ตอนที่ 26 : THE INSENSITIVE : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ต.ค. 59


#Warning : ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่แนวรักโรแมนติก รักสามเศร้า หรือรักคอมเมดี้ เหมาะกับผู้อ่านแนวแฟนตาซีทุกคน  

The War of Variant 3

#The Insensitive







~ 1 ~
" Before "
...............................





"ตอบมา สิ่งที่นายต้องทำคืออะไร? " คนใจร้ายเอาแต่ถามคำถามนี้ทุกครั้งภายหลังจากบังคับจิตของเขาให้เข้าไปในความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง 

"ไม่รู้ ผมไม่รู้..... อ๊ากกก!!!! " เพราะตอบไม่ตรงกับความต้องการของอีกฝ่าย จิตอันแสนบอบช้ำจึงถูกกระทำให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม แหลกละเอียดอยู่ข้างใน
 

"สิ่งที่นายต้องทำคืออะไร คิม แจฮวาน ตอบมา!! "


และเพราะเขาโดนแบบเดิมวนซ้ำไปมา ถึงครั้งแรกจะสามารถทนได้ แต่พักหลังความเจ็บปวดที่ได้รับก็มีมากเกินทน กลัวจนต้องยอมทำตาม  ก็ไม่ใช่ทั้งหมด..แต่เพราะถูกป้อนความคิดอันแสนโหดร้ายอยู่แทบจะทุกเวลา หนำซ้ำเกาะจิตก็พังทลาย การคล้อยตามจึงเกิดขึ้นมาทีละน้อย จนในที่สุดก็กินพื้นที่ไปเกือบครึ่ง 

จิตของเขากระเพื่อมด้วยแรงอาฆาต ตามความปรารถนาของอีกฝ่ายที่แทรกเข้ามา ก่อนจะเปล่งคำตอบของตัวเองออกไป " ฆ่า ...ผู้ชายคนนั้น "



"แล้วไงต่อ? " เสียงทรงพลังถามต่อ และเขารู้สึกว่ามันเร้าระทึกยามสมองคิดไปว่าเขาจะได้ทำอะไรต่อ


"ผมจะปักมีดลงบนอกของมัน แล้วควักเอาหัวใจมันออกมาให้ท่าน ...ตัดคอมัน อาาา... ใช่... ผมชอบยามเลือดสีแดงไหลทะลักออกมาที่สุด "


"ใช่ ถูกแล้ว นายชอบมันจริงๆ "


"ผมจะควักลูกตามันออกมาด้วย..." ความหฤหรรษ์ยามนึกภาพตามทำเอาขนลุกเกลียวกราว และรู้สึกสนุกไปกับมัน "กลิ่นเลือดหอม.."


"ดีมาก ...เมื่อนายสังหารมันแล้ว นายจะได้มัน ความอิสระที่นายปรารถนา "


"ขอบคุณครับท่าน  ผมจะรีบนำหัวใจของคนๆนั้นมาให้ท่านเร็วที่สุด..."











...........











ภายหลังจากกล่าวคำร่ำลากับพี่ชายเรียบร้อยแล้ว แจฮวานกับคนของพ่อก็ออกเดินทาง โดยมีมือขวาของผู้นำแพทลิทเป็นคนขับรถมาส่งตรงปากทางเข้า ก่อนมาเเจฮวานสังเกตเห็นว่าเอชหรือรองผู้นำเฟลกเมทิกที่เขาเคยขอดอกไม้ในงานแต่งของพี่ชายก็เหมือนจะกลับหมู่บ้านของตัวเองด้วยเหมือนกัน เขาเอ่ยปากชวนให้ขึ้นรถมาด้วยกัน แต่ฝ่ายนั้นทำเฉย แล้วเดินขึ้นรถบัสประจำทางเสียอย่างนั้น


เขาไม่นำมาเป็นอารมณ์ด้วยเข้าใจธรรมชาติของแวเรียลกลุ่มนี้เป็นอย่างดี เพราะพี่แอล คนที่เขาเเอบรัก มันคือรักแรกพบของเขา พี่ชายที่แสนเย็นชาคนนั้นก้าวเข้ามาในพื้นที่หัวใจเขาอย่างง่ายดายยามที่เจ้าตัวแค่ย่างกรายเข้ามาในวิลเลจ เพราะรูปลักษณ์ที่โดดเด่นทำเอาหัวใจหนุ่มน้อยอย่างเขาเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ยิ่งยามสบเข้ากับดวงตาคู่คมก็เหมือนถูกดูดเข้าไปข้างใน หลุมดำที่ไม่มีททางออก ต้องวนเวียนอยู่ในนั้นจนลาจากโลก ก็ไม่ได้นึกกลัวหรือหวั่นเกรง เพราะเขาเองก็อยากจะเข้าไปข้างในนั้น ในหัวใจที่แสนเฉยชาของผู้ชายที่มี่ชื่อว่า แอล รองหัวหน้าอันดับหนึ่งที่อายุน้อยที่สุดที่เคยมี 


และคงเพราะความสามารถที่โดดเด่น ที่เรียกความสนใจของเขาไปได้อย่างไม่ต้องพยายาม ยิ่งตอนที่ประลองฝีมือกับพี่วอนชิค (เขาบังเอิญไปเห็น จึงแอบหลบดูการปะทะฝีมือระหว่างพี่ชายของตัวเอง กับผู้ชายที่ตนแอบรักโดยไม่ให้ใครรู้ ) ถึงผลจะยังไม่ชัด แต่เขาดูออกว่าพี่แอลเหนือกว่าพี่วอนชิค ทั้งทักษะและอารมณ์ที่นิ่งเหมือนกับน้ำทะเลลึก 



แต่เขาก็ต้องอกหักทั้งที่ยังไม่ได้สารภาพรักออกไป เพราะครั้งล่าสุดที่เจอกัน เด็กผู้ชายผิวสีน้ำตาลเนียนละเอียดคนนั้นได้ครอบครองหัวใจของพี่แอลไปเป็นที่เรียบร้อย เขามองออกเกินกว่าจะโกหกตัวเองว่าพี่แอลเองก็รักเด็กคนนั้น ยิ่งเห็นความอ่อนโยนจากแววตาที่เคยเย็นชาเวลามองไปที่เด็กผู้ชายคนนั้น ( เขาหมายถึงฮักยอน ผู้ชายที่ถูกส่งมาเยียวยาท่านพ่อของเขา ) เขาก็มิอาจเพิกเฉยต่อไปได้อีก ถึงเขาจะเลว แต่ก็ไม่เคยคิดจะแย่งของของใคร  ด้วยเหตุนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็มีแค่เพียง ยอมถอยออกมา ตัดใจตามลำพังและเก็บงำความรู้สึกทั้งหมดที่มีซ่อนไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ และหายไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเขาบนโลก 



"เดินทางปลอดภัยนะครับ " มินซอกกล่าวอวยพร 



"ขอบคุณครับ ลำบากคุณแย่เลยที่ต้องขับรถมาส่งเสียไกล " แจฮวานพูดด้วยรู้สึกละอายใจ อีกฝ่ายยกยิ้มบางเป็นนัยว่าไม่ต้องเป็นกังวล 


"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำอยู่แล้ว " 



"งั้นผมลาตรงนี้เลยนะครับ ไว้วันหลังผมจะกลับมาเยี่ยม " แจฮวานโค้งศีรษะให้ อีกฝ่ายก้มหัวรับ เขาหมุนตัวแล้วเดินตามคนของพ่อที่เดินนำเข้าป่าไปก่อน  เสียงรถเคลื่อนตัวออกไปบ่งบอกว่าคนที่พึ่งมาส่งได้ขับกลับไป



เพราะตอนถูกจับเขาหมดสติระหว่างทางจึงไม่ทันได้ชื่นชมความงามของทัศนียภาพแวดล้อม ตอนนี้เองเขาจึงใช้โอกาสที่หาได้น้อยมาก เพ่งพิศรอบตัว ป่าไม้สูงใหญ่ตั้งต้นตระหง่าน หมู่สัตว์ป่าตัวจ้อยก็กระโดดดึ่งไปมา สายลมที่พัดแผ่วเข้ามานำพาเกสรดอกไม้นานาพันธ์ุติดตามมาด้วย พร้อมกับกลิ่นหอมเรียกแมลงของมัน เขาหลับตาสูดดมกลิ่นหอมให้ชื่นใจ 



"คุณหนูเหนื่อยหรือครับ? " พี่ชายที่คุ้มกับถามขึ้น สงสัยคงเป็นเพราะเขาหยุดนิ่งเพื่อรับสัมผัสธรรมชาติรอบตัวนานไปหน่อย โบกมือเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร ก่อนจะก้าวเท้าตามพี่ชายทั้งสองคนไป





ลมห่าใหญ่พัดเข้ามา ทำให้ผมด้านหน้าที่เริ่มยาวพลิ้วตกลงมาบนหน้าผาก ด้วยความรำคาญใจ เขาจึงยกมือขึ้นไปปัด จังหวะที่ยกขึ้นดวงตาก็สบเข้ากับสัตว์ตัวขนาดเท่าฝ่ามือที่กำลังจ้องมองมายังเขา ดวงตากลมโตของมันหมุนล่อกแลก ขนปุกปุยราวกับปุยเมฆก่อนฝนตกสะบัดไปมา ขาหน้ายกขึ้นมา ก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมันสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายจากนักล่า


เขาอ้าปากจะร้องห้าม แต่ก็หุบฉับเมื่อคิดว่ามันคงไม่เข้าใจภาษาของเขา 



"สิ่งที่นายต้องทำคืออะไร คิม แจฮวาน ตอบมา "



"ใครน่ะ " หันรีหันขวาเมื่ออยู่ๆก็เสียงใครบางคนดังขึ้นมา คนของพ่อหยุดชะงัก แล้วเดินกลับมาที่เขา  ขนาบรอบตัวเพื่อป้องกันภัย ทั้งสองกุมมีดในมือแน่น สอดส่องสายตาไปตามสุมทุมพุ่มหญ้าหรือแม้แต่บนต้นไม้



"มีอะไรหรือครับคุณหนู? " หนึ่งในสองคนถาม น้ำเสียงเจือความเป็นกังวลจนเขาสัมผัสได้ 



"ผมได้ยินเสียง..." เขาชะงักเมื่อดวงตาเหลือบไปเห็นมีดในมือ บางสิ่งที่ไม่ควรจะตื่นในตัวก็เริ่มขยับ และมันค่อยๆกลืนกินตัวตนส่วนดีที่เหลืออยู่ของเขา ควบคุมความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด และครอบงำร่างกายของเขาเบ็ดเสร็จ "ขะ ขอมีดให้ผม " 



"ทำไมครับ อ๊ะ.. " เขาดึงมีดออกมาจากมือของผู้คุ้มครอง ใช้นิ้วอีกข้างลูบคมมันไปมาราวกับหลงไหลมาแสนนาน 



"ผมจะปักมีดลงบนอกของมัน แล้วควักเอาหัวใจมันออกมาให้ท่าน ...ตัดคอมัน อาาา... ใช่... ผมชอบยามเลือดสีแดงไหลทะลักออกมาที่สุด "



"คุณหนูคืนมีดมาให้ผมเถอะนะครับ มันอันตราย " คนของพ่อพยายามเกลี่ยกล่อม เขาตวัดสายตาไปมอง ไม่รู้หรอกว่าหน้าตาของเขาน่ากลัวเพียงใด แต่สังเกตจากไปหน้าอันซีดเซียวของพี่ชายตรงหน้าก็พอเดาออก 


"อันตรายหรือ? " เขาทวน ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ปีศาจร้ายในตัวตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์ เขากดปลายมีดลงบนนิ้วของตัวเอง ความเเสบเเล่นปล๊าบเข้ามา มันไม่ได้รู้สึกเจ็บ ตรงกันข้ามมันกลับรู้สึกดีอย่างประหลาด คนของพ่อมองหน้ากันล่อกแล่ก ก่อนจะค่อยๆถอยไปด้านหลังในยามที่เขาก้าวไปประชิด 



"คุณหนูจะทำอะไรครับ คืนมีดให้ผมเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย " เสียงสั่นด้วยความตระหนกเป็นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ 



"ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ " เสียงเขาเหี้ยมและทุ้มต่ำ ทำทีจะส่งมีดคืนให้ เมื่อสบโอกาสเขาก็กรีดมันกับลำคอหนาดัง ฉึบ!!! เลือดสีแดงสดไหลพุ่งออกมายามที่เขาชักมีดกลับ อีกคนหนึ่งเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาห้าม และเขาก็จัดการเช่นเดียวกับคนแรก ยามที่ร่างสองร่างดิ้นพล่านกับพื้น ที่คอมีบาดแผลเหวอะหว่ะและเลือดไหลนอง ช่างเป็นภาพที่รื่นรมย์สำหรับเขาเสียจริง 



กระทั่งสองร่างแน่นิ่ง เขาจึงยันกายแล้วลุกขึ้นยืน บิดตัวไล่ความเมื่อยล้าจากการออกแรงไปเมื่อครู่ ก่อนจะเก็บมีดเข้ากระเป๋า 


"สิ่งที่นายต้องทำคืออะไร คิม แจฮวาน ตอบมา " คำถามดังขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาตอบโดยไม่ลังเล




" ฆ่า ...ผู้ชายคนนั้น ".......











~ 2 ~
" โจมตี "
...............................






ฮยอกเดินตามเส้นทางที่คุ้นเคยเพื่อมุ่งสู่ซิตี้ที่ตนจากมา เพราะจากมาเสียนาน (นานสำหรับคนที่ไม่ค่อยออกมาจากหมู่บ้านอย่างเขา) จึงเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะได้กลับไปถึงให้เร็ว ด้วยการพักค้างอ้างแรมในป่าตัวคนเดียวเป็นเรื่องที่อันตราย อาจถูกโจมตีได้ทุกเมื่อ เพียงแค่ประมาท ศีรษะอาจจะหลุดจากต้นคอ


ภายหลังจากผละออกจากรองหัวหน้าลองเกฟที่วิ่งกระหืดกระหอบนำจดหมายมามอบให้ เขาก็ยังไม่ได้หยิบมันออกมา ตั้งใจไว้ว่าพอถึงซิตี้ค่อยเปิดออกมาอ่านก็ไม่เสียหาย 


ดวงอาทิตย์ที่เคยอยู่กลางหัวเอนเอียงและใกล้ลับภูเขายอดสูง แสงสว่างที่เคยมีเริ่มเลือนลางและแทนที่ด้วยความมืดเตรียมเข้าสู่เวลากลางคืนเพื่อข้ามสู่วันใหม่ เขาชะงักฝีเท้าพลางมองหาที่ต้นไม้ใหญ่สักต้นที่พอจะรับน้ำหนักยามเขาปีนขึ้นไปเพื่อเอนหลัง เขาควักขนมปังที่หยิบฉวยออกมาจากห้องพัก อ้อ..เขาไม่ได้ขโมยมันมาหรอกนะ แต่ในเมื่อมันอยู่ในห้อง ก็แสดงว่ามันเป็นของเขา ดังนั้นหากเขาจะหยิบติดกระเป๋าออกมามันคงไม่แปลก เขาแกะซองพลาสติกออกก่อนจะใช้ฟันงับไปซีกหนึ่ง เคี้ยวสามสี่ครั้งก็กลืนลงคอ รสชาติมันไม่ต่างอะไรกับกระดาษ จืด ชืด ไร้รสชาติ 

" ห่วยขนาดนี้ยังทำออกมาขาย " บ่นอุบยามกระเดือกก้อนสุดท้ายเข้าปาก เขาเก็บซองมันเข้ากระเป๋าก่อนจะหยิบขวดน้ำออกมาดื่ม (อันนี้ก็หยิบติดมาพร้อมกับขนมปัง) 


เมื่ออิ่มท้องแล้ว เขาก็ออกเดินต่อ และเเม้ว่าฟ้าจะเริ่มมืดแล้ว ก็ยังหาต้นไม้ที่ตรงใจไม่เจอ  สัญชาตญาณตื่นตัวเมื่อหูสองข้างได้ยินเสียงขยับเหมือนสัตว์ขนาดใหญ่ที่เหยียบหญ้าแห้งเดินวนรอบตัว เขาล้วงมือไปหยิบมีดของตัวเองก่อนจะกระชับมันแน่น เพ่งสมาธิไปรอบๆยามที่เริ่มชะลอฝีเท้า  สอดส่ายสายตาไปเพื่อจับคลื่นความผิดปกติ 


"เฟี้ยว!! " เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างเร็ว เมื่อมีดสั้นถูกปาออกมาจากพุ่มไม้ทางด้านขวา เสียงมันวิ่งฝ่าอากาศดังวี๊ดๆ ก่อนจะแล่นไปปักกับโคนต้นไม้ใหญ่ แขกไม่ได้รับเชิญวิ่งพรวดออกมา ฟันมีดหมายจะทำร้ายเขาอย่างไร้การฝึกฝน ใช่แล้ว..เขาไม่ได้พูดผิด ท่วงท่าที่ปัดมีดไปมาไม่ได้รับการฝึก เพราะหากฝึกมาสักนิดจะไม่มีโจมตีมั่วไปมาเฉกเช่นที่กำลังทำอยู่ เขาจับข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น บิดจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง และเขาไม่ปล่อยให้ได้ตั้งตัว กระทุ้งเข่าเข้ากับท้องอีกฝ่ายจนเจ้าตัวทรุดลงไปนอนกุมท้องอยู่กับพื้น มีดในมือร่วงผล่อยและเขาเตะมันทิ้งทันทีที่อีกฝ่ายพยายามตะเกียตะกายเอื้อมหามัน 


"โอ้ยยย !!! " เสียงร้องดังอีกครั้งเมื่อเขาขึ้นคร่อมแล้วเอามีดจ่อคอหอยที่แสนบาง เส้นเลือดใหญ่เต้นตุบสะท้อนขึ้นลงและผ่านขึ้นมาบนคมมีดที่เขากดลง  "ปล่อยสิโว้ย " ใต้ร่างดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม แต่เจ้าตัวคงจะลืมไปว่า เสียเปรียบทั้งทางประสบการณ์และรูปร่าง 



"หุบปาก " เขาตะคอก พร้อมกับกดมีดให้ลึกลงไปเพื่อให้มีดของตัวเองได้ลิ้มรสเลือดสดๆหลังจากห่างหายมานาน มันทำได้ดีเมื่อกลิ่นคาวของมันโชยคลุ้งติดจมูก "ใครส่งนายมา? "



"ฉันจะฆ่าแก " 



"เหอะ " เขาเยาะ ก่อนจะกระชากกลุ่มผมสั้นเพื่อให้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัด "หึหึ นายนี่เอง " หัวเราะต่ำในลำคอเมื่อเห็นว่าคนที่โจมตีตัวเองหาใช่คนอื่นไกล ผู้ชายที่เขาเจอในงานแต่งของรองผู้นำลองเกฟ น้องชายที่เคยถูกจับตัวไป และคนที่เอ่ยขอดอกไม้กับเขา 


"คิม แจฮวาน "



"................. " 



ตอนแรกว่าจะปล่อยให้เป็นอิสระเพื่อถามไถ่ แต่พอมาคิดดีๆแล้ว ผู้ชายคนนี้ก็มีส่วนที่พรากพี่แทคอุนไปจากเขา หนำซ้ำยังกล้ามาทำร้ายเขาอย่างจงใจ แค่นี้เขาก็มีข้ออ้างในการกักตัวกลับไปซิตี้พร้อมกับเขาโดยไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใดอีก 



มองหาสิ่งที่พอจะใช้พันธการคนใต้ร่างได้ และเขามองไม่เห็นสิ่งอื่นใดนอกจากเข็มขัดของเจ้าตัว 




"ปล่อยนะ จะทำอะไร เอามือออกไปนะ " แจฮวานโวยวายลั่นเมื่อคนบนตัวคลำแถวหัวเข็มขัด ก่อนจะอาศัยความได้เปรียบกว่ากระชากเข็มขัดกางเกงเขาออกไป คลื่นความสะพรึงคืบคลานเข้ามาเมื่อข้อมือทั้งสองข้างถูกรั้งไปไขว้หลัง ก่อนจะโดนเข็มขัดของตัวเองที่พึ่งถูกถอดพันรอบและมัดตรึงไว้จนรู้สึกเจ็บ  



"หุบปากซะ " ตะคอกอีกครั้งยามที่จับร่างบางกว่าพลิกกลับขึ้นมา ยามที่ได้เห็นหน้าตรงแบบนี้ถึงได้สังเกตเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างมืดหม่นและไร้ประกาย ราวกับกำลังจดจ้องอยู่ในหลุมลึกที่แสงเดินทางไปไม่ถึง เขากระชากต้นแขนให้อีกคนลุกตามขึ้นมา ก่อนจะดึงให้เดินตามมา แรงขัดขืนประท้วงอยู่ตลอดจนกระทั่งความอดทนของเขาถึงจุดวิกฤต 



เขาหยุด ลงโทษอีกฝ่ายด้วยการผลักเจ้าตัวลงอย่างเเรง ร่างเล็กกลิ้งขลุกลงกับพื้น ก่อนจะดิ้นเร่าๆด้วยโทสะ ปากที่ถูกมัดไว้ส่งเสียงอื้ออึ้งที่เขาไม่นึกใส่ใจ คิดไม่ผิดเลยที่เอาผ้ายัดปาก "ดิ้นรนไปก็ไม่ประโยชน์หรอก " 



แววตาเกลียดชัง เคียดแค้น ส่งผ่านมาตามอากาศ เขาย่อตัวลงไป ยื่นมือไปจับคางเล็กไว้แน่น บีบจนใบหน้าขาวบูดเบี้ยว "ถ้าอยากตายนัก จะสงเคราะห์ให้ก็ได้ " พูดจบก็ล้วงมีดที่พึ่งเก็บไว้ออกมา จ่อมันลงกับหน้าอกด้านซ้ายก่อนจะค่อยๆออกเเรงกด ปลายมีดกรีดลึกผ่านเนื้อผ้าไปจนถึงเนื้อที่อยู่ด้านใต้ 



"โอ้ยยยย อื้ออออ อ๋อย อะ โอ่ยยย (โอ้ยย อื้ออ ปล่อย นะ โว้ย )  " ยิ่งเจ้าตัวดิ้นมีดก็ยิ่งแทงลึกลงไปมากเท่านั้น เขาไม่ผ่อนแรงด้วยซ้ำแม้ว่าจะเห็นเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา 



"เงียบ แล้วฉันจะไว้ชีวิตนาย " ให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้าย หากอีกฝ่ายไม่ยอมคว้าเขาก็จะกดมีดให้ลึกจนสุด แก้เเค้นที่เพราะคำขอของพวกมันที่ทำให้เขาสูญเสียพี่ชายคนสนิทไป  เพราะมัน  กรามสองข้างขบหากันแน่นยามที่คลื่นความแค้นกลืนกินจากข้างใน เขาพยายามสะบัดมันทิ้ง เพื่อไม่ให้สูญเสียความเยือกเย็น  




"...................." ร่างเล็กหยุดดิ้น และนอนนิ่งตามคำสั่ง เขาชักมีดกลับออกมา ของเหลวสีแดงติดปลายมีดขึ้นมาประมาณห้าเซนต์ซึ่งถือว่ามากพอควร ที่จะทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ 




"ถ้านายทำตามที่ฉันบอกแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัว " เขาลุกขึ้น แล้วกระชากต้นเเขนอีกฝ่ายให้ลุกตามขึ้นมา นี่ก็มืดมากแล้วครั้นจะเดินต่อไปก็เสี่ยงที่จะโดนลอบโจมตี ไม่แน่ว่านอกจากผู้ชายคนนี้ ก็ยังมีพรรคพวกที่ดักรออยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ไกล  จับร่างเล็กมัดเข้ากับโคนต้นไม้ใหญ่ไว้เพื่อกันหลบหนี ส่วนเขาก็ปีนขึ้นไปด้านบน เพื่อเอนกายพักผ่อน ป่าเเห่งนี้อาจมีพวกเสือ สิงโตบ้าง และพวกมันมีประสาทดมกลิ่นที่ดีเลิศ ไม่แน่ว่ากลางดึกเขาอาจจะได้เห็นภาพที่แสนตื่นตาตื่นใจ 


ภาพเสือทั้งฝูงรุมฉีกกระชากแขนขาของเด็กหนุ่มลองเกฟที่ถูกมัดอยู่ด้านล่าง หัวไปทาง ตัวไปทาง    อดใจรอแทบไม่ไหวเลยล่ะ



"ถ้านายรอดจากคืนนี้ไปได้ ฉันจะพานายกลับไปสะสางความที่ซิตี้เอง 










.......................













เหมือนหลับไหลไปนานเป็นปี พอลืมตาตื่นขึ้นมาภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปเสียจนรู้สึกพรั่นพรึง  ท่ามกลางความมืดมิดแจฮวานเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างอยู่ไม่ไกล เขาพยายามจะขยับตัวก็ต้องมาพบว่าตัวเองถูกพันธการไว้ แผ่นหลังชิดกับลำต้นที่ขรุขระ ความเจ็บแล่นแปลบเข้ามาตรงหน้าอกข้างซ้าย และเขายิ่งตกใจแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบของเหลวสีแดงที่แห้งกรังเต็มตัว ส่งกลิ่นคาวชวนอาเจียนอยู่เรื่อยๆ 


เบือนหน้าหนีแต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจเพราะถูกมัดไว้จนแทบกระดิกตัวยังลำบาก



นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย ทำไมเขาถึงได้มาถูกจับมัด แล้วที่นี้ที่ไหน ผู้คุ้มครองเขาไปไหนเสียแล้ว หรือว่าในตอนนั้น ทั้งเขาและผู้คุ้มครองถูกโจมตี สองคนถูกฆ่าแล้วจับตัวเขามางั้นหรือ? 


ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ล่ะ บางอย่างร้องประท้วงขึ้นมา จิกซอว์ความทรงจำเหมือนจะหล่นหายไป 



"อื้อออ อ๋วยด๋วยย "(ช่วยด้วย ) ส่งเสียงเพื่อขอความช่วยเหลือ ขอบตาสองข้างร้อนผ่าวยามที่ความกลัวคืบคลานเข้ามาในใจ หัวใจในอกเต้นดังระงมยามที่เสียงเคลื่อนไหวกิ่งไม้ด้านบนศีรษะขยับ แผ่นหลังเครียดเกร็งแน่น ความกลัวกระแทกลงมาจนหนักอึ้ง แจฮวานหลับตาปี๋ สวดภาวนาต่อพระเจ้าให้เขาผ่านคืนนี้ไปโดยปลอดภัย ทั้งจากสัตว์ป่าและตัวอะไรสักอย่างที่กำลังจ้องมองเขาจากด้านบน ถ้าเขากล้าสักนิด เขาอาจจะเงยหน้าขึ้นไปดู แต่เพราะเขาขี้ขลาด จึงเลือกที่จะไม่พยายามค้นหา  



ความทรมานเริ่มหลังขึ้น เมื่อรอบข้างพริ้วไหวไปมาราวกับเหล่าสัตว์ที่เขี้ยวยาวลากดินเดินตีวงล้อมเข้ามา พวกมันคงได้กลิ่นเลือดจากตัวเขา และเขามั่นใจเหลือเกินว่าเลือดเหล่านี้เป็นของเขา หาใช่ของใครอื่น 




แม้ว่าความกลัวจะอัดแน่นเต็มอก แต่ความเหนื่อยอ่อนก็มากจนเกินทน ถ่างตาด้วยความหวาดกลัวได้เพียงไม่นาน แจฮวานก็หลับผล๋อยไป ถัดจากนี้ก็ขอฝากให้นิทราดูแลก็แล้วกัน ...















~ 3 ~
" มุ่งสู่ซิตี้ "
...............................












แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบกับเปลือกตาสีเนื้อ เจ้าตัวขยับยุกยิกก่อนจะค่อยๆปรือขึ้น ดวงตากลมใสด้านในเบิกกว้างยามเห็นว่าเขากำลังนั่งจ้องหน้า 



"ดวงแข็งนักนะ " เขาแขวะ อุส่าห์ตั้งตารอจะได้เห็นภาพเด็ดที่ผู้ชายคนนี้ถูกสัตว์ป่าฝังคมเขี้ยวลงบนตัว สุดท้ายกลับไม่เป็นอะไร หนำซ้ำยังมองหน้าเขาตาแป๋วราวกับลืมเรื่องราวที่ตัวเองก่อเอาไว้ 


"อุน เอด อ้วย อ่ม อ้วย อะ (คุณเอช ช่วยผมด้วยฮะ) "



"................"





"อ่ม อูก อับ อา อ้วย อ่ม อี (ผมถูกจับมาช่วยผมที) " แจฮวานพยายามอธิบายเพื่อให้อีกฝ่ายช่วยปลดพันธนาการนี้ออกจากตัว หารู้ไม่ว่า คนที่เขากำลังร้องขอนี้แหละคือคนที่จับเขามัด และสาเหตุก็เกิดจากตัวเขาเอง



"หึ " เอชหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากผ้าที่อุดปากอีกคนออก เจ้าตัวไอค่อกแคกก่อนจะรัวคำพูดเป็นชุด



"ขอบคุณครับ ผมถูกจับมาครับ ผมคิดว่าผู้คุ้มกัน คือ ผมหมายถึงลูกน้องที่ท่านพ่อส่งมารับตัวผมกลับวิลเลจอาจถูกฆ่าไปแล้ว ส่วนคนที่ฆ่าก็จับตัวผมมามัดไว้ตรงนี้ "



".........."




"คุณเอชช่วยผมไว้ใช่ไหมล่ะครับ ผมนึกอยู่แล้วว่าคุณใจดี "




"คิดว่ากำลังทำอะไรอยู่ " เอชคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าที่ราบเรียบยามเอ่ยประโยคเมื่อครู่ออกมา ทำเอาขนบนตัวของเเจฮวานลุกชัน 



"ฮะ? " 




"เลิกเล่นละคร แล้วตอบฉันมา ว่าใครส่งนายมา วอนชิค หรือว่าผู้นำของนาย "



แจฮวานเหมือนโดนหมัดหนักอัดเข้าที่หน้ายามได้ยินคำถาม สมองงุนงง และเหมือนมันจะหยุดประมวลไปเฉยๆเมื่อมีดเล่มคมของอีกฝ่ายจิ้มลงมาบนบาดแผลตรงหน้าอก 





"โอ้ยยย ทะ ทำอะไรครับ ผมเจ็บ " 




"ใช่..นายต้องเจ็บอยู่แล้ว เพราะฉันตั้งใจให้นายเจ็บ "



"อะ โอ้ย ผมทำอะไรผิด? " ถามเพราะไม่เข้าใจ แต่ดูเหมือนคำถามของเขาจะกลายเป็นตะเกียงราดลงบนกองเพลิง ลุกพรึ่บ และเผาร่างเขาจนวอด "โอ้ยยยย "




"ตอบมา " 




"ผมไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร โอ้ย ยย!!!!  "





"ความจำเสื่อมหรือไง " เอชจ้องหน้าหาพิรุธ "หรือต้องให้ทวนความทรงจำ " กดมีดลงให้ลึกกว่าเดิม ยิ่งเห็นใบหน้าเหยเกก็ยิ่งได้ใจ 




"ผะ ผมไม่รู้จริงๆ " ปากอิ่มเม้มแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงแสดงความเจ็บปวด มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลเผาะออกมาแสดงความรู้สึกที่ตนรู้สึก




"เฮอะ " สะบัดเสียง ก่อนจะผ่อนแรงกดลง ยังไงเสียผู้ชายคนนี้ก็เป็นบุตรชายคนรองของผู้นำลองเกฟ จะฆ่าให้ตายตอนนี้คงไม่เกิดประโยชน์นัก พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ หากปล่อยให้ตายโดยยังไม่ได้ชำระความก็ดูจะเป็นการใจดีเกินไป ต้องทรมาน และเจ็บกว่าเขาเป็นสองเท่า




"ผมไม่รู้จริงๆนะครับ " สำทับคำพูดตัวเองด้วยการส่ายหน้ารัว 




"ปากแข็งไปเถอะ " คนตัวสูงกว่าเด้งตัวขึ้น "กลับไปถึงซิตี้เมื่อไหร่ การง้างปากของนายค่อยทำก็ไม่สาย "




"หมะ หมายความว่าไง ทำไมผมต้องไปซิตี้กับคุณด้วย ผมจะกลับบ้าน จะกลับวิลเลจ " 




"เพราะนายเป็นนักโทษของฉันไงล่ะ " 




"ไม่จริง ผมไม่ได้ทำอะไรผิด "




"หมู่บ้านนาย การลอบฆ่าคนอื่นเป็นเรื่องที่ดีสินะ " 



ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เข้าใจ ถ้อยคำของอีกฝ่ายตีกันยุ่งอยู่ในหัว และแจฮวานลงข้อสรุปเองว่า คงเกิดความเข้าใจผิดกัน "ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร และผมคิดว่ามันคงเป็นการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้นแน่ ที่วิลเลจการลอบฆ่าก็เป็นเรื่องที่ไม่มีวันได้รับการอภัย " 





"หึ ก็ดี " คนตัวสูงไหวไหล่ ก่อนจะเดินอ้อมมาแกะเถาวัลย์ที่เจ้าตัวมัดเขาไว้ แขนสองข้างยังคงถูกไพล่หลังไว้ดังเดิม "เพราะที่ซิตี้ก็ไม่เคยปล่อยให้คนที่ลอบฆ่าเพื่อนกลุ่มเดียวกันได้ลอยนวลหรอก  พวกสวะ พวกสารเลว เหมือนนาย ไม่มีใครได้ตายดีสักคน ".....






#ฟิคแวเรียล






To Be Continued
#ยังไม่แก้คำผิด






....ทอร์ค....
อันยอง  งงงงงง มาแว้วววว ด้วยความเร็วแสง ฮ่าๆๆ
เปิดเรื่องมาด้วยความอำมหิตของพี่เคนและน้องฮยอก 
สองคนนี้ไม่มียอมกันเลย เฮ้อออออ ///เดี๋ยวๆ
มองอนาคตออกเลยว่าพี่แคนจะต้องเจออะไรบ้าง 
น้องมันโหดมาก นั้นคู่แกนะ จะปล่อยให้เสือกินไม่ได้!!
กรีดร้อง แต่งเองโวยวายเอง แง้งงงง

#พอดีไรท์จะทำเล่มออกมาเก็บไว้ เผื่อมีคนสนใจ ซึ่งอาจจะไม่มี  //แง้ T^T 
สามารถเม้นต์ไว้ หรือดีเอ็มมาคุยกันก่อน
ได้ที่ ทวิตเตอร์ @Sreehanam นะคะ
คัมซาาาาา






 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #306 ALittleKoKen (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 00:21
    กรี๊ดดดดดดดดดดด พ่อแบดกายพี่รู้สึกกร๊าวใจกับความเย็นชาของหนูมากพี่ชอบ

    นี่น้องเคนก็มีอีกร่างเหมือนฮงบินหรอแล้วจะไปฆ่าใครเนี่ย
    #306
    0
  2. #288 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 20:48
    จยานโหมดโหดด็โหดแท้ ทำไมลูกกกกก หนูเป็นอะไรห๊ะ ฮือออแ /// บักคุณเอชนี่...นั่นจยานนะเว้ยยยยยย ดีนะจยานรอดมาได้ แล้วนายจะรู้สึก
    #288
    0
  3. #238 Nune Haonu (@hermionune) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 13:06
    แจฮวานโดนบิชอฟครอบงำแน่ๆเลยอะ (หรือใครอีกคนนะ)เลยโดนสั่งมาฆ่าฮยอกใช่ไหม เพราะจำอะไรไม่ได้ ตาก็สีหม่น ปกติลองเกฟตาต้องสีเขียวสิ โอ๊ยยยยยย ยัยแจฮวานของพี่ หนูไม่ผิดนะลูก;_; อยากกำจัดบิชอฟจังเลยอะ ฮยอกเข้าใจแจฮวานหน่อยสิ้! เป็นรองแฟลกเมทิกก็ควรดูออกมะ หมั่นไส้5555555
    #238
    0
  4. #174 ♡ベスト (@soul-za) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 10:39
    ความคู่รักเอสเอ็ม ความสายโหดนี้ //w//
    พี่จยานี่เป็นอะไรหรอคะ โดนล้างสมองมาหรอ โฮรก
    น้องตี้นี้ก็สายโหดเอะอะจะให้เขาโดน-ินได้ไง !
    ระหว่างทางนี่ไม่น่าถึงซิตี้ดีๆ แน่นอนค่ะ 555
    #174
    0
  5. #170 PandaPhung (@agisen4869) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 21:06
    อ่ะเอชโหดกว่าแอลอีกนาจา กลัวแล้ววว
    ถ้าแจฮวานรอดจากสิ่งที่ควบคุมอยู่ไม่ได้จะทำไงงงงง
    #170
    0
  6. #163 BSSismee_ (@BSSismee_) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 00:42
    สายโหดมาแล้วครับผม โห๊ดโหด ปล่อยให้-ินด้วยอ่ะ จัยร้ายจัง แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น5555555 แจฮวานเป็นอะไรอ้า ทำไมแลดูสองบุคลิก สองตัวตน แนวๆเดียวกับฮงบินหรอ(?) รอค่ะ555555555
    #163
    0
  7. #161 CHOESHIN (@choeshin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 22:21
    เอ้าา ไหงงั้น.. นี่แอบมาเจิมๆดูคือแบบ หึ้ย เราว่าเราชอบแนวนี้อะ 555555555555 หวังว่าแจฮวานจะไม่ตายไปซะก่อนจบเรื่องนะ อย่าลืมจดหมายจากพี่ล่ะลูก

    จริงๆเรื่องที่แล้วเราก็อ่านเพียงแต่ไม่ได้ทำความเข้าใจสักเท่าไหร่.. ด้วยความว่าเราไม่นิยมแนวนั้นอะ ขอโทษด้วยนะคะไม่รู้จะใช้คำแบบไหนTT แต่เรื่องนี้ดูโรคจิตดี เรารออ่านเลยแล้วกันนะคะ 55555555555
    #161
    0