอดภัย 

ยัยเพื่อนตัวแสบ เมาแล้วยังบุกไปบ้านคนอื่นได้อีก 

แทคอุนพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ยังไม่หายเป็นห่วง เขาเองก็ต้องรีบกลับเหมือนกัน 
แต่ถ้าฮักยอนเจอเขาหละ ไม่ได้ จะให้ฮักยอนรู้ไม่ได้ว่าเขามีฝาแฝด แต่ว่า ถ้าเขาไม่กลับไปบ้าน แล้วเกิดเลโอทำอะไรฮักยอนหละ...ไม่ๆ มันอาจไม่เลวร้ายก็ได้ 

เขาควรจะเดินกลับเข้าไปที่ร้าน แล้วทำใจให้สงบ วอนชิคจะต้องมาถึงบ้านได้ทันเวลา

แต่ถ้าฮักยอนไม่ยอมกลับหละ รายนั้นยิ่งดื้อๆอยู่

แต่วอนชิคไม่น่าจะยอมให้เธออยู่

แต่เลโออาจจะรั้งฮักยอนไว้ก็ได้ แล้วถ้าเป็นแบบนั้น วอนชิคจะกล้าขัดขวางไหมหละ

แล้วถ้าเขากลับ เขาจะทำอะไรได้ จะโผล่ออกไปแล้วบอกว่านั่นเป็นแทคอุนตัวปลอมหรือไง อันนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย

เอาหละแทคอุน แกใจเย็นๆ เดินกลับเข้าร้านก่อนแล้วค่อยคิดหาวิธีอีกที ใจเย็นๆ เขาพูดปลอบใจตัวเอง แต่ก็นั่นแหละถึงเหตุผลจะมีร้อยแปดพันเก้า ความเป็นห่วงก็ชนะมันอยู่ดี 

แทคอุนโบกแท็กซี่ที่กำลังวิ่งผ่านมา ครั้งนี้โชคเข้าข้างเขา เขารีบเปิดประตูแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านตัวเอง

วอนขิค นายต้องมาให้ทันนะ ขอร้องหละ ต้องมาให้ทันนะ

ฮักยอนอ่า อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นนะ นั่นไม่ใช่พี่นะ 

เลโอ นายอย่าทำอะไรฮักยอนนะ ไม่งั้น ฉันนี่แหละจะเป็นคนควักหัวใจของแกออกมาเอง...








 








ภายหลังจากไปยั่วให้น้องชายของตัวเองคลั่งเล่นๆ เลโอก็เดินกลับเข้ามาบ้าน เห็นหญิงสาวกำลังเดินไปเปิดทีวี ด้วยท่าทีสบายใจกว่าในตอนแรก

"ฮักยอนอ่า เรียกพี่หรือเปล่า " เขาเดินเอาโทรศัพท์เข้ามาเก็บไว้ข้างในบ้าน ทำเหมือนว่าทุกอย่างเป็นปกติ ทั้งที่ไม่ได้เป็นปกติ การทิ้
โทรศัพท์ของเขาไว้ใกล้ตัวหญิงสาว ไม่แน่ว่าน้องชายของเขาอาจจะโทรเข้ามา แหง่หละ โทรยังไงก็ไม่ติดหรอก ก็เขาปิดเครื่องไว้แล้วนี่นะ

ขอโทษนะแทคอุน วันนี้ขอฉันเล่นสนุกกับผู้หญิงของแกหน่อยแล้วกัน

ฮักยอนหันมายิ้มให้ เมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มเปิดประตูหลังบ้านเข้ามา "ค่ะ แจฮวานใกล้มาถึงยังคะ "

แทคอุนยิ้ม เหมือนจะอ่อนโยนแต่ก็ไม่ใช่ "เห็นทีวันนี้เราคงต้องทานอาหารกันสองคนแล้วหละ แจฮวานคงจะกลับมาดึกๆ " เขาแสร้งทำหน้าเศร้า


"อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ทานสองคนก็ไม่เป็นไร " ฮักยอนพยักหน้ารับ แล้วกลับมาสนใจรีโมตในมือ ไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าของแทคอุนตัวปลอมที่มองมาทางเธอ

สายตาของนักล่าที่มองเหยื่อตัวน้อยที่กำลังจะเป็นอาหารอันโอชะของตัวเอง เหยื่อตัวน้อยผู้ไม่รู้สึกระแคะระคายอะไร เหยื่อผู้ไร้เดียงสา 

เลโอกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วเดินกลับเข้าไปในครัว 
อาหารมื้อนี้จะทำให้เธอลืมไม่ลงเลยหละ ชา ฮักยอน

นี่อาจจะพูดได้เต็มปากว่ามันคือการแก้แค้น และมันก็คือการเล่นสนุกไปด้วย ถึงเป้าหมายของพวกเขาจะไม่ใช่หญิงสาวที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คนนี้ก็เถอะ  แต่ถือเป็นคราวซวยของเธอก็แล้วกันที่ดันมีพ่ออย่าง ชา ฮยอนซู 

ชา ฮยอนซู จะทำหน้ายังไงนะ เมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวของเขาหายตัวไป 
คงคลั่งแล้วคงพลิกแผ่นดินหา  แต่แน่หละ เขาจะไม่เอาเธอไปซ่อนไกลหรอก ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ฆ่าเธอหรอก ฉันจะไม่ฆ่าลูกสาวแสนสวยของแกหรอก 

เพราะนั่นมันเป็นการใจดีกับเเกเกินไป ฉันจะทำให้แกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด แกจะต้องหัวใจแตกสลาย เหมือนอย่างที่พวกเราสามพี่น้องได้รับ ลูกสาวของแกจะกลายเป็นเหยื่อบำเรอความใคร่ของพวกมากด้วยตัณหา  แต่คงหลังจากฉันทดลองสินค้าก่อนนะ

ขอโทษนะแทคอุน ฉันไม่ได้ใจดีเหมือนแก 
ฉันคงต้องถอนคำพูดที่ว่า จะทะนุถนอมเธอ บังเอิญฉันเป็นพวกใช้ความรุนแรงเสียด้วยสิ แต่แกไม่ต้องห่วง ฉันจะเก็บกวาดไม่ให้แกได้เห็นร่องรอยที่บาดใจแน่ เพราะงั้นอย่ารีบมาเลยนะ ให้ฉันได้สนุกให้เต็มที่ก่อนค่อยมา 

เลโอกระเหยิ่มยิ้มชั่วร้ายออกมา ทำทีเป็นทำอาหารอย่างขะมักเขม้น 

กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่วห้องครัว แล้วมันก็โชยออกมานอกห้อง กลิ่นหอมของอาหารทำให้ฮักยอนที่นั่งดูรายการทีวีอยู่หันไปสนใจทางห้องครัว ฮักยอนลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปที่ห้องครัวเหมือนอย่างเคยทำ 

อาหารสองอย่างที่พึ่งทำเสร็จถูกจัดไว้ในภาชนะรองรับ แต่หน้าตาไม่ค่อยคุ้นนัก ฮักยอนเงยหน้าจากอาหารแล้วมองไปที่อีกคนที่กำลังทำความสะอาดอุปกรณ์ที่เหลือ 

"หิวแล้วหรอ " 

"ค่ะ " ฮักยอนยอมรับอายๆ 

"งั้นก็ไปกินข้าวกันเลย " เขาทำเสียงสดใส แล้วหยิบจานอาหารทั้งหมดออกมาที่โต๊ะทานข้าว โดยมีหญิงสาวเดินตามออกมาติดๆ

โถ่ๆ ฮักยอนผู้น่าสงสาร ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย กำลังโดนหลอกอยู่แท้ๆ ยังยิ้มได้อยู่อีก
เธอจะยิ้มได้เฉพาะตอนนี้เท่านั้นแหละ
เพราะเขาไม่ใจอ่อนเหมือนน้องชายฝาแฝดหรอก รอยยิ้มกับท่าทางน่ารักแบบนั้นมันใช้ได้เฉพาะกับน้องชายเขาเท่านั้นแหละ ไม่ใช่กับเขา

คนสารเลวคนนั้น พรากทุกอย่างไปจากเขา ความรักของครอบครัว ความสุขของการใช้ชีวิตอยู่บนโลก ได้โดนกระชากออกไปพร้อมๆกับลมหายใจของผู้ให้กำเนิด

การที่คนๆนั้นไว้ชีวิตเขากับน้องๆ มันไม่ใช่ความปราณี แต่มันเป็นการทรมานเด็กสามคนอย่างเลือดเย็น เด็กน้อยทั้งสามที่ต้องมาใช้ชีวิตกันตามลำพังโดยไร้คนดูแล ญาติสักคนก็ไม่เหลือ อดมื้อกินมื้อ ใช้ชีวิตเยี่ยงขอทาน มันคงไม่ต่างอะไรกับตายไปแล้วนั่นแหละ

อยากจะตายก็ไม่ได้ตาย เพราะความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก คอยเป็นเชื้อเพลิงให้ต้องทนอยู่ต่อไป และแผดเผาจิตใจให้ร้อนรุ่มอยู่แทบตลอดเวลา 

หากไม่เป็นเขา ไหนเลยจะเข้าใจ แม้แต่แทคอุนเอง ก็ไม่ได้เข้าใจอะไรเขานักหรอก คนที่ไม่ได้เห็นมันกับตา จะไปเข้าใจอะไร 
ทุกคืนที่หลับตาลง ภาพเหตุการณ์โหดร้าย สยดสยอง ก็ผุดขึ้นมา กลายเป็นฝันร้ายที่ติดตัวเขามาจนถึงตอนนี้

เมื่อถึงวันที่เขาจะต้องเอาคืน เขาก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด ที่ผ่านมา เกือบสิบปี ที่เขาปล่อยให้คนสารเลวคนนั้นได้มีความสุข มันเกินพอแล้ว ถึงเวลาที่แกจะต้องลิ้มรสความเจ็บปวดของการสูญเสียคนที่รักบ้าง

เลโอกำหมัดแน่น ในขณะที่มองหญิงสาวก้มหน้าก้มตากินอาหารอย่างมีความสุข  แล้วรีบฉีกยิ้ม เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา

"ไม่ทานด้วยกันหรอคะ  " ฮักยอนถาม ทั้งที่อาหารยังอยู่เต็มปาก

"เห็นน้องฮักยอนทาน พี่ก็อิ่มแล้ว " เลโอตอบ 

ฮักยอนกลืนอาหารลงคออย่างฝืดๆกับคำตอบที่ได้ยิน 
เธอไม่ได้คิดไปเอง แต่นี้ไม่ใช่พี่แทคอุนของเธอ ถึงจะเหมือนกันก็เถอะ แต่ไม่ใช่ เธอมั่นใจ 
แต่ก่อนเธออาจจะไม่ค่อยมั่นใจนัก เพราะการแสดงออกกับคำพูดคำจาคนเรามันอาจเปลี่ยนกันได้ แต่รสชาติของอาหารมันชัดเจนมาก ว่าไม่ใช่คนๆเดียวกันทำ คนตรงหน้าไม่ใช่พี่แทคอุนที่เธอรู้จัก

ถ้าไม่ใช่พี่แทคอุน แล้วเป็นใครกันหละ

 ..อย่าไว้ใจพี่ อยู่ให้ห่างจากพี่... ข้อความนั่น หรือว่า

"น้องฮักยอนเป็นอะไรไปหรอครับ "

"อะ เปล่าค่ะ "
ฮักยอนรีบปฏิเสธ แล้วทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่จริงตอนนี้เธอหวาดวิตก 
เธอต้องรีบออกไปจากที่นี้ ฮักยอนพูดกับตัวเองภายในใจ ก่อนจะตักอาหารเข้าปากอีกคำเพื่อไม่ให้ทำตัวมีพิรุธ

"เอ่อ พี่แทคอุนคะ ฉันหิวน้ำจัง "

"งั้นรอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้ " เลโอยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกแล้วเดินไปที่ตู้เย็น เขาเปิดตู้เย็น แกล้งมองหาขวดน้ำเพื่อถ่วงเวลา

รู้ตัวแล้วสินะ แต่เธอหนีไปไหนไม่รอดอยู่แล้ว

เลโอหยิบขวดน้ำออกมา แล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม 
"น้ำครับ " 
"ขอบคุณค่ะ " ฮักยอนยื่นมือไปรับ 

"เพล้ง!!!!!! " 
ขวดน้ำหล่นจากมือ พร้อมๆกับสติที่ถูกพรากเพราะฤทธิ์ยา

เลโอขยับเข้ามาใกล้ร่างไร้สติของฮักยอน ยกมือขึ้นเกลี่ยกลุ่มผมที่ตกมาปิดใบหน้าสวยไว้ ให้พ้นทาง 

"ก็บอกแล้ว ว่าเธอหนีฉันไปไหนไม่พ้นหรอก ชา ฮักยอน "
จากแววตาอ่อนโยน ก็แปรเปลี่ยนเป็นสายตาเเข็งกร้าว แววตาเต็มไปด้วยแรงแค้นที่ถูกอัดแน่นมานานหลายปี และพร้อมที่จะระเบิดและทำลายล้างทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมๆกัน

เลโอช้อนร่างไร้สติขึ้นมา ก่อนจะเดินออกไปทางหลังบ้าน 

เขาไม่โง่พอที่จะทำอะไรในบ้านที่ตัวเองโทรไปบอกพิกัดให้กับน้องชายของตัวเองอยู่แล้ว เขารู้จักน้องของเขาดี รายนั้นหน่ะ คงพยายามหาทางมาช่วยผู้หญิงคนนี้จนวุ่นวายไปทั่ว และเขาก็เชื่อว่าอีกไม่นานก็คงแห่กันมา 

แต่ถึงจะมา ก็คงไม่ทันการ....
















หลังจากได้รับโทรศัพท์จากแทคอุน วอนชิคก็รีบบึ่งรถออกมาอย่างเร็ว แต่ด้วยการจราจรที่ติดขัด ทำให้เขาต้องเสียเวลาอยู่บนท้องถนนนานนับชั่วโมง 

รถสปอร์ตแล่นเข้ามาจอดในลานหน้าบ้าน วอนชิคเปิดประตูออกมาก่อนจะเดินไปที่รถมินิสีแดงที่เขามั่นใจว่าเป็นรถของเพื่อน แต่พอไปดู ก็ไม่พบใครอยู่ข้างในสักคน

วอนชิคผละออกมาจากรถ กำลังจะเดินเข้าไปในบ้านที่เปิดไฟสว่างอยู่ข้างใน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถแท็กซ๊่อีกคันแล่นเข้ามาจอด ก่อนจะปรากฏร่างสูงที่คุ้นตาเปิดประตูออกมาอย่างรวดเร็ว 

ผู้ชายคนนั้นกำลังวิ่งเข้าไปในบ้าน โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ "พี่แทคอุน " วอนชิคร้องตะโกน พร้อมกับวิ่งตามหลังไป
โดยคนที่เขาเรียกหยุดชะงักแล้วหันกลับมา 

"ฮักยอนหละ " แทคอุนถาม

"นั่นเป็นคำถามที่ผมจะถามพี่มากกว่านะครับ " 

"อย่าบอกว่านายพึ่งมาถึงนะ " แทคอุนกึ่งตะโกนกึ่งต่อว่า 
บ้าชิบ ขนาดเขาอยู่ตั้งไกลยังมาไวซะกว่า ไอ้เด็กนี้ขับรถมาหรือคลานมา

"ก็ใช่ " วอนชิคตอบ "ไหนพี่บอกว่าฮักยอนอยู่กับพี่ไง แล้วทำไมผมถึงเห็นพี่พึ่งมาถึงหละ " วอนชิคตั้งข้อสงสัย 

"ไม่มีเวลามาอธิบายหรอกนะ " เเทคอุนพูดตัดบท แล้ววิ่งเข้าไปในบ้านอย่างเร็วๆ โชคดีที่ประตูไม่ได้ล็อก แต่ข้างในบ้านว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย สักคนก็ไม่มี "ฮักยอนอ่า เธออยู่ไหน ฮักยอน ฮักยอน " เขาตะโกนเรียก 

วอนชิควิ่งตามเข้ามาติดๆ ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ก็ไหนโทรบอกเขาว่าฮักยอนเมาอยู่กับตัวเอง แต่ทำตัวเหมือนไม่ได้อยู่ด้วยกัน 

เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะกระชากต้นแขนของอีกคนให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา
"เกิดอะไรขึ้น อธิบายมาหน่อยสิ อธิบายมา " วอนชิคตะคอกใส่หน้าอีกคนเสียงดัง ไร้ซึ่งความเกรงใจ

"ฮักยอนกำลังตกอยู่ในอันตราย " แทคอุนตอบ "แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาอธิบาย เราต้องรีบหาฮักยอนให้พบ ไม่งั้น ..."

"ไม่งั้นอะไร " วอนชิคบีบต้นแขนนั่นจนแน่น 

"ฮักยอนอาจจะตาย " แทคอุนตอบเสียงค่อย แล้วสะบัดแขนออกจากมือของวอนชิค ที่โต๊ะอาหารยังมีชามอาหารวางอยู่ เขาเอามือไปอังก็พบว่ามันยังอุ่นอยู่ 
แสดงว่ายังไปได้ไม่นาน 

"หมายความว่าไง " วอนชิคที่ตกอยู่ในความมึนงง ได้สติแล้วร้องถามขึ้น "หมายความว่าไงที่ว่าฮักยอนอาจตายได้หน่ะ ห๊ะ อธิบายมานะ พี่แทคอุน อธิบายมาเดี๋ยวนี้ " เขาคาดคั้น

"ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่เวลามาอธิบาย " แทคอุนฉุน "ต้องรีบหาฮักยอนให้เจอ เข้าใจไหม " แทคอุนเดินหลบออกมานอกบ้าน สอดสายตาไปตามที่ต่างๆเผื่อจะเจอร่องรอยอะไรบ้าง แต่ก็ไร้เงา 

ปัทโธ่โว้ยยย อยู่ไหนนะ ฮักยอนเธออยูุ่ที่ไหน เลโอแกพาฮักยอนไปไว้ที่ไหน ไปไว้ที่ไหน!!!!!!





















เลโอนั่งจิบชาที่ถูกชงขึ้นมาโดยแม่บ้านอย่างสบายใจในเก้าอี้นวม สายตามองไปที่ร่างที่นอนไร้สติอยู่บนเตียงนอนสีขาว ข้อมือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้กับหัวเตียงด้วยเชือกเส้นขนาดกลาง

จะว่าไป ชา ฮักยอนก็งดงามเหมือนเเม่ไม่มีผิด เขาเคยเห็นผู้หญิงคนนั้น ตอนที่เขาเเอบไปที่บ้านของพวกมันมา และเขาก็ได้เจอกับเด็กหญิงตัวเล็กน่ารักๆคนหนึ่ง และเธอก็คือเป้าหมายใหม่ของแผนการแก้แค้นทั้งหมดของเขา

เขาเผ้ารอวันให้ตัวเองเติบใหญ่เพื่อที่จะมีพละกำลังและมันสมองไว้สำหรับทำตามแผนที่ตัวเองได้วางไว้ แต่เเผนก็ต้องมาพังเมื่อน้องชายของเขาดันอยากจะยื่นมือเข้ามาช่วย 

และเขาก็ดันใจอ่อนให้ช่วย เพียงเพราะเชื่อว่าความแค้นจะทำให้น้องชายไร้หัวใจเหมือนกันกับเขา แต่ผิดถนัด เมื่อเขาปล่อยให้น้องจัดการก็กลับกลายเป็นว่า น้องของเขาดันไปหลงเสน่ห์เป้าหมายเสียได้ 
และนั่นทำให้เขาต้องได้ลงมือเอง 

เพราะแทคอุนไม่ได้เห็นมันกับตา เหมือนกับเขา ถึงได้ใจอ่อน แต่กับเขาไม่เด็ดขาด

ถึงจะบอกว่าเธอไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยก็เถอะนะ แต่เธอก็คือเฟืองสำหรับขับเคลื่อนเเผนการทั้งหมดของเขา ก็บอกแล้วว่าจะโทษเขาไม่ได้ ต้องโทษที่เธอดันเกิดมาเป็นลูกสาวของผู้ชายที่ฆ่าพ่อกับแม่ของเขา

ชา ฮยอนซู แกจะทำหน้ายังไงนะ เมื่อรู้ว่าลูกสาวแสนสวยของแกอยู่กับคนที่แกฆ่าพ่อแม่ของเขา......

"แชะ แชะ " เสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปโทรศัพท์ดังขึ้น ภาพที่ปรากฏขึ้นในหน้าจอโทรศัพท์เป็นรูปหญิงสาวที่ไร้สตินอนอยู่บนเตียงสภาพถูกมัดมือกับเตียงนอนใหญ่ 

เลโอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขากดส่งรูปที่ถ่ายไว้ไปให้กับเป้าหมายอีกหนึ่งคน ที่เหลือก็แค่รอเวลา ให้พวกนั้นคลั่งตาย

แต่ยังหรอก แค่นี้มันยังไม่พอ นี่แค่ออเดิฟนะ ชา ฮยอนซู รอให้ลูกสาวแกฟื้นก่อนเถอะ ฉันจะส่งภาพเคลื่อนไหวไปให้ รับรองว่าถูกอกถูกใจแกแน่ๆ..










To Be Continues
#ยังไม่แก้คำผิด



มาต่อแล้วนะคะ สำหรับตอนที่ 11 รอนานกันมั้ยคะ ไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้รอนาน แฮะๆ ไม่มีอะไรจะแก้ตัวเลยค่ะ น้อมรับผิดเต็มที่  T^T
อะอะ อย่าลืมกดคอมเมนต์กันด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ บายยยยย


























































พิมพ์เนื้อหาตรงนี้

54 ความคิดเห็น

  1. #38 ทหารเรือ (@bellem) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 13:11
    โอ้ยยยยยย เลวววววว อิผู้ชายหน้าหนา โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ปล่อยตัวฮักยอนนะ! 
    #38
    0
  2. #37 FeeFa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 23:20
    แฝดพี่ใจร้ายย สงสารแทคอุน ฮักยอนด้วย ชิชะเดะเจอุนจัดการแน่
    #37
    0
  3. #36 Kanyapat Sangdech (@blackfeeling) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 23:33
    ทันเถอะทูนหัววส
    #36
    0
  4. #35 FeelingInlove (@FeelingInlove) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 22:33
    จะมาช่วยทันมั้ยนะ
    #35
    0
  5. #34 Virgonic (@Virgonic) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 21:41
    อห ล้ำ มีแฝดด้วย ฮืออเลโอน่ากลัว สงสารฮักยอน รอนะคะ
    #34
    0