ตอนที่ 29 : THE INSENSITIVE : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 พ.ย. 59


#Warning : ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่แนวรักโรแมนติก รักสามเศร้า หรือรักคอมเมดี้ เหมาะกับผู้อ่านแนวแฟนตาซีทุกคน  

The War of Variant 3

#The Insensitive





~ 10 ~

" จิตที่แตกสลาย "

...................................................................................













     ประตูบ้านที่ล็อคไว้ยังอยู่ในสภาพเดิม ไม่มีรอยงัดแงะ ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีอะไรเลยที่ทำให้รู้สึกว่ามันผิดปกติ คนทั่วไปอาจคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อย แต่ไม่ใช่สำหรับเขา เพราะการที่ระหว่างทางเดินกลับเข้ามามีรอยกิ่งไม้หักและรอยเท้าขนาดใหญ่เดินสวนกลับออกไปนั้นทำให้เขามั่นใจว่าต้องมีใครสักคนบุกเข้ามาในบ้าน

     ใครคนนั้นรู้วิธีการอำพลางร่องรอยของตัวเองเป็นอย่างดี ซึ่งก็มีไม่กี่คนในนี้ที่ทำได้ ฮยอกชักมีดออกมาแล้วกระชับมันไว้แน่น หยิบกุญแจด้วยมืออีกข้าง ก่อนจะเสียบมันเข้ากับแม่กุญแจที่ตัวเองใส่ไว้ เขารู้สึกถึงคลื่นความอาฆาตที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ต้นตอคงไม่พ้นมาจากห้องนอนที่เขาขังบุตรชายลองเกฟเอาไว้ 

     เขาค่อยๆเปิดประตูบ้าน ก้าวเข้ามาข้างในด้วยฝีเท้าเบาเยี่ยงแมวป่า สายตาก็สอดส่ายไปทั่วบริเวณ เขาไม่พบความผิดปกติ ข้าวของยังอยู่ที่เดิมแม้ว่าเขาจะเห็นเศษดินเม็ดละเอียดที่ตกอยู่เป็นทาง เขาเหงี่ยหูแนบกับประตูห้องนอน ได้ยินเสียงสะอื้นมาจากข้างใน 

     ฟังจนแน่ใจเเล้วว่าเสียงที่ว่าคือเสียงร้องไห้ของคนที่เขาขังไว้ ฮยอกจึงลดมีดลงแล้วยัดเก็บไว้ที่เดิม เขาเอื้อมไปเปิดประตูก่อนจะพบเข้ากับร่างเล็กที่กอดเข่าสะอื้นฮักอยู่มุมห้อง ไหล่แคบลู่ไหวเป็นจังหวะที่ชวนให้เวทนา ไม่พบร่องรอยการโจมตี ไม่พบอะไรเลย 

     " แจฮวาน " เขาเรียก พลางสาวเท้าก้าวเข้าไปหา โซ่ที่ตัวเองตรวนไว้ถูกดึงไปจนตึงและเขาสังเกตเห็นข้อเท้าสีขาวเกิดรอยช้ำสีแดงอมม่วง นี่เจ้าตัวอยู่ในท่านี้มาตลอดเลยหรือ "คิม แจฮวาน " เขาเรียกอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังไม่ตอบสนอง 

     "ฮึก เอช ฮึก.. ผมกลัว กลัว... " คนที่ก้มหน้าร้องไห้ผวาขึ้นมากอดเขาแน่น มือสองข้างกอดรัดรอบต้นคอกันไม่ให้เขาผลักไส เบียดหน้าอกของตัวเองเข้าแนบกับตัวเขาจนแทบจะรวมเป็นร่างเดียว ฮยอกพยายามดันออกแต่เพราะแรงสะอื้นและความชื้นที่เปียกตรงหัวไหล่ทำให้เขาเกิดความสงสารขึ้นมา ด้วยเหตุนี้เขาจึงยอมให้อีกฝ่ายใช้ร่างกายของเขาเป็นกระดาษซับน้ำตาแทนที่จะเป็นชายเสื้อของเจ้าตัวเอง

     เมื่อเห็นว่านานพอสมควรและอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะระงับสติอารมณ์ได้แล้ว ฮยอกจึงค่อยๆจับไหล่แคบดันออกเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำเปื้อนเปอะด้วยหยาดน้ำตามองหน้าเขา  ปลายจมูกรั้นแดงจัด ฮยอกต้องเป็นบ้าไปแล้วที่มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาแล้วบรรจงเช็ดคราบน้ำตาที่อาบท่วมสองแก้มออกให้ 

     นุ่ม นั้นแหละที่เขาสัมผัสได้ 

     "มันอยู่ที่นี้ ฮึ่ก.. มันหาผมเจอแล้ว ฮือออ "  

     "นายหมายถึงใคร" ฮยอกถามพลางประคองร่างที่แทบไร้เเรงกลับไปที่นั่งที่เบาะ เจ้าตัวยอมแต่โดยดี แต่ถึงกระนั้นมือที่จับแขนเขาอยู่ก็ไม่ยอมปล่อย 

     "ผมไม่รู้จักมัน " คนร้องไห้พูดเสียงเบาเนื้อเสียงเต็มไปด้วยความขลาดกลัว "คุณต้องฆ่าผมนะ เอช ..คุณต้องรีบฆ่าผมเสียแต่เดี๋ยวนี้ ต้องฆ่าผม ..ฮึก "

     "อย่ามาพูดบ้าๆ " ฮยอกตะคอกเสียงดัง เขาเด้งตัวออกมา บางอย่างในตัวเขากำลังแผดเสียงร้องทรมาน เขาโกรธ ใช่เขาโกรธมากๆด้วย โกรธที่ตัวเองพูดไปแบบนั้น และเหนือสิ่งอื่นใด เขาโกรธที่อีกฝ่ายอยากจะตาย อยากจะไปให้พ้นจากเขา นั้นล่ะ คือสิ่งที่ทำให้ภายในของเขาคลุ้มคลั่ง เขาไม่ได้ต้องการให้เเจฮวานตาย

     "ผมไม่ได้บ้านะ " แจฮวานตะเกียตะกายเข้าหาร่างสูง แต่อีกฝ่ายกลับถอยหนี ยิ่งเขาเข้าใกล้ อีกฝ่ายก็ยิ่งถอยห่าง "ฮึ่ก คุณต้องฆ่าผม ไม่งั้นผมจะฆ่าคุณ ได้ยินมั้ย ผมจะฆ่าคุณ ฮือออ มันสั่งให้ผมฆ่าคุณ มันบังคับผมได้ และมันทำมาแล้ว ฮึ่ก.. ผมไม่อยากฆ่าใคร ฮึ่ก ได้โปรดเถอะเอช คุณเป็นคนเดียวที่จะหยุดผมได้ คุณคนเดียวเท่านั้นที่จะหยุดเรื่องบัดซบพวกนี้ ช่วยผมที...ฮือออ "


     ฮยอกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด ร่างกายเเข็งเกร็ง ลมหายใจขาดห้วงไปเสียดื้อๆ  หัวใจใต้อกเต้นระส่ำและสร้างบาดแผลให้เจ็บปวด เขามองใบหน้าอาบน้ำตาที่อ้อนวอนขอความตายจากเขา แววตาที่บ่งบอกว่าสิ่งที่เจ้าตัวพูดไม่ใช่เรื่องโกหก 

     ทำไมกัน ทำไมเขาถึงอยากให้มันเป็นเรื่องโกหก มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง เรื่องพรรค์นี้น่ะ เขาทำใจยอมรับไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด


     "ฮืออ เอช ถือว่าผมขอร้องล่ะ ช่วยฆ่าผมที ฮึ่ก " 


     "หยุด อย่าพูดอะไรอีก " เขาออกคำสั่งและคิดว่ามันน่าจะได้ผล แต่เปล่าเลย


     "ฮึ่ก.. คุณต้องเชื่อผมนะ มันบังคับผมได้ มันต้องการให้คุณตาย และมันเลือกผมให้เป็นคนฆ่าคุณ ฮืออ คุณต้องฆ่าผม ตอนนี้เลย ตอนนี้ หยิบมีดคุณมาออกสิ เอช หยิบมันออกมา"

     "พอที " ฮยอกตวาด "ฉันไม่ได้บอกให้นายหยุดพูดหรือไง แจฮวาน ฉันบอกให้หยุดพล่ามเรื่องบ้าๆพวกนี้ " ฮยอกปรี่เข้าไปคว้าไหล่แคบไว้แน่น ก่อนที่เขาจะรวบร่างบางเข้าสู่อก รัดร่างเล็กจนกระดูกข้างในแทบจะละเอียดคามือ "นายคิดจริงๆนะหรอ ว่าตัวนายเองจะฆ่าฉันได้ ไม่มีทางหรอก นายฆ่าฉันไม่ได้ และฉัน...ไม่มีวันจะฆ่านาย"


     "ฮึ่กก อย่าทำแบบนี้ ฮือออ " แจฮวานปล่อยโฮ "คุณต้องฆ่าผม ..ผมไม่อยากเป็นแบบนี้ ไม่อยากจะเป็นหุ่นให้ใครเชิ่ด  ขอให้ผมหลุดพ้นจากเงื่อนไขบ้าๆนี้เถอะครับ ถ้าคุณทำไม่ได้ ให้ใครก็ได้ หรือไม่ก็ เอาผมไปปล่อยไว้ในป่า ใช่ ให้พวกเสือมันกิน..."


     "แจฮวาน " 


     "ฮืออออ ผมกลัว ฮึ่ก ผมกลัวว่าผมจะไม่ได้กลับมาเป็นคนเดิม กลัวว่าผมจะฆ่าคุณ " แจฮวานซุกหน้าเข้าหาอกกว้าง ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดแน่นออกมา เขาไม่เหลือเวลาอีกแล้ว มันเห็นเขา มันรู้ว่าเขาอยู่ข้างใน เพียงเเต่มันไม่เข้ามา มันมาเพื่อขู่และเตือนความจำว่าเขาติดค้างอะไรมันอยู่ และเขาจะต้องตายเท่านั้นถึงจะรอดพ้นจากการควบคุมนี้ ความตายเพียงอย่างเดียว "มันจะเปลี่ยนผม มันจะทำให้ผมเป็นเครื่องมือสังหาร เหมือนอย่างที่มันทำมาแล้วตอนก่อนหน้านี้ ฮึ่ก ผมรู้ความจริงแล้ว คุณพูดถูก วันนี้ผมลอบโจมตีคุณจริงๆ ผมจริงๆนั้นแหละ "


     "เอาล่ะแจฮวาน ฟังฉันนะ ตั้งสติของนายแล้วฟังฉันให้ดีๆ " ฮยอกพูด "นายจะไม่เป็นไรทั้งนั้นตราบใดที่นายอยู่กับฉัน" 

     "เอช.." แจฮวานเงยหน้าขึ้นจากอกกว้าง แม้ว่าม่านน้ำตาจะยังบดบังทัศนวิสัยอยู่ แต่เเจฮวานตาไม่ฝาดเพราะแววตาของเอชที่ทอดมองมา มันเต็มไปด้วยอารมณ์ "ดวงตาของคุณ...ทำไมถึงได้... หรือว่าคุณมีความรู้สึก"

     "............. "


     "หมายความว่า เฟลกเมทิกมีอารมณ์อย่างนั้นหรือครับ เอช " 

     "ไม่ " เอชปฏิเสธ พร้อมกับคลายอ้อมกอดออก แจฮวานรู้สึกใจหายวาบ ความอบอุ่น ความปลอดภัยเหมือนจะหายไปพร้อมกับการถอยห่างของอีกคน "เฟลกเมทิกไม่ได้มีความรู้สึก "

     "แต่ว่า ทำไมคุณถึง.."

     "อย่าถามในสิ่งที่ฉันไม่มีวันตอบ " เอชเบือนหน้าออกนอกหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปที่แนวป่าที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่เต็ม ความเขียวขจีช่วยให้เขาสงบลง และเขามักทำแบบนี้เวลาที่ตัวเองไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึก   เขาพลาด พลาดที่ทำให้เเจฮวานรู้ว่าเขามีความรู้สึก

     แต่มันเป็นการพลาดที่อาจจะเกิดจากความตั้งใจของตัวเขาเองก็เป็นได้

     เขาต้องรีบควบคุมมันก่อนที่เรื่องมันจะเลวร้ายไปกว่านี้ "นายคงเหนื่อย นอนพักเถอะ ฉันจะไปหาอะไรมาให้กิน " ตอนที่เขากำลังลุกขึ้นมือน้อยของอีกคนก็คว้าข้อมือเขาไว้ ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาส่ายไปมา พร้อมกับส่งสายตาเว้าวอนไม่ให้เขาทิ้งเจ้าตัวไปไหน น้ำตาระลอกใหม่ก็เอ่อล้นขึ้นมาคลอหน่วยเเละพร้อมจะไหลออกมาในอีกไม่กี่อึดใจหากเขาไม่สนใจคำอ้อนวอน

     "อย่าทิ้งผมไป ได้โปรด "


     "มันจะไม่มีอะไร เชื่อใจฉันสิ "

     แจฮวานส่ายหัวจนเส้นผมสะบัดไปมา มือที่รั้งไว้รัดแน่นมากกว่าเดิม "แต่ว่า.."

     "เชื่อใจฉัน... พักผ่อนซะ ฉันจะรีบกลับ " 

     "...........ต้องรีบกลับมานะครับ " แจฮวานอ้อนวอนอีกครั้ง มือใหญ่เลื่อนมาจับมือของเขาออก ก่อนที่ร่างสูงจะหายออกไปจากสายตา แจฮวานทิ้งตัวลงนอน ความหนาวเย็นคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง ตัวเขาสั่นเทิ้มจนต้องหดเข่าทั้งสองข้างขึ้นมาชิดอก เขารั้งผ้าห่มขึ้นมากอดไว้ ความอุ่นใจชั่วครู่หนึ่งบรรเทาความหวาดกลัวในตัวของเขาได้ แต่มันไม่เพียงพอ ชายคนที่ควบคุมเขาเหนือกว่าเอช   และเอชไม่มีทางเอาชนะหรือหยุดชายผู้นั้นได้  และในเมื่อชายคนนั้นใช้เขาเป็นเครื่องมือฆ่าเอช การจะหยุดความปรารถนาของชายผู้นั้นไม่ให้ทำสำเร็จ ก็มีเพียงต้องทำลายเครื่องมือที่ชายคนนั้นสร้าง ซึ่งนั้นก็คือเขา 

     ในเมื่อเอชไม่ยอมทำลาย เขานี่แหละจะเป็นคนทำมันเอง

     " พ่อฮะ พี่วอนชิค บางทีนี้อาจเป็นชะตาของผม  เพราะงั้นอย่าเสียใจกับการจากไปขอผมเลยนะครับ เอช ผมขอโทษ ผมเชื่อใจคุณนะ เพียงแต่ว่าคุณไม่มีทางหยุดมันได้ และผมไม่อยากจะเป็นคนทำร้ายคุณ  ลาก่อนนะครับ ทุกคน..."




     











......................











     เอชหลบออกมาแล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านพักอีกหลังหนึ่ง ประตูบ้านยังคงปิดล็อคไว้ตามเดิม แต่เขารู้ว่าอีกคนอยู่ข้างใน 

     "บิชอฟ ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้ " ฮยอกระดมทุบประตู แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครออกมาเปิดให้ "จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม ก็ได้.. คุณไม่ต้องเปิดประตูก็ได้ แต่ตั้งใจฟังให้ดี ผมรู้ว่าคุณเป็นคนบุกเข้าไปในบ้านของผม อย่าทำแบบนั้นอีก อย่า.. นี้เป็นคำเตือนจากผม "

     "แกร็ก " บิชอฟยืนอยู่หลังบานประตู "นายจับบุตรชายของผู้นำลองเกฟมา "

     "แล้วยังไง " ฮยอกตอบ 

     "ก็ไม่ยังไง แต่การที่นายจับเด็กคนนั้นมาโดยไม่มีเหตุผล นายจะลำบาก "

     "เฮอะ " ฮยอกสบถ "ใครบอกว่าผมไม่มีเหตุผล "

     "งั้นหรือ? " 

     "อย่าเข้าไปใกล้บ้านหลังนั้นอีก ไม่งั้น.."

     "นายน่ะ ก่อนจะมาเตือนคนอื่น ทำไมถึงไม่เตือนตัวเองก่อน เก็บอารมณ์ของนายกลับเข้าไปซะ ก่อนที่คนในหมู่บ้านจะมาเจอ นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายจากฉัน "

     "ก็เอาสิ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร หากคุณจะป่าวประกาศบอกคนทั้งหมู่บ้านว่าแท้จริงแล้ว ผู้นำคนใหม่เป็นพวกนอกคอก ไม่ถูกวางเงื่อนไข คุณทำได้อยู่แล้วหนิ .."

     "................"

     "อย่าได้คิดเอาเรื่องนี้มาขู่ผมอีก ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน "

     "แล้วนายจะเสียใจที่มาทำกิริยาน่ารังเกียจนี่กับฉัน "

     "คุณต่างหากที่จะต้องเสียใจ " ฮยอกสวนกลับ "คุณก็รู้ว่าคนที่มันมีอารมณ์มันทำได้ทุกอย่าง ผมฆ่าคุณแน่ และผมจะทำมันถ้าคุณเข้าใกล้บ้านของผมอีก จำเอาไว้ให้ดีล่ะ " ฮยอกหมุนตัวแล้วเดินจากมา เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำมันจะส่งผลเสียกับตัวเขามากจนเขาจินตนาการไม่ถึง แต่ต่อให้ย้อนกลับไป เขาก็จะยังทำเเบบเดิม 


     จัดการคนที่บุกเข้าไปบ้านได้แล้ว ที่เหลือก็แค่หาว่าคนที่อยู่เบื้องหลังในการควบคุม คิม แจฮวานอยู่คือใคร ถ้าเรื่องนี้จบลงด้วยการไม่มีใครต้องเป็นอะไรคงจะดีไม่น้อย ซึ่งเขารู้ดีว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่เขาวาดฝันไว้แน่ ระหว่างเขา แจฮวาน และผู้ชายคนนั้น จะต้องมีใครสักคนที่แพ้ และจุดจบของผู้แพ้มีแค่อย่างเดียวเท่านั้น นั่นคือ ตาย..




.............................









~ 11 ~

" สิ่งที่แจฮวานเลือก "

...................................................................................



















     ในตอนที่เขาเดินกลับเข้ามา กลิ่นความตายลอยอบอวล สัญชาตญาณของเขาตื่นตระหนก เขากระเเทกประตูบ้านและวิ่งผ่านเข้ามาจนถึงห้องนอน ไม่อยู่แล้ว คิม แจฮวานหายไป มีเพียงคราบเลือดสีแดงที่เปื้อนบนพื้นตรงตำแหน่งโซ่ที่เขาล่ามเจ้าตัวไว้ 

     หมายความว่ายังไง เลือดนี้เป็นของแจฮวานไม่ผิดแน่ แล้วตัวไปไหนเสียล่ะ หรือว่า  บ้าเอ้ย !!!

     "แก ...." ประสาทของเขาสั่นระรัวด้วยฤทธิ์โทสะที่อัดกระแทกเข้าใส่ อารมณ์โกรธขยายวงกว้างและมันเข้าควบคุมจนสติรับรู้ของเขา ฮยอกหมุนตัวออกมาจากห้องนอน เขาต้องไปตามหาแจฮวาน แต่ทว่าตอนที่เขาหันหลังให้ ก็มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง รวดเร็ว และทรงพลัง 

     "ถึงคราวตายของแกแล้ว " น้ำเสียงเนิ่บนาบดังขึ้นมาจากข้างหลัง ปลายมีดจ่ออยู่ที่ตำแหน่งของหัวใจและพร้อมที่จะแทงเข้ามาได้ทุกเมื่อ 

     "คิม แจฮวาน " ฮยอกเรียกชื่ออีกฝ่ายแม้มันจะไม่มีประโยชน์ แจฮวานไม่ใช่แจฮวานคนเดิมอีกต่อไป ตอนนี้คนที่ถือมีดจ่อเขาอยู่คือแจฮวานที่ถูกควบคุมโดยสมบูรณ์แบบ โหดเหี้ยมและไร้ปราณี

     กลิ่นอายความอาฆาตแค้นแผ่ออกมารอบตัว บาดผิวจนรู้สึกแสบ ฮยอกสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอีกด้านหนึ่ง ลักษณะเหมือนความสับสนที่ปนมากับความต้องการฆ่า เหมือนจิตของเจ้าตัวกำลังต่อต้านสิ่งที่ควบคุมร่างกายของตน 

     จิตของนายหรือ แจฮวาน 

     "อยากสั่งเสียอะไรหน่อยไหม " 


     "แกเป็นใคร ทำไมถึงต้องใช้คนอื่น ถ้าแกอยากฆ่าฉันนักทำไมไม่มาเจอกันตัวต่อตัว ทำแบบนี้แกไม่รู้สึกอายหน่อยหรอ "


     "ฮ่าๆๆๆ " อีกฝ่ายระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มันน่าสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุด "ฉันไม่สนหรอก " มันพูด

     ฮยอกกำหมัดแน่น ความคิดผิดชอบชั่วดีตีกันยุ่งอยู่ในหัว เขามั่นใจว่าเขาสามารถรักษาชีวิตจากคมมีดนี้ได้ แต่เขาการันตีไม่ได้ว่าถ้าเขาขัดขืนแจฮวานจะเป็นยังไง ในเมื่อไอ้สารเลวนั้นพูดผ่านแจฮวานได้ ก็แสดงว่ามันสามารถสั่งให้เจ้าตัวทำอะไรก็ได้เท่าที่มันต้องการ ไม่ใช่แค่ฆ่าเขา แต่รวมถึงปลิดชีวิตของตนเองด้วย

     บ้าเอ้ยย คิดสิว่ะ ฮยอก ใจเย็นๆ แกต้องมีสติ ไม่งั้นทั้งแกและแจฮวานไม่รอดแน่ 


     "ไอ้ขี้ขลาด อึ่ก " ปลายมีดแทงลึกเข้ามา กลิ่นเหล็กที่เป็นส่วนผสมของเลือดโชยติดจมูก 

     "เอาล่ะ สนุกกันมามากพอแล้ว บอกลาตำแหน่งผู้นำของแกซะ ฮ่าๆๆๆ "


     บ้าชิบ!!!!




               ฉึ่ก !!!!!!!!!! 







.........................








     "บ้าเอ้ย ใครให้นายทำแบบนี้ฮะ  คิม แจฮวาน " ฮยอกหมุนตัวไปรับร่างที่ไร้เรี่ยวเเรงของเเจฮวานอย่างร้อนรน เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากช่องท้องที่เจ้าตัวปักมีด  เขากอดร่างที่ซีดเผือดไร้เลือดไว้แนบอก เจ้าตัวยังมีสติอยู่แต่เขารู้ว่าอีกไม่นานคงทนพิษความเจ็บปวดนี้อีกต่อไปไม่ไหว "ทำบ้าอะไรของนาย ใครใช้ให้นายแทงตัวเองห๊ะ ใครบอกนาย "


     "อึ่ก " คนบาดเจ็บขะย้อนของเหลวสีแดงออก เปื้อนไปทั้งตัวของเขาเเต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาโกรธ เขาโมโหที่เจ้าตัวเลือกที่จะปลิดชีพตัวเองเพื่อรักษาชีวิตของเขาไว้ เด็กบ้าเอ้ย ตัวเองอ่อนแอขนาดนี้ยังกล้าที่จะมาปกป้องคนอื่น 

     "อะ เอช " แจฮวานพยายามเปล่งชื่อของเขา มันเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยินไหนจะเสียงคลุกขลักในลำคออีก 

     "อย่าพึ่งพูดอะไร ฉันจะไปตามคนมาช่วย " 

     "มะ ไม่นะครับ ได้โปรด ปะ ปล่อย ให้ ผะ ผมตายเถอะ อึ่ก "

     "อย่าพูดอะไรบ้าๆนะ ฉันเคยบอกนายแล้วไง ว่าฉันจะยอมให้นายตาย " เขาช้อนร่างบางขึ้นแนบอก "เเข็งใจไว้นะ นายจะต้องไม่เป็นอะไร "

     "อึก ดะ.. ได้ ปะ ..โปรด เถอะ ค่อกๆ "

     "ก็บอกไม่ไง" ฮยอกตะคอก  " นายจะต้องไม่ตาย ไม่สิ ห้ามตายเด็ดขาด นี่เป็นคำสั่งจากฉัน ได้ยินมั้ย ว่านายห้ามตาย ฮึ่ก "

     "ฮึ่ก เอช ผะ.."


     "เลิกพูดนะ นายต้องเก็บแรงไว้ และอีกอย่างฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น  ฉันจะไปตามคนมารักษา ก่อนฉันกลับ นายต้องแข็งใจไว้ รับปากฉัน คิม แจฮวานรับปากฉันสิว่านายจะต้องไม่ตาย " 

     "อึ่ก .." ปากเล็กพยายามเปล่งคำตอบบางอย่าง และเขาคิดว่าเจ้าตัวตอบรับคำขอ เขาเกลี่ยหยดน้ำตาออกให้พ้นแก้ม พร้อมกับวางร่างเล็กลงบนเบาะ  เปลือกตาสีเนื้อปิดลง ลมหายใจเเผ่วเบาจนเขาสัมผัสมันไม่ได้ 

     "แจฮวาน ..นี่ คิมแจฮวาน..อย่าทำเเบบนี้สิ ..ลืมตาของนายขึ้นมานะ ฉันสั่งให้นายลืมตาขึ้นมาไง คิม แจฮวาน ฮึ่ก.. ลืมตาสิ ลืมตาขึ้นมา ..นี่มันยังไม่ถึงเวลาที่นายจะหลับนะ ฮึ่ก... ฉันยังไม่ได้ชำระความที่นายลอบโจมตีฉันเลย นายเอง ..นายเองก็ยังไม่ได้แก้ต่างให้ตัวเอง ฟื้นขึ้นมาสิ นายต้องฟื้นเดี๋ยวนี้ ลุกขึ้นมาอธิบายความผิดที่นายบอกว่านายไม่ได้ทำไง แจฮวาน!!!  "










....................








~ 12 ~

" สิ่งที่ฮยอกเลือก "

...................................................................................



















     ฮยอกเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาบนหน้าผากแคบ เขาปัดมันขึ้นที่เดิม เช็ดคราบน้ำตาที่ชื้นอยู่บนแพขนตายาวสวย เปลือกตาสีครีมพริ้มหลับราวกับเข้าสู่นิทรา และใช่ แจฮวานหลับอยู่  แจฮวานยังไม่ได้ตาย เพราะเขาสั่งไว้แล้วว่าห้ามตาย...








...........











     "เป็นไงบ้างครับ " เขาถามด้วยเสียงที่บังคับให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ กึมซานเงยหน้าขึ้นมาหลังจากใส่สมุนไพรสีเขียวพร้อมกับใช้พรสวรรค์ของตัวเองสมานบาดแผลบนร่างของแจฮวานที่หมดสติ เขาเห็นเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผากของกึมซาน ดวงตาข้างในเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

     "ปลอดภัยแล้วล่ะ ดีที่มีดไม่ไปโดนอวัยวะสำคัญ ว่าแต่นายเถอะ จะบอกได้หรือยัง ว่าบุตรชายของผู้นำลองเกฟมาอยู่ในหมู่บ้านเราได้ยังไง "

     "เรื่องมันยาว ไว้ผมค่อยเล่าให้ฟัง " ฮยอกบ่ายเบี่ยง และคิดว่าคงยื้อเวลาไม่ได้นาน 

     "..............." กึมซานถอนหายใจ "ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของนาย "

     ฮยอกพยักหน้ารับโดยไม่ปกปิด "ครับ คุณรู้อยู่แล้ว "

     "แต่มันมากกว่าครั้งไหนๆ " กึมซานตั้งข้อสังเกต "แบบนี้มันจะไม่เป็นผลดีต่อตำแหน่งของนาย "

     ฮยอกพยักหน้าอีก 

     "บีซีซีก็อยู่ในมือนายแล้ว ฉันคิดว่า .."

     "ขอเวลาอีกสักพักเถอะครับ " ฮยอกเงยหน้าขึ้นมาจากร่างที่ไม่ได้สติ "ขอผมจัดการเรื่องพวกนี้ให้เสร็จก่อน มีหลายเรื่องที่ผมต้องสะสางก่อนที่ความทรงจำเหล่านั้นมันจะถูกกลืนหายไป ผมไม่อยากติดค้าง"

     "ฉันรู้ๆ "

     "ผมมีสมมติฐานข้อหนึ่งซึ่งอยากขอความคิดเห็นจากคุณหน่อย "

     "อะไรล่ะ "

     "ก่อนที่แจฮวานจะคลุ้มคลั่ง บิชอฟแอบเข้ามาในบ้านของผม " ฮยอกเล่า "ผมก็เลยไปเตือนเขา แล้วก็กลับเข้าบ้านอีกครั้ง  แล้วหลังจากนั้น ก็เป็นอย่างที่เห็น "

     "นายกำลังจะบอกว่า เรื่องราวทั้งหมดเป็นฝีมือของบิชอฟ? "

     ฮยอกพยักหน้า "ผมมั่นใจเกินครึ่งหนึ่ง เพียงแต่ว่า .." ฮยอกเว้นจังหวะครู่หนึ่ง เพื่อประเมินอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่ากึมซานยังไม่พูดอะไรเขาจึงว่าต่อ "ผมไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร คือ หมายถึงควบคุมคนอื่นโดยไม่ต้องอยู่ใกล้ๆ "

     "มันก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ " 

     "หมายความว่าไงครับ ที่คุณพูดเมื่อกี้ " 

     "พวกเรามีพรสวรรค์ใช่ไหมล่ะ " กึมซานเก็บสมุนไพรใส่กระเป๋าไปด้วยในขณะที่กำลังอธิบาย "ฉันก็มี นายเองก็มี บิชอฟก็ด้วย เพียงแต่เราไม่เคยเอามาบอกกัน "

     "..............."


     "ใครจะรู้ล่ะ ว่าแท้จริงแล้ว พรสวรรค์ของพวกเราอาจไม่ได้มีแค่อย่างเดียว หรือถ้ามีอย่างเดียว การที่จะมีพรสวรรค์ในการควบคุมจิตใจคนอื่นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย นายย่อมรู้ดีว่าพรสวรรค์ของตัวเองมันวิเศษมากแค่ไหน "


     "งั้นจะเป็นไปได้ไหมว่าบิชอฟคือคนที่มีพรสวรรค์นั้นอยู่ แล้วถ้าอย่างงั้น..." ฮยอกไม่กล้าพูดต่อ ความน่าหวาดหวั่นพุ่งผ่านร่างเพียงแค่เขาคิดไปว่า การตายของผู้นำคนก่อนอาจจะเป็นน้ำมือของมือขวาที่แสนไว้ใจ 

     "อย่าพึ่งไปคิดไกลถึงเรื่องนั้นเลย ถ้านายอยากรู้ว่าใช่บิชอฟหรือเปล่า คนที่ตอบได้ก็มีเพียงแค่เด็กคนนี้คนเดียว "

     "หมายความว่าไงครับ ผมไม่เข้าใจ "


     "ถ้าเป็นอย่างที่นายเล่ามาทั้งหมด ฉันคิดว่า เด็กคนนี้อาจถูกวางเงื่อนไขไปพร้อมกับถูกคุกคามทางจิต ซึ่งการคุกคามทางจิตนั้นอาจจะทำได้โดยไม่ต้องโผล่หน้าออกมาให้เห็น หรืออาจจะทำจากที่ใดที่หนึ่งซึ่งถูกซ่อนไว้ไม่ให้ค้นพบ แต่การจะวางเงื่อนไขได้นั้น เจ้าตัวจะต้องเป็นคนทำเอง "


     "ซึ่งก็แปลว่า ใครก็ตามที่วางเงื่อนไขแจฮวานจะต้องโผล่หน้าของมันออกมาให้เห็น "


     "ใช่ แล้วถ้าเป็นบิชอฟจริงๆล่ะก็ เมื่อเด็กคนนี้ฟื้น นายก็แค่พาไปพบบิชอฟ เรื่องก็จบ "

     "แต่ว่า.."


     "หืม???? "


     "มันไม่เสี่ยงไปหน่อยหรอครับ ถ้าหากบิชอฟเป็นคนควบคุมเเจฮวานจริง การไปพบซึ่งๆหน้า แจฮวานอาจเป็นอันตราย " ฮยอกอยากให้กึมซานส่ายหัวกับความคิดนี้ของเขา เพียงเเต่ว่า มันไม่เป็นอย่างหวัง


     "ใช่ นั้นแหละคือความเสี่ยงของเรื่องนี้ "


     "ผมควรทำยังไง "


     "ถ้าเป็นฉัน จะรอฟังความคิดเห็นของเด็กคนนี้ก่อน ดูซิว่าเจ้าตัวจะยอมเสี่ยงไหม.."


     "ไม่ " ฮยอกขัดขึ้น "ไม่ต้องถามผมก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว แจฮวานจะตอบรับอย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งผมยอมไม่ได้ "


     "ฮยอก " กึมซานหรี่ตามองเขา "นายรู้ใช่ไหมว่าถ้านายเป็นผู้นำแล้ว ความปลอดภัยของหมู่บ้านต้องมาก่อน อย่าลืมสิ                 ถ้าหากบิชอฟคือคนที่ฆ่าผู้นำคนก่อนจริง เขาก็เป็นตัวอันตรายต่อซิตี้ อันตรายต่อตัวนายเองด้วย "

     ".................."


     "อย่าลืมคำปฏิญาณของนายล่ะ ฉันจะกลับมาอีกในพรุ่งนี้เช้าเพื่อดูบาดแผล ภายในคืนนี้หากมีอะไรผิดปกตินายก็ส่งสัญญาณจิตของนายมาเคาะ ฉันจะลดเกาะป้องกันจิตลง   รู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่ฉันยอมเสี่ยงมันย่อมต้องคุ้มค่า "


     "ครับ ผมรู้ "


     "เอาล่ะ เก็บคำพูดของฉันไปคิดให้หนักๆ คิดถึงหมู่บ้านให้เยอะๆ แล้วคิดถึงตัวเองให้น้อยเข้าไว้ มันจะทำให้นายไม่ลำบาก " กึมซานตบมือบนบ่าของเขา ก่อนจะคว้าตะกร้าสมุนไพรแล้วเดินออกจากห้องนอน เขาเดินออกไปส่ง รอจนแผ่นหลังของกึมซานหายลับไปกับความมืดของช่วงค่ำเขาจึงปิดประตูเข้ามา ลงกลอนไว้แน่น แม้จะรู้ว่าถ้ามันบุกเข้ามาจริง การล็อคแค่นี้ยังไงก็ไม่คณามือ




     " ข้า ฮัน ซังฮยอก ในฐานะผู้นำคนใหม่ของซิตี้ขอให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลพี่น้องของเราให้ปลอดภัย จะยึดประโยชน์ของหมู่บ้านมากกว่าชีวิตของตัวเอง ..ตัวข้า วิญญาณข้า เลือดเนื้อและร่างกายข้า ขอมอบให้แด่พวกเราเฟลกเมทิกทุกคน หากข้าคิดคดทรยศหมู่บ้านขอให้ทุกท่านในที่นี้ตัดหัวของข้าไปได้เลย โดยไม่มีความผิด "



     การเป็นผู้นำมันลำบากอย่างนี้นี่เอง ตาแก่นั้นอยู่บนตำแหน่งนี้ได้ยังไงตั้งหลายปี เขาอยู่แค่ไม่ถึงวันยังรู้สึกว่าไหล่ทั้งสองข้างใกล้จะหักอยู่ร่อมร่อ  ความปลอดภัยของหมู่บ้านต้องมาก่อน ก็ใช่..เขาท่องมันจนขึ้นใจ เพียงแต่ว่าตอนนี้ เขากลับไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเลือกหมู่บ้านก่อนไหม ทำไมตัวเขาถึงอยากเลือกปกป้องเด็กคนนี้มากกว่าปกป้องหมู่บ้านของตัวเอง 





     " พี่แทคอุนครับ ถ้าเป็นพี่ล่ะก็จะต้องตอบโดยไม่ลังเลว่าหมู่บ้านสินะครับ ผมเองก็อยากจะตอบแบบนั้นใจจะขาด อยากเลือกหมู่บ้าน อยากเลือกจริงๆนะครับ...."









#ฟิคแวเรียล









To Be Continued
#ยังไม่แก้คำผิด






.....ทอร์ค....
อันยองค่าา รีดเดอร์ทุกคน ตอนนี้มาหน่วงนิดนึงละกันเนาะ ??? นิดมั้ยล่ะเนี่ย ฮ่าๆ
ส่วนใครที่ลุ้นว่าจดหมายจะถูกเปิดตอนไหน บอกไว้ตรงนี้เลยค่ะว่า ตอนหน้าจดหมาย
ถูกเปิดแน่นอน คอนเฟิร์ม มมมมมม
ใครสะดวกก็ช่วยกดเม้น หรือไม่ก็ติดแท็กให้กันด้วยน้าาา ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ




อธิบายเพิ่มเติม

เพราะมีฉากหนึ่งที่กึมซานบอกว่าถ้าเกิดอะไรผิดปกติก็ให้ฮยอกเรียกตัวเองทางจิตได้เลย
อธิบายดังนี้ค่ะ  จะเห็นว่าตอนก่อนหน้าไรท์จะกล่าวถึงเกี่ยวกับจิตไว้เกือบทุกตอน
ก็เพราะว่าแวเรียลนั้นสามารถสื่อสารกันทางจิตได้ เพียงเเต่ว่า คนที่จะสื่อสารจะต้อง
ลดเกาะป้องกันจิตของตัวเองลง ก็เหมือนกับการที่เราไปเคาะประตูบ้านนั้นแหละค่ะ ถ้าเจ้าบ้านไม่เปิดรั้ว
ต่อให้เราเคาะประตูรั้วดังแค่ไหน คนที่อยู่ในบ้านก็ไม่มีทางได้ยิน 
สำหรับตอนนี้ก็มีคำอธิบายเพียงเท่านี้ค่าาา สงสัยเพิ่มเติม ดีเอ็มหาได้เลยฮะ











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #335 Butterfly 8ffect (@poisonmoon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 01:14
    เอซ พี่แอลหนีไปอยู่ดับเมียแล้ว ถถถ นางบ่ได้เลือกหมู่บ้านเด้อ เอ็นดูเฮชผู้ยังเชื่อมั่นในพี่แอลลล
    #335
    0
  2. #309 ALittleKoKen (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:27
    คิดแล้วมันน่าโมโห วอนชิกอุตส่าห์วิ่งสี่คูณร้อยเอาจดหมายไปให้ เอช เปิดทีเริ่มทนไม่ไหวกับบิชอฟแล้ว
    #309
    0
  3. #291 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:22
    เอช เรารู้ว่านายอยากปกป้องแจฮวานนนน แต่นายก็ต้องปกป้องหมู่บ้านนะ ฮืมมมมมมมมมมม
    #291
    0
  4. #248 #น้องไรท์ (@hana_machan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 16:58
    รู้สึกหลงกึมซาน... เอ่อ กึมซานมีแฟนหรือยังคะ อยากไปขอเป็นแฟน กำ มันใช่มั้ย?55555555

    ตะยอกเอ้ยยย เอาเลย จะได้รู้กันไปป
    สงสารแจฮวานมากง่ะ ฮือ 
    #248
    0
  5. #241 Nune Haonu (@hermionune) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 13:45
    หูยยยย เขาไม่อนุญาตให้ตายกันอีกแล้วค่าาา ปกปิดความรู้สึกหน่อยก็ดีถ้าอยู่กับคนอื่น มันจะไม่ดีนะ ผู้นำแฟลกเมทิกสู้ๆ! กำจัดคนครอบงำและคนร้ายให้ได้นะ?? แจฮวานต้องเข้มแข็งขนาดไหนเนี่ย ป้องกันตัวเองจากสิ่งครอบงำ ต้องปิดกั้นจิตไม่ให้พี่ชายรู้อีกอะ สงสารมากแงงงงงงง ฮยอกดูแลแจฮวานด้วยนะ ;-; อยากรู้เรื่องจดหมายแฮะ..
    #241
    0
  6. #180 PandaPhung (@agisen4869) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:22
    มันมีทางน่าฮันซางฮยอก พาไปเจอเถอะ ถ้ามีนายอยู่ แจฮวานไม่เป็นอะไรหรอกน่า เชื่อฉันสิ!
    me/ทำเสียงในละคร
    55555555
    รออ่านต่อนะคะ ไรท์สู้ๆๆๆๆ
    #180
    0
  7. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:33
    ฮยอกจะรู้ไหมว่าอิพี่มันชิ่งไปตั้งนานแล้ววว5555
    #179
    0