[fic vixx] Maried for 20M (Wontaek)

ตอนที่ 10 : Day 6 : Nightdress

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

B
E
R
L
I
N
 









Nightdress



...



          แทคอุนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่วอนชิคมีท่าทีเปลี่ยนไป ไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะหัวใคร่เหมือนวันก่อนๆที่เราสามารถยื้อเวลาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้อีกวัน หมอนั่นนั่งหน้ายุ่งบนโซฟาตั้งแต่กลับเข้าห้อง

          แทคอุนสะบัดไล่ความสงสัยดังกล่าว พลางชงกาแฟแก้วโปรด 

          ลาเต้

          "วอนชิค เอากาเเฟไหม" แทคอุนร้องถาม ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นความเงียบ 

          ก็ได้

          เขากระดกลาเต้ลงคอ ยืนเอาสะโพกพิงอ่างล่างจาน ใช้ปลายนิ้วนวดคลึงขมับเมื่อรู้สึกปวดหัว เผลอเม้มปากเมื่อภาพตอนทำภารกิจฉายซ้ำราวกับหนังม้วนเดิม แก้มร้อนผ่าว ใจเต้นตึกตัก 

          บ้าจริง เลิกคิดได้เเล้ว

          แทคอุนเรียกสติของตัวเองโดยการตบเบาๆที่สองแก้ม โดยลืมไปเสียสนิทว่าอีกข้างมีเเก้วกาเเฟร้อนอยู่ด้วย "อ๊ะ ร้อน เพล้ง!!" แก้วหลุดมือและน้ำร้อนสีน้ำตาลราดรดท่อนขา เศษแก้วแตกกระจายและหนึ่งในนั้นบาดเข้าที่นิ้วเท้าของแทคอุน เลือดไหลซิบ 

          "บ้าเอ้ย!" เขาสบถและย่อตัวลงเศษซากความเสียหายโดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนวิ่งเข้ามา "เหวอ" ร้องลั่นด้วยถูกวอนชิคอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาว อารามตกใจทำให้แทคอุนเผลอวาดมือไปคล้องต้นคอของวอนชิคอัตโนมัติ เขาปิดปากเงียบและอยู่นิ่งให้อีกฝ่ายพาตัวเขาออกจากห้องครัวและวางลงบนโซฟา วอนชิคจับเท้าของแทคอุนที่มีแผลไปวางบนหัวเข่าของตัวเอง สำลีที่ชุบเเอลกอฮอล์จนชุ่มเเตะเบาๆ รอบแผล แต่ถึงกระนั้นความแสบก็เล่นงานจน      แทคอุนต้องกัดฟัน "ซี๊ด--"

          วอนชิคละความสนใจจากบาดแผล มองหน้าเขา ในดวงตาเรียวรีแทคอุนเห็นความสับสนวุ่นวายตีกันยุ่งกันไปหมด เขาเม้มปากเมื่อหนึ่งในความวุ่นวายนั้นคือความตำหนิ 

          "ทำไมไม่ระวัง" วอนชิคเอ็ด แทคอุนเชิ่ดหน้า หันไปอีกทาง เสียงถอนหายใจพรืดใหญ่ดังขึ้นจากวอนชิค ก่อนจะเจ็บแปล๊บที่แผล

          เอาคืนสินะ

          แทคอุนปั้นหน้านิ่ง ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่ควรเกิดกำลังชูป้ายประท้วง 

          วอนชิคเองเมื่อเห็นว่าเขาเงียบก็เลยเงียบตาม การทำเเผลไปด้วยความเรียบร้อย แต่โคตรอึดอัด ริมฝีปากล่างปวดหนึบเมื่อแทคอุนเอาเเต่ขบมันไว้ ยิ่งตอนที่ถูกทิ้งไว้ลำพังยิ่งกัดลงลึก 

          เข่าสองข้างหดชิดอกเมื่อวอนชิคหายเงียบไปหลังจากบอกว่าจะเอากล่องยาเข้าไปเก็บ ซุกไปหน้าเข้าระหว่างเข่าทั้งสอง สูดจมูกด้วยรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล พื้นโซฟายวบอยู่ไม่ไกล วอนชิคคงกลับมาแล้ว แต่แทคอุนไม่เงยหน้าขึ้น สะโพกกลายเป็นที่พักของมืออีกคน ความอบอุ่นที่โหยหาโอบรอบ บ่อน้ำตาแตกไม่มีชิ้นดี

          ตอนที่ถูกอุ้มไปนั่งบนตักแทคอุนขยำเสื้อของวอนชิคจนยับ กำปั้นน้อยทุบบนอกกว้างก่อนจะถูกมือใหญ่กดศีรษะจนจมหายไปกับมัน

          "ชู่ว เจ็บหรือเปล่า" วอนชิคเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง เขาสับสน กลัว กังวลไปเสียทุกอย่าง ความรู้สึกที่เอ่อล้นนับวันจะยิ่งชัดเจน

          เขาชอบคนที่กำลังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างไร้ข้อกังขา

          ชอบมากจนกลายเป็นความหวาดกลัว

          คอมเม้นต์นั้นตามหลอกหลอนเขา 

          จงฮยอน

          ข่าวลือว่าแทคอุนกับจงฮยอนเดทกันนั้นเซ็งเเซ่ แม้จะพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ยิ่งเขาอยู่ใกล้แทคอุนมากเท่าไหร่ก็อดกังวลไม่ได้ 

          ข่าวลือก็แค่ข่าวลือ 

          เขาปลอบใจตัวเอง กระชับอ้อมแขนเข้ามา เพื่อให้รู้ว่าตอนนี้แทคอุนยังอยู่กับเขา ยังเป็นของเขา แม้จะเป็นแค่เรื่องโกหกก็ตาม "ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า" 

          แทคอุนยุกยิกก่อนจะสอดมือคั่นกลางระหว่างเรา แรงผลักทำให้วอนชิคคลายอ้อมแขนออก ใบหน้าสวยเเหงนขึ้นมองเขา ขอบตาที่เคยเป็นสีเดียวกับใบหน้าช้ำเเดง คราบความเสียใจชัดยิ่ง มีดเล่มหนึ่งแทงลึกที่ก้อนเนื้อข้างซ้าย "อย่าร้องนะครับ" นิ้วชี้เกลี่ยไล่หยดน้ำสีใสออกจากเเพขนตางอน 

          "ฉันทำอะไรผิด" เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจดังขึ้น วินาทีต่อมาวอนชิคถึงได้เข้าใจว่าที่แทคอุนร้องไห้ไม่ใช่เพราะเจ็บแผล แต่เป็นเขาเอง

          เขาระบายยิ้มเมื่อคิดเข้าข้างตัวเองว่าอยู่ในสายตาของแทคอุน กดริมฝีปากลงบนกลีบปากของแทคอุน ขบเบาๆที่ริมฝีปากล่าง แล้วถอนตัวคืน แก้มกลมแดงระเรื่อ ตาก็เสมองไปทางอื่น 

          น่ารักจริงๆ

          "ไม่ ไม่ได้ทำอะไรผิด" วอนชิคตอบ 

          "งั้นทำไมนายถึงเอาแต่เงียบล่ะ ตั้งแต่จบเกมส์ จนกระทั่งตอนนี้" พูดเสร็จก็ก้มหน้าหนี น้ำตาพาลจะไหลอีกระลอก 

          "นั่นเป็นเพราะ.." ผมกลัวว่าผมจะตัดใจจากพี่ไม่ได้ กลัวว่าถ้าจบรายการนี้ไปผมจะไม่สามารถปล่อยพี่ไป ผมกลัว กลัวมากจริงๆ 

          "พูดให้จบสิ"

          "กลัวว่าพรุ่งนี้เราอาจจะไม่ชนะครับ"

          แทคอุนทำหน้าไม่เชื่อ "นายโกหก" 

          "ผมเปล่า" 

          "งั้นก็มองตาฉัน แล้วพูดมันอีกครั้งสิ ความกังวลของนายน่ะ"

          "ผม.."

          "นายมันก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่ง" แทคอุนว่า"ถ้าเรื่องแค่นี้นายยังไม่กล้ายอมรับ อื้อ" จูบหนักกดย้ำราวกับต้องการกลืนกินถ้อยคำที่เขากำลังจะเอื้อนเอ่ย แทคอุนกอบโกยอากาศเมื่อได้รับอิสระแต่แค่ชั่วคราวเท่านั้น วอนชิคไม่ปล่อยให้เขามีเวลาคิดสักนิด หมอนั่นจูบเขา จูบแล้วก็จูบ 

          "ใช่ ผมขี้ขลาด ที่จริงเห็นแก่ตัวด้วย" วอนชิคพูดขณะส่งมือเข้าลูบผิวกายนิ่ม แทคอุนเม้มปากไม่ต้องการให้เสียงของตนหลุดรอด พลางหลบเลี่ยงสายตาที่สื่อความหมายของวอนชิค 

          หัวใจเต้นแรงประหนึ่งวิ่งร้อยเมตร

          "รู้หรือเปล่า" วอนชิคกระซิบพร่าข้างใบหูของแทคอุน "ผมไม่อดทนหรอกนะ"

          "อ๊ะ" แทคอุนหลุดครางเมื่อวอนชิคงับใบหู เป็นการหยอกเย้าที่รุนเเรง เขาตื่นตัว สติน้อยลงเรื่อยๆ "ว วอนชิค"

          "เรียกอีกสิ เรียกชื่อผม ให้คนอื่นรู้สักทีว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของ" วอนชิคแหงนหน้ามองไปที่กล้อง ยกยิ้มมุมปากเมื่อคนใต้ร่างอ่อนระทวยด้วยมือของเขา

          ดูอยู่ใช่ไหมล่ะ ...รุ่นพี่





......





ทางบ้าน
ผู้ชม 1 "มึงๆๆ ฟหา่กดาห่กดวหกา่ดหก"
ผู้ชม 2 "แทคอุนโดนเขมือบอีกแล้ว ฮึ่ก ใจกู"
ผู้ชม 1 " วั้ยยยยยยย"
ผู้ชม 2 "ฮ่าๆ กูยอมใจมึงอะ แต่วอนชิคเเม่ง ยิ้มมุมปากนี่บั่บ โคตรพัง "
ผู้ชม 1 "เหมือนยิ้มให้ใครสักคนอะ แล้วยิ้มเเบบ มึงแพ้เเล้วไรงี้"
ผู้ชม 2 "เออใช่ นึกว่ามีแต่กูที่คิด"
ผู้ชม 1 "มึงว่าเขายิ้มให้ใคร"
ผู้ชม 2 "ไม่รู้ว่ะ จุดนี้ไม่สำคัญว่าวอนชิคอปยิ้มให้ใคร เพราะกูสนใจว่าหลังจากนี้พวกเขาจะทำไรกัน"
ผู้ชม 1 "เดี๋ยวๆ มึงต้องใจเย็นนะ"
ผู้ชม 2 "เย็นไม่ไหวแล้ว มึงดูแทคอุนสิ แม่งกูเป็นวอนชิคจะไม่ทน"
ผู้ชม 1 "จริงของมึง โคตรสงสารวอนชิคอปอะ"
ผู้ชม 2 "สงสาร? ทำไมวะ"
ผู้ชม 1 "ก็มึงดูสิ ต้องอดทนเเค่ไหนไม่ให้ฟัดแทคอุนของกูอะ คนห่าอะไรว่ะ น่าฟัดเช้าฟัดเย็น กูว่าถ้าไม่ติดว่ามีกล้องติดนะ วอนชิคอปคงจัดวันละหลายๆรอบ"
ผู้ชม 2 "กรี๊ดดด นึกภาพละฟิน"





ออนไลน์
ผู้ใช้ 1 : ร่อนการ์ดงานเเต่งเถอะค่ะ ฮึ่กกกก
ผู้ใช้ 2 : แล้วเราจะได้เห็นดีกัน
ผู้ใช้ 3 : ณ จุดนี้ กระผมได้ตายไปแล้วครับ เฮือกกก
ผู้ใช้ 4: แทคอุนลูกกกก หนูทำไมอ้อยคว่ำงี้ 
ผู้ใช้ 8: แทคอุนแม่มึงเป็นลมอีกเเล้วว่ะ เพลาๆหน่อย 
ผู้ใช้ 10: อาตี๋ อย่าให้เสียชื่อเตี่ยนะ ขอหลานชาย
ผู้ใช้ 6: แอบอิจเบาๆ แต่ทะเลาะไรกันป่าว คือตอนเเรกๆเห็นเงียบใส่กันไรงี้ 
ผู้ใช้ 7: คิดเหมือนกับผู้ใช้ 6 วอนชิคอ่ามีไรก็คุยกันนะ 
ผู้ใช้ 4: ตายรอบที่ล้านอะ กรี๊ดดดดด แม่คะ เขาอุ้มกันไปไหน ฮืออ กล้องแพลนไปเร็ว
ผู้ใช้ 12:  โคตรบาดตาบาดใจอะ 
ผู้ใช้ 13: ไหนว่าคบกับรุ่นพี่จงฮยอน ไหง่หวยออกที่วอนชิคได้ล่ะ #ครุ่นคิด
ผู้ใช้ 14: เฟคมากอะ ไม่ชอบ 
ผู้ใช้ 1 : ไม่พอใจก็ออกไปค่ะ ไม่ได้ขอให้อยู่ //ใครบางคนที่มีมากันเป็นฝูง






....







          "ประกวดชุดนอน!!!" ทั้ง14 คู่อุทานโดยพร้อมเพียงกันแม้จะไม่ได้ทำการนัดหมาย หนึ่งในนั้นคือวอนชิคเเละเเทคอุน 

          "ใช่ค่ะ บ่ายนี้เราจะทำการเดินแบบด้วยชุดนอนกัน" พีดีรายการเอ่ยทวนอีกครั้ง ใบหน้าขาวซีดของหล่อนระบายยิ้มราวกับสะใจที่เห็นใบหน้าของเราทั้งหมดตกใจ

          นั้นทำให้แทคอุนฉุนนิดหน่อย "เเล้วเกณฑ์การตัดสินล่ะ" 

          "ทางบ้านจะเป็นคนตัดสินค่ะ" หล่อนตอบ "คู่ไหนที่ได้คะแนนน้อยที่สุดก็ต้องเก็บกระเป๋าออกจากบ้าน"

          ทุกคนพยักหน้า ยกเว้นแทคอุนที่ยังคงทำหน้ายุ่ง แบบนี้โคตรไม่ยุติธรรม ขณะที่แทคอุนกำลังหัวเสียนิ้วของวอนชิคก็เกี่ยวนิ้วของเขา "ไม่เห็นต้องเครียด" 

          "มันไม่เเฟร์" แทคอุนขยับไปกระซิบ "แบบนี้คู่ที่มีแฟนคลับน้อยก็เสียเปรียบน่ะสิ"

          "ก็ใช่ แต่ผมไม่เห็นความจำเป็นที่พี่ต้องไปใส่ใจ"

          แทคอุนทำคางยื่น หยิกต้นเเขนวอนชิคหนึ่งที "ฉันไม่ชอบอะไรที่มันไม่ยุติธรรม"

          วอนชิคนึกเอ็นดูความเป็นคนดีของแทคอุนจนอดใจไม่ให้ส่งปลายจมูกลงกดแก้มของอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะงั้นเขาจึงจัดไปสองฟอดใหญ่ "มันไม่มีความยุติธรรมตั้งแต่ต้นเลยต่างหาก อย่าพึ่งไปห่วงคู่อื่นเลยครับ ผมว่านาทีเราต้องห่วงตัวเอง"

          แทคอุนทำท่าจะเถียงแต่เเล้วก็เลือกที่จะเงียบ เขายืนเป็นหลักให้วอนชิคกอดจนกระทั่งพีดีปล่อยให้เรากลับไปเตรียมตัว เมื่อเดินเข้าห้องแทคอุนก็ตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ค้นหาชุดนอนที่น่าจะพอนำออกไปสู้กับคนอื่นได้แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเพราะตัวเขานั้นไม่ใช่คนที่มีชุดนอนมากนัก ส่วนใหญ่ตอนอยู่บ้านแทคอุนก็นุ่งเสื้อยืดกับบ็อกเซอร์แล้วก็นอนเลย 

          เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง เอามือขึ้นกุมขมับพลางขบคิดหาทางออก วอนชิคตามเข้ามาหลังจากเเยกตัวไปดื่มน้ำ เจ้าตัวยืนทำหน้าตกใจเมื่อเห็นกองเสื้อผ้าที่กองรวมกันบนพื้น "พี่ค้นมันออกมาหรอ"

          แทคอุนพยักหน้า 

          วอนชิคหยิบเสื้อยืดสีเทาตัวหนึ่งขึ้นดู "นี่อย่าบอกนะว่าไอ้ที่นั่งหน้าเครียดเป็นเพราะเรื่องชุดนอน"

          ก็ใช่ไง 

          แทคอุนปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบ แล้วดูวอนชิคที่หยิบผ้าที่เขารื้อออกมาพับทีละตัวก่อนจะจับยัดเข้าที่เดิม "ชุดไหนก็ได้หมดแหละ" วอนชิคเอ่ยทำลายความเงียบ ลุกขึ้นแล้วนั่งช้อนหลังแทคอุน วางคางบนไหล่ที่เครียดแข็ง โอบรอบเข่าที่เจ้าตัวหดขึ้นชิดอก "พี่ใส่ชุดไหนก็น่ารักหมดสำหรับผม"

          แทคอุนใจเต้นอีกครั้ง เเรงขึ้นกว่าครั้งก่อน แก้มสองข้างเห่อร้อนจนไม่อาจซุกซ่อนรอยแดงที่กำลังเรื่ออยู่ในขณะนี้ได้ "หิวน้ำ" เขาดิ้นเพื่อให้วอนชิคคลายอ้อมเเขนด้วยไม่อยากถูกจับได้ว่ากำลังเขิน แต่เหมือนจะไม่รอดสายตาที่จับจ้องอยู่ไม่ห่าง วอนชิคใช้มือข้างขวาแตะที่ปลายคางของแทคอุน จับมันให้เชิ่ดขึ้น ขณะที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ แทคอุนหลับตา กลั้นหายใจ รอคอยสัมผัส ทว่ากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงลืมตาและพบว่าวอนชิคอมยิ้ม มันเป็นยิ้มขบขันซึ่งแทคอุนรู้สึกเสียหน้าเอามากๆ เขาออกแรงผลักวอนชิค ลุกหนีก่อนจะถูกคว้าตัวไว้ จูบแสนหวานประกบลงก่อนที่แทคอุนจะทันได้พ่นคำต่อว่าออกไป 

          เมื่อถอนริมฝีปากออกวอนชิคจึงได้เห็นว่าแทคอุนกำลังหน้าแดงเป็นลูกตำลึง เขากดใบหน้าน่ารักซุกอก ลูบเบาๆตรงเส้นผมที่นุ่มดุจไหมพรม "ที่จริงผมเกลียดเเคมเปญนี้มากๆ"

          "ทำไมล่ะ"

          "เพราะชุดนอนของพี่แต่ละชุดมันทำให้ผมสติแตก และผมหวงเกินกว่าจะให้คนอื่นเห็นพี่ในชุดนอนน่าฟัดนั้น"

          ให้ตายเถอะ หัวใจของแทคอุนทำงานหนักอีกแล้ว

          "นายหวงหรอ"

          "ใช่ หวงมาก " ปลายจมูกกดย้ำที่เส้นผมของแทคอุนอีกหลายต่อหลายครั้ง แต่ใช่ว่าสิ่งที่วอนชิคหวงจะทำให้เราทั้งคู่ยกเลิกภารกิจนี้ได้ เพราะท้ายที่สุดแล้วทั้งเขาแล้วก็วอนชิคต่างก็ต้องใส่ชุดเจ้าปัญหานั้นลงไปข้างล่างอยู่ดี และเพราะเหตุนี้เองคนที่ยืนข้างๆแทคอุนจึงเอาแต่ตีหน้าขรึมไม่พูดไม่จา ทั้งที่ชุดที่แทคอุนใส่นั้นมิดชิดชนิดว่านอนหน้าร้อนอาจมีสิทธิ์ตายได้เลย ซึ่งก็นั้นแหละขึ้นชื่อว่าชุดนอนมันก็ต้องบางเบาอยู่แล้ว และใช่ว่าแทคอุนจะไม่ป้องกันเสียหน่อย เขาสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นซับในอีกชั้น กระนั้นวอนชิคก็ยังคงทำหน้าไม่พอใจอยู่ดี ขณะที่เจ้าตัวสวมเสื้อยืดลายเป็ดน้อยสีฟ้ากับกางเกงวอร์มสีเทา มันดูน่ารักขัดกับน่าตาเอามากๆ "ยิ้มหน่อยสิ กล้องจับอยู่นะ" แทคอุนแอบกระซิบเมื่อคนข้างๆยังคงปั้นหน้าบอกบุญไม่รับ

          "ช่างสิ" วอนชิคตอบแบบไม่ใส่ใจพร้อมกับรั้งเอวเขาเข้าหาตัว หลังของแทคอุนเบียดเข้ากับอกของวอนชิคอย่างช่วยไม่ได้และนั่นทำให้เขาตั้งใช้ความอดทนอย่างมากที่จะไม่ให้สติหลุด

          พิธีกรสาวสวยเดินผ่านฉากออกมาพร้อมกับไมค์คู่ใจ หล่อนกล่าวทักทายท่านผู้ชมอย่างร่าเริงซึ่งแทคอุนยอมรับว่าหล่อนทำได้ดี บรรยากาศดูคึกครื้นทันทีที่ทีมงานเปิดเพลงที่มีบีทหนักๆ คลอไประหว่างการเดิน แทคอุนรู้สึกเหมือนถูกสายตาคู่หนึ่งมองไม่ห่าง และตามคาดเมื่อเขามองไปที่คู่ของกอน หมอนั่นก็ผงกหัวให้เขา อ้อมแขนของวอนชิคแน่นขึ้นราวกับเห็นว่าเขาถูกจับจ้อง ไม่นานร่างของแทคอุนก็ถูกจับให้ไปหลบอยู่ด้านหลังแทน

          "ผมไม่ชอบเลย" วอนชิคพึมพำ 

          "เดี๋ยวก็เสร็จ" แทคอุนปลอบด้วยคิดว่าเรื่องที่วอนชิคไม่ชอบคือเรื่องที่ต้องมาเดินแบบในชุดนอนนี้ 

          "ก่อนจะถึงตอนนั้นผมอาจจะได้ต่อยปากใครบางคน"

          "หืม" แทคอุนเบี่ยงตัวออกจากหลังวอนชิคพลางเเหงนหน้าขึ้นมองคนที่ทำหน้าเหมือนจะฆ่าคน เขาเเตะที่ท่อนแขนที่อัดแน่นด้วยไปด้วยมัดกล้าม "เป็นอะไรไป นายจะไปต่อยใคร"

          วอนชิคไม่ตอบ ทำเพียงแค่ดันหลังให้เขากลับไปหลบอยู่ที่เดิม แทคอุนเองก็ไม่อยากเซ้าซี้เพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะถึงคิวของตัวเอง 

          ขณะที่เดินๆอยู่ แทคอุนก็ทำพลาดโดยการสะดุดขาตัวเองจนเกือบคะมำไปกับพื้น โชคยังดีที่มีมือวอนชิคคว้าตัวไว้ได้ทัน "ข ขอโทษครับ" เขาเอ่ยแก่ทีมงานก่อนจะประคับประคองตัวเองให้เดินไปจนจบ โดยมีแรงพยุงจากคนข้างกายไม่ห่าง ที่จริงตอนสะดุดเมื่อกี้เหมือนข้อเท้าจะเเพลงด้วย 

          แทคอุนกัดฟันเมื่อทีมงานสั่งให้เราทั้งหมดเดินอีกรอบเป็นการจบรายการ ทันทีที่ก้าวขาความเจ็บก็ปล๊าบเข้ามาจนเผลอสูดปาก "ซี๊ด-- "

          "เจ็บหรอครับ" วอนชิคที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยเอ่ยถาม ร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้าในขณะเดียวกันกล้องก็จับมาที่เราทั้งคู่พอดี แทคอุนรีบบอกให้วอนชิคลุกขึ้นแต่หมอนั้นไม่ยอมฟังทั้งยังจับที่ข้อเท้าข้างที่เจ็บ "อ๊ะ" แทคอุนอุทานทันทีเพราะมันเจ็บเอามากๆ "ไปพักกันเถอะ" วอนชิคยืดตัวขึ้น ประคองเขาให้กลับห้องแต่แทคอุนห้ามไว้ก่อน 

          "ไม่ พี่ไหว"

          "ใครบอก" วอนชิคทำเสียงดุเมื่อเห็นว่าเขาเถียง

          "จริงนะ แค่นี้สบายมาก" แทคอุนปั้นหน้ายิ้มเเย้ม "น่านะ ใกล้จบรายการเเล้ว"

          "จะอยู่ให้ได้ใช่ไหม"

          "อืม"

          แม้ใจวอนชิคจะอยากจับคนอายุมากกว่าขึ้นพาดบ่าแล้วเดินกลับห้องใจจะขาด แต่ก็อดใจอ่อนให้กับใบหน้าออดอ้อนของแทคอุนเสียไม่ได้ "ก็ได้ๆ" 




#วอนแทคซาววัน






TBC
#ยังไม่แก้คำผิด





HBD Jung Taekwoon ย้อนหลังค่าา 
ขอให้เฮียมีความสุขมากๆนะคะ น่ารักน่าบีบแบบนี้ตลอดไป 
และตามสัญญาค่ะ วันเกิดเมนทั้งที่ไม่มีของแจกก็อัพฟิคนี้แหละ 
ตอนนี้ก็จะเป็นหวานเลี่ยนหน่อยๆ ฮ่าๆๆ
ฟัดเช้าฟัดเย็นแบบนี้ช้ำหมด 
ขอให้สนุกกับการอ่านค่าาาา




















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #169 Starlight_ice (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 07:15
    ฟัดกันทั้งวันเลยน้าาาาา
    #169
    0
  2. #136 ICE_Gang ‏ (@96963232) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 07:50
    สนุกมากฮ๊ะ
    #136
    0
  3. #126 `PRAKZPHENX ! (@trouble_k) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 10:55
    น่าร้ากกกก
    #126
    0
  4. #105 kam1846 (@kam1846) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:24
    อ่านรอบสองแล้วรู้สึกร่างกายอ่อนปวกเปียก5555มาต่อเร็วๆนะคะไรท์สู้ๆค้าา
    #105
    0
  5. #102 Aya1111 (@aya2964) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 15:15
    ขี้หวงเว่อวังมากจ้าาา
    #102
    0
  6. #101 Kapong pang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 21:34
    โอ้ยยยยยยย เขินแก้มแตก โคตรน่ารักอ่ะ ความคิดเห็นที่2 ของรุ่นพี่จงฮยอนสินะ รุ่นพี่อย่าหวังเลยต่อให้มีข่าวว่าเดทกันกะแทคอุนก็ตาม วอนชิคไม่แคร์ วอนชิคสู้ตาย ตอนนี้ขอจับแทคอึนฟัดเช้าฟัดเย็นไปก่อน
    #101
    0
  7. #100 wrttangmo (@wrttangmo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 23:05
    จงฮยอนนี่มีอะไรเกี่ยวข้องกะแทคอุน คือถ้าแทคอุนชอบนางหรือมีความสัมพันธ์กันก็คงชวนมารายการนี้แล้วไม่ชวนชิคแต่แรกหรอ แล้วเรื่องข่าวลือว่าเป็นแฟนกันเนี่ย ไม่ใช่เจ้าตัวปล่อยข่าวเองรึป่าว
    #100
    0
  8. #99 freammies (@thanmohf) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 21:07
    ฮือออออออ เขินนนนไปหมด
    จงฮยอนอะไรนั่นอย่าเข้ามาทำให้เรื่องวุ่นวายนะ ปล่อยให้เค้ารักกันไปเถอะ
    #99
    0
  9. #98 March_ST_LIGHT (@MarchMiko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 18:32
    ยังคงฟัดกันเช้าเย็น แอบอิจชิคจริงๆที่มีแทคอุนอยู่ข้างๆ แม้ไม่รู้ว่าจะยืนยาวแค่ไหน หรือหลงรักแทคอุนไปหมดใจรึยังก็อยากให้รู้ว่าตอนนี้พร้อมจะเคียงข้างและดูแลกัน รออ่านตอนต่อไปค่ะ ไรต์สู้ๆ
    #98
    0
  10. #97 kam1846 (@kam1846) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 18:18
    ถ้ารักกันก้บอกว่ารักสิโว้ยยยย????????
    #97
    0