[SF ; Project Song fic SHINee]

ตอนที่ 3 : [SF ; Project Song fic SHINee]In My Room xxxMinKeyxxx

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ย. 53

 In My Room - MinKey : MK-KM








TITLE : In my room
COUPLE : Minho x Key
Author : MK-KM
RATE : PG , Drama


Talk : เป็นฟิคเรื่องที่ทรมานที่สุด! ในชีวิตที่ผ่านมาของฟ้าเลยทีเดียว ...! ^^~ (ยังจะยิ้มอีก -*-)
มายด์จ๋ามาทาบทามว่าช่วยทำโปรเจคกับพี่มิ้งค์ไหม? ... เราก็รับปากว่าจะช่วยแชร์ค่ะ (ใจดีอย่างนี้ละฟ้า ^^) --> =="
ความเจ็บป่วยไม่เข้าใครออกใคร... มายด์จ๋าวิ่งมาบอกว่าให้ส่งรายชื่อเพลง เอาล่ะสิ ... SNW หน้าใหม่ถึงกับวิ่งวุ่น

เสาะแสวงหา มาเจอชื่อเพลงหนึ่งถูกใจ "In My Room" มันต้องเรท NC-17 Up แน่ๆ! ที่ไหนได้ ... -*- ดราม่า ! TT
หรอ? งั้นก็ลองดูซะเลย!~ 555

เฮ่! อีก 2 วันส่ง ตายจริง -*- ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย! ... ตัดสินใจคว้าดินสอไม้กับกระดาษทดใบเสร็จเก่าๆมาร่ายฟิค!~
เขียนมันตอนนั่งรถไป ร.ร. นั้นแล ~ ...เอวัง ฯ



intro



잠들지 않는 밤에 눈을 감아 그녀를 떠올린다
ชัม ดึล จี อัน นึน พัม เม นุน นึล คัม มา คือ นยอ รึล ตอ อล ลิน ดา

หลับตาลงในค่ำคืนที่ไม่สามารถหลับได้ ... ฉันนึกถึงเธอขึ้นมา


아무것도 몰랐던 내가 너무 미워서
อา มู กอซ โด มล ลัซ ดอน แน กา นอ มู มี วอ ซอ

ไม่อยากรู้อะไรทั้งสิ้นเพราะฉันรู้สึกเกลียดเหลือเกิน



"คีย์"
"..."
"คีย์"
"อ!..." เสียงเรียกของเขาปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ... บนโลกแห่งความเป็นจริง ...
"..."
"มินโฮ" เป็นมินโฮที่ฉันเฝ้ารอ
"..." และ
"มินอา!"เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ที่ยืนเคียงข้างเขา

เป็นมินอา ที่มายืนแทนที่ของฉัน ในวันพรุ่งนี้ ...

"ผมจะให้เธอมาอยู่กับเราสักเดือน"
"ทำไม?"
"อพาร์ทเม้นท์เดิมมันอันตรายสำหรับมินอา"
"ไม่!" ฉันแค่ไม่อยากเข้าใจว่าเหตุผลที่มินโฮปกป้องมินอา คืออะไร...
"คีย์!"
"ไม่ได้ ... ห้องนี้เป็นห้องของฉัน"
“แต่มันก็เป็นห้องของผม! ผมไม่ได้พาเธอมาขออนุญาตคุณ แต่มาเพื่อแจ้งให้ทราบ"
"มินโฮ!"
"ถ้ามีปัญหา ผมก็ยินยอมจะมอบห้องนี้ให้คุณ ส่วนผมก็จะไปอยู่กับมินอา"
"..."


ตั้งแต่วินาทีที่รู้สึกตัว ว่าคำว่า 'รัก' ของมินโฮ ไม่ใช่ของฉันคนเดียว

ตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่า จะไม่ใช่ที่หนึ่งของมินโฮอีกต่อไป ...

ตั้งแต่คำว่า 'รัก' ของมินโฮ จะไม่ใช่ คิม คิบอม


ไม่ว่าจะใกล้ใครอื่นมากกว่า แต่การที่ไม่มีมินโฮ นั่นคือความเจ็บปวดที่ยิ่งกว่า ไม่ใช่หรอ?

"ฉันยอม"





_____________________ In my room _________________




불을 키고 방을 둘러본다
พุล รึล คี โก พัง งึล ทุล ลอ บน ดา


มองไปรอบห้อง ก็ดูกว้างเกินไป


/กึ่ก!/

"...!?" เมื่อตอนนี้ ผู้มีสิทธิ์ถือกุญแจห้องมีสามคน ฉัน มินโฮ และมินอา

ในห้องที่เคยมีเราแค่สองคน ดูคับแคบลงด้วยมีคนที่สามเข้ามา

แต่บางที ... มันก็ดี ... ดีกว่ามีฉัน แต่ไม่มีมินโฮ

แม้จะทนไม่ได้กับการมีมินอา แต่ฉันจะอดทน เพราะฉันคงทนไม่ได้มากกว่า ถ้าไม่มี 'มินโฮ'


เพราะฉันคงทนไม่ได้มากกว่า ถ้าไม่มี 'มินโฮ'



"ผมนอนข้างล่างนะ คุณนอนกับคีย์บนเตียงแล้วกัน"
"ไม่ได้นะคะมินโฮ! มินอาอยากอยู่กับคุณ"
"..."
"อ่ะครับๆ ผมนอนตรงกลางนะ"
"แต่มินอาอยากให้..."
"ไม่ได้นะมินอา คีย์ก็เป็นเจ้าของห้องนี้เหมือนกัน เขามีสิทธิ์ที่จะนอนบนเตียง"
"..." เพราะฉัน ไม่เคยเรียกร้องอะไรหรือ? ฉันจึงไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่จากมินโฮ
"ตกลงตามนี้นะคีย์"
"..."
"คีย์!"
"อืม"
"นิสัยเจ้าแง่แสนงอนแบบเด็กๆนี่เลิกสักที! ผมเกลียดคนไม่มีเหตุผล"
"..." เหตุผล?

... ฉันยอม ...


ยอมเป็นคนไม่มีเหตุผล ดีกว่าเป็นคนที่ชอบหาข้ออ้างไร้สาระมาแทนเหตุผลงี่เง่าๆอย่างใครบางคน

희미하게 밝아오는 두 눈이 멈춘 곳
ฮิม มี ฮา เก พัล กา โอ นึน ทู นุน นี มอม ชุน โกซ

ตาทั้งสองข้างพร่ามัวเมื่อหยุดมองที่ตรงนั้น




ค่ำคืนที่แสนอบอุ่นของใคร กำลังโอบกอดให้เขาหลับใหลไปในนิทราตลอดกาลราตรีที่แสนยาวนาน
แต่สำหรับฉัน ... แม้จะมีมินโฮอยู่ใกล้เพียงเท่านี้ มันกลับอ้างว้าง เหน็บหนาวกว่าที่เคย ...

น้ำค้างหยดใสกลั่นตัวลงเกาะกุมที่ร่างกายของฉัน แม้อ้อมแขนของฉันจะพยายามโอบกอดให้มันอบอุ่น


...แต่ฉันก็พ่ายแพ้ทุกครั้งไป...


รอให้สุภาพบุรุษที่ชื่อ 'น้ำตา' รินลงมาคลายหนาวให้เพียงชั่วคราว

"คีย์"
"..."
"นั่งตากน้ำค้างจะไม่สบายเอาสักวัน"
"..."
"เข้าห้องได้แล้ว"
"มินโฮ"
"อย่าดื้อสิ!"
"ฉันไม่อยากนอน"
"นี่คุณ!"
"คุณไปนอนก่อนเถอะ มินอาคงต้องการอ้อมกอดจากคุณอยู่"
"คุณเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า?" กับการกระทำทุกวันนี้ มีอะไรที่ฉันเข้าใจคุณผิดด้วยหรือ?

มินโฮนั่งลงข้างๆฉัน อีกครั้งที่ความเข้มแข็งของหัวใจฉันไม่เพียงพอ

"ไม่ใช่ว่าผมไม่รักคุณ แต่ผมก็รักคุณในขณะที่ก็รักมินอาด้วยเหมือนกัน"
"..."
"ผมผิดหรอคีย์ ผมไม่ได้เกลียดใคร ไม่ได้ทำร้ายใคร"
"ไม่ผิดหรอกมินโฮ" คุณ ... ไม่เคยทำอะไรผิด
คุณไม่เคยทำให้ฉันผิดหวัง คุณ ... ไม่เคยทำให้ฉัน เสียใจ

...ไม่เคย...


"ผมอยากให้คุณกับมินอาประนีประนอมยอมกันบ้าง เราต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน"
"อืม" อีก ... นาน ...


คำคำนั้นของมินโฮ เป็นสิ่งที่ประกันว่าความเจ็บปวดของฉัน คงไม่จบสิ้นในเร็ววัน

มันจะยืดเยื้อ จนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่มินโฮ ... เหลือเพียงแค่ฉันเพียงคนเดียว...


"ฉันกอดคุณหน่อยได้ไหม?"
"..." แค่อยากให้รับรู้ว่าความรู้สึกของฉัน ยังคง 'รัก' มินโฮเหมือนครั้งแรกที่เรากอดกัน


/กรี๊ดดดดดดด!!!/


"มินอา!"
"มินโฮ! คุณยอมให้มันกอดคุณได้ยังไงคะ?"
"..."
"คุณบอกไม่ใช่หรอคะว่า คุณรักมินอาคนเดียว"


ทิ้งตัวลงนอนอยู่ข้างๆมินโฮ ฉันเหมือนคนที่ป่วยเป็นไข้ ได้แต่ทนกดกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำตาที่ไหลลงมาเงียบๆเท่านั้น

มันยากที่จะทำ ... เพราะฉันไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้


// เข้าใจผมนะคีย์ มินอาขาดความอบอุ่นมาก ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงเพียงลำพัง เธอเสี่ยงอยู่ในอันตรายตลอดเวลา ผมในฐานะเพื่อนจึงต้องดูแลเธอให้ดี //



"ฮึก!" มินโฮ ... สำหรับคุณ ฉันอยู่ในฐานะอะไร?


คนรัก เพื่อน หรือคนรู้จัก ?


"มินโฮคะ! มินอารำคาญคีย์!"
"..."

ฉันตัดสินใจคว้าเพียงโทรศัพท์เครื่องเดียววิ่งออกจากห้องไป

"คีย์!" ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉัน ... จะไม่กลับมาที่นี่อีก!


_____________________ In my room _________________




버리지 못했던 생일선물 그리고 너
พอ รี จี โมซ แฮซ ดอน แซง งิล ซอน มุล คือ รี โก นอ

그 모든 것
คือ โม ดึน กอซ


ของขวัญวันเกิดของเธอที่ไม่สามารถทิ้งไปได้
เพราะว่าเธอคือทุกสิ่ง



ไม่ได้ต้องการไปจากมินโฮ ...

เพียงแค่ฉันคิดว่า ถ้าไม่มีเขาแล้วจริงๆ กับการอยู่ด้วยกันสามคน อย่างไรจะดีกว่ากัน

ฉันไม่เคยอบอุ่นทุกครั้งที่รู้ว่าที่ที่ฉันอยู่ไม่ใช่ห้องนั้น


ห้องที่มีมินโฮอยู่กับฉัน

ห้องที่มีเพียง ... เราสองคน...


"โอ๊ย!ช่วยด้วย!"
"..."
"ปล่อยนะ! ปล่อย"


/ตุ้บ!/

แผ่นไม้แผ่นหนากระแทกลงที่หลัง ความเจ็บสะท้านไปทั้งกายก่อตัวขึ้นก่อนที่ร่างจะทรุดล้มลง
ผู้ชายในความมืดห้าคนล้อมตัวฉันไว้


"อย่า ... อย่าเข้ามา!"
"สวยๆอย่างน้อง คิดรึว่าพี่จะปล่อยให้หลุดมือ? ฮ่าๆๆ ๆ!"


/ปั่ก!/



"..."
"ฉันเจ็บ! พอแล้ว"
"หึๆ"
"โอ๊ะ!"
"เลิกเพ้อได้แล้วคีย์"
"ไม่ ... ไม่!"
"คีย์"
"ฮือออออออออ"

สองแขนโอบกอดฉันเอาไว้แน่นๆ มีเพียงคนบ้าอย่างฉันที่เอาแต่ร้อง ร้อง แล้วก็ร้อง

ความโหดร้ายยังคงตามหลอกหลอนฉันอยู่ตลอดเวลา ...

"มันทำอะไรคุณไม่ได้หรอกนะ"
"ฮึก!"

มือหนาบรรจงปิดแผลที่หน้าผากของฉันอย่างตั้งใจ ความอ่อนโยน ทะนุถนอมที่ฉันสัมผัสได้อีกครั้งจากผู้ชายคนนี้

"..."
"อ..!" แต่ถ้าฉันต้องตื่นจากความฝันเพราะลืมไปข้างมินโฮ ยังมีใครอีกคน

"มินอาล่ะ?"
"เธอกลับไปก่อน วันนี้เธอจะเก็บของย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่"
"..." ย้าย ... ข้าวของ
"...?" มาอยู่ ... ที่นี่!

ฉันจะทนอยู่อย่างนี้ได้นานเท่าไร เมื่อห้องนี้จะมีมากกว่าฉัน...กับมินโฮ

"ดีสิ! อย่างนั้น ... ฉันจะพาพี่อนยูมาอยู่ด้วย"
"คุณคิดอะไรอยู่!?"
"พี่อนยูเขาดูแลฉันดีนะ พี่จงฮยอนอีกคน คืนนี้ฉันขอพาพี่..."
"ไร้สาระ! แค่นี้ผมยังดูแลคุณไม่ดีพอหรอคีย์?"
"..."
"คุณทำเพื่อประชดผมมากกว่า! ผมพยามอธิบายเหตุผลให้คุณฟัง แต่คุณไม่เคยเข้าใจ"
"เข้าใจว่าคุณไม่ได้รักแค่ฉันคนเดียวหรอ?"
"ผมรักคุณ แต่ผมก็รักมินอา ผมรักเท่ากัน"
"..." เท่ากัน?

ดีสินะ ... รักเพื่อน เหมือนคนรัก ถ้าอย่างนั้น เราก็เป็นแค่เพื่อนกันดีกว่า

อย่าเรียกฉันว่า 'คนรัก' ถ้าคุณจะรักฉันเท่ากับใคร

"อย่าเอาแต่ใจมากนะคีย์ ผมหวังว่าคุณจะมีเหตุผลและเข้าใจผมบ้าง"
"..." ไม่!

ฉันโกหกตัวเองไม่ได้ ...

ฉันมันแย่ มันโง่ที่คิดไม่ได้ว่ามินโฮมีเหตุผล ที่ฉันทำเหมือนเด็กไม่รู้จักโต เอาแต่ใจ ทำให้มินโฮต้องเหนื่อยอยู่ตลอดเวลา


"ไม่ต้องไปทำงานหรอก นอนพักที่นี่ล่ะ" มือหนาทาบบนหน้าผากของฉันเบาๆ
"อืม"
"ผมไม่อยากให้คุณต้องเจ็บอีก"
"..."
"ผมไปนะ"
"มินโฮ"
"...?"
"ไม่อยากให้ฉันเจ็บ จริงๆหรอ?"
"ใช่! ผมห่วงคุณ ตั้งแต่ที่มินอาเข้ามา คุณยิ่งทำตัวให้ผมต้องเป็นห่วงมากขึ้นทุกที"
"..."
"ผมไปทำงาน ดูแลห้องด้วยนะคีย์"
"ข.. ขอบคุณ"

ขอบคุณมินโฮที่ยังห่วงฉัน

ขอบคุณมินอา ที่การเข้ามาของเธอทำให้มินโฮยิ่งต้องเป็นห่วงฉัน

ขอบคุณฟากฟ้าที่ให้มินโฮรักฉัน ... เท่ามินอา ...


"นี่แกเข้ามาได้ยังไง!"
"...!"
"มินโฮยังไม่กลับ! มีสิทธิ์อะไรมาเหยียบห้องนี้?"
"ฉันก็เป็นเจ้าของห้องนี้เหมือนกัน"
"ขอโทษ...วันนี้มันไม่ใช่ของแก!"

/เพล้ง!/

กรอบรูปบนหัวเตียงเหวี่ยงลงแตก เศษแก้วแหลกละเอียดกระจายไร้ทิศทาง

"มินอา!" ถ้าไม่ใช่เพราะมันเป็นรูปของมินโฮกับฉัน
"มันต้องเป็นรูปของมินโฮกับมินอา!"
"มากไปแล้วนะ"
"แต่มินอาว่ามันน้อยไปเสียอีก"
"..อ! คุณจะทำอะไร!?"

ลิ้นชักของมินโฮถูกค้นด้วยมือไวของใครคนหนึ่งที่ถือวิสาสะเป็นใหญ่

"หึๆ!"

กล่องสีแดงกำมะหยี่ที่ภายในมีของล้ำค่า กำลังตกอยู่ในมือของมินอา

"ฉันอยู่กับเขาทุกวัน แต่ก็ไม่เคยเสียมารยาทก้าวล่วงเขาขนาดนี้ กับคุณที่เข้ามาเพียงวันเดียว ..."
"วันหนึ่ง ...มันก็ต้องเป็นของฉันอยู่แล้ว!"
"...!"
"มินโฮสัญญาว่าแหวนวงนี้ จะเป็นของฉัน"
"มินอา!"
"หรือแม้แต่เขา ก็ต้องเป็นของฉัน ... เพียง ผู้ เดียว!"

/เพี้ยะ!/

"โอ๊ย!" เศษแก้วแหลมคมบาดร่างของหญิงสาวที่ล้มกลิ้งลงกับพื้น
"ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ของคุณใช่ไหม?"
"ฮืออออ ... เจ็บ! เจ็บ ช่วยด้วย!!!"
"ได้! คิดเสียว่าฉันปรานี ฉันยกให้ทั้งหมดเลย ดีไหมล่ะ?"

/ปัง!/ ประตูห้องปิดลงทิ้งให้เจ้าของคนใหม่ดูแล

ฉันเดินไปตามทางเดินที่ไม่รู้สิ้นสุด แม้จะผ่านไปด้วยผู้คน แต่เหมือนชีวิตของฉันเดินอยู่โลกใบกว้างที่แสนอ้างว้างเพียงคนเดียว

Cause you were my sun, the moon

내 전부였던 너 내 방에 있는 모든 것들이
แน ชอน บู ยอซ ตอน นอ แน พัง เง อิซ นึน โม ดึน กอซ ดึล รี

เพราะเธอ ผู้เปรียบดังดวงอาทิตย์ของชีวิตฉัน เป็นดั่งพระจันทร์
เธอผู้เป็นทั้งหมดของฉันอยู่ในห้องของฉัน




"จะไปไหน"
"มินโฮ!"
"มากับผมก่อน!"
"...ไม่! ฉันไม่ไปไหนอีก! โดยเฉพาะกับคุณ"

'โอ๊ะ!'

ไม่ว่าหัวใจของฉันจะพยายามวิ่งหนีไปที่อื่นให้ไกลแสนไกล สุดท้าย ... ฉันก็ต้องยอมแพ้คนคนเดียว
...ชเว มินโฮ...


"เกลียดมินอามากหรอคีย์ เธอทำอะไรให้คุณ?"
"มินอาค้นแหวนของคุณในลิ้นชัก"
"..."
"ฉันก็แค่อยากจะปกป้องให้มันปลอดภัย ฉันผิดหรอ?"
"ทำไมต้องทำขนาดนี้? ผมให้มินอาค้นเอง! เพราะวันที่ผมเก็บมินอาก็ยังอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน เธอรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน"
"...!"
"คุณทำอะไรกับมินอา?"
"..."
"คีย์! คุณทำอะไร!"
"..." ดวงตาเรียวคมปรายสายตามองร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งไม่ได้สติท่ามกลางเศษแก้วละเอียดที่พื้น
"อย่างนี้ใช่ไหม?"

/เพี้ยะ!/

"โอะ!" รอยแดงช้ำรูปฝ่ามือปรากฏบนแก้มซ้าย เศษแก้วบาดที่กลางหลัง เลือดค่อยๆไหลออกมาพร้อมกับน้ำตาของความเจ็บปวด
"คุณรู้ไหมว่ามินอารู้สึกยังไง? ... ก็อย่างที่คุณเจอในตอนนี้ไงคีย์!"
"อึก!"
"แหวนของผมอยู่ที่ไหน?"
"..."
"ตอบสิ!!!"
"ฉันจำ ไม่ได้"
"เอาไปซ่อนหรอ? ดีสิ! คิดเกมใหม่ให้ผมเล่นเลยใช่ไหม?"
"อ..."
"ถ้าคุณหามันไม่เจอ ก็ไม่ต้องออกไปจากที่นี่แล้วกัน"
"มินโฮ"
"ก็รักห้องนี้มากไม่ใช่หรอ? จะได้อยู่ที่นี่นานๆไง!"
"ฉันอยู่ที่นี่จนตายก็ไม่มีปัญหา! ขอเพียงมีแค่ฉันกับคุณ"


널 위해 찾다 지쳐서 널 잠시 잊어도
นอล วี แฮ ชัจ ดา จี ชยอ ซอ นอล ชัม ชี อิจ จอ โด

숨겨놓은 우리의 추억이
ซุม กยอ โน อึน อู ริ เอ ชู ออก กี



ทั้งหมดนั้นทำให้คิดถึงเธอ
แต่ฉันเหนื่อยที่จะตามหาเธอ



/ปัง!/ ประตูกระแทกปปิดใส่หน้า มินโฮประคองมินอาไว้อย่างระมัดระวัง
"กึ่ก!" ล็อคห้องมาจากข้างนอก ก็หมายความว่าต่อไปนี้ ฉันจะไม่มีสิทธิ์ไปไหนอีก

_____________________ In my room _________________


가득 남아 cause you're still in my room
คา ดึก นัม มา cause you're still in my room

เต็มไปด้วยทุกสิ่ง เพราะเธอยังคงอยู่ในห้องนี้


การค้นหาเป็นไปอย่างยากลำบาก ฉันพยายามนึกถึงทุกที่ในห้องแคบๆนี้ ห้องที่ฉันเปรียบมันเหมือนชีวิตจิตใจ
คุ้นเคย กับทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ฉันกลับนึกไม่ออกเลย ...


ทุกที่ที่ฉันก้าวเดิน มีรอยเลือดหยดเป็นรอยทาง

ทุกที่ที่ฉันหยุดยืน มีแต่น้ำตาที่รินไหล เปรอะเปื้อนไปหมด


แม้ว่าแสงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า แต่การค้นหายังคงดำเนินต่อไป


삶이라는 바다를 헤매다 잃어버렸던 꿈들이
ซัล มิ รา นึน พา ดา รึล เฮ แม ดา อิล รอ บอ รยอซ ดอน กุม ดึล รี

วนไปมาทะเลของชีวิต กับความฝันที่ค่อยๆหายไป


/พลั่ก!/ สองขาทรุดลงข้างๆลิ้นชักที่โต๊ะทำงานของมินโฮ
อัลบั้มรูปมากมายค่อยๆเปิดผ่านสายตาที่พร่ามัว ภาพที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน ฉายชัดในความทรงจำ แม้ที่เห็นอยู่เบื้องหน้าจะเลือนลางเต็มที

ฉันรู้สึกขอบคุณมินโฮ ... ที่เขายังคงเก็บรักษามันไว้อย่างดี

เขายังคง 'รัก' ฉัน เหมือนกับคำที่เขาให้สัญญาไว้จริงๆ

"...โอย..." มือข้างหนึ่งกุมแผลไว้แน่นๆ หวังว่ามันคงจะยังไม่ทำให้ฉันต้องตายก่อนที่จะหาแหวนวงนั้นเจอ


...มินโฮ ฉันรักคุณ...
รักคุณ เพียงคนเดียว




구석구석 녹아있는 책상서랍
คู ซอก กู ซอก โน กา อิซ นึน แชก ซัง ซอ รับ

그 속에 숨겨놓고 있던 너
คือ โซ เก ซุม กยอ โน โก อิซ ตอน นอ


ตรงมุมของลิ้นชักโต๊ะนั้น ข้างในมีสิ่งที่แทนตัวเธอแอบซ่อนเอาไว้



เวลาล่วงเลยข้ามเขตวัน สายลมหอบพัดความหนาวเย็นเข้าปกคลุมหัวใจที่อ่อนแอ
อีกครั้ง ที่ค่ำคืนนี้ ไม่มีมินโฮ...

ฉันยังไม่พร้อม ที่จะทอดทิ้งร่างที่บอบช้ำไว้ที่นี่ และจากไปเพียงวิญญาณ

/พั่บ/


"..."
"..."
"อ..ฮื่อ!" สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความเหนื่อยล้า รู้สึกตัวอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่ท่ามกลางเศษแก้ว

แสงสว่างวูบวาบอยู่เบื้องหน้า ของเหลวสีดำมันไหลเข้ามา เข้ามาใกล้ตัว

"ม..." ทั้งที่ประตูยังคงล็อคแน่นสนิทอยู่เช่นนั้น
"..."
"ไม่!!!"

/วี้ดดดดดดดดดด/ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วบริเวณ


"ไฟไหม้! ไฟไหม้!!!"

เรี่ยวแรงที่เหลือ พยุงให้ตัวเองลุกขึ้น ควาญหาผ้าห่มเพื่อดับไฟ

/โผละ/ กล่องสีแดงกำมะหยี่ตกลงกลิ้งไปกับพื้น

"!!!" ฉันเจอมันแล้ว


먼지 쌓인 상자 속엔 바래진 사진과
มอน จี ซา อิน ซัง จา โซ เกน พา แร จิน ซา จิน กวา

어린 맘이 담긴 편지들 그리고 너
ออ ริน มัม มี ทัม กิน พยอน จี ดึล คือ รี โก นอ

그 모든 것
คือ โม ดึน กอซ



ฝุ่นที่เกาะอยู่ที่กล่อง ข้างในมีรูปที่กำลังทิ้ง
และจดหมายที่เขียนด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์ เพราะว่าเธอคือทุกสิ่ง



"มินโฮ"
"..."
"ฉันเจอแล้ว... เจอแหวนแล้วนะ!"
"คีย์ ... เสียงอะไร"
"ฉันไม่ได้ยินคุณเลย ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ ฉันจะเอามันไปให้คุณนะ"

สัญญาณถูกตัดขาด ความสับสนวุ่นวายของผู้คนทำให้ฉันต้องรีบเร่งพาตัวเองออกจากห้องให้เร็วที่สุด

/ปังๆๆๆ/ ทำยังไงดี?

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!" มือที่แทบไร้เรี่ยวแรงกับเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือ ... เปลวไฟเริ่มลุกไหม้เข้ามาตามรอยทางน้ำมัน
"ม...ไม่นะ!" มันลุกสว่างวาบไปทั่วทุกมุมห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อฉัน ... ไม่สามารถควบคุมมันไว้ได้อีกแล้ว

ในกำมือยังคงรักษากล่องกำมะหยี่เอาไว้ ฉันรู้... ว่ามินโฮรักมันมากกว่าฉัน เขาจึงต้องให้ฉันหามันให้เจอ

/ปั้งๆๆๆ!/ พยายาม เพื่อที่จะพังประตูออกไป แต่... มันจะมีประโยชน์อะไร ถ้าออกไปก็ต้องติดอยู่ในล้อมของกองไฟที่กำลังโหมไหม้มากขึ้นทุกที

"คั้กๆๆ!" เขม่าควันสีดำเป็นพวยพุ่งคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความร้อนของเปลวไฟลุกลาม แผดเผา ทีละนิด ...ทีละนิด ...

เข็มนาฬิกากำลังจะหยุดเดิน ในขณะที่ชีวิตของฉันเอง ก็กำลังจะหมดลง

...มินโฮ...


ฉันยอมแพ้เปลวไฟที่ล้อมรอบกายไว้ตั้งแต่วินาทีนี้ เป็นต้นไป ...

สองตาที่พร่ามัวมองเห็น ก็แต่เพียงใบหน้าที่เลือนลาง

กลัว ... ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยมีจะหายไปต่อหน้าในเวลาอีกไม่กี่วินาที

รูปถ่ายใบสุดท้ายถูกเผาเป็นรอยไหม้หมดทั้งใบ

รอยยิ้มของมินโฮ จากไปพร้อมกับมัน ... และเปลวไฟ


/ "คุณรู้จักความตายไหมมินโฮ?"
"พูดเรื่องอะไรกันคีย์"
"เขาบอกว่าความตาย จะพรากเราให้จากกัน"
"เป็นความจริง"
"ฉัน...กลัวความตาย"
"แต่มันไม่เคยพรากหัวใจเราไปจากกัน"
"..."
"มันยังมาไม่ถึง แล้วผมเองก็ยังไม่ยอมให้มันมาถึง ตราบใดที่ผมยังอยู่กับคุณ ผมไม่สามารถยอมให้อะไรมาพรากคุณไป"
"มินโฮ"
"ถ้าจะไป เราก็ต้องไปพร้อมกันสิคีย์"
"ฮึก!"
"วันนั้น ยังมาไม่ถึง" /



แต่มินโฮ ... วันนั้นที่พูดถึง ก็คือวันนี้ วันนี้เวลานี้

วันที่ฉันกลัวที่สุด มันมาถึง ... มันมาถึงแล้ว

มินโฮ... คุณอยู่ที่ไหน?

มินโฮ... ได้โปรด กลับมาหาฉัน มารับร่างที่ไร้วิญญาณ ไร้ลมหายใจของฉันไป

버리고 또 버려도 기억은
พอ รี โก โต พอ นยอ โด คี ออก กึน

ทิ้งแล้วทิ้งอีก ความทรงจำนั้น



"คีย์!"
"..." สองมือโอบประคองก่อนจะอุ้มแล้วพาร่างของฉันออกมา


รู้สึก ... ถึงเรี่ยวแรงที่ไม่มีเหลือ

รู้สึก ... ถึงความเจ็บปวดที่ทนไว้ไม่ไหว

รู้สึก ... ถึงความรัก ความอบอุ่นของใครคนนั้นที่ดูแล ปกป้องฉันไว้ตลอดเวลา

เขาพาฉันฝ่ากองเพลิงที่กำลังโหมไหม้อย่างหนักออกมาอย่างกล้าหาญ

...มินโฮ... คุณไม่กลัวความตายบ้างหรือ?


อย่างนั้น ... ฉัน ก็ไม่กลัว ถ้าความตายจะเกิดกับฉันในตอนนี้ เพราะฉันจะได้อยู่ในอ้อมแขนของคุณแบบนี้ตลอดไป

"มินโฮ"
"อดทนไว้นะคีย์"
"ฉัน..."
"ห้ามพูดอะไรตอนนี้! แม้แต่หลับตา ก็ห้าม เข้าใจไหม?!"
"แหวน"
"..."
"...แหวน..." ลมหายใจที่มีของฉัน ใช้มันอย่างยากลำบาก ในความคิดมีแต่ภาพสีดำมืดมิด
หัวใจเต้นช้าลง ... ช้าลง ... ช้าลง ทุกวินาที

ร่างของฉันอยู่บนเตียงผู้ป่วยฉุกเฉิน ความรู้สึกสุดท้ายที่รับรู้คือแหวนวงนั้นสวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย




"อยู่..กับผม นะ ..คีย์"




... อยู่ กับ ผม นะคีย์ ...


มือหนากอบกำมือของฉันไว้แน่น แน่นที่สุด ...ฉันรู้ ... ว่าเขาเจ็บปวดเท่าไร กับการที่ฉันต้องเป็นแบบนี้

"ถ้าจะไป ... ต้องให้ผมไปด้วยนะคีย์"
"..." ดวงตาของฉันหลับลงช้าๆ ก่อนที่มันจะปิดสนิทตลอดไป
ลมหายใจของฉันสิ้นสุดพร้อมกับการหยุดเต้นของหัวใจด้วยสุดท้ายที่ฉันมี

ทิ้งน้ำตาหยดสุดท้ายไว้ให้มินโฮ เพื่อแทนคำว่า 'รัก' ที่ฉันไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกแล้ว

อยากให้คุณรู้นะมินโฮ ไม่ว่ากาลเวลานับจากนี้จะยาวนานเท่าไร ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป


너를 다시 불러 놓고
นอ รึล ทา ชี พุล ลอ โน โก

อยากเรียกเธออีกครั้ง



"คีย์!!!"


_____________________ In my room _________________


ผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง ...
ห้องของที่เคยมีเพียงเรา 'สอง'คน

내 앞에 앉아서 웃고 있는 너를
แน อัพ เพ อัน จา ซอ อุซ โก อิซ นึน นอ รึล

이곳에 가두려 하는데
อี โก เซ คา ทู รยอ ฮา นึน เด

การมีเธอนั่งหัวเราะอยู่ข้างหน้าฉัน
ทำให้ฉันต้องขังเธอไว้ตรงนี้


นี่หรือ? คำจำกัดความของคำว่า 'อดีต'

นี่หรือ? จุดจบของคำว่า 'รัก' ที่รอคอยมานับแรมปี


เศษแก้วที่แตกกระจายเต็มพื้นห้อง รอยไหม้ของทุกสิ่งทุกอย่างลบล้างความทรงจำของเราสองคนไปจากสายตา

แต่ไม่เคย ... ที่จะลบความทรงจำ ... ไปจากหัวใจ

ต่อไป ผมคงจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว เพราะคีย์ก็คงจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วเช่นกัน

รอยคราบน้ำตา เลือดที่ไหล ฝังลึกไว้เป็นความปวดร้าว คีย์เลือกที่จะจากผมไป

ทอดมองห้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ประตูจะปิดตาย

จะไม่มีใครเข้ามาที่นี่อีก เมื่อ
'กุญแจ' ของห้องได้หายไปตลอดกาล


...ขอโทษนะคีย์ ผมรักคุณ...



รู้ว่าคำพูดสิ้นคิดมันไม่มีประโยชน์อะไร แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องทนเจ็บปวดเพื่อสอนผม ว่าใครคือคนที่สำคัญที่สุด
ผมก็พร้อมที่จะเรียนรู้ จดจำมันไว้ แม้ไม่มีโอกาสได้แก้ตัว

...คุณคือคนที่สำคัญที่สุด... ที่ผมเลือกจะให้อยู่ด้วยกันตลอดไป

...คุณคือคนที่ผมรักที่สุด... แล้วก็จะรักคุณแบบนี้



ตลอดไป

…cause you're still in my room…




The End.


โฟ่อีกนิด : ก่อนไป ... ขอบคุณพี่มิ้งค์เจ้าของโปรเจค ผู้ร่วมโปรเจค และมายด์จ๋าที่ประสานงาน ตรวจทานให้เป็นอย่างดี ขอบคุณมากๆ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนนะคะ อย่างสุดซึ้งเลย มันอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้ไข้ฟ้าลดลงในวันพรุ่งนี้ ^^ อิอิ ...~

คอมเม้นท์ติชมมาได้นะคะ ... ฟ้าเป็นรีดเดอร์ตัวน้อยมานาน เข้าวงการไรท์เตอร์ต้องจุ๊ๆ!~ ไว้ เดี๋ยวใครรู้เข้าจะหัวเราะใส่! 555
...In My Room...

28 ความคิดเห็น

  1. #25 niii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 17:32
    โฮฮฮฮฮ ทำไมแกใจร้ายกะคีย์แบบนี้

    สงสารคิมคีย์ TT

    ยัยมินอานิสัยเสีย เค้าอุส่าใจดีให้อยู่ด้วยยังทำตัวงี้อีก --+
    #25
    0
  2. #18 อิอิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 15:46
    อ่านอีกรอบ...





    เส้าอ่ะT___T
    #18
    0
  3. #16 อิอิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 15:16
    เเง้

    อ่านไปน้ำตาไหลไป

    เปิดเพลงนี้ฟังไปด้วย

    อินมากฮร่ะT_____________T



    คนเเต่งเก่งมากค่ะ

    อ่านเรื่องนี้เเล้วรู้สึกว่า...

    มินโฮโง่มาก= =*

    อยากกระโดดถีบยอดหน้ามินอามาก

    ตอนที่ค้นห้องอ่ะ-*-

    เคืองมากอ่ะ

    ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกก ถึงมาสุดๆ

    เเง้

    น้ำตาหยด 4 หยดT^T..

    สู้ๆต่อไปนะคะคนเเต่ง>
    #16
    0
  4. #14 Almighty KEY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2553 / 04:22


    ณ จุดนี้อยากจะบอกว่า



    อ่านแล้วเกลียดอิชเวมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



    คนเห็นแก่ตัววววววววววว



    ตั้งแต่เอาคนที่3เข้ามาและ คิดได้ไงอ้ะ



    ไหนจะรัก2คนเท่ากันอีก โฮกกกกกกกกก



    ฆ่าม้านนนนนนนนนนน



    ฮึ่ยๆๆๆๆๆ อ่านไปจิกผ้าห่มไป (อินเกิ๊นนนนน)





    แอบรู้สึกดีที่สุดท้ายคิมคีย์ไม่ต้องอยู่กับมินโฮ



    อยู่ด้วยกันและคิมคีย์ต้องทนอยู่ฝ่ายเดียวเลย



    เป็นฟิคเรื่องแรกเลยนะที่รู้สึกยังงี้ 55





    แต่งมาอีกน้า แต่อย่าให้คิมคีย์เศร้าเกินล่ะ



    มันบีบหัวใจคนอ่าน 555+



    สู้ๆนะไรเตอร์ FIGHTING!!!!
    #14
    0
  5. #13 love minkey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2553 / 22:24
    เศร้า จังเลยอะ



    รัก minkey
    #13
    0
  6. #9 ployliekey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2553 / 19:44
    สมน้ำหน้ามินโฮมากกกกกก



    กว่าจะรู้ใจตัวเองก็สายไปแล้ว
    #9
    0
  7. #3 windYBum (@bumwindy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 16:38
    ซึ้งจนร้องไห้ไม่หยุดแล้วค่ะ

    TTOTT

    แต่งได้สุดยอดมากเลยง่ะ
    #3
    0