ตอนที่ 33 : THE INSENSITIVE : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 พ.ย. 59

#Warning : ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่แนวรักโรแมนติก รักสามเศร้า หรือรักคอมเมดี้ เหมาะกับผู้อ่านแนวแฟนตาซีทุกคน  

The War of Variant 3

#The Insensitive





~ 22 ~

"  Backward "

...................................................................................




















     ผมรักคุณนะครับ และเพราะรักผมจึงไม่อยากเป็นตัวถ่วง ไม่ต้องยกโทษให้ผมหรอกครับ เพราะผมเองก็ไม่มีทางยกโทษให้ตัวเองเหมือนกัน...



     แจฮวานมัวเเต่เลิ่นเลอ จึงไม่รู้ว่าอีกคนน่ะ รู้สึกตัวตั้งแต่เขาเเตะมือลงบนใบหน้า และกว่าแจฮวานจะทันได้รู้ตัว การเคลื่อนไหวอันรวดเร็วชนิดที่ตามองไม่ทันก็ถึงตัวเขา แจฮวานถูกกอดจากด้านหลัง แน่น และอึดอัด


     "ไหนว่าจะไม่ทิ้งกัน" เสียงของอีกคนเหมือนหนามแหลมที่เสียดเเทงหัวใจ แจฮวานหลับตาเมื่อน้ำหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนแก้ม เขาพยายามแกะมือที่ประสานกันแน่นอยู่หน้าท้องของตัวเองออก แต่ยิ่งแกะก็ยิ่งรัดแน่น "ไหนนายว่าจะไม่ทิ้งฉันไปไหนไง!!!"


     ฮยอกตะคอก โทสะที่ระเบิดโพล่งอยู่ข้างในปะทุจนอ้อมแขนที่ควรจะเป็นการปกป้องแปรเปลี่ยนเป็นทำลาย เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทิ้มของร่างบอบบางที่อยู่ใต้อ้อมแขน อีกคนกำลังกลัว  แต่ฮยอกไม่สน "คิดว่าจะทิ้งกันไปง่ายๆ หรือไง ไม่มีทางหรอก.. ฉันไม่มีวันปล่อยให้นายไป ไม่ว่าวันนี้ หรือว่าวันอื่นๆ ไม่มีทาง จำเอาไว้ " ชั่วพริบตา ร่างของแจฮวานก็ลอยหวือขึ้นจากพื้น คนที่กำลังโมโหอุ้มเขาพาดขึ้นบ่าแล้วเดินดุ่มๆ กลับเข้าห้อง เสียงปิดประตูดังลั่นจนบ้านสั่นสะเทือน แจฮวานไม่พยายามดิ้นด้วยซ้ำ ไม่เลย เเจฮวานอยู่นิ่งๆ ไม่ว่าอีกคนจะทำอะไร แจฮวานก็จะไม่ขัดขืน



     เสื้อผ้าที่พึ่งสวมถูกกระชากออกจากตัวพร้อมกับการนวดเฟ้นตามร่างกายที่รุนแรง แจฮวานหวาดกลัว  ฮยอกโกรธที่เขาผิดสัญญา แต่แจฮวานเองก็โกรธตัวเองเหมือนกัน โกรธ โกรธที่ตัวเองทำร้ายจิตใจอีกคนถึงขั้นนี้  แจฮวานที่ตอนนี้ร่างกายเปล่าเปลือยกำลังถูกร่างหนาทำโทษ แรงขบเม้มตามตัวที่ไม่ถึงว่าแรงแต่ก็เจ็บจนต้องสูดปาก แจฮวานหลับตาลง เขาไม่อยากเห็นภาพตอนนี้    น้ำตาของฮยอกน่ะ แจฮวานไม่อยากเห็น 


     "ฮึ่ก ทำไม ..ฮึ่ก ทำไมต้องหนีด้วย " ฮยอกหยุดการกระทำทุกอย่าง ถึงจะโกรธ จะโมโห แต่เขาทำร้ายร่างกายบอบบางนี้ไม่ได้ "ไหนบอกว่าจะอยู่ด้วยกันไง หรือที่พูดไปก็เพราะอยากให้มันจบๆ " ฮยอกแนบใบหน้าลงบนหน้าท้องราบเรียบของอีกคน "จะไปทั้งแบบนี้ได้ยังไงกัน ทำไมนายถึงได้ใจร้ายกับฉันนัก แจฮวาน นายน่ะ ใจร้ายเกินไปแล้ว "



     "ผมขอโทษ.." แจฮวานพึมพำ แรงสะอื้นและความชื้นจากใบหน้าคนรักเป็นเสมือนก้อนอิฐขนาดใหญ่ที่กดทับร่างเขาไว้ เจ็บปวดแต่ก็สมควรโดน แจฮวานขยับตัวเมื่อร่างสูงพลิกตัวลงจากร่างของเขา และหลบไปนั่งอยู่บนมุมหนึ่งของห้อง แจฮวานได้ยินเสียงสะอื้น  มันช่างสร้างความทรมานให้กับตัวเขาอย่างถึงที่สุด



     แจฮวานเขยิบเข้าไปหา โอบกอดไหล่หนาที่สั้นเทิ้มไว้แนบอก  "ผมขอโทษ ขอโทษ ...ฮึ่ก แต่ผมต้องไปครับ ผมอยู่ที่นี้ไม่ได้แม้ผมจะอยากอยู่ก็ตาม "



     "เลิกโกหกสักทีเถอะ คำพูดของนายน่ะ ฉันไม่เชื่ออีกแล้ว " ฮยอกขืนตัวออก และจับต้นแขนของอีกคนไว้แน่น "เมื่อไหร่นายจะพูดความจริง "



     "ความจริงคือผมไม่คู่ควรกับคุณนะหรอครับ ผมต้องพูดมันไหม คุณเองก็รู้ "



     "นายเอาอะไรมาพูด ถ้านายไม่คู่ควรกับฉัน จะมีใครที่ไหนคู่ควร " ฮยอกเผลอตะคอกไปสุดเสียง "นายคือคู่ชีวิตของฉัน และถ้านายจากไป ฉันก็ไม่มีทางครองคู่กับใครได้อีก ไม่สิ ฉันจะไม่ครองคู่กับใครถ้าไม่ใช่นาย รู้เอาไว้ซะด้วย "




     "แล้วคิดว่าผมจะครองคู่กับคนอื่นหรือไง " แจฮวานตะคอกกลับ "คุณไม่รู้หรอก ว่าการตัดใจจากคุณมันลำบากแค่ไหน ผมเจ็บจนจะตายอยู่แล้ว " แจฮวานระเบิดความในใจออกมา "ถ้าหากทำได้ ทำไมผมจะไม่เลือกอยู่กับคุณ ไม่มีไอ้บ้าที่ไหนชอบให้ตัวเองเจ็บปวดหรอก "



     "ก็ไอ้บ้าอย่างนายไง " ฮยอกสวน



     "แล้วก็ไอ้บ้าอย่างคุณด้วย " แจฮวานตอกกลับ "ผมรักคุณ ถึงคุณจะไม่เชื่อก็เถอะ ผมไม่อยากหนี และใช่ ผมอยากอยู่กับคุณ อยากสักรอยสักบ้าๆ นั้นบนตัว แล้วครองคู่กับคุณอยู่ที่นี้ อยากจะทำจนใจจะขาด " แจฮวานเช็ดน้ำตา "แต่ผมไม่ได้ตัวคนเดียว ผมมีพ่อ มีพี่ชาย ที่กำลังรอผมกลับไป "



     "แจฮวาน .." 




     "ผมน่ะ ..ฮึ่ก "




     "พอแล้ว ฉันขอโทษ " ฮยอกรั้งอีกคนเข้ามากอด "พอได้แล้ว ฉันขอโทษ ขอโทษ "




     "ฮือออ ผมเจ็บจะตายอยู่แล้ว " แจฮวานสอดเเขนรัดร่างหนาและเบียดร่างของตัวเองเข้าไปให้แนบชิด "ฮือออ "




     ฮยอกไม่จำเป็นถามหรือหาคำอธิบายห่าเหวอะไรอีก เขาทึ้งหัวตัวเอง เพราะความเห็นแก่ตัวของเขากำลังทำร้ายคนตัวเล็กจนแทบแหลกสลาย ความรักของเขาทำให้แจฮวานเจ็บปวด ความรักของเขากำลังทำให้แจฮวานรู้สึกบาป ความรักของเขามันมีแต่ทำร้ายมากกว่าที่จะสร้างความสุข 



     "แจฮวานน่า ฉันคงทำให้นายเจ็บปวดมากสินะ ฉันขอโทษ " ฮยอกประคองใบหน้าคนรักที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา "งั้นก็ไปเถอะ กลับไปหมู่บ้านของนาย กลับไปหาครอบครัวของนาย และรอฉัน ...ให้เวลาฉันจัดการกับหมู่บ้านให้เรียบร้อย  ฉันจะไปพานายกลับมาอยู่ด้วยกัน แต่ก่อนจะถึงวันนั้น ช่วยรอฉันด้วยนะ อย่าพึ่งตัดใจจากฉัน ให้ช่วย..รอวันที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน"



     "ฮืออออ " แจฮวานร้องไห้โฮ " ฮืออ ผมจะรอครับ รอวันที่คุณจะมาหาผม จะรอ ต่อให้ต้องรอทั้งชีวิต ผมก็จะรอ แค่คุณเอ่ยปากให้ผมรอ ผมก็จะรอ ฮึ่ก "



     "ขอบใจนะ ขอบใจที่เชื่อมั่นคนอย่างฉัน ขอบใจจริงๆ " ฮยอกกดจูบลงบนกลีบปากบาง ซึบซับความรู้สึกแนบชิดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะแยกจากกัน..














.....................












     วันที่แจฮวานออกจากหมู่บ้าน ฮยอกไม่ได้ออกไปส่ง เขาเข้มแข็งไม่พอ และเขารู้ว่าถ้าแจฮวานเห็นหน้าเขา เจ้าตัวเองก็จะยิ่งเจ็บช้ำ เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของแจฮวานอีกเเล้ว ต่อจากนี้ ใบหน้าของเเจฮวานจะต้องมีแต่รอยยิ้มและความสุข 



     "กลับไปแล้วหรอ " 



     "อือ กลับไปแล้ว นายไหวใช่ไหม " กึมซานเลื่อนเก้าอี้เเล้วนั่งลงข้างๆ 



     "คุณใช่ไหม" ฮยอกเงยหน้าขึ้นสบตากับมือขวาของตัวเอง "ที่ผมยังจำแจฮวานได้ เป็นเพราะคุณใช่หรือเปล่า "



     "มันไม่ใช่เพราะฉันหรอก " อีกคนตอบ "แต่เพราะหัวใจนายต่างหากที่ไม่ยอมปล่อยให้บีซีซีกำจัดความทรงจำนี้ออกไป "



     "ผมไม่เข้าใจ "




     "ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าบีซีซีทำงานยังไง แต่ที่รู้แน่ๆ คือ นายก้าวข้ามบีซีซีไปแล้ว นายสามารถควบคุมบีซีซีได้ จำตอนที่นายไปหาบิชอฟได้ไหม ตอนนั้นนายเยือกเย็น และนายดูแค่จดหมายแล้วรู้เรื่องทุกอย่างนั้นไม่ใช่สิ่งทีควรจะเป็น จดหมายไม่ได้บอกว่าบิชอฟหลบหนี แต่นายรู้ได้ด้วยตัวเอง นั้นทำให้ฉันประหลาดใจ "



     ฮยอกไม่พูดอะไร 




     "ตอนนั้นฉันแค่ตะหงิดใจ แต่ฉันมามั่นใจตอนที่เราตามไปพบนาย ..จำตอนที่นายจะหมดสติไปได้ไหม ไม่สินะ.. นายขอร้องกับฉันว่า ช่วยแจฮวานก่อน ช่วยคนรักของนายที  นายไม่ได้ห่วงตัวเองทั้งที่เลือดออกจนแทบหมดตัว คนที่ถูกลบความจำน่ะ เขาไม่มีความรู้สึกไปห่วงคนอื่นหรอก และที่นายเยือกเย็นได้ ก็คงเพราะนายควบคุมความเยือกเย็นของตัวเอง นายทำได้ และทำให้เห็นแล้ว นายได้ก้าวข้ามผู้นำคนก่อนของพวกเรา "





     "ผมก็ยังไม่เข้าใจกลไกของมัน ..แต่ตอนนั้นผมแค่ต้องการความเยือกเย็น และผมก็ไม่มีความรู้สึกไปเลย "




     "ตอนนี้นายก็ทำได้ ไม่เชื่อลองดูสิ "




     ฮยอกหลับตาลง เขาเห็นโครงข่ายบีซีซีตรงจิตของตัวเอง มันกำลังเคลื่อนมาหาเขา มันจะกลืนกินจิต แต่เขาสั่งให้มันหยุด    และกึมซานพูดถูก เขาควบคุมมันได้ และเมื่อเขาสั่งให้มันเอาอารมณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้ออก มันก็ทำตามอย่างว่าง่าย


     "จริงอย่างที่คุณบอก " ฮยอกลืมตาขึ้น ความเสียใจเมื่อครู่หายไปคล้ายกับตัดฉับด้วยมีดเล่มคม 



     "แล้วทีนี้นายจะทำยังไงต่อ"



     "ถ้าผมจะบอกคุณว่าผมจะยกเลิกกฎการวางเงื่อนไขที่เคยมีมา คุณจะว่ายังไง " 



     กึมซานเงียบไปนานพอสมควร ก่อนจะตอบ "มันก็ขึ้นอยู่กับรายละเอียดว่านายจะยกเลิกแล้วจะหามาตรการอื่นใดเข้ามาแทน มันต้องดูกันต่อไปอีก และเพราะฉันไม่มีความรู้สึก ฉันคงตอบไม่ได้หรอกว่าการมีความรู้สึกมันดียังไง และก็ตอบไม่ได้อีกว่า การไม่มีความรู้สึกมันไม่ดียังไง "




     "ผมรู้ๆ การมีความรู้สึกมันก็ไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก และมันก็ไม่ได้แย่พอที่จะต้องกำจัด "




     กึมซานเงียบอีกครั้ง  "ถ้าตามความเห็นของฉัน นายยกเลิกไม่ได้หรอก แต่นายอาจปรับเปลี่ยนได้ "




     "ปรับงั้นหรอ " ฮยอกทวนคำนี้ซ้ำในหัว  "คุณมีแนวคิดว่ายังไง " 




     "ทำไมถึงถามฉันล่ะ ในเมื่อนายก็มีความคิดในหัวอยู่แล้ว "




     ฮยอกยกยิ้ม "สมกับเป็นมือขวาจริงๆ งั้นฟังนะ ผมมีแนวความคิดแบบนี้ ..." 










....................










     ความอดทนของฮยอกสิ้นสุดลงเมื่ออาทิตย์ที่สองเริ่มขึ้น ความคิดถึงที่มีต่อคนตัวเล็กมากมายจนเกินจะทนไหว และตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ฮยอกก็ใช้บีซีซีกำจัดอารมณ์ไปไม่ต่ำกว่าวันละหลายรอบ และถ้าขืนยังเป็นอย่างนั้นต่อไป ท้ายที่สุดเขาก็จะถูกบีซีซีควบคุม เขาต้องทำอะไรสักอย่าง บางอย่างที่ทำให้ความคิดถึงที่อัดแน่นจวนจะระเบิดนี้หายไป 



     ซึ่งมันก็มีแค่ทางเดียว คือต้องไปกำจัดที่ต้นเหตุ และนั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยืนอยู่ให้นอนขนาดกว้างที่มีคนตัวเล็กกำลังหลับตาพริ้ม ต้นเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับ กลับนอนสบายเชียว 


     มันจะสบายเกินไปแล้ว ฮยอกย่อตัวลงนั่งและสอดตัวเองเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน ใช้จมูกซุกไซร์ซอกคอหอมที่โหยหา สอดมือเข้าไปในสาบเสื้อแล้วลูบวนผิวกายนุ่มนิ่มของคนที่กำลังหลับฝัน 



     "อื้ออ " แจฮวานปัดมือไล่สิ่งกวนใจออกจากร่างกาย อุส่าห์กำลังฝันถึงฮยอกอยู่ดีๆ ทำไมหนูถึงเข้ามาในห้องได้เนี่ย  "ไปให้พ้นนะ ไม่งั้นฉันจะจับแกกิน " บ่นงึมงำโดยไม่ลืมตา 


     ฮยอกหัวเราะ เมื่อคนตัวเล็กขู่ "ใครจะไปยอมให้นายกินล่ะ " พูดจบก็กดจมูกลงไปบนแก้มนิ่มหนึ่งที 



     "อื้ออ ตัวไร..เฮ้ยย อื้อๆๆๆๆ  " ด้วยความตกใจแจฮวานเผลออุทานดังลั่น โชคยังดีที่มือใหญ่ของอีกคนปิดปากเขาไว้ได้ทัน ไม่งั้นคนคงแห่กันมาทั้งหมู่บ้าน






     "ชู่ววว ฉันเอง ฮยอก " 



     "อะอ็อกอ๋อ (ฮยอกหรอ)"




     "ใช่ฉันเอง " ฮยอกดึงมือกลับ ก่อนจะหงายหลังด้วยคนตัวเล็กกระโจนเข้ามากอด 




     "งืออ ผมคิดถึงจะตายอยู่แล้ว ทำไมถึงพึ่งมาเนี่ย " แจฮวานซุกหน้าเข้าหาอกกว้าง ใช้จมูกซอกแซกไปมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคนรัก แจฮวานไม่อายที่จะเป็นฝ่ายจูบก่อน ไม่อายที่จะเเสดงความคิดถึงที่อัดแน่นทั้งหมด




     บทรักเริ่มขึ้นโดยไม่มีใครยอมใคร แจฮวานเปิดรับอีกฝ่ายอย่างเต็มอกเต็มใจ และตักตวงความสุขสมที่อีกฝ่ายมอบให้จนหัวใจแทบจะระเบิด กอดก่ายกันไปมาจนหนำใจ แจฮวานจึงถามในข้อสงสัย "มาได้ยังไงหรอครับ แล้วทำไมถึงรู้ว่าผมอยู่ที่นี้ " พูดไปมือก็ลูบหน้าอกที่แน่นหนัดของฮยอกไป แจฮวานไม่ได้กำลังยั่วนะ แต่เขาห้ามมือไม่ได้



     "ความลับน่ะ " ฮยอกกดจมูกลงบนกลุ่มผมสีดำ ชื้นใจชะมัด "นายสบายดีใช่ไหม แล้วคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า "



     แจฮวานเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่คม ก่อนจะคลี่ยิ้มสดใสส่งให้ "ผมสบายดีครับ ส่วนที่ถามว่าคิดถึงไหม ผมว่าผมตอบไปแล้วนะครับ "




     ฮยอกยิ้มกว้าง "ตอนไหน ไม่เห็นได้ยินเลย " ทำมึนก่อนจะโดนอีกคนค้อนเสียวงใหญ่




     "บอกไปจนหมดแรงแล้วยังจะมาถามว่าตอนไหน " แจฮวานย่นจมูก 




     "ฮ่าๆ " ฮยอกหัวเราะรวน ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเข้ามาอีก 




     "คุณผอมไปนะ ที่ซิตี้มีปัญหาหรอครับ " 




     "นิดหน่อยนะ แต่อีกเดี๋ยวคงผ่านไป" 




     "คงลำบากมากสินะครับ ถ้าผมอยู่ด้วยคงจะดี " แจฮวานพึมพำ ความรู้สึกผิดก่อตัวอยู่ข้างใน ก่อนจะโดนอีกคนกำจัดทิ้ง มือหนาประคองใบหน้าของเขาขึ้นมา ริมฝีปากหยักบดเบียดลงมา และไม่ต้องมีคำพูดแจฮวานก็เข้าใจ




     "ฉันดีใจที่นายสบายดีนะ และขอโทษที่ให้นายรอมาตั้งนาน ช่วยรออีกนิดนะเเจฮวาน มันกำลังจะจบลงแล้ว อีกไม่นานฉันจะมารับนายไปอยู่ด้วยกัน ช่วยรอฉันด้วย "




     แจฮวานจับมือใหญ่ขึ้นมาแนบแก้มตัวเอง  " ผมรอได้ครับ เพื่อให้ถึงวันที่เราได้อยู่ด้วยกัน ต่อให้รออีกเป็นเดือนนึง ปีนึง ผมก็จะรอ "




     "ขอบใจนะ แจฮวานน่า "




     "ผมก็เหมือนกัน ขอบคุณนะครับ.."
 






















~ 23 ~

"  พี่เขย "

...................................................................................










     แจฮวานบิดตัวขับไล่ความเมื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อคืน คำตอบที่ยังไม่ตอบกลืนหายไปพร้อมกับท่วงจังหวะที่ร้อนเป็นไฟของคนที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ น่าแปลกที่หนนี้เจ้าตัวไม่รีบกลับหมู่บ้านเหมือนอย่างเคย นั้นทำให้แจฮวานแปลกใจ "ฮยอกครับ คุณไม่ต้องตื่นแล้วกลับซิตี้หรอ " แจฮวานเขย่าร่างหนาก่อนจะโดนคนที่เหมือนกับหลับอยู่รวบตัวเข้าไปในอ้อมกอด "อื้อ ไม่เอาแล้วนะครับ ผมหมดแรงแล้ว " แจฮวานหดคอหนีเมื่อจมูกซุกซนเริ่มซอกแซกสำรวจ ไหนจะมือที่ลูบวนแถวบั่นท้ายนั้นอีก หื่นจริงๆ 



     "ยังไม่หายคิดถึงเลย " คนเจ้าเล่ห์บ่นงึมงำ และเเจฮวานอดไม่ได้ที่จะไม่เอามือไปบีบจมูก "อื้ออ จะฆ่ากันหรือไงเนี่ย " ฮยอกลุกพรวดออกจากที่นอน เมื่อหายใจไม่ออก คนที่แกล้งหัวเราะรวนจนเขาต้องสั่งสอนเสียหน่อย กระโจนทีเดียวร่างบางก็อยู่ใต้ร่างเขา ทำโทษด้วยการจูบปากอิ่มอมชมพูหนึ่งที และกัดต้นคอสร้างรอยประทับ 




     "อื้อ ไม่เอา ผมจั๊กกะจี้ " แจฮวานดิ้นเร่าๆ เมื่อฟันหนูแทะต้นคอของตัวเอง "ยอมแล้วๆ ไม่หัวเราะเเล้ว "




     "แน่นะ "




     "ครับ " แจฮวานผงกหัวยืนยันคำตอบอีกที "ปล่อยได้แล้วนะครับ ผมต้องไปหาฮงบินแล้ว "




     "ไปทำไม ทำไมต้องไป " ฮยอกยังกอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย ถึงฮงบินจะเป็นคู่ชีวิตของคิม วอนชิคแล้วก็เถอะ เขาก็อดหวงไม่ได้ 



     "ไปเยี่ยมหลาน " 



     "หลาน? " 



     "ใช่ครับ ฮงบินกำลังตั้งท้องลูกของพี่วอนชิค และกำลังอุ้มท้องหลานของผมอยู่ " แจฮวานอธิบายอย่างใจเย็น 



     "งี้นี่เอง " ฮยอกทำทีเป็นเข้าใจ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยอีกคนอยู่ดี 




     "ปล่อยได้แล้วนะครับ "




     "ไม่อะ วันนี้ฉันจะนอนกกนายทั้งวัน เพราะงั้นนายก็ห้ามไปไหนด้วย " ไม่พูดเปล่ามือซุกซนก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่แจฮวานพึ่งจะสวมเมื่อกี้ออก 




     "มะไม่เอาครับ อื้อ ฮยอก ไม่อาวว..."










.....................









     วอนชิคเดินพล่านไปมาราวกับหมาบ้า เมื่อผู้นำเรียกตัวเขาเข้าไปหาแล้วพบว่ามีจดหมายจากทางซิตี้ยื่นเรื่องมา เขาจะไม่หงุดหงิดใจเลยถ้าเนื้อความของจดหมายไม่ได้เกี่ยวกับน้องชายของตัวเอง และจะยิ่งไม่หงุดหงิดเลย ถ้าไม่ใช่ไอ้ผีดิบนั้นส่งหนังสือมาขอน้องชายเขาไปอยู่ด้วย 



     ไอ้บ้านั้นไปชอบกับน้องชายเขาได้ยังไง??  เมื่อไร??  ตั้งแต่ตอนไหน ???




     ว้าาา โว้ยยย คิดว่าเขาจะยอมให้น้องเขาเขาไปอยู่กับมันหรอ ฝันไปเถอะ 




     วอนชิคเดินทะลุบ้านพักของน้องชายขึ้นมา หมายจะเข้าไปคุยให้รู้เรื่อง แต่เสียงหยอกล้อกันข้างในทำให้มือที่กำลังจะเคาะชะงักค้างกลางอากาศ 





"ไม่อะ วันนี้ฉันจะนอนกกนายทั้งวัน เพราะงั้นนายก็ห้ามไปไหนด้วย "

"มะ ไม่เอาครับ อื้อ ฮยอก ไม่อาวว..."





     ฮึ่มมม ไอ้ผู้นำเอช แกไม่ตายดีแน่ แกไม่ตายดีแน่!!!!!!!









.......................










     ฮงบินจำต้องวางมือจากแครอทเมื่อคนรักวิ่งพรวดเข้ามาโดยไม่มีการเคาะประตู มิหนำซ้ำยังค้นหาอะไรสักอย่างในกล่องไม้       ซึ่งฮงบินรู้ว่าในกล่องนั้นเก็บพวกอาวุธเอาไว้ 




     "เกิดอะไรขึ้นหรอครับ " 




     "พี่จะไปฆ่าแมว " วอนชิคตอบ 




     "แมว? แมวที่ไหนหรอครับ " ฮงบินย่อตัวลงมานั่งข้างๆ พลางมองดูมีดที่อีกคนจับขึ้นมา ความคมของมันทำให้ฮงบินอดไม่ได้ที่จะกลัว ไหนจะสีหน้าเครียดเคร่งของวอนชิคอีก 




     "แมวขโมยน่ะ มันแอบเข้าห้องแจฮวาน พี่จะไปฆ่ามันสักหน่อย " ยังไม่ทันได้ลุกไปไหน มือน้อยของฮงบินก็รั้งต้นเเขนของเขาไว้




     "ไม่นะครับ ไม่เอาๆ ไม่ฆ่าเเมวนะ มันน่ารักดีออก เอามาให้ผมเลี้ยงก็ได้ " ฮงบินไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป เพราะเเทนที่จะทำให้คนรักสงบลงกลับยิ่งเติมเชื้อไฟแห่งโทสะให้โหมขึ้นกว่าเดิม




     "ถ้ามันเข้าใกล้นาย มันจะตายทรมานกว่านี้อีก " วอนชิคสะบัดตัวแล้วสาวเท้าก้าวออกจากห้องไป ทิ้งความงงงวยให้กับฮงบินเป็นอย่างมาก และไม่ต้องหยุดคิด ฮงบินลุกขึ้นเเล้วรีบตามออกไป 









............






     แย่แล้ว !!! แจฮวานลุกพรวดขึ้น เมื่อจิตสังหารของพี่ชายกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ห้องนอนของเขา แจฮวานรีบวิ่งไปที่ประตูก่อนจะเช็คความเรียบร้อยว่าตัวเองลงกลอนไว้ดีพอหรือยัง เขาจำเป็นต้องถ่วงเวลาไว้ ไม่งั้นฮยอกกับพี่วอนชิคได้ฆ่ากันตายแน่ เมื่อดูจนแน่ใจแล้วว่ายังอยู่ดี แจฮวานจึงวิ่งกลับมาที่นอน 




     "ฮยอก ตื่นได้แล้ว คุณต้องรีบกลับนะ พี่วอนชิคกำลังมา "




     "อื้ออ " ฮยอกบิดตัวไปมา ก่อนจะลุกขึ้นตามแรงดึงของคนตัวเล็กกว่า เขาสัมผัสได้ว่าแจฮวานกำลังหวาดกลัว และนั้นทำให้สัญชาตญาณหนึ่งของเขาตื่นขึ้น "มาแล้วยังไงล่ะ "



     "ห๊ะ??? " แจฮวานอุทาน "นี่คุณไม่รู้จริงๆนะหรอ ว่าถ้าพี่วอนชิคเห็นว่าเราสองคนอยู่ด้วยกันมันจะเกิดอะไรขึ้น " 




     "ก็นะ " ฮยอกไหวไหล่ เขารู้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง และเมื่อมันห้ามไม่ให้เกิดขึ้นไม่ได้ ก็ต้องลุยมันไปซึ่งๆหน้านี่ล่ะ 



     "ไม่ก็นะสิครับ คุณต้องรีบกลับ ไม่งั้นพี่วอนชิคทำร้ายคุณแน่ " แจฮวานกำลังจะร้องไห้ เขาเป็นห่วงคนตรงหน้าจนหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่เจ้าตัวกับยังทำเฉยอยู่ได้ 




     "ไม่เอาน่า แจฮวาน " ฮยอกรั้งร่างคนรักเข้ามากอด ไหล่แคบสั่นระริกคงเพราะกำลังหวาดกลัว เขาปลอบประโลมด้วยการลูบกลุ่มผมสีดำไปมา "อย่ากังวลไปเลย มันจะไม่เป็นอย่างที่นายคิดไว้หรอก เชื่อใจฉันนะ จำคราวก่อนที่ฉันบอกนายได้ไหม ว่าเรื่องมันใกล้จะจบแล้ว และวันนี้มันจบแล้ว ฉันมาเพราะว่าฉันจะมารับนายกลับไปอยู่ด้วยกัน กลับไปอยู่ซิตี้ อยู่กับฉัน " 




     แจฮวานทำใจเชื่อลำบาก เพราะความกลัวที่อัดแน่นอยู่ในอก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปดื้อๆ เมื่อเคาะเสียงประตูดังขึ้นจนห้องสั่นสะเทือน 




     "แจฮวาน เปิดประตูให้พี่หน่อย "




     แจฮวานควานหาลิ้นของตัวเองไม่เจอ ลำคอมันตีบตัน และสมองก็ไม่ประมวลผล 





     "แจฮวาน พี่บอกให้นายมาเปิดประตู ไม่งั้นพี่จะพังเข้าไปแล้วนะ"





     "ฮือออ ทำไงดีๆ " แจฮวานยกนิ้วตัวเองขึ้นมากัด ก่อนจะโดนมือใหญ่ของฮยอกคว้าไว้ แล้วลากเขาไปที่ประตู แจฮวานกลั้นหายใจเมื่อเห็นว่าฮยอกกำลังเอื้อมมือไปถอนกลอน ไม่นะ ไม่ทำอย่างนั้น 




     ประตูถูกกระแทกจากด้านนอกจนบานประตูไปชนกับผนังด้านข้าง ร่างสูงของวอนชิคยืนตระหง่านอยู่ตรงกลาง พร้อมกับมีดเล่มคมในมือ



     "ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ รองหัวหน้าลองเกฟ "




     "พลั่ก!!!!!!! " 










.........







     แจฮวานประคองร่างของเอชที่สะบักสะบอมในขณะที่ฮงบินก็ประคองร่างของวอนชิคที่สะบักสบอมไม่แพ้กันไปนั่งบนโต๊ะ ก่อนจะช่วยกันจัดแจงหายามาทำแผลให้ หมาบ้าสองตัวยังคงขู่ฟ่อใส่กันไม่ยอมหยุด ทั้งที่แรงจะเดินก็ยังไม่มี 




     "ถ้าพี่วอนชิคไม่ยอมหยุดล่ะก็ ผมจะไม่พูดด้วยแล้วนะ " ฮงบินจิ้มสำลีลงบนแผลตรงมุมปากของคนรักเข้าอย่างแรง เจ้าตัวร้องโอดโอย 



     "เบ๊า เบาหน่อย ฮงบินน่า พี่เจ็บอยู่นะ "




     "เจ็บสิจะได้จำ มีอย่างที่ไหนมาชกต่อยกับผู้นำของซิตี้ ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ "




     "ก็นายดูมันทำสิ มีอย่างที่ไหนย่องมาหาน้องชายของพี่ " วอนชิคโบ้ยความผิดไปให้อีกคนที่กำลังถูกทำแผลด้วยเหมือนกัน 




     "ทำอย่างกับตัวเองไม่เคยทำ " ฮงบินแหว 



     วอนชิคแทบเอาหน้ามุดพื้นหนีด้วยความอาย "บินน่า ไม่เอาสิ ไม่เอาความลับของเรามาพูดสิ " วอนชิคเอาหน้าไปถูกับมือนุ่มนิ่มของคนรักเป็นการอ้อนกลายๆ 




     "งั้นรับปากมาก่อนสิ ว่าจะไม่หาเรื่องคุณเอชอีก  "




     "ไม่ " วอนชิคตอบกลับทันควัน




     "งั้นคืนนี้นอนนอกห้อง " ฮงบินขู่และวอนชิคมั่นใจว่าอีกคนทำจริงแน่ 





     "โถ่!!! ฮงบินน่า ทำไมนายต้องขู่พี่ด้วย อีกอย่างนะ เอชทำผิดทำไมนายต้องทำเหมือนปกป้องมันด้วย "





     "ผมไม่ได้ปกป้องใคร  และถึงเอชจะผิดจริง แต่นั้นมันก็ไม่ได้หมายความว่าพี่จะมีสิทธิ์ไปทำร้ายเขาแบบนี้ พี่ไม่คิดถึงเอชผมไม่ว่า แต่พี่ควรจะคิดถึงจิตใจของพี่แจฮวานบ้าง "




     วอนชิคนิ่ง ความจริงที่ฮงบินพูดเหมือนฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ตบหน้าเขาอย่างแรง เขาเหลือบมองน้องชายตัวเองที่กำลังค่อยๆใช้สำลีทำแผลให้กับเอชอย่างเบามือ ขอบตาของแจฮวานแดงก่ำ และมือที่จับสำลีก็สั่นระริก เขาเห็นมืออีกข้างหนึ่งของน้องชายตัวเองประสานอยู่เงียบๆกับมือของเอช 




     เมื่อวอนชิคยังเงียบ ฮงบินจึงพูดต่อ "ตอนพี่เห็นผมถูกทำร้ายพี่รู้สึกยังไงบ้าง "





     "ก็เจ็บน่ะสิ แค้นด้วย " 





     "แล้วมันจะต่างอะไรกับความรู้สึกของพี่แจฮวานตอนนี้หรอครับ  พี่ไม่รู้สึกหน่อยหรอครับว่าหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาพี่แจฮวานแทบจะไม่ยิ้มให้เห็นเลย "




     วอนชิคสะอึก เขาพูดไม่ออก ฮงบินพูดถูกทุกอย่าง "แต่..."





     "ไม่มีแต่ครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องของพี่เเจฮวานกับเอช แค่สองคนครับ ถ้าพี่แจฮวานตัดสินใจที่จะไปอยู่กับเอช พี่วอนชิคก็ต้องยอมรับ ห้ามโวยวาย พี่วอนชิคต้องปล่อยให้พี่แจฮวานไปมีชีวิตเป็นของตัวเองได้แล้วนะครับ อย่าลืมว่าพี่เป็นเเค่พี่ชาย ไม่ใช่เจ้าของชีวิต "





     "........................"






     "กลับกันเถอะครับ ให้ทั้งสองคนเข้าได้คุยกัน แล้วอย่าดื้อด้วย ไม่งั้น พี่จะไม่เห็นหน้าผมกับลูกอีก "




     "ก็ได้ๆๆ " วอนชิคยกธงขาว เขาแพ้แล้ว เพราะความรักของน้องชายตัวเองที่มีให้กับไอ้ผีดิบนี่ อย่างน้อยถึงมันจะทำตัวเป็นแมวขโมย มันก็ส่งหนังสือมาขออย่างเป็นทางการแล้ว เอาเถอะ ถ้าแจฮวานรักมัน เขาก็จะทำใจรับมันเป็นน้องเขยก็ได้ "แจฮวาน พี่ ..เออ กลับก่อนนะ "





     คนเป็นน้องไม่ตอบรับและมันยิ่งตอกย้ำความผิดของเขาให้ลึกและกว้างมากขึ้น "พี่ขอโทษ " วอนชิคเดินเข้าไปหาน้องชาย ก่อนจะดึงเข้ามากอด "ขอโทษ สำหรับทุกอย่าง พี่จะยอมรับการตัดสินใจของนาย จริงๆนะ พี่จะไม่คัดค้านเลย เพราะงั้นยกโทษให้พี่เถอะนะ นะ แจฮวาน "





     "ฮึ่กก  พี่มันบ้า " แจฮวานทุบอกพี่ชายของตัวเอง ก่อนจะซุกหน้าเข้าหา "ผมจะไปโกรธพี่ได้ยังไง ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ "





     "ไม่เป็นไร อย่าร้องไห้สิ นายโตแล้วและกำลังจะออกไปมีครอบครัวเป็นของตัวเอง การเป็นคู่ครองของผู้นำน่ะ ไม่ใช่จะมาร้องไห้เสียน้ำตาให้ใครเห็นนะ เข้าใจไหม "





     "ฮึ่กก ..พี่วอนชิค "






     "พี่ต้องกลับแล้ว กลับก่อนนะเอช ฝากน้องชายฉันด้วยล่ะ ถ้านายทำให้แจฮวานเสียใจล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่ "





     "อืม " ฮยอกลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะโค้งศีรษะทำความเคารพพี่เขยอย่างป็นทางการ อีกฝ่ายแค่ผงกหัวรับก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับคู่ชีวิตของตัวเอง 














~ 24 ~

"  คำตอบของแจฮวาน "

...................................................................................







     " เจ็บไหมครับ " แจฮวานเช็ดสำลีบนโหนกแก้มอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยกลัวว่าคนรักจะรู้สึกเจ็บ แต่เจ้าตัวกลับยิ้มร่าทั้งที่บาดแผลเต็มตัว "ยิ้มทำไมครับ มันตลกตรงไหน "




     ฮยอกเกี่ยวเอวคอดของเเจฮวานเข้ามาก่อนจะซบหน้าลงบนหน้าอกแคบ "มันไม่ตลกหรอก แต่ที่ฉันยิ้มเพราะว่าฉันดีใจน่ะ "



     "ดีใจ เรื่อง? การโดนพี่วอนชิคต่อยนี่น่าดีใจหรอครับ " แจฮวานวางสำลีลงบนถาด พลางลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลสั้นของคนรักไปมา 



     "ก็นะ " ฮยอกเงยหน้าขึ้นจากแผ่นอกแคบ ก่อนจะจัดให้คนตัวเล็กมานั่งบนตัก "อย่างน้อยมันก็ทำให้รู้ว่าพี่ชายนายน่ะหง่อว      เด็กเเพทลิทคนนั้นใช่ย่อยเลย "





     "แหนะ " แจฮวานหยิกต้นเเขนของฮยอกหนึ่งที "ไปว่าให้พี่ชายผมได้ยังไง เพราะพี่วอนชิครักฮงบินมากต่างหากถึงได้ยอม "




     "ก็ใช่ ฉันไม่เถียงหรอก " ฮยอกว่า "แล้วนายจะเป็นแบบฮงบินหรือเปล่า แจฮวาน " 




     "ผมหรอ " แจฮวานทำท่าคิด "ก็ไม่แน่หรอก ถ้าคุณเป็นแบบพี่วอนชิค ผมอาจจะไม่ได้แค่ขู่เหมือนฮงบินก็ได้ "




     "ใจร้ายจัง " ฮยอกซุกหน้าเข้ากับซอกคอขาว 




     "อื้ออ พอได้แล้ว " 




     "แจฮวานน่า "




     "ครับ "




     "คำตอบของนายน่ะ ยังคงเป็นฉันใช่ไหม " น้ำเสียงของอีกฝ่ายจริงจังขึ้นถนัดตา "นายยังยืนยันที่จะกลับไปอยู่กับฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า "




     "ฮยอก " แจฮวานกุมมือใหญ่ของฮยอกขึ้นมาแนบกับอกซ้ายของตัวเอง "คำตอบของผมจะยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะผ่านไปนานกี่ปี คุณคือคำตอบสุดท้ายของผมครับ "




     "นายก็คือคำตอบสุดท้ายของฉัน ซารางเฮ "




     "ซารางเฮ "





     ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหากันอีกครั้ง และครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความโล่งใจ ความอบอุ่น ความรัก และความเป็นเจ้าของจากทั้งสองฝ่าย. 



#ฟิคแวเรียล











To Be Continued
#ยังไม่แก้คำผิด





" ทอร์ค "
เหลืออีกเเค่สามตอนล้าววว ไวมากกก เร่งเครื่องอีกสักหน่อยแวเรียลก็จะได้ลาจากทุกคนไปแล้ว ฮือออ รู้สึกใจหายเหมือนกันแฮะ ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกยอดเม้นต์ ยอดแท็ก และยอดวิวที่มีให้กันเสมอมา ถ้าไม่มีทุกคนก็คงไม่มีแวเรียล อยู่ด้วยกันไปจนจบกันนะคะ ขอให้สนุกกับการอ่านค่าาาาาาา
ป.ล. หมดดราม่าแล้วนะคะ ต่อจากนี้ไปจะเป็นโหมดที่ทุกคนรอคอย ไม่สปรอยค่ะ อิอิ




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #318 ALittleKoKen (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:43
    3คู่นี้นี่เหมือนกันเลยค่ะ หื่น ขี้หึงขี้หวงและกลัวเมีย555555
    #318
    0
  2. #295 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:54
    ขอโยนวอนชิคเข้าสู่สมาคมคนกลัวเมียอีกคน กะผู้นำล่ะกล้าแท้ว้อยยยยยยยยยย กะเมียนี่ 55555555555
    #295
    0
  3. #203 Ceecaa (@Ceecaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 23:22
    สมาคมกลัวเมียชัดๆ 5555 พี่เลโอไปแล้ว พี่วอนชิคไปแล้ว ยังไงๆฮยอกก็ต้องตามเข้าชมนมนี้แน่นอนเลยเนี่ยย รู้สึกฟินมากกก
    รอตอนต่อไปนะค้าาา สู้ๆนะไรท์สนุกมากค่ะ ^^
    #203
    0
  4. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
    ยังมีต่ออีกใช่ไหมคะะะะ
    #202
    0
  5. #201 thelittelheart (@exoyodnam2000) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 21:37
    โอ๊ยยยย เหมือนดีแล้วววอะ นึกว่าจะจบแล้วใจนี้หายเลย แบบมันดีอะ
    #201
    0
  6. #200 Npneo (@Npneo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 21:07
    ไรท์อยากให้ทั้ง3คู่มาเจอกันนนนนนนนน น่ารักมากเลยยยย
    #200
    0
  7. #199 Stellar_sun (@Stellar_sun) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 20:42
    งื้อออออละมุนน หลังจากโดนหลอกเมื่อตอนที่แล้ว ตอนนี้ก็เฉลยสะที เห้ออโล่งอก/ ส่วนวอนชิคน่ะหร่อหึ! ไอ่พี่ชายบ้า!ไปว่าฮยอกเป็นแมวขโมยได้งายยย เค้าไม่ได้ขโมยแค่แอบ 555//ตอนหน้าขอฉากน่ารักๆเยอะเลยน่ะ
    #199
    0