What's up
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ My.iD

    Quick Message
รวมข้อความจากเพื่อนๆที่ส่งถึงเราบนหน้าเวบ
ข้อความ
63

 C O M M E N T    B o X

อยากบอกว่า :

ลงชื่อ:
พิมพ์ตัวเลข :

28 พ.ค. 59 / 23:20   [115.87.78.10]
ชามาวีร์ บอกว่า :

7 เม.ย. 59 / 17:40   [180.183.20.30]
นับลักษณ์ บอกว่า :

สวัสดีค่ะ วันนี้มาฝากนิยายเรื่องใหม่ให้ลองอ่านกัน
 ซ่อนรักบำเรอใจ 

โดย นับลักษณ์



คลิ๊กที่ภาพด้านล่างเพื่อลองอ่านได้เลยค่ะ 

 

<img data-cke-saved-src=""

7 เม.ย. 59 / 17:35   [180.183.20.30]
นับลักษณ์ บอกว่า :

สวัสดีค่ะ วันนี้มาฝากนิยายเรื่องใหม่ให้ลองอ่านกัน
 ซ่อนรักบำเรอใจ 

โดย นับลักษณ์



คลิ๊กที่ภาพด้านล่างเพื่อลองอ่านได้เลยค่ะ 

 

<img data-cke-saved-src=""

8 มี.ค. 59 / 11:40   [58.11.252.199]
นิลเนตร บอกว่า :
มาแล้วค่ะ ตามคำเรียกร้อง 
ตอนที่ 35 เพียงสองเรา ฉาก NC


ชะช่วยเหรอ ช่วยอะไร คิมเป็นอะไร"  

ม่านโมลีละล่ำละลักถาม คำพูดของเดนนิสอดชวนให้คิดไม่ได้จริงๆ แก้มนวลบัดนี้เห่อแดงด้วยคำพูดของเขา แต่ยังไงก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี

"ช่วยดูที่หลังให้คิมหน่อย เหมือนโดนตัวอะไรกัดก็ไม่รู้" เดนนิสบอกพลางหันหลังให้เธอดู

"คะคันหลังเหรอ ไหนขอดูหน่อยสิ แล้วที่บอกว่าร้อนเมื่อกี้ล่ะ"

แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พอรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาร้อน นึกอายที่ตัวเองพาลนึกไปไกลคิดว่าเขาจะร้อนด้วยเรื่องอื่น

"ก็คิมรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไง ม่านคิดไปถึงไหนเนี่ย แอบลามกอยู่ล่ะสิใช่ม้า"

อดกระเซ้าคนคิดลึกไม่ได้ จนตัวเองโดนตีหลังไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

"แล้วไหนล่ะไม่เห็นจะมีตัวอะไรที่ว่าเลย คนบ้า แกล้งกันอีกแล้วใช่มั้ย"

"เปล่านะคิมปวดแสบปวดร้อนที่หลังจริงๆ ม่านอย่าไม่เอา ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ไม่ต้องมาพูดเลยนะคนนิสัยไม่ดี นี่แน่ะ"

เมื่อรู้ตัวว่าถูกแกล้งเป็นครั้งที่สองของวันแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง จึงได้แต่ระบายอารมณ์กับเขาโดยการ้ำใส่เป็นการแก้แค้น เดนนิสจึงทั้งปัดป้องทั้งพยายามวิ่งไล่ปล้ำกอดคนตัวเล็ก อีกคนหนีอีกคนตามจนเริ่มเหนื่อยยอมให้เขาจับแต่โดยดี ตอนนี้ม่านโมรีเปียกไปทั้งตัวเส้นผมเปียกลู่แนบศีรษะดูน่ารัก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่เธอสวมบัดนี้เปียกชุ่มแนบไปกับเรือนร่างเผยให้เห็นผิวนวลภายใต้เนื้อผ้าโชว์ให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธออย่างชัดเจนดูเย้ายวนตา เป็นภาพที่เขาไม่อยากละสายตาไปไหน และดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่รู้ตัวว่าสภาพของตนในตอนนี้มันน่ามองแค่ไหน

"อุ๊ย...อย่ามองนะ"

และเหมือนเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเสื้อตัวโคร่งที่เธอสวมเมื่อเปียกแล้วมันบางจนมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน จึงเอามือกอดอกเพื่อปิดหน้าอกคู่สวยและหันหลังให้คนตรงหน้า

"ไม่ทันแล้ว เห็นหมดแล้ว ยังไม่ชินอีกเหรอ อย่าลืมสิ ชัดกว่านี้คิมก็เคยเห็นมาแล้วนะ"

"คิม เลิกพูดเลยนะ ไม่งั้นม่านโกรธจริงๆ ด้วย"

"ครับๆ ไม่พูดแล้ว คิมว่า...เราไปนั่งพักทางโน้นก่อนดีกว่านะ"

ไม่พูดเปล่าเขายังจับจูงเธอไปยังบริเวณโขดหินใกล้กันกับจุดที่เขาอยู่ แต่สามารถบดบังสายตาจากภายนอกได้ดี เพราะมีโขดหินเล็กใหญ่ขึ้นสลับกันอยู่เต็มไปหมด เขาอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนโขดหิน ในขณะที่ตัวเองยังยืนอยู่ในน้ำเบื้องหน้าของเธอ

"ม่านรู้อะไรมั้ยที่คิมบอกว่าร้อน แล้วก็อยากให้ม่านช่วยคิมพูดจริงนะ"

พูดพลางสบสายตาเธอด้วยแววตาเว้าวอน จนม่านโมรีต้องหลุบตาด้วยความเขินอาย
"คนลามก คิดเป็นแต่เรื่องเดียวรึไงกัน" ต่อว่าเขาอย่างไม่ได้จริงจังนัก

"คิมลามกแต่กับม่านคนเดียวเท่านั้นล่ะครับ"

พูดจบก็ซุกซบใบหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของคนตรงหน้าก่อนจะลดใบหน้าต่ำลงมายังทรวงอกอิ่มค่อยๆ ขบเม้นเบาๆ ทั้งๆ ที่ยังมีเสื้อผ้ากางกั้นเดนนิสรับรู้ได้ถึงอาการสั่นสะท้านของร่างบาง แต่ก็ยังไม่มีการต่อต้านใดๆ มือข้างที่ว่างพยายามแกะกระดุมออกทีละเม็ดจนถึงเม็ดสุดท้าย เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวโพลน ความงามตรงหน้าทำให้เขาถึงกับตาพร่า ความต้องการทางธรรมชาติของเพศชายเริ่มจู่โจมทำให้ลอบกลืนน้ำลายลงคอเพื่อพยายามยับยั้งความรุ่มร้อนในร่างกายของตัวเอง มองยังอีกคนก็พบว่ากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขาไม่ต่างกัน เดนนิสอดใจไม่ไหวต้องโน้มคอร่างบางลงมาจุมพิตอย่างดูดดื่มระคนเร่าร้อนอยู่เนิ่นนาน เขาพักจังหวะให้ได้หายใจอยู่ชั่วอึดใจก็จูบเธออีกครั้ง ร่างบางตอนนี้โอนอ่อนผ่อนตามปราศจากการต่อต้าน เขาชี้นกเป็นไม้เธอก็คงจะเห็นดีเห็นงามไปด้วย แต่สำนึกของเขายังอยู่คำสัญญาที่ให้กับเธอไว้ก็ไม่เคยลืมเช่นกัน แต่ความต้องการของเขาเองก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยมเช่นกันและเขาจะต้องได้รับการปลดปล่อยตอนนี้ด้วย!!

 

"ม่านสวยไปทั้งเนื้อทั้งตัวจนคิมอดใจไม่อยู่แล้วนะรู้มั้ย"

เดนนิสต้องถอนจูบออกอย่างเสียดาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาบวกกับน้ำเสียงแหบพร่าอย่างไม่เป็นตัวของตัวเองของเขาสัญชาติญาณบางอย่างบอกให้เธอรู้ว่าครั้งนี้เขาไม่ได้พูดเล่นอย่างแน่นอน

"คะคิมอย่า ไม่ อะ...อุ๊ย"

"คิมไม่ทำอะไรหรอกสัญญานะครับคนดี"

และอย่างไม่พูดพล่ามทำเพลงเดนนิสที่ยังยืนอยู่ในน้ำเบื้องล่างบัดนี้ได้ซุกซบใบหน้าไปยังอกนุ่มหยุ่นของเธออีกครั้ง เขาจัดการกำจัดสิ่งกีดขวางโดยการปลดตะขอบราออกเพื่อจะได้เห็นความสวยงามอย่างเต็มตา เม็ดทับทิมสีสวยที่ประดับอยู่บนยอดอกสวยราวอัญมณีสูงค่า ทำให้เขาอดใจไม่ไหวก้มลงไปดูดชิมน้ำหวานจากเม็ดทับทิมทั้งสองข้างอย่างไม่ให้น้อยหน้ากันมือข้างที่ว่างก็ไม่ว่างเว้นช่วยกันทำงานอย่างขยันขันแข็ง ร่างบางก็แอ่นอกให้อย่างลืมตัวด้วยความสยิวปนเสียวซ่านอย่างหนัก เขาดูดกลืนสลับกับขบเม้มจนพอใจ จึงละจากอกอวบโน้มคอเธอลงมาบดจูบอีกรอบ เป็นจุมพิตด้วยความเร่าร้อนด้วยความเสน่หา ก่อนจะหยุดพิศมองใบหน้านวลที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความเขินอาย

 

"คิมพอเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น"
"ไม่มีหรอก เชื่อคิมนะขออีกนิดเดียวคิมอยากให้ม่านมีความสุข"
"ความสุขอะไร ไม่เอาคิมแค่นี้พอแล้ว อุ๊ย..."

คำทัดทานดูจะไร้ผล เมื่อเขาจัดการซุกไซ้อยู่กับซอกคอหอมกรุ่นก่อนจะลดใบหน้าลงมายังอกอิ่มอีกครั้ง ใบหน้าเขาคลุกเคล้านัวเนียอยู่เพียงครู่ ก่อนจะลดต่ำลง คราวนี้ขนอ่อนบนร่างกายของเธอต้องลุกกราวด้วยความรู้สึกวาบหวามเมื่อลิ้นหน้าเลาะเล็มอยู่กับสะดือสวยของเธอ ไม่หยุดเท่านั้นใบหน้าของเขายังลดต่ำลงไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ จนกระทั่งมือหนากำลังจะรั้งแพนตี้ตัวสวยของเธอออกจากเรียวขางามเธอจึงเริ่มรู้สึกตัว

"อุ๊ย ไม่เอานะ...ไม่ถอด"

มือเรียวพยายามบดบังความงามของสตรีเพศไว้ แม้เขาจะเคยเห็นแล้วตอนที่อยู่บนเรือด้วยกัน แต่ก็เพียงแค่มองยังไม่เคยได้สัมผัส อะไรบางอย่างบอกกับเธอว่าครั้งนี้มันจะต้องมากกว่าทุกครั้งและเธอจะไม่ปลอดภัยแน่หากยอมให้เขาถอดมันออก จึงไม่ยอมให้เขาถอดออกได้โดยง่าย


"ม่านยังไม่เชื่อใจคิมอีกเหรอ"

เดนนิสมองหน้าเธอด้วยแววตาตัดพ้อ ราวกับน้อยอกน้อยใจเธอเสียเต็มประดา
"เชื่อสิ แต่ว่า"
"นะครับ คิมอยากทำให้ม่านมีความสุข"

เดนนิสอดแปลกใจไม่ได้ ม่านโมรีทำราวกับไม่เคยแต่ข้อนี้ตัดไปได้เลยในเมื่อเธอเคยแต่งงานแล้ว เวลาตั้งหกเดือนเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีอะไรกัน ถ้าไม่มีเจ้าหมอนั่นก็โง่เต็มทน เธออาจจะยังขัดเขินอยู่เพราะห่างเหินเรื่องนั้นมานานและเขานี่แหล่ะจะทำให้เธอไปพบกับมันอีกครั้ง

เมื่อเห็นเธอนิ่งไม่ปัดป้องเขาจึงเดินหน้าปฏิบัติการเล้าโลมร่างบางต่อ เสื้อผ้าอาภรณ์บรรดามี ถูกเขาดึงรั้งออกอย่างไม่ไยดีรวมทั้งแพนตี้ตัวน้อยด้วย ครั้งนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดเขาก็ไม่ยอมหยุดแน่ๆ เดนนิสกลับมาละเลียดลิ้นหนากับหน้าท้องแบนราบอีกครั้ง ไล่ต่ำหมุนวนลิ้นหนากับแอ่งสะดืออยู่เพียงครู่ก่อนจะไปหยอกเย้ากับเนินเนื้ออวบอิ่มที่เจ้าตัวแหนหวง แม้ม่านโมรีจะปัดป้องในครั้งแรกแต่ด้วยชั้นเชิงที่เป็นต่อของเขาทำให้เธอยินยอมในที่สุด นั่นเท่ากับเป็นการเปิดทางให้ภมรหนุ่มได้ลิ้มลองดูดชิมน้ำหวานจากรวงผึ้งสวยที่กำลังหลั่งไหลอย่างไม่ขาดสายโดยไม่รังเกียจ
ม่านโมรีบิดเกร็งด้วยความเสียวสะท้าน มือบางจากที่ต่อต้านปิดบัง กลับกลายเป็นขยุ้มเรือนผมดกหนาแทน เธอรู้สึกราวกลับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอเพราะเดนนิสเหมือนจะรู้ใจเธอมากกว่าเธอเสียอีก เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอต้องการอะไรสักอย่างและคนที่จะช่วยเธอได้ก็คือคนที่กำลังทำอะไรกับร่างกายเธออยู่ตอนนี้นี่เอง

"คิม อ๊าา คิมจ๋า ม่านจะทนไม่ไหวแล้ว ชะช่วยด้วย อ๊า"

"รออีกนิดนะจ๊ะที่รัก"

เดนนิสละริมฝีปากจากการดื่มกินน้ำหวานจากรวงผึ้งสวย ก่อนจะละไปจูบอย่างนุ่มนวลเพื่อให้เธอได้ลิ้มรสชาติรวงผึ้งหวานของตนเอง ขณะที่ปากกำลังจูบอย่างดื่มด่ำนิ้วเรียวยาวก็กำลังโจนจ้วงเข้าไปในโพรงน้ำผึ้งหวานแทน

"อ๊ะ!!"

ม่านโมรีกระถดกายออกห่างพร้อมกับทำหน้าเหยเกเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกายตน เดนนิสชะงักไปนิดกับความคับแน่นของเธอ ก่อนจะคิดได้ว่าม่านโมรีห่างหายมานานคงจะคับแน่นเป็นธรรมดา จึงค่อยๆ ถอนนิ้วออก ก่อนจะโน้มตัวลงไปหารวงผึ้งหวานอีกครั้ง คราวนี้ทั้งริมฝีปากทั้งนิ้วทำงานช่วยกันอย่างขยันขันแข็ง เสียงครางกระเส่าของเธอทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังสุขสมมากเพียงใด

"คิม มะไม่ไหวแล้ว อ๊า อร๊ายย"

ร่างบางบิดเกร็งสะท้านมือกำจิกไหล่หนาแน่นกดเล็บสวยลงไปจนเดนนิสรับรู้ถึงความเจ็บปวดได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บปวด ม่านโมรีรู้สึกราวกับร่างของเธอถูกส่งขึ้นและได้ไปไต่แตะกับท้องฟ้าอันสว่างไสวเรืองรองด้วยดวงดาวเรียงรายนับร้อยนับพันดวง ไม่น่าเชื่อว่าเดนนิสจะทำให้เธอสุขสมได้เพียงมือและปากของเขา โดยไม่ได้ล่วงล้ำในตัวเธอสักนิดเขาทำราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญก็ไม่ปาน นี่สินะความสุขที่เขาบอก ความสุขของเพศรสที่เธอไม่เคยพานพบ และก็เป็นเขาที่เป็นคนมอบให้กับเธอเป็นคนแรกและคนเดียว

 

นัยน์ตาหวานฉ่ำปรือกับปากที่บวมเจ่อของเธอทำให้เขาอดใจไม่ไหวต้องลุกขึ้นมอบจูบให้กับเธออีกครั้ง ลูบเส้นผมเธออย่างรักใคร่และกดจมูกลงบนแก้มนวลแรงๆ อีกครั้ง ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบชิด นึกแปลกใจตัวเองไม่ได้ ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนเรียกร้องเอาจากเธอแท้ๆ แต่กลายเป็นว่าเป็นเขาเองที่มอบความสุขสมให้กับเธอแม้เขาจะทรมานเพียงใดก็ตามแต่เพียงเห็นคนรักมีความสุขเขากลับลืมความทรมานนั้นไปได้ชั่วขณะเช่นกันและดูเหมือนมันจะลดลงไปเรื่อยๆ ถ้าจะไม่ถูกปั่นขึ้นมาจากร่างบางตรงหน้าอีกครั้งช่างไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟอยู่

"คิม แล้วคิมล่ะ"

ม่านโมรีทำใจกล้าถามเขาออกไปเธอเคยอ่านในหนังสือมาบ้างว่าผู้ชายเวลามีความต้องการจะเจ็บปวดเพียงใดหากไม่ได้รับการปลดปล่อย ดูจากเป้ากางเกงที่ดุนดันขึ้นมาเธอก็รู้ว่าเขาก็คงกำลังต่อสู้กับความรู้สึกนี้อยู่ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเอาเปรียบเขาอยู่

"คิมไม่เป็นไรม่าน ไม่เป็นไร มะ...ม่านจะทำอะไร"

เมื่อเห็นอีกคนฝืนร่างออกจากอ้อมแขน ก่อนจะลงจากโขดหินมายืนอยู่เบื้องหน้าเขา ก็อดจะใจเต้นไม่ได้เพราะเธอไม่เพียงยืนเฉยเพียงอย่างเดียวแต่กลับโน้มลำคอเขาลงเพื่อมอบจุมพิตหวานให้เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มก่อน แม้จะเป็นจูบที่ไม่ประสีประสาแต่ก็ทำให้เขาสุขใจยิ่งนัก

ทางด้านม่านโมรีแม้เธอจะอายเพียงใดแต่ในเมื่อเขาทำให้เธอมีความสุข จึงอยากจะตอบแทนเขาบ้างแม้จะไม่เคยปฏิบัติ แต่ภาคทฤษฎีเธอมีเต็มเปี่ยม เธอจัดอยู่ในจำพวกชอบเพ้อฝัน เธอชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ และก็เป็นนิยายรักเสียด้วย เห็นทีจะได้เอามาใช้ก็วันนี้เอง

"อ๊าา ม่านจ๋า ม่านที่รัก" 

เดนนิสครวญครางเรียกชื่อเธอด้วยความเสียวซ่านเมื่อเธอทำทุกอย่างเหมือนที่เขาทำกับเธอตั้งแต่ซุกไซ้ซอกคอหนาไปจนดึงดูดดึงยอดอกสีน้ำตาลอ่อนของเขา จนเรียกเสียงครางกระเส่าของคนตัวโตได้ ม่านโมรีละริมฝีปากจากยอดอกของชายหนุ่ม ก่อนจะทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิดเมื่อเธอก้มลงรูดกางเกงของเขาลงจนมังกรตรงหน้าผงาดง้ำท้าทายสายตา ม่านโมรีถึงกับผงะกับความใหญ่โตตรงหน้า เพิ่งเคยเห็นของจริงก็คราวนี้เอง
"ม่านก็จะทำให้คิมมีความสุขเหมือนกัน" เมื่อเห็นสายตาตั้งคำถามของเขาราวกับจะถามเธอว่า 'เอาจริงเหรอ' จึงบอกออกไปด้วยความมั่นใจ  มือเรียวกอบกุมความใหญ่โตตรงหน้าก่อนจะขยับขึ้นลงช้าๆ อย่างเก้ๆ กังๆ เมื่อเห็นใบหน้าเหยเกของคนตัวโตจึงยิ่งได้ใจ ขยับเร่งความเร็วขึ้นอีกเป็นจังหวะจนเรียกเสียงครางของเดนนิสได้อีกครั้ง

"ม่านจ๋าเร็วอีกนิดที่รัก เร็วอีก อ๊าา" ในที่สุดเธอก็ส่งเขาถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไปติดๆ เดนนิสให้รางวัลคนตัวเล็กโดยการมอบจุมพิตหวานล้ำให้กับเธอ

"ขอบคุณนะครับ ตอนนี้ขอมัดจำแค่นี้ก่อน แต่ถ้าแต่งงานกันแล้ว คิมจะทบต้นทบดอกเลยคอยดู"
ม่านโมรีไม่ตอบแต่กอดเขากระชับแนบแน่น จมูกคมกดลงบนกระหม่อมบางเป็นการขอบคุณ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา สองร่างกกกอดหยอกล้อกันท่ามกลางความสวยงามของธารน้ำตกใส จนเย็นย่ำพระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าจึงจับจูงกันกลับไปยังเต็นท์ที่ชายหนุ่มกางรอไว้ตั้งแต่ตอนเช้าเพื่อนอนดูดาวบนฟากฟ้า

ตกค่ำทั้งสองคนรับประทานอาหารเย็นด้วยกันบนหาดทรายสวย แม้จะได้รับเชิญจากหัวหน้าหมู่บ้านให้ไปร่วมรับประทานอาหารร่วมกันแต่เขาอยากมีความทรงจำร่วมกับเธอบนเกาะแห่งนี้เพราะพรุ่งนี้เขาและเธอต้องกลับไปเผชิญกับความเป็นจริง จึงปฏิเสธไมตรีไป กระนั้นหัวหน้าหมู่บ้านยังให้คนจัดส่งข้าวปลาอาหารมาให้ทั้งคู่ถึงที่

"ไปทำอะไรไว้ ชาวบ้านเค้าถึงได้ทั้งรักทั้งชื่นชมคิมขนาดนี้"

“ไม่มีอะไรหรอก สงสัยเค้าชอบคนสวยๆ มั้ง ปกติคิมมาคนเดียวก็ไม่เห็นเค้าจะมาเทคแคร์ขนาดนี้เลย"

เดนนิสตอบยิ้มๆ เขาไม่ได้เล่าให้เธอฟังว่าเป็นเขาเองที่นำความเจริญมายังเกาะนี้ เครื่องปั่นไฟที่ชาวบ้านใช้อยู่ก็เป็นเขาที่ให้คนจัดหามาให้และให้สัญญาว่าตราบใดที่เขายังเป็นผู้บริหารของชิโรคอฟกรุ๊ปอยู่เกาะนี้จะเป็นบ้านของพวกเขาตลอดไป จะไม่มีนายทุนหน้าเลือดที่ไหนมาใช้ที่ดินของพวกเขาเพื่อตักตวงผลประโยชน์ใส่ตัวเองแน่อย่างแน่นอน และอีกหลายๆ อย่างที่นายหัวคนนี้ทำให้พวกเขาอีก แค่นี้จึงนับว่าน้อยไป ม่านโมรีเองก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรจัดการรับประทานอาหารที่ชาวบ้านให้มาอย่างตั้งอกตั้งใจ

เมื่อมื้ออาหารค่ำผ่านพ้นเขาจับจูงพาเธอเดินเล่นริมหาดทรายสวยรอบเกาะได้สักพักจึงเดินกลับมายังเต็นท์ที่จะใช้เป็นที่นอนดูดาวในค่ำคืนนี้แทนที่จะเป็นห้องนอนสุดหรูบนเรือยอร์ช

"วันนี้คิมมีความสุขมากเลยนะรู้มั้ย จะเป็นยังไงนะถ้าเราสองคนได้อยู่ที่นี่ด้วยกันไปตลอดชีวิต"

"อืม ก็ดีสิ" ม่านโมรีตอบเสียงเบา ตอนนี้เธอรู้สึกว่าถูกความง่วงงุนเล่นงานเข้าให้แล้ว หลังจากนอนดูดาวด้วยกันจนดึกดื่น เธอนอนหนุนแขนเขาต่างหมอน แขนเรียวพาดกอดกายแกร่ง เดนนิสชี้ชวนให้เธอดูดาวดวงนั้นดวงนี้จนเพลินตา จากความตื่นเต้นในตอนแรกๆ เวลานี้กำลังถูกแทนที่ด้วยความง่วงแทน จนตาเธอแทบจะปิดอยู่แล้ว ขณะนี้ชายหนุ่มพูดอะไรเธอแทบจะไม่ได้ฟังซะด้วยซ้ำ

"แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเราต่างก็ต้องมีภาระหน้าที่"

"อือ"

"สัญญาได้มั้ยว่ากลับไปเราจะเป็นเหมือนอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราสองคนจะไม่ปล่อยมือกันและกัน"   เดนนิสยังคงพูดต่อยังไม่รู้ตัวว่าคนข้างกายแทบจะไม่รับรู้คำพูดของเขาด้วยซ้ำ

"อืม"  เสียงตอบรับเริ่มเบาลงเรื่อยๆ

"คิมดีใจนะที่เราสองคนมีวันนี้จนได้ คิมรักม่านนะรักมากด้วย"

"---"
                ไร้สัญญาณตอบรับเพราะบัดนี้คู่สนทนาได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว

"ม่าน โธ่เอ๊ยหลับไปซะแล้ว สงสัยคงเพลีย หึหึ"

เดนนิสกอดกระชับคนในอ้อมแขนไว้แน่นด้วยความรัก อยากลงโทษคนที่ชิงหนีหลับไปเสียก่อนนัก ไม่รู้ว่าจะได้ยินประโยคสุดท้ายที่เขาหรือเปล่า แต่จะเป็นไรไปหากว่าเธอไม่ได้ยิน เขาก็ยินดีจะบอกกับเธอในทุกๆ วัน เอาจนขี้เกียจฟังกันไปเลย เพราะเขารู้ว่าเวลากว่าห้าปีที่ต้องจากกันกันเขาทรมานมากแค่ไหน เดนนิสกดจมูกโด่งลงบนเรือนผมหนานุ่มของเธอก่อนจะผล็อยหลับตามเธอไปในเวลาต่อมา
 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอบคุณที่ให้การติดตามนัก(หัด)เขียนคนนี้ด้วยนะคะ
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ


6 มี.ค. 59 / 14:46   [182.53.127.75]
poplove บอกว่า :

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกคนวันนี้เบลล์มีนิยายสองเรื่องมาฝากนักอ่านให้ติดตามกันค่ะ หลังจากที่ห่างหายไปจากการอัพไปนาน หวังว่านักอ่านจะไม่ลืมกัน งั้นดูผลงานล่าสุดของเบลล์กันเลยนะคะ

เรื่องแรกคือ กำราบรักจอมมาร กำลังอัพเลยสามารถติดตามอ่านได้โดนคลิกที่ภาพค่ะ

 

เรื่องที่สอง คือ เมียอุปถัมภ์ สนใจคลิกที่ภาพเลยค่ะ

 

อย่าลืมแวะเข้าไปทักทายและให้กำลังใจกันได้นะคะ คิดถึงนักอ่านทุกคนค่ะ

 

ลลิลธร


3 มี.ค. 59 / 23:00   [115.87.22.145]
jajung50 บอกว่า :
สวัสดีค่ะ แวะมาบอกว่าไรท์ลงintroนิยายเรื่องใหม่แล้วนะคะ ตามมาเจิมกันได้เลย สนุกไม่แพ้กัน><



นิยาย : เล่ร้ายใจภาคทัณฑ์ [Being Forgotten]




i
ntro : พลอยอันดาต้องทนทรมานอยู่ในห้องที่เขาจับเธอมาขังไว้ เหมือนโซ่ที่ขังใจไม่ให้รักใครได้อีกนอกจากเขา ถ้าหากนี่คือคำพิพากษา โชคชะตาคงเล่นตลกให้เขาต้องภาคฑัณเธอไปตลอดกาล จากความผิดที่เธอไม่ได้ก่อไว้ ติดตามต่อได้ใน นิยาย : เล่ร้ายใจภาคทัณฑ์ [Being Forgotten]

3 มี.ค. 59 / 22:55   [115.87.22.145]
jajung50 บอกว่า :
สวัสดีค่ะ แวะมาบอกว่าไรท์ลงintroนิยายเรื่องใหม่แล้วนะคะ ตามมาเจิมกันได้เลย สนุกไม่แพ้กัน><



นิยาย : เล่ร้ายใจภาคทัณฑ์ [Being Forgotten]




i
ntro : พลอยอันดาต้องทนทรมานอยู่ในห้องที่เขาจับเธอมาขังไว้ เหมือนโซ่ที่ขังใจไม่ให้รักใครได้อีกนอกจากเขา ถ้าหากนี่คือคำพิพากษา โชคชะตาคงเล่นตลกให้เขาต้องภาคฑัณเธอไปตลอดกาล จากความผิดที่เธอไม่ได้ก่อไว้ ติดตามต่อได้ใน นิยาย : เล่ร้ายใจภาคทัณฑ์ [Being Forgotten]

3 มี.ค. 59 / 22:45   [115.87.22.145]
jajung50 บอกว่า :
สวัสดีค่ะ แวะมาบอกว่าไรท์ลงintroนิยายเรื่องใหม่แล้วนะคะ ตามมาเจิมกันได้เลย สนุกไม่แพ้กัน><



นิยาย : เล่ร้ายใจภาคทัณฑ์ [Being Forgotten]




i
ntro : พลอยอันดาต้องทนทรมานอยู่ในห้องที่เขาจับเธอมาขังไว้ เหมือนโซ่ที่ขังใจไม่ให้รักใครได้อีกนอกจากเขา ถ้าหากนี่คือคำพิพากษา โชคชะตาคงเล่นตลกให้เขาต้องภาคฑัณเธอไปตลอดกาล จากความผิดที่เธอไม่ได้ก่อไว้ ติดตามต่อได้ใน นิยาย : เล่ร้ายใจภาคทัณฑ์ [Being Forgotten]

5 ก.พ. 59 / 19:40   [171.98.127.179]
ชามาวีร์ บอกว่า :

4 ก.พ. 59 / 21:10   [180.183.232.142]
นับลักษณ์ บอกว่า :
ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

ต่างคน ต่างความคิด คำว่า 'รัก' คงยากเกินกว่าจะพูดออกมา แต่ทั้งคู่กลับให้ความรักเป็นเพียงแค่สิ่งบำเรอหัวใจของกันและกัน (หื่น โหด ++)

 



    Writer
งานเขียนที่อยากแนะนำ



Upd : -
Rating
0%
View :
Post :
Fanclub :

งานเขียนล่าสุดของฉัน

soulmatechan

Upd : 15 ส.ค. 57 / 00:00
Rating
0%
View : 113
Post : 0
Fanclub : 2



    Board


    Voice - ป่าวประกาศสถานะ
ยังไม่มี Voice


   Friends
มาทำความรู้จักเพื่อนๆของเรากันเถอะ
เพื่อนทั้งหมด
0

เรายังไม่มีเพื่อนใน List เลย
มาเป็นเพื่อนคนแรกของเรา คลิก!



    Gift Box
ส่งของขวัญหากันบ้างนะ
ของขวัญที่ได้
0 ชิ้น

ตอนนี้ The 7 Maid
ยังไม่ได้รับของขวัญจากใคร

คลิก! ที่นี่เพื่อให้ของขวัญเป็นคนแรก

  


    Link

เว็บนี้ที่อยากแนะนำให้ลอง!

Link ที่แนะนำ
0


ดู Link ทั้งหมด



มาเล่นตอบคำถามเกมทายใจสนุกๆกับเรากันดีกว่า

เกมทายใจ
2

[EXO] ทายนิสัยด้านความรักจากเมนของคุณ
รักนะEXO
สร้าง22 ก.พ. 57
มีเพื่อนมาเล่น 617 คน, คนเล่นล่าสุด Jarupa Gan Samtitrrm

เล่นเกมทายใจทั้งหมด | ไปเล่นเกมทายใจของคนอื่นๆ