[fic vixx] Maried for 20M (Wontaek)

ตอนที่ 4 : Special mission : Haunted House

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 ต.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 



Special Mission : Haunted House

 



 


 

 

          ทันทีที่กลับถึงห้องแทคอุนวิ่งตรงไปที่ห้องน้ำ ปิดล็อคลงกลอนจากนั้นก็สไลด์ตัวเองลงไปกอดเข่ากับพื้น นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะเดียวกันหัวใจที่ก็เต้นระทึกไม่หยุดหย่อน

 

          หยุดเต้นสักทีเถอะ มันเหนื่อยนะรู้ไหม

 

          เขาไม่ได้รู้สึกไม่ดีนะ แต่มันแค่ ยังไงล่ะ คือแค่ตกใจ มันเหนือความคาดหมายนิดหน่อยตรงที่ริมฝีปากของเราทั้งคู่แตะกันโดยไม่มีกระดาษอย่างที่ควรจะเป็น

 

          อกของแทคอุนตอนนั้นแทบระเบิด แก้มก็ร้อนผ่าวจนไม่อาจซุกซ่อนรอยริ้วสีแดงน่าอายเอาไว้ได้ มิหนำซ้ำกล้องก็เต็มไปหมด แทคอุนจึงก้มหน้าหนีกล้องพลางขบคิดหาทางออกและจังหวะนั้นเองวอนชิคก็คว้าตัวเขาเข้าไปกอด

 

          อบอุ่น

 

          ปลอดภัย

 

          ความรู้สึกเหล่านี้แผ่ซ่านจนแทคอุนเผลอตัวซุกหน้าเข้าหาอกอุ่น เขาปล่อยให้อีกคนพาตัวเขาออกมาเพราะถ้าหากจะรอให้เขาคิดออกเดาว่าเขาคงต้องทำภารกิจนั้นอีกเป็นสิบสิบรอบ

 

          แทคอุนน่ะไม่เก่งเรื่องการรับมือสถานการณ์แบบนี้เลย แต่วอนชิคน่ะต่างออกไป หมอนั้นดูไม่ได้เกร็ง ไม่ตื่นกล้อง และแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างไร้ที่ติ

 

          บางทีนี่อาจจะเป็นความโชคดีของแทคอุนก็ได้นะ แม้ว่าจะต้องเสียไปสี่สิบเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ

 

          “ก็อกๆ แทคอุน เป็นไงบ้าง” วอนชิคเคาะประตูเรียก แต่เดี๋ยวก่อนนะ คำนำหน้าชื่อเขาไปไหน

 

          “ฉันเป็นพี่นายนะ” แทคอุนตะโกนข้ามประตู ได้ยินเสียงหัวเราะอารมณ์ดีของวอนชิคดังลอดเข้ามา “ขำอะไร”

 

          “ใครเขาเรียกแฟนตัวเองว่าพี่กันล่ะ”

          “แต่เรา” แทคอุนเกือบจะพลั้งปาก แต่โชคดีที่คิดขึ้นได้ก่อน ไม่งั้นล่ะก็แย่แน่ คนที่กำลังดูเราอยู่ตอนนี้อาจจะได้ยินอะไรที่ไม่ควรจะได้ยิน แถมเป็นเรื่องหลอกลวงอีก “แต่ฉันอายุมากกว่านายนะ ควรจะเรียกพี่สิ” เขาไขลูกบิดเพื่อออกมาเผชิญหน้ากับวอนชิค อีกฝ่ายพิงตัวเองกับผนังห้อง มองเขาด้วยสายตาเอ็นดู

 

          “ก็ผมไม่เรียกอะ”

 

          แทคอุนถลึงตาใส่ “เออ แล้วแต่เลย” เขาเดินผ่านไปที่ห้องนอน โดยมีอีกคนเดินตาม วอนชิคทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ก่อนจะถือโอกาสที่แทคอุนไม่ได้ตั้งตัวพาดแขนลงบนหน้าขาของเขา ใจแทคอุนอยากจะจับมันออก แต่กล้องจับอยู่

 

          วอนชิคเอียงหน้าขึ้นมองเขา สายตาที่แทคอุนอ่านไม่ออกนั้นทำให้หัวใจของแทคอุนสั่นไหวอีกครั้ง “มองอะไร” เขาเอ่ย และหยิบหนังสือขึ้นอ่านด้วยไม่สามารถทานทนต่อสายตาของวอนชิคที่มองตนได้

 

          วอนชิคเหยียดกายอย่างสบายอารมณ์จนกลืนกินพื้นเตียงไปกว่าครึ่ง แขนที่วางอยู่บนขาเลื่อนขึ้นบนเอวจากนั้นแรงมหาศาลก็ดึงแทคอุนให้ขยับเข้าใกล้คนนอนยิ้มอยู่ วอนชิควางคางบนตักของแทคอุนราวกับทำเป็นประจำ ส่วนคนที่ถูกทำให้เป็นที่วางคางนั้นตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก “มองไม่ได้หรอครับ”

 

          “ก ก็เปล่า” เขาตอบตะกุกตะกัก และพยายามหันเหความสนใจไปที่หนังสือหน้าเดิมที่ผ่านมาแล้วหลายนาที “แค่มันไม่ชิน”

 

          วอนชิคลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงหัวเตียง เข่าข้างหนึ่งชันขึ้น ส่วนอีกข้างเหยียดยาว “ผมจะทำให้ชินเอง”

 

          แทคอุนไม่ตอบ ก้มหน้าก้มตาอ่านประโยคเดิมให้จบ ให้ตายสิ เขาตาลายหรือไงที่อ่านประโยคนี้ไม่จบสักที

 

          “พี่ว่าเย็นนี้เราจะได้ออกจากบ้านหลังนี้ไหม”

 

          คำถามนี้ดึงความสนใจของแทคอุนออกจากหนังสือทันที เขาวางมันกลับที่เก่า ถอนหายใจ และหมุนตัวไปหาวอนชิค “ไม่รู้สิ แต่นายทำดีที่สุดแล้ว พี่ต่างหากทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง”

 

          วอนชิคยังไม่ตอบในทันทีด้วยเห็นความรู้สึกผิดของคนอายุมากกว่า “พี่เองก็ทำเต็มที่แล้วเหมือนกันแหละ”

 

          “ไม่ต้องมาปลอบใจฉันหรอก” แทคอุนกระพริบตาเร็วๆเพื่อไม่ให้น้ำหยดหนึ่งกลิ้งลงมา “ฉันรู้ตัวหรอกว่าเป็นภาระของนายน่ะ”

 

          วอนชิคหัวเราะ จากนั้นก็ยื่นมือมาแตะที่แก้มของแทคอุน นิ้วชี้ยาวเกลี่ยแก้มนุ่มไปมาอย่างเคลิบเคลิ้ม “ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงเห็นด้วยกับคำพูดของพี่แหละ แต่ตอนนี้ผมกลับไม่คิดงั้น”

 

          ปัดมือนี้ออกสิ แทคอุนปัดมันออก

          แต่ร่างกายของแทคอุนดันไม่ฟัง “ทำไมล่ะ”

          “แล้วพี่จะรู้เอง” วอนชิคตัดใจชักมือกลับด้วยกลัวว่าจะห้ามตัวเองไม่ให้โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีกคนได้ ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งร้อนรุ่ม ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งอยากเป็นเจ้าของ

 

          ทั้งที่จริงแล้วไม่มีสิทธิ์อะไรสักอย่าง

 

          ทุกวันนี้ก็ฉวยโอกาสทำตามใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เขาจะไม่ให้มันเกินเลยไปมากกว่านี้อีก ไม่ใช่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียหาย เปล่าเลย วอนชิคน่ะเห็นแก่ตัวจะตาย ที่เขากลัวคือกลัวตัวเองจะดึงความรู้สึกตัวเองกลับมาไม่ได้ต่างหาก

 

          “พูดจาเข้าใจยากจริง” แทคอุนบ่นพึมพำ

 

          “พักหน่อยไหมครับ อีกนานกว่าจะถึงเวลาขึ้นเขียง” วอนชิคตบมือลงข้างๆตัวเอง

          “ไม่ล่ะ พี่หิว ว่าจะออกไปหาอะไรกินสักหน่อย” แทคอุนทำท่าจะลุก แต่แล้วก็เปลี่ยนใจทิ้งตัวลงนอนข้างวอนชิคแทน “ที่จริงก็ง่วงด้วยนิดนึง” เขาพลิกตัวไปอีกด้าน

 

          “ไว้ตื่นค่อยไปกินด้วยกันนะครับ” วอนชิคเอนตัวลงนอน เขาตะแคงตัวเองไปทางเดียวกันกับแทคอุน มองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาจะทำยังไงดีเมื่อแขนไม่รักดีของตัวเองยื่นไปแตะที่ช่วงเอวของแทคอุนเข้าให้แล้ว มีแรงสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะสงบลง วอนชิคขยับเข้าไปใกล้อีก ใกล้จนระยะห่างระหว่างเราทั้งคู่ไม่เหลือ กลิ่นหอมของแชมพู ของครีมอาบน้ำ ของครีมบำรุงผิวกรุ่นอยู่ปลายจมูก มันผสมกันได้อย่างลงตัว และเป็นกลิ่นที่เขายกให้เป็นกลิ่นโปรดเป็นที่เรียบร้อย

 

          ตอนแรกวอนชิคคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับเพราะเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดังมาก แต่กลายเป็นว่าไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

 

....

 

 

ทางบ้าน

ผู้ชม 1 ”มึงงงง กูจะตายแล้ว(แคปรูปส่งไปในแชทเพื่อน)”

ผู้ชม 2  “อหหหห ฉากจุ๊บกันกูตายอะมึง” คนพูดยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเอง บิดตัวประหนึ่งเป็นคนถูกจูบเอง

ผู้ชม 1 “กูตายตอนที่วอนชิคอปป้ากระชากแทคอุนนี่เข้ามากอดอะ โคตรนัมจา กูอยากได้เขา

ผู้ชม 2 “เออตอนนั้นมันโคตรใช่ โคตรแฟนอะ แต่แทคอุนเหมือนตกใจมากไปอะ เหมือนไม่เคยจูบกัน

ผู้ชม 1 “ พูดไรของมึงเนี่ย เขาเป็นแฟนกันนะ ก็ต้องเคยแหละ

ผู้ชม 2 “ก็ใช่ แต่บั่บ บางทีมันก็ดูขัดตาอะ เหมือนไม่ใช่แฟนกัน

ผู้ชม 1 “โคนันหรอมึง เอาตาไหนดู”

ผู้ชม 2 “ฮ่าๆ กูคงคิดไปเองแหละ

ผู้ชม 1 “ถ้ามึงยังไม่ชัวร์งั้นดูนี่ (ยื่นโทรศัพท์ที่กำลังฉายภาพคนสองคนนอนกอดกันบนเตียง)

ผู้ชม 2 “อรั้ยยยยยย เขานอนกอดกันแหละแก

ผู้ชม 1 “แหง่ดิ แฟนกันก็ต้องนอนกอดกันอยู่ละ แล้วส่วนที่แทคอุนตกใจกูว่าเป็นเพราะเขาไม่ชินกล้องไง เป็นมึงไม่อายหรอมาจูบกันกับแฟนหน้ากล้อง แถมถ่ายทอดสดอีก

ผู้ชม 2 พยักหน้าคล้อยตาม “ก็จริงอย่างมึงว่าว่ะ สงสัยกูจะคิดมาก”

ผู้ชม 1 “ใช่ไง มึงอะคิดมาก แล้วนี่ยังไง จะเปลี่ยนไปเชียร์คู่อื่น?”

ผู้ชม 2 “บ้าสิ กูสแตนด์วอนแทคโว้ย อยากเห็นเขาได้กัน วั้ยๆๆ “

ผู้ชม 1 “กามมากอะมึง แต่กูก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง ฮ่าๆๆ”

ผู้ชม 2 “กูชอบคนชื่อแทคอุนอะ น่ารักดี”

ผู้ชม 1“ส่วนกูชอบวอนชิคอปป้าว่ะ หล่อ เท่ห์ พ่อของลูก”

ผู้ชม 2 “ดึงสติหน่อยมึง เมียเขาก็นอนอยู่ตรงนั้นมั้ย มึงยังจะกล้า”

ผู้ชม 1 “ฮ่าๆ กูล้อเล่นหรอก ใครจะไปกล้าแย่งมาล่ะ”

ผู้ชม 2 “ดีมาก เดี๋ยวกูส่งลิงค์ลงกลุ่มอีกก่อน”

ผู้ชม 1 “เคร เดี๋ยวกูส่งลงกรุ๊ปไลน์ด้วยเหมือนกัน”

 

 

 

….

 

 

 

 

          ดูเหมือนว่าทั้งแทคอุนและวอนชิคจะแต้มบุญเยอะเพราะเมื่อประกาศคู่ที่ต้องออกจากบ้านเป็นคู่แรกนั้นไม่ใช่คู่ของเขา

 

          เป็นคู่ของชายหญิงคู่หนึ่ง ทั้งคู่ดูเสียใจแต่ก็เข้มแข็ง เขาทั้งสองโบกมือลาเราทุกคน จากนั้นมิชชันที่คาดไม่ถึงก็แจกจ่ายแก่คู่ที่เหลือ

          “อะไรกัน” ชายคนหนึ่งท้วงขึ้นเมื่ออ่านข้อความด้านใน “บ้านผีสิงหรอ”

          สตาร์ฟพยักหน้าและให้เวลาพวกเราไปเตรียมตัว วอนชิคกับแทคอุนเดินกลับเข้าห้อง จากนั้นก็หันหลังให้กัน

 

          บ้านผีสิง

 

          โอ้ งานทัศนศึกษาก็มา

 

          “ไม่ต้องกลัวนะครับ” วอนชิคเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างเราทั้งสอง แทคอุนขมวดคิ้วกับคำพูดนั้นแต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร

 

          “อืม” เขามองนาฬิกาบนหัวเตียง ตอนนี้พึ่งจะทุ่มนึง “หิวข้าวอะ นายเอาอะไรไหมเดี๋ยวฉันจะไปทำมาให้”

 

          “เดี๋ยวผมไปช่วย”

 

          “ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันทำเผื่อ”

          “ก็จะช่วยอะ” วอนชิคยืนกรานหนักแน่นจนแทคอุนค้านไม่ได้

 

          “เออ ช่วยก็ช่วย”

 

          เมนูง่ายๆ อย่างข้าวไข่เจียวนั้นกินเวลาไปนานเกือบชั่วโมง นั้นไม่ใช่เพราะว่าใช้เวลาในการทอดนานหรอกนะ แต่เพราะวอนชิคดันอย่างเพิ่มนู้นเติมนี้ลงไปจนท้ายที่สุดไข่เจียวทรงเครื่องอย่างเยอะของเราทั้งคู่ก็กระชากหัวตัวเองลงถังขยะ แทคอุนบ่นมันด้วยเสียดายไข่ ส่วนคนโดนบ่นน่ะหรอ หัวเราะชอบใจที่เห็นเขาหน้ายับ สนุกมากไหมมึง

 

          แทคอุนวางจานไข่เจียวลงบนโต๊ะ จัดการในส่วนของตัวเองจนอิ่มก่อนจะเก็บจานมาล้าง

          “ทำไมรีบจังล่ะครับ”

          “พูดอย่างกะมีเวลาเหลือเยอะนักหนิ”

          “เหลือเฟือน่า”

          “หรออออ เอามานี้เลย” แทคอุนคว้าจานในมือของวอนชิคมาล้าง “ไปเตรียมของเลย เดี๋ยวฉันตามขึ้นไป”

          “สั่งจริง”

          “แล้วนายทำตามไหมล่ะ”

          “ไปเดี๋ยวนี้แหละค้าบ”

          คล้อยหลังตัวป่วนแทคอุนก็ลอบถอนหายใจ ห่าเอ้ย ตอนวอนชิคมายืนช้อนข้างหลังนั้นเขาแทบลืมหายใจ

 

          เป็นห่าอะไรวะ

 

 

….

 

 

          บ้านผีสิงที่ว่านั้นเป็นบ้านผีสิงที่อยู่ในสวนสนุกแห่งหนึ่งในโซล เขาได้ยินเสียงร้องโหวกเหวกจากข้างในจนสะดุ้งหลายครั้ง พวกผู้หญิงส่งเสียงกรี๊ดและเกาะแฟนของหล่อนแน่น บางคู่คือแทบจะรวมร่างกัน

          แทคอุนหน้าร้อนอีกครั้งเมื่อสตาร์ฟสั่งให้พวกเราให้กำลังใจกันและกัน แน่นอนว่าคู่อื่นเลือกการจุมพิตมากกว่าจะกอดกันเหมือนอย่างเขากับวอนชิคทำ

          พวกเราได้กล้องวิดีโอกันคู่ละตัว และมีทีมงานตามด้วยอีกสามคน เมื่อจับฉลากเลือกผู้โชคดีเข้าไปสัมผัสความน่ากลัวก่อนใครนั้น วอนชิคกับแทคอุนดันมือแม่นและได้เข้าเป็นคู่แรก

          วอนชิคหมุนกล้องเข้าหาตัว ก่อนจะกล่าวทักทาย “สวัสดีครับ วอนชิคครับ ข้างผมคือแทคอุนแฟนผมเอง” แทคอุนฉีกยิ้ม “คุณแทคอุนกลัวใช่ไหมล่ะครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ถ้ากลัวก็แค่เกาะแขนผมไว้แน่นๆ รับรองว่าจะหายกลัวทันที”

          แทคอุนนึกอยากจะกลอกตาเป็นเลขแปดใจจะขาดแต่ทำได้แค่ส่งยิ้มเห่ยๆให้กล้อง “คุณวอนชิคดูไม่กลัวเลยนะครับ” แทคอุนพูดขึ้นบ้าง ส่วนคนถูกถามน่ะหรอ หัวเราะรวนอย่างชอบใจ

          “ผมน่ะหรอครับจะกลัวผี แมนแบบผมไม่กลัวอยู่แล้ว”

          “ดีจังเลยนะครับแบบนั้นน่ะ” แทคอุนพูดกับกล้อง อย่างน้อยก็ควรจะมีส่วนร่วมบ้างล่ะนะ

          “งั้นไปกันเลยนะครับ คุณแทคอุนอย่าร้องเสียงดังมากนะครับ เดี๋ยวจะเจ็บคอเอา”

 

          มันคือการดูถูก แทคอุนรู้ แต่แทคอุนน่ะไม่โต้ตอบหรอก คนจริงเขาไม่พูดเยอะหรอก

 

          “ลุยกันเลย” แล้วเขาทั้งคู่ก็เดินเข้าไป

 




          “อ๊ากกกก”

 

 

          “ว๊ากกกกก”

 

 

          “แว๊กกกก ตัวไรเนี่ย”

 

          “พ่อจ๋าช่วยด้วยยยยย”

 

          “เอามือออกไป โอ้ยยยยกลัวแล้ว”

 

          “โว้ยย ผีหลอกกกก”

 

          “ไม่เอาแล้ว พาผมออกไป ฮือออ”

 

          แทคอุนเอามืออุดหูด้วยกลัวแก้วหูจะฉีก ไอ้คนไม่กลัวผีที่พูดดีตอนต้นรายการแหกปากร้องลั่นตั้งแต่ทางเข้ายันจะถึงทางออก มันเกาะเขาเหมือนปลิง นี่หรอคือคนที่บอกจะปกป้อง แทคอุนขำ จนไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะไว้ได้

 

          “อ้ากกก อย่าเข้ามานะโว้ย ถีบนะ” วอนชิคตั้งการ์ดเมื่อหุ่นผีพยาบาลเด้งเข้ามาใกล้ แทคอุนฟาดเปรี๊ยะเข้าที่ไหล่ของวอนชิคอย่างแรก

 

          “หุบปากเถอะน่า”

          “แทคอุนไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องคุณเอง”

          แทคอุนกรอกตา ปกป้องตัวมึงให้ได้ก่อนไหม “หรา นายเนี่ยนะจะปกป้องฉัน”

          “อ่าหะ”

          “รักษาขาตัวเองให้ก่อนเถอะ อะ นั่นมือใครอะ”

 

          “โว้ยๆๆๆ ไหนๆๆ มือไหน ไหนมือ” วอนชิคกระโดดดึ่งๆไปมาพลางแหกปากร้องไม่หยุด “ไม่มีหนิ พี่แกล้งผมหรอ”

          แทคอุนหัวเราะ “คงงั้น”

 

          “ฝากไว้ก่อนเถอะ”

 

          “อย่าฝากนานนักล่ะ ขี้เกียจรักษา” แทคอุนฮัมเพลงในคอขณะเดินนำคนขี้กลัวไปที่ทางออก โดนมีแรงกอดรัดจากวอนชิคเป็นระยะ

 

          เมื่อถึงทางออกแทคอุนก็รับกล้องจากวอนชิคมาถือ “สนุกมากเลยล่ะครับ” เขาพูดอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ลืมแพลนกล้องไปที่คนที่นั่งหอบแฮ่กหน้าซีดอย่างวอนชิค “ดูเหมือนคุณวอนชิคเขาจะออกแรงปกป้องผมมากไปหน่อย สภาพก็เลยเป็นอย่างที่เห็น” วอนชิคถลึงตาใส่เขา “ต้องขอบคุณแฟนผมคนนี้นะครับ เพราะถ้าไม่ได้เขาผมคงไม่สนุกเท่านี้” แทคอุนหัวเราะให้กล้องอย่างลืมตัว “ดึกมากแล้ว ทุกคนรีบพักผ่อนนะครับ ผมกับคุณวอนชิคก็กำลังจะกลับไปพักแล้ว อย่าลืมโหวตให้กับเราด้วยนะครับ บ้ายบาย วอนชิคอ่า โบกมือหน่อย”

 

          “ฝันดีครับทุกคน”

 

 

#วอนแทคซาววัน

 

 

 

 

TBC

#ยังไม่แก้คำผิด

 

ดูพ่อคนเเมนของเราสิคะท่านผู้ชม ฮ่าๆๆ

โอ้ยยยร้องลั่นขนาดนี้ผู้ชมทางบ้านคงรู้หมดแล้วว่านายขี้จุ๊อะ

แทคอุนน่าวอนชิคปกป้องนายได้ดีจริง แม่ๆแมวอุนหายห่วงกันได้เลยค่ะ ฝากลูกไว้กับวอนชิคไม่ผิดหวังแน่ ถถถถ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

180 ความคิดเห็น

  1. #163 Starlight_ice (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 23:07
    เป็นไงล่ะ จะปกป้องเขา 55555
    #163
    0
  2. #120 `PRAKZPHENX ! (@trouble_k) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 09:42
    เดี๋ยวนะคะ ไหนว่าจะปกป้องคุณแทคอุน คุณวอนชิกคะ5555555
    #120
    0
  3. #84 Feris-Mysky (@Feris-Mysky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 16:05
    อย่าพาไปมิชชั่นจับหนอนจับแมลงนะคะ คงกรีดร้องได้ดังกว่านี้...ภาพวอนชิคคนกล้าลอยมา 55555 
    #84
    0
  4. #62 freammies (@thanmohf) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:20
    จ้าาาา พ่อคนแมน ไม่กลัวเลยจริงจริ๊ง
    #62
    0
  5. #33 sixsiq (@sixsiq) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 14:48
    น่าร้ากกกกกก หงึ ชอบมากๆครับต่อไวๆน้า
    #33
    0
  6. #32 Hirotic Kim (@hirotic-jk29) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 11:55
    โอ้ วอนชิค.. แหกปากจนผีกลัวแกแล้วนะ สงสารผีเลย 5555555555555555555 ขำไม่ไหวแล้ว ฮือ ไอ่หนอนขี้โม้ พี่อุนดูคุ้นกับคน(?) และกล้องมากขึ้นแล้วน้า ตอนเผลอขำเพราะชิคทำตัวแกล้งกลัวผี(เหรอออ???) ต้องน่ารักมากกกกกแน่ๆ ชิคต้องชอบพี่อุนแล้วใช่มะ แหมะ เนียนทุกสถานการณ์เลยนะเอ็ง ชอบมากเลยค่ะ เป็นฟิคเราๆที่เราเขินไม่เบา รอนะคะ มาต่อเร็วแบบนี้ ชิปเปอร์หัวใจจะวายเลยค่ะ รัก <3
    #32
    0
  7. #31 MyHoney (@khwkang2011) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 02:05
    ชิคนี่สมบทบาทแฟนไปปะคะ
    #31
    0
  8. #30 SaiAewanida (@wanidatham) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 23:10
    โอ๊ย~~อ่านไปยิ้มไปจนปวดแก้ม😂😂 ถึงแม้ว่าสองคนนี้จะยังไม่ใช่แฟนกันจริงๆ แต่เค้าก็เริ่มมีใจให้กันแล้วนะเออ💕😍 ส่วนวอนชิค โม้เอาไว้มาก เป็นไงละแก 😂 กรี้ดสาวแตกเลย เกาะแขนอุนแน่นเชียวนะ ปกป้องฮยองน่าดูเลย ฮาไปอีก พ่อซังนัมจา 😅😅😂
    #30
    0
  9. #29 kam1846 (@kam1846) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 21:07
    โอ้ยยย5555ใครกลัวไม่มี๊55พี่ชิคอ่ะเราซาบซึ้งที่พี่ปกป้องพี่แมวได้อย่างดีเลยคะ555555555555ว๊ากกกก พ่อจ๋าาาช่วยด้วยย //โดนพี่ชิคตบ55555555
    #29
    0
  10. #28 whisper_19 (@whisper_19) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 20:23
    มีอะไรน่ารักกว่านี้ไหมมมม๊ ละมุนเหลือเกินนนน ยอมแล้วจ้าาา ตายอย่างสงบบบ
    //วอนชิคเล่นใหญ่มาก5555555555555
    #28
    0
  11. #27 Psdreal (@Choky_Key) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 20:23
    ตอนจะผ่านไปแต่ละคำได้ ใช้เวลานานจริงๆ (ฟิคยาวเหรอ?) เปล่า เขินหนักมาก ><!!! ละมุนละไมมาก ไม่รู้ทำไม ต้องคิดว่าตัวเองเป็นวอนชิค จับเอวอิพี่บ้างล่ะ กอดบ้างล่ะ ฟินมั่กๆ
    พอถึงช่วงบ้านสิง -เราก็ออกตัวปลอบอิพี่ ที่ไหนได้ ถถถถถถ ชิคเอ๊ยยยย อายแฟนทางบ้านไหมล่ะ หืมมม อิพี่นั่นก็เอาคืนจริง แต่น่ารักอะ เรารอโหวตนะคะ วอนแทค <3 #กดปุ่มโหวต
    #27
    0
  12. #26 March_ST_LIGHT (@MarchMiko) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 20:21
    ชิคคำด่กำไรทุกทางเลยนร้าาา แหมมไม่ใช่กำลังจะตกหลุมนักอุนอุนของเราน่ะ แล้วมิชชั่นบ้านผีสิงนี่มันอะไรกานน ชิคไหนบอกจะปกป้องอุนไง ไหงกรี๊ดร้องอยู่คนเดียว ชอบมากก รออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #26
    0