ตอนที่ 6 : The bodyguard 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 มิ.ย. 59

 #ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่แนวรักโรแมนติก รักสามเศร้า รักดราม่า หรือรักคอมเมดี้ เหมาะกับผู้อ่านแนวแฟนตาซีทุกคน 

[The war of variant 1]
#The bodyguard 
Chapter 3 : การเดินทาง 4


** 13 **
" เจ้าของชีวิต "
............................................................................................









เมื่อกี้มันอะไร แอลยิ้ม? เฟลกเมทิกเนี่ยนะ

     เหลือเชื่อ !!!!

หรือว่า ชายผู้นี้จะไม่ได้ไร้ความรู้สึก  

จะเป็นไปได้ไง ก็ในเมื่อ แอลเป็นเฟลกเมทิก เเวเรียลที่ปราศจากอารมณ์

แต่จะว่าไปแล้ว ก่อนหน้านี้ฮักยอนเองก็เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างจากแววตาคู่นั้นของแอล  แม้จะเพียงแว้บเดียว ก่อนจะหายไปเมื่ออีกคนกระพริบตา

หรือว่าสิ่งที่เขาเข้าใจมาตลอดมันผิด 

...เฟลกเมทิกเป็นเเวเรียลไม่มีความรู้สึก... 

มันไม่ใช่ความจริงงั้นหรือ?

     แล้วอะไรคือความจริง 

          อะไรที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเฉยเมยที่คนพวกนั้นสวมอยู่

               อารมณ์ความรู้สึกหรือ?

จะเป็นไปได้ไงกัน ต่อให้เป็นแวเรียลที่แข็งแกร่งและทรงพลังมากก็เถอะ จะเก็บซ่อนความรู้สึกและอารมณ์ต่างๆไว้ดีเสียจนแวเรียลกลุ่มอื่นก็จับไม่ได้เนี่ยนะ

     ไม่ใช่หรอก 

มันทำเเบบนั้นไม่ได้อยู่แล้ว ต่อให้ข่มมันไว้ลึกแค่ไหน ก็ไม่สามารถปกปิดความรู้สึกต่างๆไว้ได้ นอกเสียจากว่า คนพวกนั้นจะไร้อารมณ์อย่างที่คนอื่นเขาว่ากัน

งั้นแอลก็ไม่ใช่เฟลกเมทิก เพราะเขาสัมผัสได้ถึงอารมณ์บางอย่างที่แผ่ออกมา แม้มันจะเลือนลางไม่ชัดเจน แต่ฮักยอนมั่นใจว่า สัมผัสพิเศษของเขาไม่มีทางผิดพลาด

แล้วแอลเป็นแวเรียลกลุ่มไหนกัน? 

ไม่ใช่ลองเกฟแน่ เพราะดวงตาของแอลเป็นสีดำสนิท ต่างจากลองเกฟที่มีนัยน์ตาสีเขียวเข้มคล้ายมรกต

แล้วก็ไม่ใช่แพทลิทแบบเขา เพราะตัวเเอลเย็นเหมือนคนปกติทั่วไป ส่วนตัวของเขานั้นร้อน

หรือจะเป็นแอสซอยด์ ? อันนี้ยิ่งไม่ใกล้เข้าไปใหญ่ เพราะพวกนั่นรูปร่างสูงใหญ่และมีผิวสีเข้มไม่ได้ขาวสว่างราวหิมะหน้าหนาวเฉกเช่นชายผู้นี้

งั้นอะไรหละ ถ้าไม่ได้เป็นเฟลกเมทิก ไม่ใช่ลองเกฟ ไม่ใกล้เคียงแพทลิท หรือไม่เฉียดแอสซอยด์ หรือยังมีแวเรียลกลุ่มอื่นที่เขาไม่รู้จักอีกงั้นสิ

ไม่หรอก หมดแค่นี้แหละ แวเรียลมีทั้งหมดสี่กลุ่มเท่านั้น ไม่มากกว่านี้แน่ ฮักยอนมั่นใจ

ถ้างั้น แอล คุณเป็นอะไรกันแน่? หรือว่าคุณจะไม่ใช่แวเรียลแบบพวกเรา

ไม่นะ !!!!!

ฮักยอนส่ายหัวเร็วๆปัดไล่ความคิดน่ากลัวนี้ออกให้พ้นๆ  

ขอร้องหละ ขอให้สิ่งที่เขาคิดมันผิดด้วยเถอะ ขอให้ทั้งหมดเป็นเพราะเขายังไม่หายดี ก็เลยทำให้สัมผัสพิเศษมันรวน ขอให้ตาเขาฝาดที่เห็นหน้าของแอลยิ้ม ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่

 แอลไม่ได้ยิ้ม แอลไม่ได้มีความรู้สึก แอลไร้หัวใจ 

แอลเป็นเฟลกเมทิก ต้องเป็นเฟลกเมทิก 

เป็นเเวเรียลเหมือนกับเขา ....













 




















"นี่ " เสียงเรียบๆของเเอลดังขึ้นเบาๆ 

"ครับ " 

"นายจะไม่อาบน้ำหน่อยหรือไง " แอลชี้มาที่ตัวเขา ดวงตาเรียวรียกขึ้นเป็นเชิงถาม 

"คะ ครับ อะ อาบครับ " ฮักยอนตอบ


"ก็ไปสิ ยังจะรออะไรอยู่อีก " 

"ตะ แต่ว่า " ฮักยอนถูมือไปมาอย่างใช้ความคิด จะพูดยังไงให้อีกคนเข้าใจว่าแท้ที่จริงแล้วเขาอาบน้ำเย็นๆแบบนี้คนเดียวไม่ได้

หากอยู่ในเมืองเขาก็อาบน้ำคนเดียวเป็นประจำอยู่แล้ว เพราะมีเครื่องทำน้ำอุ่น แต่ที่นี้ไม่มี

น้ำในลำธารก็เย็นยังกะน้ำเเข็ง  ยิ่งตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย ไม่มีแสงจากดวงอาทิตย์ที่คอยส่องแสงให้ความอบอุ่นเหมือนเมื่อกลางวัน อย่าว่าแต่ลงแช่เลย แค่เท้าเหยียบลงน้ำเขาก็อาจจะหมดสติ เพราะงั้นถ้าเขาจะต้องอาบน้ำในลำธารก็จะต้อง เอ่อ.....ต้องมีคนเฝ้า



บ้าจริง นี่แค่คิดว่าแอลจะมาเฝ้าตอนอาบน้ำ ฮักยอนก็ยกมือขึ้นมาลูบแก้มไปมาเพราะรู้สึกเห่อร้อนทั่วใบหน้า ถึงจะมืดแล้วก็เถอะ เขาก็ไม่อยากให้อีกคนจับได้ว่าตอนนี้แก้มทั้งสองข้างของเขากำลังขึ้นสีแดง

แดงเพราะความเอียงอาย ทั้งที่ไม่สมควรจะอาย แต่ห้ามได้ที่ไหนกันหละ ความรู้สึกไม่ใช่อะไรที่จะมาห้ามกันได้



"แต่อะไรของนาย " แอลขมวดคิ้วเป็นปม  "อย่าบอกว่านายอาบน้ำไม่ได้หรอกนะ "

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ " ฮักยอนรีบปฏิเสธ 

"แล้ว ? "

"คือว่า เออ เพราะว่า " ฮักยอนอึกอัก จะให้พูดออกไปได้ไง ว่าอยากให้แอลมาเฝ้าตอนอาบน้ำหน่ะ 

"พูด!!!  "

คราวนี้น้ำเสียงไม่ได้ราบเรียบเหมือนกับก่อนหน้า แต่เนื้อเสียงเจือด้วยความหงุดหงิด และก็ไม่ใช่เฉพาะแค่น้ำเสียงเท่านั้น ดวงตาเรียวรีก็ดูจะขยายขึ้นด้วย

หงุดหงิดหรือ? 

"ผมไม่ถูกกับอากาศเย็น แล้วน้ำในลำธารก็เย็นมากๆด้วย ผมกลัวว่าผมจะหมดสติไปก่อนที่จะอาบน้ำเสร็จ " ฮักยอนพยายามอธิบายพร้อมกับเบนหน้าหลบสายตาดุๆคู่นั้นไปพร้อมกัน

"ก็แล้วตอนหลบพวกแอสซอยด์ไม่เห็นจะเป็นอะไร เห็นหลบอยู่ได้ตั้งนานสองนาน "

"ก็ตอนนั้น มันตอนกลางวันนี่ครับ แต่ตอนนี้มันก็ค่ำมากแล้วด้วย " ฮักยอนเถียง 

"............................." แอลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย  นอกจากเด็กคนนี้จะร้องไห้เก่งแล้ว ยังเรื่องมากเสียด้วย

เอากะมันสิ 

"งั้นก็ไป " แอลผุดลุกจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว 
เร็วเสียจนคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งใจหายใจคว่ำ

"ปะ ปะ ไปไหนครับ " ฮักยอนถามตะกุกตะกัก พร้อมข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่น 

"ก็ไปอาบน้ำไง "

"ผมอาบคนเดียวไม่ได้ " ฮักยอนหลุบตามองพื้น ด้วยความรู้สึกม้วนอายที่กำลังก่อตัวอยู่ในท้อง กับสิ่งที่ตนพูดออกไป 


"ก็นี่ไง จะพาไปอาบอยู่นี่ไง " แอลพูดห้วนๆ "อาบพร้อมกันมันนี่แหละ จะได้หมดเรื่อง"

"ม มะ ไม่ได้ " ฮักยอนรีบปฏิเสธ ใบหน้าที่ว่าเห่อร้อนอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งทวีความร้อนมากขึ้น มากเสียจนฮักยอนคิดว่าตอนนี้นอกจากหน้าที่แดงแล้วร่างกายก็คงแดงเถือกเหมือนกัน

"อะไรของนาย จะให้อาบคนเดียวก็ไม่อาบ พอจะอาบด้วยก็ไม่ยอม สรุปจะอาบมั้ยห๊ะน้ำอะ จะอาบมั้ย " แอลฮึดฮัด น้ำเสียงดุเสียจนคนฟังก้มหน้าหนีด้วยความกลัว

"อะ อาบครับ แต่ " ฮักยอนพูดเบาๆคล้ายกำลังพูดกับตัวเอง "คุณไม่จำเป็นต้องลงมาอาบกับผมก็ได้ แค่นั่งเฝ้าก็พอ "

"หือ??? " คิ้วเรียวที่ขมวดกันเป็นปมยิ่งขมวดเเน่นขึ้น  "เมื่อกี้นายว่าไงนะ " แอลถามซ้ำอีกครั้งราวกับคำพูดเมื่อกี้ผ่านทะลุออกจากหูโดยไม่ได้ซึมซาบเข้าไปในตัวสมอง

"ผมอยากให้คุณมาเฝ้าตอนที่ผมอาบน้ำ " 

"พูดบ้าๆ "

"ไม่ได้บ้านะครับ ถ้าหากคุณไม่เฝ้าไว้ แล้วเกิดผมหมดสติขึ้นมา.."

"นายก็ตายไง "

ฮักยอนขบริมฝีปากไว้แน่นข่มความรู้สึกน้อยใจที่กำลังก่อตัว 



ความตายของผมไม่มีความหมายกับคุณเลยใช่มั้ย

สำหรับคุณแล้ว ผมตายก็ไม่เป็นไรสินะ

ก็แล้วทำไมเขาถึงต้องเจ็บปวด ก็ถูกแล้วหนิที่แอลจะไม่รู้สึกอะไร ก็ในเมื่อฮักยอนอยากให้แอลเป็นเฟลกเมทิก เป็นแวเรียลเหมือนกับเขา 



แกจะเรียกร้องอะไรอีก ห๊ะ!!!  ฮักยอนแกยังต้องการอะไรอีก ก็ดีแล้วหนิ ที่แอลไม่รู้สึกอะไรกับแก เพราะถ้าแอลมีความรู้สึก แกจะทำยังไง

จะรับมือไหวหรือ? 





















"ครับ ผมอาจตายได้ แล้วถ้าผมตาย ภารกิจของคุณก็จะล้มเหลว "

"นายกำลังขู่ฉันอยู่ ใช่มั้ย " 

"ผมเปล่าครับ แต่มันคือความจริง เป็นเงื่อนไขของภารกิจที่หัวหน้าคุณมอบหมายให้มาคุ้มครองผม " 

"ปากกล้าจริงนะ รู้งี้ปล่อยให้แอสซอยด์ฆ่าตายตั้งแต่แรกดีกว่า "

"คุณไม่ทำหรอก เพราะภารกิจก็คือภารกิจ " ฮักยอนเชิ่ดหน้าพูด "ผมมั่นใจว่า ถ้าภารกิจสำเร็จ ค่าตอบแทนคงสูงพอตัว พอที่ทำให้คุณยอมเสี่ยงชีวิตช่วยผมให้มีลมหายใจมาจนถึงตอนนี้ และจนกว่าภารกิจจะสำเร็จ "

"ก็จริง ถูกของนาย " แอลตอบรับง่ายๆ "ค่าหัวของนายมันสูงมากจนนายคาดไม่ถึงเลยหละ "

"งั้นก็ดีครับ ผมจะได้มั่นใจว่าต่อไปคุณจะดูแลผมให้ดี ให้คุ้มกับค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว " 

"แต่อย่ามั่นใจมากไปหละ ถึงฉันได้รับมอบหมายให้รักษาชีวิตนายด้วยค่าตอบแทนที่สูง แต่กลุ่มอื่นก็ให้ค่าตอบแทนสูงเหมือนกัน สำหรับภารกิจที่ตรงกันข้ามกับฉัน " 

"เอาชีวิตผมสินะ " ฮักยอนพูดขึ้นเรียบๆ แม้ว่าหัวใจจะกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว 

จะมีอะไรที่น่าสะพรึงกลัวมากกว่านี้อีกไหม ถูกคนที่มาคุ้มครองขู่เอาชีวิตอยู่แทบทุกลมหายใจเข้าออก แล้วไหนจะโดนหมายหัวเอาชีวิตจากแวเรียลที่ได้ชื่อว่าอันตรายที่สุดอีก 

ระวังคนไกลตัวยังไม่พอ ยังต้องมาระแวงคนที่ใกล้ตัวอีกต่างหาก 



"ท่าทางนายจะฮอตมากสิ ถึงขนาดมีคนอยากเอาชีวิตจนต้องไปจ้างวานพวกสวะแอสซอยด์ "

".............................."

"ทำไมไม่ตอบหละ ปากเก่งนักหนิ "

"................................"

"ไปปากเก่งใส่ใครเข้าหละ เขาถึงได้เกลียดจนอยากจะเอาชีวิต "

"ทุกคน...ฮึก " 

"มากขนาดนั้นเชียว " 

"ฮึก แพทลิททุกคนเกลียดผมทั้งนั้นแหละ ทุกคนเลย ฮึก " ฮักยอนสะอื้นฮัก น้ำตาหยดใสที่คลอหน่วยไหลรินอาบทั่วแก้มนวล 

เพราะเขาเป็นตัวกาลกิณี ใครๆถึงต้องการกำจัดเขาไปให้พ้นๆ 
ไม่แปลกใจสักนิด หากจะมีคนจ้างวานให้แอสซอยด์ตามล่าเอาชีวิต

ทุกคนเกลียดเขา ทั้งเมืองชิงชังฮักยอน และอยากให้ฮักยอนตายไปเร็วๆ 

"พูดเป็นเล่น ฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ " 

"มันเป็นความจริง ผมไม่ได้โกหก ทุกคนเกลียดผม อยากให้ผมตาย " ฮักยอนตอบเสียงดัง "เพราะผมเป็นคนฆ่าพ่อฆ่าแม่ไงหละ ..เด็กที่เกิดมาก็กระชากลมหายใจของผู้ให้กำเนิด ใครจะอยากให้มีชีวิตอยู่หละ โตมาได้เท่านี้ก็ถือว่าดีเท่าไหร่แล้ว ดีเท่าไหร่แล้ว " ท้ายประโยคน้ำเสียงของฮักยอนกลายเป็นกรีดร้อง

".........................."

"อยากฆ่าก็ฆ่าเลย ผมเองก็ไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหมือนกัน " ฮักยอนตัดพ้อทั้งน้ำตา 

"............................."

"ทำไมหละ ยืนเฉยอยู่ทำไม มาสิ มาฆ่าผม มาฆ่าผมที ฮืออออ "

"......................."

"ไม่ได้สินะ เพราะมันไม่ใช่ภารกิจของคุณหนิ  " 

"............................."

"งั้นผมจะทำมันเอง " 

ฮักยอนวิ่งตรงไปที่ลำธาร ขาทั้งสองข้างก้าวลงน้ำ ที่เพิ่มระดับความลึกขึ้นเรื่อยๆ แขนเล็กจ้วงไปข้างหน้าผสานกับการก้าวขาใต้น้ำที่ค่อนข้างจะทุลักทุเล 

แต่แล้วทุกอย่างก็ชะงัก เมื่อฮักยอนรู้สึกเหมือนตัวเองลอยหวือขึ้นเหนือน้ำ โดยใครคนหนึ่ง 

"ปล่อย " 
ฮักยอนดิ้นขลุกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งที่คล้องรอบเอวเขาจากด้านหลัง

ตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ 

ไม่เปิดโอกาสให้ได้เอ่ยถาม เจ้าของลำเเขนแกร่งที่เกี่ยวตวัดเอวคอดของฮักยอน ออกแรงฉุดลากร่างเล็กที่อยู่กลางลำธารให้ตามขึ้นมาบนฝั่งกับเขา

ฮักยอนดิ้นเร่าๆ แต่ไม่อาจทานทนเรี่ยวแรงมหาศาลได้ 

"ปล่อย!! คุณเองก็อยากให้ผมตายไม่ใช่หรือไง " ฮักยอนแกะมือที่กอดเอวเขาอยู่ตอนนี้ แต่ไร้ผล นอกจากจะแกะไม่ออกแล้ว ตอนนี้ยิ่งรัดแน่นขึ้น

"อยู่นิ่งๆ " แอลสั่งเสียงดัง

"ไม่ ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยสิ " ฮักยอนร้องโวยวาย 

"เงียบซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน "

"ฮึก จะช่วยไว้ทำไม ใครๆก็อยากให้ผมตายกันทั้งนั้น ฮึก " 

"หุบปาก แล้วก็เลิกทำตัวงี่เง่าสักที อย่าลืมภารกิจของนายสิ "

"ฮือออ ภารกิจบ้าบออะไรกัน " ฮักยอนเถียงทั้งน้ำตา "ไม่ใช่สักนิด นี่มันไม่ใช่ภารกิจ "

"................................"

"ฮึก ภารกิจเยียวยาอะไรกัน มันไม่มีอยู่จริงหรอก คนพวกนั้น พวกนั้นหน่ะ.... แค่อยากส่งให้ผมออกให้พ้นจากเมืองเท่านั้น " 

"......................................"

"เพราะพวกเขาเกลียดผม ไม่อยากเห็นหน้าผม แล้วก็อยากให้ผมโดนฆ่า ก็เลยส่งผมมาทำภารกิจเฮงซวยนี้ไงหละ  "

"นายจะยอมตายหรือไง "

"ใช่ ผมต้องตาย คนพวกนั้นถึงจะเลิกเกลียดผม " 

"แต่ฉันไม่ยอมให้นายตาย " 

แอลปล่อยมือจากเอวเล็กของฮักยอนให้เป็นอิสระ ก่อนจะใช้มือหมุนให้คนตัวเล็กกว่าหันหน้ามาทางเขา

มือหนาประคองหน้าสวยที่เปียกชื้นด้วยคราบน้ำตา ให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา 

แม้ในความมืดแอลก็รับรู้ว่าดวงตาคู่สวยนี้แดงกล่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก นิ้วเรียวยกขึ้นไปเกลี่ยคราบน้ำตาในส่วนที่กำลังทำท่าจะไหลออกมา 

"ถ้าฉันไม่อนุญาต นายห้ามตายเด็ดขาด " 

แอลดึงร่างของคนเล็กกว่าเข้ามากอด แขนทั้งสองเกี่ยวตวัดรอบตัวยิ่งเกี่ยวแน่นเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ว่าร่างกายนี้บอบบางนัก

     บางจนน่าใจหาย 

"ต่อไปนี้ชีวิตของนายเป็นของฉันแค่คนเดียว จำไว้ให้ดีหละ ชา ฮักยอน  "....















** 14 **
"ความลับของแอล ความลับของเฟลกเมทิก"
..........................................................................................................................




ฮักยอนตะลึงงันกับคำพูดที่เปล่งออกมาจากปากใครอีกคน 

     จากปากของคนที่ได้ชื่อว่าไร้หัวใจ 

          ากคนที่ฮักยอนคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้ยินคำพวกนี้ แม้มันจะไม่ใช่คำพูดที่หวานหู แต่ก็มีผลทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงระส่ำ

หมายความว่าไง ถ้าแอลไม่อนุญาต เขาก็ห้ามตาย
นี่เป็นคำสั่ง หรือ แค่คำพูดที่หลุดออกมาลอยๆ

ถึงจะเป็นแบบนั้นทำไมฮักยอนถึงอยากจะทำตามนัก เพราะอะไรหัวใจของฮักยอนถึงได้ยอมศิโรราบให้กับทุกคำพูด ทุกถ้อยคำที่ออกมาจากปากของชายผู้นี้ จากปากของแอล 

.
.
.
.
.
.
.
.
.

ผมเกิดความรู้สึก 

และเมื่อผมมีความรู้สึก มันจะไม่เป็นผลดีกับตัวผมเอง อันนี้ผมรู้ และหากยังไม่สามารถที่จะสะกดอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในตอนนี้ให้สงบลงแล้วหละก็  ผมก็จะเจ็บปวด 

อารมณ์ความรู้สึกเป็นสิ่งต้องห้าม หากมันเกิดขึ้นมา อาการเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในร่างกายก็จะปรากฏออกมา และสร้างความเสียหายให้กับร่างกายและดวงจิต

ยิ่งผมเกิดอารมณ์ความรู้สึกมากเท่าใด สติก็จะถูกกลไกบางอย่างเข้ามาควบคุมได้เร็วขึ้น

กลไกที่ว่าก็คือ BCC (Brain control center ) 
เราเรียกมันว่า มันสมองส่วนกลาง

ซีบีซีจะถูกฝังไว้ในตัวของเฟลกเมทิกทุกคน โดยจะเป็นตัวช่วยสำรองเมื่อพวกเราไม่สามารถควบคุมการเกิดอารมณ์ความรู้สึกได้

มันจะเข้ามามีบทบาทโดยการไปกดสมองส่วนหน้าของเจ้าของร่างกายเอาไว้ แล้วทำการแทรกแซงและเข้าควบคุมการทำงานของสมองให้เป็นไปตามที่บีซีซีถูกวางเอาไว้

เหมือนกับการปิดสวิตซ์จิตของตัวให้เพื่อให้สามารถซ่อมแซมส่วนที่เสียหายจากการเกิดถูกปล่อยให้เกิดความรู้สึก

ผลก็คือ ช่วงที่บีซีซีเข้ามา เจ้าของร่างจะจดจำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าช่วงนั้นตัวเองได้ทำอะไรลงไปบ้าง ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าของร่างจดจำเหตุการณ์ที่ทำให้หลุดการควบคุมนั่นเอง ซึ่งการเข้าควบคุมของบีซ๊ซีจะอยู่นานเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับการซ่อมแซมจิตใจของเจ้าของร่างเอง ถ้าไม่สามารถซ่อมแซมได้ ก็จะโดนบีซีซีครอบงำนานขึ้น ผลก็คือ คุณจะยิ่งสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง

บีซีซี ไม่เหมือนกับกลไกสมองทั่วไป มันถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ และจะทำงานและสั่งการตามหลักของการคำนวณคณิตศาสตร์ 

ภายในบีซีซี จะมีกลไกหนึ่งที่เรียกว่า Logistic L ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของบีซีซี โดย Logistic L จะทำการวิเคราะห์และประเมินผลได้ผลเสียของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยจะดูความคุ้มค่าของแรงที่เสียไปกับผลที่เกิดขึ้น หากมันคำนวณแล้วเห็นว่าคุ้มค่า ก็จะทำ แต่ถ้าประเมินแล้วเกิดผลเสียมากกว่าผลดี ก็จะไม่ทำ

อธิบายง่ายๆก็คือ สมมติว่าวันหนึ่งคุณเดินไปที่ไหนสักที่ แล้วระหว่างทางเจอคนกำลังโดนทำร้าย แล้วคุณก็เป็นคนเดียวที่สามารถจะช่วยได้ แต่เผอิญว่า Logistic L ประเมินความคุ้มค่าแล้วเห็นว่าไม่ควรช่วย ก็คือไม่ช่วย  ไม่ได้สนว่าคนทั่วไปจะมองว่าไร้มนุษยธรรม เพราะสิ่งที่มันสนมีเพียงเเค่ ความคุ้มทุนเท่านั้น



ผมเองก็ไม่รู้ว่าใครคือคนที่คิดค้นกลไกนี้ขึ้นมา และที่น่าหงุดหงิดใจไปมากกว่านั้นก็คือ ตอนนี้มันก็อยู่ข้างในตัวผมแล้ว และมันอยู่ข้างในตัวของพวกเราทุกคน ภายในตัวเฟลกเมทิก

ผมว่ามันคงคล้ายกับการวางเงื่อนไขทางจิต อันนี้ผมเดานะ จากที่โดนกับตัวเองนี่แหละ คือผมจะมีอาการคลื่นไส้ทุกทีที่ได้เจอรอยยิ้ม ไม่ว่าจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยิ้มอ่อนยิ้มกว้าง อาการคลื่นไส้อาเจียนก็จะรื้นขึ้นมาตรงคอแทบจะทันที

มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของจิตที่คอยกันไม่ให้มองว่ารอยยิ้มเป็นสิ่งที่ดี เพราะรอยยิ้มเป็นส่วนหนึ่งของอารมณ์ความรู้สึก เมื่อใดก็ตามที่เกิดความชื่นชมกับการเกิดรอยยิ้มแล้วหละก็ บีซีซีก็จะเข้ามามีบทบาท

ไม่เคยมีใครโดนบีซีซีครอบงำในเฟลกเมทิกมาก่อน เพราะพวกเรามีวิธีการฝึกจิตไม่ให้วอกแวกเเละเกิดอารมณ์ แต่การฝึกจิตไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะนอกจากจะต้องเจ็บตัวอย่างแสนสาหัสแล้ว คุณก็จะกลายเป็นคนที่เย็นชาที่หาใครเทียบไม่ติด

เงื่อนไขของการฝึกจิคก็คือ เมื่อใดที่เกิดความรู้สึกขึ้นมาในใจ  ร่างกายของคุณก็จะเจ็บปวด 
ดูเหมือนง่าย แต่กว่าจะวางเงื่อนไขพวกนี้ได้ ใช้เวลาไม่น้อยเลย คุณจะโดนทำให้เจ็บตัวอย่างเเสนสาหัสเพื่อให้ร่างกายจดจำความเจ็บปวดเหล่านี้ให้ดี เเละเมื่อจดจำความทรมานเหล่านี้แล้ว สมองก็จะเกิดการเรียนรู้ว่า หากเกิดความรู้สึกร่างกายจะเจ็บปวด แล้วมันก็จะหาทางเลี่ยงเพื่อไม่ให้ต้องเจ็บตัว นั่นก็คือ บังคับไม่ให้เกิดอารมณ์ความรู้สึกใดๆต่อสิ่งเร้า

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนี้ร่างกายของผมถึงได้ทรุดฮวบลงกับพื้น ก็เพราะว่าตอนนี้สมองผมรับรู้แล้วว่ากำลังเกิดความรู้สึก


กลไกการตอบสนองสำหรับผมก็คือ เส้นเลือดทุกเส้นในร่างกายเริ่มบีบตัวและพองตัวขึ้นทำให้เกิดความดันอัดแน่นขึ้นมาตรงขมับ เกิดแรงบีบรัดขยายวงกว้างทั่วศีรษะลามไปจนถึงลำตัวและข้อต่อต่างๆ กระบอกตาทั้งสองข้างโดนบีบรัดจนผมรู้สึกเหมือนกับว่าอีกไม่นานลูกตาทั้งสองข้างอาจจะกระเด็นจากเบ้าตา

"อืออ " ผมครางออกมาด้วยความเจ็บปวด ทั้งที่พยายามสะกัดกลั้นมันไว้สุดแรงแต่ก็ไม่อาจกลั้นเสียงเอาไว้ได้ 

"แอล คุณเป็นอะไร " 

มือเล็กประคองใบหน้าของแอลขึ้นมา ผลก็คือใบหน้าของอีกคนซีดเผือกไร้เลือดฝาด ดวงตาเรียวปิดแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนบริเวณขมับ 

น้ำตาของฮักยอนไหลออกมาราวเขื่อนแตก มันไม่ได้ถูกกระตุ้นจากอาการบาดเจ็บภายนอกหากแต่เป็นการเจ็บปวดจากภายใน เพราะแอลเจ็บปวดฮักยอนก็เลยเจ็บไปด้วย

"แอล คุณมองหน้าผมสิ ได้โปรด ขอร้องหละ ลืมตาทีเถอะ อย่าเป็นแบบนี้สิ "

"อือ อ๊ากกกก " ผมตะโกนลั่น ยิ่งฮักยอนสัมผัสตัวผมมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น

"แอล ฮือออ คุณอย่าเป็นอะไรนะ " ฮักยอนที่ประคองใบหน้าซีดของแอลไว้เปลี่ยนมาเป็นโอบกอดร่างหนาไว้แน่น เเขนเล็กทั้งสองข้างสอดเข้ากับเเผ่นหลังเปียกชื้นก่อนจะส่งกระเเสจิตเข้าไปโอบอุ้มความเจ็บปวดที่อยู่ภายในของอีกคนเอาไว้

"อึก " ฮักยอนขย้อนของเหลวสีแดงออกมา เมื่อพลังจิตของเขาได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ทรมานอย่างรุนแรงของแอล

รุนแรงเหลือเกิน ฮักยอนคิด

"ผมจะช่วยคุณเอง ไม่ต้องห่วงนะ คุณจะต้องปลอดภัย "

เปลือกตาคู่สวยปิดลงอีกครั้งและกระเเสจิตของตัวเองเข้าไปข้างในตัวของเเอล เขาเห็นกลุ่มก้อนความรู้สึกสีดำมหึมาที่ลอยเคลื่อนไปมา สีของมันดำเข้มจนฮักยอนหวั่นใจว่าเขาจะโอบอุ้มมันออกได้หมดหรือไม่

จิตของฮักยอนเป็นสีขาว ต่างกับจิตของแอลที่เป็นสีดำ หากจะเอาความทุกข์ทรมานนี้ออกจากใจของแอลแล้วหละก็ ฮักยอนต้องใช้จิตของตัวเองเเผ่ไปรอบๆจิตอันดำมืดนี่ ก่อนจะดึงมันออกมา 

ก็แปลว่า ถ้าฮักยอนดึงมันออกมาจากร่างของแอล มันก็จะตรงเข้ามาที่ร่างของเขาที่เป็นภาชนะทันที 

"อึก "
ด้วยแรงสะท้อนจากจิตมืดดำ  ทำให้ฮักยอนขย้อนของเหลวสีแดงออกมาอีกครั้ง

หากไม่รีบ ฮักยอนก็จะพ่ายแพ้  แอลจะเป็นอันตราย 

ฮักยอนทุ่มพลังกายให้กับพลังจิตของตัวเอง จิตสีขาวแผ่ปกคลุมจิตสีดำจนเกือบจะสามารถห่อหุ้มไว้ได้หมด แต่เรื่องมันมักจะไม่ง่าย เมื่อจิตสีดำเองก็พยายามต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้หลุดจากการโอบอุ้มของจิตสีขาว

แรงเฮือกสุดท้ายถูกปล่อยออกมาพร้อมกับกระชากจิตมืดของแอลออกมาจากร่าง แล้วพุ่งกระโจนเข้ามาภายในจิตสว่างของฮักยอนจนร่างเล็กสะดุ้งสุดแรง


คุณปลอดภัยแล้วนะครับ 

ฮักยอนก้มลงกระซิบใกล้ใบหน้าซีดขาว
ก่อนจะประคองศีรษะของอีกคนแล้วบรรจงวางมันลงกับพื้นอย่างแผ่วเบา 

ฮักยอนเฝ้ามองใบหน้าของคนไร้สติชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะจรดริมฝีปากนุ่มหยุ่นลงบนริมฝีปากบางของอีกคน พร้อมกับปล่อยให้ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปมาระหว่างริมฝีปากทั้งสอง

"ถ้าผมไม่อนุญาต คุณก็ห้ามตายเหมือนกัน " รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าของฮักยอน ก่อนที่เสื้อแขนยาวตัวใหญ่จะถูกถอดออกจากตัวและห่มมันลงกับร่างสูงที่นอนไร้สติ

" อากาศตอนดึกมันจะหนาว ห่มไว้นะครับ "

เพราะจิตแห่งความเจ็บปวดที่ฮักยอนดึงออกมา กลืนกินส่วนจิตสว่างของฮักยอนจนหมด ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่สามารถต้านทานความเจ็บที่พุ่งสูงและกระจายไปทั่วร่างกาย 

ร่างเล็กดิ้นพล่านลงกับพื้น และดิ้นเร่าๆไปมา ด้วยความเจ็บเหมือนเข็มนับล้านที่พุ่งเข้ามาแทงทะลุผ่านไปทั้งร่าง เจ็บจนไม่อาจจะหาคำมาบรรยายได้

น้ำตาหยดใสไหลพรากลงอาบแก้มทั้งสองเพราะไม่อาจทานทนกับความปวดร้าวที่กระหน่ำลงมาราวกับห่าฝนได้อีกต่อไป


.......อาาาาา ทำไมท้องฟ้าคืนนี้ถึงได้มืดนักนะ ......

















** 15 **
" บางสิ่งที่หายไป "
..........................................................................................................................................





"ฮักยอน เฮ้ ตื่นสิ "
ผมเขย่าร่างเล็กของคนที่นอนไร้สติข้างๆ   ใกล้กันมีคราบเลือดที่แห้งกรังตกอยู่เป็นหย่อมๆ  ไม่น่าจะใช่ของผม งั้นก็คงเป็นของเด็กที่นอนอยู่ มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ทำไมผมถึงตื่นมาแล้วจำอะไรที่เกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย

พยายามนึกจนปวดหัวก็ยังนึกไม่ออก หรือว่าเมื่อคืนจะโดนลอบทำร้าย แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมผมถึงไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองบาดเจ็บอะไรเลยหละ ไม่ได้รู้สึกปวดเนื้อปวดตัวจากการใช้กำลัง 

และถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมดก็คงต้องปลุกอีกคนขึ้นมาถามแล้วหละ

"ฉันบอกให้นายลืมตาขึ้นมา " ผมสั่ง  

และเหมือนว่าจะได้ผล เมื่อผมเห็นเปลือกตาสีเนื้อเริ่มขยับ ก่อนที่มันจะเปิดขึ้นให้เห็นดวงตากลมใสที่อยู่ข้างใน 

"พลั่ก " 

"โอ้ยยย  !!!"
ให้ตายเด็กนั่นมันผลักผม แล้วผลักแรงด้วยนะ เล่นซะหงายหลังเลย 


"เป็นบ้าอะไรของนาย " ผมถามฉุนๆ แต่ให้ตายเถอะ ผมนึกว่าเด็กนั่นจะมีสีหน้าสำนึกผิด แต่ไหง่มันยิ้มจ้าแบบนั้นส่งมาหละ ไม่แค่รอยยิ้มเท่านั้นนะ มือปลาหมึกก็ขยับเข้ามาจับตัวผมไปเสียทั่ว

     ไปเอาความกล้าแบบนี้มาจากไหนกัน 

ผมปัดมือของเด็กช่างสงสัยนั้นออกเร็วๆ 
"อย่ามาจับ "

"คุณปลอดภัยแล้ว .... ปลอดภัยแล้วจริงๆ บอกผมทีว่าผมไม่ได้ฝันไป " 

"พูดอะไรของนาย ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย " 

"เอ๋ ?? " ฮักยอนเลิกคิ้ว "คุณจำอะไรไม่ได้เลยหรอครับ "

"จำอะไร " ผมนึก แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก "หมายความว่าไง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น "

"ก็เมื่อวานเราทะเลาะกันนิดหน่อย " ฮักยอนถูนิ้วไปมาขณะที่เล่า 

"เรื่อง? " ผมพยายามนึก แล้วความทรงจำบางอย่างก็แล่นผ่านเข้ามา "อ้อ เรื่องอาบน้ำสินะ " ผมหรี่ตามองสำรวจร่างเล็กของอีกคน "แล้วนายก็ไม่ได้อาบน้ำหนิ "

"ก็ ก็ " ฮักยอนเริ่มอึกอัก 

"แค่ทะเลาะเเน่หรอ ทำไมถึงมีคราบเลือดพวกนี้เต็มไปหมดหละ " ผมถาม

"ก็หลังจากที่เราทะเลาะกัน "

"ฉันทำร้ายนาย? "

ฮักยอนส่ายหน้า 

"งั้นมีคนบุกเข้ามาทำร้าย? " 

เด็กนั่นส่ายหน้าอีกครั้ง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับความโศกเศร้าที่ฉายออกมาทางแววตา 
"คุณจำไม่ได้เลยหรอครับ "

ฟังเหมือนไม่ใช่คำถาม และมีบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในคำพูดเหล่านี้ด้วย 

"ฉันจำได้แค่ว่าฉันไล่ให้นายไปอาบน้ำ หลังจากนั้นมันก็ " พอผมลองนึก อาการปวดหัวก็จี๊ดเข้ามาในหัว จนต้องทุบขมับตัวเองสองสามทีเพื่อไล่ความเจ็บเหล่านี้ออกไปให้พ้น "แล้ว...ฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย "

แต่ผมรู้สึกถึงบางอย่างที่หายไป บางส่วนของความทรงจำที่ผมทำมันตกหล่น ถ้าให้เดานะ ต้องเป็นส่วนที่สำคัญเอามากๆ ไม่งั้นผมคงไม่รู้สึกค้างคาอยู่แบบนี้

เหมือนจิ้กซอว์ชิ้นสำคัญที่หล่นหาย และถ้าหาไม่เจอ ภาพก็จะไม่สมบูรณ์ 


"ช่างมันเถอะครับ ถ้าคุณจำมันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร " ฮักยอนรีบพูด เพราะสัมผัสพิเศษของเขารับรู้ถึงคลื่นความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากภายในร่างสูงของคนที่อยู่ตรงหน้า 

แม้พยายามข่มความน้อยใจเอาไว้ แต่ฮักยอนไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าเขารู้สึกผิดหวังที่อีกคนจำมันไม่ได้ ถึงมันจะไม่ใช่คำพูดที่หวานหูก็เถอะ

     ถ้าฉันไม่อนุญาต นายก็ห้ามตาย....

ก่อนหน้าที่แอลจะพูด เขาก็เหมือนคนที่กำลังลอยคออยู่กลางท้องทะเลที่เต็มไปด้วยเกลียวคลื่นที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่งให้หายไปพร้อมกับการสาดซัด แม้ว่าจะพยายามแหวกว่ายและตะเกียตะกายที่จะพาตัวเองเข้าฝั่งยังไงผลสุดท้ายก็ถูกคลื่นดูดกลับมายังกลางท้องทะเลเหมือนเดิม แล้วเมื่อเขาถอดใจและพร้อมที่จะตาย คำพูดของแอลก็เหมือนกับ เชือกเส้นใหญ่ที่เหวี่ยงลงมาให้เพื่อให้เขาใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพื่อที่จะพาตัวเองให้กลับขึ้นมาบนฝั่ง

เและเมื่อเขาเริ่มมีความหวังว่าตัวเองอาจจะรอด ชายคนที่สาวเชือกอยู่บนฝั่งก็ดันปล่อยมือ เหมือนกับสิ่งที่แอลทำอยู่ตอนนี้ ที่จำคำพวกนั้นไม่ได้


     มันไม่ยุติธรรมสักนิด มาให้ความหวังแต่สุดท้ายก็ดับมันลง ด้วยมือที่ยื่นมา












น้ำตา ผมเห็นหยดน้ำใสไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น คู่ที่มองมาทางผม ด้วยแววตาที่ตัดพ้อ

ผมควรจะต่อว่าจริงมั้ย แต่เปล่าเลยครั้งนี้ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น ร่างกายมันขยับไปเอง มันขยับเข้าไปหาเด็กคนที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้า แล้วรั้งร่างเล็กของเด็กคนนั้นเข้ามาสู่อ้อมกอด 

เสียงหัวใจเต้นดังตึกตักอยู่ในอก แต่ไม่ใช่หัวใจของผม

"หัวใจของนาย เต้นแรงจัง "

".............................."
ฮักยอนไม่ได้ตอบคำถามของผม มีเพียงมือร้อนๆที่ยกสอดเข้ามาระหว่างอกและออกแรงผลักเพื่อให้ผมปล่อย

ผมควรปล่อยใช่ไหม ถ้าเด็กนี่ไม่อยากให้ผมกอด ควรปล่อยถูกมั้ย? แล้วทำไมแขนผมถึงไม่ยอมคลายหละ ทำไมร่างกายของผมถึงต่อต้านที่การปล่อยให้เด็กฮักยอนเป็นอิสระ ทำไมแขนทั้งสองข้างถึงได้รัดแรงขึ้น ทำไมกัน?

"ปล่อยผมเถอะครับ ถ้าคุณไม่ปล่อยตอนนี้ จะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะครับ "
เหมือนจะเป็นคำขู่  แต่ผมไม่กลัวสักนิด

"........................"

"คุณแน่ใจนะครับ ที่จะทำแบบนี้ ผมเตือนแล้วนะ " หัวใจของฮักยอนเต้นแรงขึ้นที่พูดถ้อยคำเหล่านี้หลุดออกไป


ถ้าเกิดว่า แอลยอมปล่อย ฮักยอนจะยอมออกจากอ้อมกอดอบอุ่นนี้ได้หรือ ?

ไม่ได้แน่ เขามั่นใจยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

ต่อให้อีกคนพยายามผลักไสก็เถอะ เขาเชื่อว่าตัวเองจะต้องหาทางเพื่อที่จะได้เข้ามาอยู่ในอ้อมอกแกร่งนี้แน่ 

"ทำไมนายพูดมากจัง " 

"ผมจะถือว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นคำตอบนะครับ " 
ฮักยอนซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นอย่างรวดเร็ว สอดแขนทั้งสองข้างเข้าไปรัดเอวหนาไว้แน่น ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายอาจจะเปลี่ยนใจ จมูกซุกซนสูดดมกลิ่นกายที่น่าหลงไหลทั่วอกกว้างอย่างลืมตัว
     
     เปลี่ยนใจไม่ได้เเล้วนะครับ


ฮึ่มมมมม ผมครางต่ำๆในลำคอ แน่นเกินไปแล้ว

"นายกำลังจะทำให้ฉันหายใจไม่ออกนะ " ผมพูด ก่อนจะแตะมือลงที่ไหล่เเคบเล็กแล้วออกแรงผลักเบาๆ เพื่อให้ตัวเองไม่อึดอัดมากไปกว่านี้ 


เด็กนั่นเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าผมตาแป๋ว ก่อนจะหลบสายตาทันทีที่รู้ว่าผมก็กำลังจ้องอยู่เหมือนกัน ให้ตายเถอะ เด็กคนนี้ตัวร้อนชะมัด ตอนนี้ร่างกายของผมเหมือนจะโดนเผาอยู่ร่อมร่อ ผมควรจะถอยออกให้ห่างจากร่างกายเล็กที่ร้อนนี่เสียที 

 ไหง่ร่างกายของผมไม่ทำตามคำสั่ง   ไอ้ที่สั่งไม่ทำ ดันไปทำในสิ่งที่ไม่ได้สั่ง 

ไม่รู้ตัวเลยว่าผมขยับหน้าเข้ามาใกล้หน้าสวยอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่ มารู้อีกทีก็ตอนที่หน้าเกือบจะชิดกันอยู่แล้ว ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆของเด็กที่กำลังตกใจตื่นจนลูกตาแทบจะถลนออกมาเล่นข้างนอกเป่ารดแก้มของผมเบาๆ

ผลักฉันออกมาที ผมสั่งอยู่ในใจ อยากให้คนตรงหน้าทำอะไรสักอย่างที่จะดันตัวผมให้ออกห่าง ไม่ใช่มายืนนิ่งแข็งราวกับหุ่นขี้ผึ้งอยู่แบบนี้

ให้ตาย ตอนนี้ร่างกายไม่ยอมทำตามที่สมองผมสั่ง สักนิดมันก็ไม่ทำตาม ตายๆ

นอกจากจะไม่ถอยออกมาแล้ว มือไม้ของผมก็เริ่มอยู่ไม่สุข มันค่อยๆขยับเเละเคลื่อนตัวมาอยู่บนใบหน้าของเด็กฮักยอนเป็นที่เรียบร้อยอีกต่างหาก

มีแรงสะดุ้งน้อยๆจากใบหน้าสวยของอีกคน คงเพราะตกใจ ก็แล้วตกใจทำไมไม่ปัดมันออก แล้ว ...เฮ้ยย!! จะหลับตาทำไม อย่าหลับนะโว้ย....ลืมตาสิ... ลืมสิโว้ย.... ฮักยอนฉันสั่งให้นายลืมตา 

แล้วมือของผมที่ไม่ได้เกิดจากการสั่งการของผม เริ่มลูบไล้ไปมาทั่วโครงหน้าสวย ตั้งแต่ เปลือกตาสีเนื้อเนียน ไล่ลงมาตามสันจมูกเเละแก้มนิ่มทั้งสองข้าง นิ้วเลวเกลี่ยแก้มนวลสีแดงเรื่อไปมาก่อนจะไล่ต่ำมาหยุดที่กลีบปากสีสวย 

     อืมมม นุ่มจริงๆ 

อ้าวเฮ้ยยย!!! มันใช่เวลามาชื่นชมไหมหละเนี่ย ไม่ได้นะ จองแทคอุน แกต้องถอยออกมาแล้ว อย่านะโว้ย อย่าขยับหน้านะ ไม่นะ ม่ายยยย!!!

ผมดิ้นเร่าๆอยู่ในใจ เพราะนอกจากร่างกายจะทำอะไรไม่ได้เเล้ว หัวใจของผมก็เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วเหมือนกัน

     นี่เป็นสัญญาณของการเกิดความรู้สึก

และถ้าผมยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ที่กำลังเกิดขึ้นนี้ให้หายไปแล้วหละก็ ผมก็จะเจ็บปวด 


"อึกกก " ผมสะดุ้งเฮือก เพราะบางอย่างกำลังทิ่มแทงอยู่ภายในอก ผมคลายมือจากร่างเล็กแล้วกุมมันเข้ากับอกข้างซ้าย ที่ตอนนี้กำลังปวดหนึบๆ 


......."ถ้าฉันไม่อนุญาต นายห้ามตายเด็ดขาด " 

.................."ต่อไปนี้ชีวิตของนายเป็นของฉันแค่คนเดียว จำไว้ให้ดีหละ ชา ฮักยอน  "

"อื้ออออ " ผมทรุดฮวบลงกับพื้น คลื่นความทรงจำแล่นกลับเข้ามา บางอย่างที่ขาดหายไป มันกลับมาแล้ว 
จำได้เเล้ว ในที่สุดก็จำได้ มาพร้อมความเจ็บที่แสนทรมาน

" แอล คุณกำลังเจ็บปวด " เสียงของฮักยอนดังขึ้นมาในโสตประสาทของผม แต่ผมไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆออกมาได้ ทำได้แค่เพียงพยักหน้ารับแทนคำตอบของคำถาม

" เพราะผม " 

ผมส่ายหน้า ไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย ทำไมนายถึงชอบโทษตัวเองนักนะ 

" หลับตาสิครับ ผมจะช่วยเอง "

ผมหลับตาลง ก่อนจะสัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปากของตัวเอง มันหวานละมุนและอบอุ่นจนผมเกือบลืมหายใจ 

ความเจ็บปวดก่อนหน้าเหมือนกำลังจะสร่างซาหายไป เพียงแต่ว่ามันไม่เป็นแบบนั้นเสียทั้งหมด 

เมื่อความอบอุ่นได้หายไปจากสัมผัสของผม และถูกแทนที่ด้วยความหนาวเยือกเย็น เหมือนจิตของผมหลุดออกมาจากร่างแล้วลอยไปที่ไหนสักแห่งหนึ่ง ที่ๆมืดมิดและเหน็บหนาว ในนั่นผมเห็นโคร่งข่ายบางอย่างเชื่อมกันไปมาคล้ายกันกับใยแมงมุม เพียงแต่มันมีขนาดใหญ่กว่ามาก  ผมมองไม่เห็นปลายสุดของเครือข่ายนี้ แต่สิ่งที่ผมมองเห็นคือ ตรงกลางของสายใยนี้คือกลุ่มก้อนสีดำคล้ายก้อนเมฆขนาดใหญ่ที่คอยปล่อยคลื่นสีขาววิบวับไปตามเส้นใยนับล้านๆเส้น หรือนี่จะเป็น บีซีซี 

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็แสดงว่าจิตของพวกเราเฟลกเมทิกถูกเชื่อมโยงอยู่กับเจ้าบีซีซีใหญ่ยักษ์นี่อยู่ โดยมันจะทำตัวเป็นคลื่นตรวจสอบความรู้สึกที่เกิดขึ้นโดยดูจากสายใยแห่งจิตพวกนี้ 

แปลว่า มันจะรู้ทันทีหากใครบางคนเกิดความรู้สึก และไม่แน่ว่าแสงสีขาววิบวับที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ คือเจ้าบีซีซีที่จะเข้ามาควบคุมจิตที่อ่อนแอของผม 

ไม่นะ ผมไม่ยอมโดนควบคุมเด็ดขาด 

ถึงจะตั้งใจแบบนั้นก็ใช่ว่าจะทำได้ดั่งใจเสียเมื่อไหร่ จิตของผมแทบไม่ขยับ มันหยุดนิ่งราวกับมีใครจับหรือถ่วงยึดเอาไว้ เพราะที่นี้คือโลกแห่งจิตที่ถูกควบคุมโดยบีซีซี ไม่มีใครรอดพ้นไปได้ 

ผมควรยอมแพ้ และทำใจยอมรับผลของมัน โทษทัณฑ์ที่ผมสมควรจะได้รับเมื่อไม่สามารถกำจัดอารมณ์ความรู้สึกอันเป็นสิ่งต้องห้ามออกจากใจได้ สาสมแล้วที่ปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอ 





"แอล คุณอยู่ที่ไหน " 

ฮักยอนหรือ? ไม่จริงน่า ฮักยอนจะเข้ามาในนี้ได้ยังไง 

"คุณอยู่ตรงนั้นใช่ไหม เป็นคุณใช่มั้ย "

"..................................."

"ผมจะช่วยคุณเอง คุณต้องเข้มแข็ง " 

"อย่าทำแบบนี้ นายช่วยอะไรฉันไม่ได้ รีบกลับออกไปซะ นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะเข้ามา "

"ไม่ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมจะช่วยคุณเอง "

แม้แต่ในจิต เด็กนี่ก็ยังดื้อด้านเหมือนตอนเป็นคนไม่มีผิด

"ไม่ นายทำไม่ได้ บีซีซีไม่ใช่สิ่งที่นายจะต่อกรได้ "

"ผมไม่ยอมแพ้หรอก ต่อให้จิตของผมสูญสลายไป ผมก็จะช่วยคุณออกมาให้ได้ "

"อย่าทำแบบนี้ ขอร้องหละ "

"ผมจะไม่ยอมเป็นอะไรครับ เพราะถ้าคุณไม่อนุญาตผมก็จะไม่ตาย เพราะงั้น "

"............................."

"ถ้าผมไม่อนุญาต คุณก็ห้ามเป็นอะไร "........












To Be Continued
#ยังไม่แก้คำผิด


ตัดจบแบบนี้จะโดนรีดเดอร์เหยียบมั้ย??? คงไม่หรอกเนาะ หรือเปล่า? TT 

ฟิดแบ็คที่ผ่านมาดีเกินคาดเลย ฮืออออ ปลื้มม ต้องขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ช่วยสะท้อนความรู้สึกกลับคืนมานะคะ มีทั้งที่สงสารฮักยอนแล้วก็ด่าแทคอุน ฮ่าๆๆ อันนี้ไม่ว่ากัน เพราะไรท์เองก็หมั่นไส้พ่อพระเอกอยู่เหมือนกัน////เดี๊ยวสิ 

ไรท์ต้องขอโทษที่ทำให้ฮักยอนน่าสงสาร แต่เพราะนิยายหากไม่มีปมก็จะไม่สนุกถูกมั้ยหละคะ ส่วนที่พระเอกทำไมถึ
ได้เย็นชานัก หวังว่าตอนนี้จะเป็นคำตอบให้กับคำถามนี้นะคะ อิอิ





ที่จริงไรท์ทำแท็กใหม่ด้วยแหละ ชื่อแท็คว่า  #ฟิคแวเรียล  อันที่จริงทำไปก็ไม่มีใครแท็กมาหรอก ฮืออออออ เศร้าสลดดดดดดด
แต่ไรท์จะไม่ละทิ้งความหวัง หรือ? สมควรละทิ้งตั้งนานแล้ว งือออออ
จะว่าไงดีหละ ถ้าไม่มีคนแรกก็ไม่มีคนที่สองจริงมั้ย กิกิ นี่ไมได้บังคับเลยนะ แค่อยากให้รีดแท็กมาหาไรท์บ้างง่า สักคนก็ยังดี ฮ่าาาา

เอางี้ดีกว่า ถ้าเกิดว่ามีรีดเดอร์คนใดก็ตามที่ใจดีติดแท็กมา จะมาพูดคุย หรือว่าจะติชม ยกเว้นด่า อิอิ ไรท์สัญญาว่าตอนถัดไปจะมาไวขึ้นถัดจากวันที่รีดแท็กมา ดีมั้ย? อันนี้ล่อแล้วนะ กร๊ากกกกกกก

ท้ายที่สุดก็อย่าลืมกดคอมเมนต์กันด้วยนะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาและหลงกดเข้ามา :) :)


























 























































































 






















"




























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

337 ความคิดเห็น

  1. #281 ALittleKoKen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 01:43
    อห ยอมใจการอธิบายของไรต์ดูมีหลักการมีเหตุผลสุดยอดมากค่ะ กราวใจกับประโยคของฮัคยอนกับแอลมาก ถ้าฉันไม่อนุญาต นายห้ามตายเด็ดขาด อินสุดฟินสุดชอบบบบบบบบบบบบเขินๆๆๆ
    #281
    0
  2. #256 SS_nightmare34 (@SS_nightmare34) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 18:14
    คำพูดพี่แทคไม่หวานนะคะ แต่ทำไมอินี่เขิน ./////. พี่เอ็นนี่ดื้อจริงเชียววววว ฮืออออ อย่าเป็นอะไรทั้งคู่เลยนะ
    #256
    0
  3. #215 PETDA (@137-411) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2559 / 23:26
    พิเอ้นทะเลาะกะตังเองน่ารักมากกเลยยยย
    เห็นด้วยกะพิเอ็นอะไรซ่อนอยู่กันเเน่ นี่ก็งง
    นี่ก้ว่าพลอ.เป้นเเวเรียลนั้นเเหละ เเต่เรื่องความรู้สึกนี่สงสัยจริงงง
     
    เค้าจะอาบน่ำด้วยกันค่าาาาาาาาาาาาาา อ้าวไม่ได้เเล้วอะ
    อิพลอออออ.พูดเเบบนั้นได้ยังไง สมสารพิเอ็นอะT^T
    เเค่เจอคนในหมู่บ้านก็เเย่พออยู่เเล้ว ยังมาเจอคนที่รู้สึกดีด้วยพูดเเบบนี้อีก
    เป็นใครใครก็เสียใจทั้งนั้นเเหละ พิเอ็นอาาาอย่างตัดพ้อเเบบนี้สิ 
     
    อิพลออออออออออออ.ทำพิเอ็นร้องไห้อีกเเล้ว คำพูดพี่นี่มันคมมีดชัดๆอะ
    พิเอ็นโดนว่าเเบบนั้นก็ไม่เเปลกหรอกที่จะนึกถึงปมนั้นขึ้นมาอะ 
    อ้าวเฮ้ยยยยย พิเอ็นอย่าทำเเบบนั้นนนนนน ตายไม่ได้นะ
    อย่าฆ่าตัวตายนะ พลอ.ไปช่วยพิเอ็นเดี่ยวนี้เลย ความผิดพี่ทั้งหมดเลยเนี้ยยย
    อ้าววเกมพลิกผลักพิเอ็นออกมาตายเฉย อิคนเลวววววว เลวมากอะทั้งหมู่บ้านเลย
     
    "เเต่ฉันไม่ยอมให้นายตาย"มันคืออะไรรรรรรรร เมื่อกี้ยังว่าอยู่เลย อย่ามาตบหัวเเล้วลูบหลังนะ
    ไม่อนุญาติห้ามตามอีกตั้งหากกกกกกกกก กอดด้วยยยมันคนละอารมณ์กะะเมื่อกี้เลยนะ
    เพิ่งรู้ว่าบอบบางเรอะ น่าจะรู้ตังเเต่อุ้มครั้งนั้นเเล้วปะละ 
    ชีวิตนายเป้นของฉันนนนนนน // เเอ่กตายเเล้ว
     
    อ๊ากกกกกกกกเดาถูกด้วยอะ ถูกควบคุมจริงๆด้วย ตอนเเรกนึกว่าบิชอฟควบคุมที่ไหนได้BCC
    นี่เอง เเต่ก็ยังไม่ชอบบิชอฟอยู่ดี ถูกฝังด้วยยยยโอ๊ยยเส้นทางรักกะพิเอ็ยิ่งยากไปใหญ่เลย
    อือหือ พีคยิ่งกว่าเดาถูกก็ความร้ายกาจก็BCCนี่เเหละความทรงจำหายไปเนี้ยนะ ผลเสียชัดๆอะ
    ถึงจะเป้นกลไกลเพื่อปกต้องเฟลเมทิคก็เถอะ อาเจียนนั้นก็เพราะBCCนี่เองสินะ
    เเต่ละอย่างของBCCที่พลอ.บอกมาเนี้ยอยากฆ่าคนสร้างมันมากตอนนี้
     
    โอ๊ยยยยยพลอ.เกิดความรู้สึกกะพิเอ็นเเบบนี้ก็เเย่ยิ่งกว่าเดิมอะดิ ความทรงจำต้องหายเเน่ๆๆอะ ฮืออออT^T
    สงสารทั้งพลอ.ทั้งพิเอ็นเลยอาาา การเยียวยาของพิเอ้นนี่ก็ผลเสียพอกันนน
    รับรวมเจ็บปวดไปคนเดียวเเบบนั้นต้องเเย่เเน่ๆ 
     
    ความอ่อนโดยนของพิเอ็นนี่ยอมจริงๆ เป็นการจูบที่เจ็บปวดมากเลยอะ ถึงพิเอ็นจะช่วยพลอ.ได้
    เเต่ตัวเองก็เจ็บอะ ห้ามตามเหมือนกันอีกตั้งหาก พิเอ็นนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    เจ็บคนเดียวจริงๆๆด้วย ฮืออออออออออ
     
    นั้นๆๆๆตื่นมายังจะไปสั่งพิเอ็นอีกเค้าช่วยพี่ไว้นะ ความทรงจำหายไปเเล้วสินะ
    สงสารพิเอ็นอาาา ไม่รู้อะไรเลยอะ ฮือออเเล้วเมื่อไรจะรู้สักทีละเนี้ย
    ไม่เอาดราม่าเเล้วได้ไหมมมม ดีนะที่พลอ.ยังรู้สึกว่ามีอะไรหายไปนะ
    ตอนนี้พลอ.ต้องเป้นทุกอย่างของพิเอ็นไปเเล้วเเน่ๆ 
     
    ดราม่าไปเเล้วพลอ.ทำเเบบนั้นมันจะยิ่งส่งผลร้ายนะทั้งตัวพี่เองเเละพิเอ็น
    พลอ.ทะเลาะกะตัวเองน่ารักกกก คู่นี่ทะเลาะกะตัวเองเเล้วน่ารักทั้งคู่เลย
    เป็นจูบที่โคตเจ็บปวดอะ อ้าวเฮ้ยยยยจิตลอยไปไหนนน อย่าไปนะเฟ้ยยยยยย
    จิตทุกคนเชื่อมโยงกันหมดเลยยยยยอิBCCอิกลไกลไร้ประโยชน์!!![ประโยชน์มีนิดเดียว]
    เครียดมากกว่าเดิมไปอีกกก เเล้วพิเอ็นเข้ามาได้ยังไงอะ พิเอ็นดื้อมากเลยอะ
     
    ***นี่ยังอึ้งไม่หายที่ตัวเองเดาถูกอะ ไม่คิดว่าจะเดาถูกเเบบตรงขนาดนี่ พลอ.ยังโดนควบคุมขนาดนี้ไม่อยากคิดถึงฮยอกเลย
    เเต่นี่คิดว่าฮยอกเเปลกๆอะเหมือนจะโดนควบคุมโดนBCCอยู่ด้วยหรือเปล่า เเต่ทำไมตอนคำทำนายเหมือนมีความรู้สึกเลยอะ
    งง ไปหมดเเล้ววววว
    ****ที่เดาถูกตอนนี้ขอของขวัญได้ไหมฮะ // โดนตบ
     
     
     
    #215
    0
  4. #42 hoNey_BEEr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 07:46
    ตอนนี้เข้มข้นมาก เฉลยความลับของแอลแล้วก็ลุ้นกับฮัคยอนที่เข้าไปช่วย รอบแรกสำเร็จแต่ก็อาการสสาหัสขนาดนั้น แล้วหลังจากที่ไรท์ตัดจบไปจะเป็นยังไง ช่วยแอลถึงสองครั้งติดกันฮัคยอนจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย //แล้วก็วาปไปอ่านตอนต่อไป กิกิ
    #42
    0
  5. #38 ♡ベスト (@soul-za) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 20:44
    ทำไมอ่านแล้วอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง ฮือออ
    คนจะรักกันทำไมมันต้องทุลักทุเลขนาดนี้!!
    ตอนเถียงกันนี้น่ารักน่าเอ็นดูมากกกก 55555
    แต่พอพลอ.จะโดนอิสำนักข่าว(บีซีซี(?)เข้าคุมนี้อยากสบถด่า ถถถถ
    ตอนนี้ฮัคยอนสตรองมากช่วยอิพี่แบบตัวขาดดิ้น ฮืออออ
    ขอให้อิบีซีซีหายไปจากได้มั้ยคะ ? /เกาะขาไรท์ ??
    #38
    0
  6. #37 mymelody (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 00:50
    อ้ายยยย มันสนุกมาก เราชอบจริงๆเวลาสองคนนี้เค้าเถียงกัน มันน่ารักดี แอลดูเป็นคนขี้รำคาญส่วนฮักยอนก็ดื้อด้านน่ารัก ทำไมน่ารักน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้นะ สมกันจริงๆสองคนนี้ อ้าย แอลเกิดความรู้สึกแล้วอ่าา แล้วบีซีซีที่แสนน่ากลัวนั่นอีก ขัดความรักพระนางจริงๆ ตอนนี้ทำให้เข้าใจเฟลกเมทิกมากขึ้นแล้วล่ะ สงสารแอลกะฮักยอนจังเลย เนี่ยพอคอยมีฮักยอนช่วยแอลแบบเนี้ย รู้สึกอิ่มเอมใจ สองคนนี้ถ้าผ่านไปได้นี่คงผูกพันกันมาก มีโมเมนต์หวานๆเยอะขึ้นแล่วอาา อ่านไปเขินไป อิอิ เอาใจช่วยให้ทั้งสองผ่านอุปสรรคหนือเรื่องร้ายต่างๆไปให้ได้ เลิฟยู อัพเร็วๆน้าไรท์ เราติดเรื่องนี้มาก มันสนุกมาก ถูกใจเรามากเรารออ่านทุกวันเลย ส่วนแท็กนี่มันต้องทวิตใช่ป่าว แต่เราไม่ได้เล่นทวิตอ่า เราเล่นไม่เป็น เราเสียจายยยย รักไรท์นะ
    #37
    1
    • #37-1 mineyminmin (@mineyminmin) (จากตอนที่ 6)
      29 มิถุนายน 2559 / 09:04
      ไม่ได้เล่นก็ไม่เป็นไรคร่าา แค่รีดเม้นต์ไรท์ก็ดีใจมากกกกกกกกแล้วคร่าาาาาาา อยู่ด้วยกันไปนานๆนะคะ รักรีดเหมือนกานนนนน >//////<
      #37-1
  7. #36 PandaPhung (@agisen4869) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:13
    ตัดจบมีโกรธอ่ะค่ะ55555 นี่ว่าเรื่องตรงนี้ดูจะพีคกว่าที่เข้าป่ามาทั้งหมดเลย เหมือนปมเรื่องจริงๆ ทั้งคุยเรื่องอดีตของฮัคยอน การถูกควบคุมโดยBCC การจัดการมัน เรื่องกำลังดำเนินไป อยากให้จัดการปมได้เร็วๆ ถ้าดีกันรักกันจริงเมื่อไหร่ อย่าว่าแต่เป็นตัวถ่วงเลยค่ะ คนเราจะแข็งแกร่งมากขึ้นเมื่อมีสิ่งสำคัญต้องปกป้องนะเราว่า ดังนั้นไม่ต้องกลัวจะอ่อนแอลงค่ะแอล ไปค่ะ! ไปรักกัน5555
    #36
    1
    • #36-1 mineyminmin (@mineyminmin) (จากตอนที่ 6)
      29 มิถุนายน 2559 / 09:02
      แง้งงงงง รีดจะโกรธไรท์ได้ลงคอหรอค่ะ ทำตาปริบๆ อิอิ
      #36-1
  8. #35 Present'Mind (@07-mind-mee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:04
    ตอนนี้ฮักยอนโชว์พาวได้สุดจริงๆ ไรต์เตอร์บรรยายดีมากอ่ะ เราจินตนาการตามได้แบบไม่ติดขัดเลย ทั้งเรื่องจิตและข่ายบีบีซี ฮักยอนหนูโอเคไหมลูก กลัวจะเป็นอะไรไปซะก่อน พี่แทคเขาเพิ่งจะเริ่มต่อสู้กะเครื่องบ้าบอนั้นเองนะ แต่เป็นเราเราก็น้อยใจนะ ทำดีไปจนตัวเองกระอักเลือด แต่ตื่นมาคือมาถามว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นงี้? แต่เข้าใจเพราะเครื่ิองบีบีซีเฮงซวย 5555 สู้ไปด้วยกันนะตัวเล็กตัวโต เรานี้้เขาทวิตแทบไม่ทันเลยค่ะไรต์เตอร์ แหม่ะ ล่อขนาดนี้ไม่ไปไม่ได้ละค่ะ เม้นท์ยาวไปอี๊ก อย่ารำคาญเค้านะ 5555 ไฟต์ติ้งค้าไรต์เตอร์
    #35
    1
    • #35-1 mineyminmin (@mineyminmin) (จากตอนที่ 6)
      29 มิถุนายน 2559 / 09:01
      ไรท์นี่รีบเปิดทวิตรออ่านเลยนะเนี่ย คิกคิก
      ขอบคุณมากๆนะคะะะะะะะ >///<
      #35-1
  9. #33 Cin Sister (@-1cin1-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 20:11
    สรุปคือพี่แทคไม่ได้ไร้ความรู้สึกไปซะทีเดียวแต่เป็นเพราะเครื่องบีบีซีใช่ม่ะที่คอยควบคุมไว้ เฮ้ยใครเป็นคนประดิษฐ์ฟ่ะมาเก็บกลับไปดิ้ เค้าจะได้มีโมเม้นหวานๆกันมากกว่านี้หน่อย ฮักยอนอ่าใช้พลังรักษาถี่แบบนี้จะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยยยย
    #33
    1
    • #33-1 mineyminmin (@mineyminmin) (จากตอนที่ 6)
      29 มิถุนายน 2559 / 09:00
      ถูกต้องแล้วคร่าาาา พี่แทคก็มีหัวใจกระซิกๆ ///คิกคิก
      #33-1