不潔花朵 บุปผาเย้าหฤทัย [จบบริบูรณ์]

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 314,470 Views

  • 3,796 Comments

  • 9,899 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    226

    Overall
    314,470

ตอนที่ 6 : ภาค1 ดรุณีงามต้องมีเสน่ห์ทางดนตรี [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

ภาค1: องค์หญิงผู้งามพิลาส

ดรุณีงามต้องมีเสน่ห์ทางดนตรี [1/3]


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ fan bingbing the empress of china


ตำหนักดอกงิ้วแสงอรุณ, ยามอู่


เสียงกรีดร้องตวาดก้องทั่วตำหนักของจางหลิน เยวี่ยเยวี่ย หวงกุ้ยเฟยผู้งดงามของจักรพรรดิเสวี่ย รุ่ยหยาง ใบหน้าหวานหยดดุจน้ำเชื่อมนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา นางก้าวถอยหนีผู้มาเยี่ยมเยือนตรงหน้า สิ่งของใกล้ตัวถูกปาใส่คนตรงหน้าชิ้นแล้วชิ้นเล่า จนบางชิ้นที่ทำจากดินเผาแตกกระจายเต็มพื้น แม้จะเหยียบจนเท้าเลือดซึมนางก็ยังไม่ละความพยายามที่จะไล่ผู้คนที่เปรียบดั่งปีศาจร้ายสำหรับนางออกไป


“ไม่! บุรุษอัปลักษณ์เช่นพวกเจ้าไม่ใช่บุตรของข้า ออกไป!!!


“ท่านแม่...” ไท่อิงกุมไหล่ที่ถูกแจกันดินเผากระแทกจนปวดแน่น ทอดสายตามองสตรีที่กรีดร้องราวกับคนเจียนคลั่งอย่างเจ็บปวด


“ข้าไม่ใช่แม่ของพวกเจ้า ข้าไม่เคยมีลูกเป็นบุรุษเช่นพวกเจ้า ออกไป!” ยิ่งนางเดินเข้าใกล้คันฉ่องขนาดใหญ่กลางห้องมากเท่าไร ความบ้าคลั่งและเสียงร่ำไห้ก็ยิ่งดังขึ้นเป็นทวี


ภาพที่สะท้อนหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่อาบย้อมด้วยหยาดน้ำตาดูน่าเวทนายิ่งทำให้นางคลั่ง สตรีที่งดงามเช่นนางคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้หากมาเป็นเพราะฮ่องเต้ผู้นั้นที่พรากความสาวและความงดงามของนางไป นางคงไม่ต้องดูน่าสมเพชดุจอสุรกายเช่นนี้


“เพราะพวกเจ้า! เพราะบิดาของพวกเจ้า! ข้าผู้งดงามจึงต้องกลายเป็นคนน่าทุเรศเช่นนี้ พวกเจ้าร่วมมือกันทำลายความสง่างามของข้า” นางกุมศีรษะของตัวเองแล้วทรุดกายลงนั่งกับพื้น เศษกระเบื้องบาดขาเรียวจนเป็นแผลเลือดไหลเป็นสายธาร “หากไม่มีพวกเจ้า ข้าคงได้กลายเป็นหญิงสาวผู้งดงามที่สุดไปแล้ว!


“ท่านแม่ อย่าถอยไปมากกว่านั้น” หัวใจคนเป็นลูกแทบหยุดเต้นเมื่อมารดาถอยไปหยุดที่ราวระเบียง อีกไม่กี่ชุ่นก็ใกล้จะพลัดตกลง เสวี่ย ลี่เหรินส่งสายตาให้น้องชายเข้าไปรวบมารดาจากด้านหลัง พานางออกห่างจากที่อันตรายเช่นนั้น


หมับ!


“กรี๊! อย่ามาแตะตัวข้านะ เจ้าพวกปีศาจ! ข้าให้บุตรชายกับเจ้าไปแล้วรุ่ยหยาง ข้าให้เจ้าไปแล้ว เหตุใดเจ้าถึงผิดสัญญาไม่ปลดปล่อยข้าไป!” เสวี่ย หรงฉา บุตรชายคนที่ห้าของฮ่องเต้แคว้นเสวี่ยและหวงกุ้ยเฟยตัดสินใจกดจุดให้มารดาสลบไปเมื่อนางนั้นคล้ายจะควบคุมอารมณ์ตนเองไมได้เต็มที แล้วรวบผู้เป็นมารดาไปวางราบบนเตียง หยาดเลือดไหลซึมชุดสวยเป็นทาง


“หากนางไม่หายดี เสด็จพ่อคงไม่วางใจให้นางดูแลเหมียนเอ๋อ”


“นางเป็นโรคทางจิตใจ เป็นความเจ็บปวดที่มองไม่เห็น...” เสวี่ย หนิงเหลียนบุตรร่วมมารดาของหรงฉาถอนหายใจเฮือกใหญ่ หมอเทวดาเช่นเขาก็ไร้หนทางรักษาโรคทางจิตใจที่มารดาเป็นเช่นกัน “นางหลงใหลในความงามของตนมากเกินไป เมื่อใกล้โรยราจึงกล่าวโทษถึงต้นเหตุที่พรากความงามไป”


“แต่นางดูเอ็นดูเหมียนเอ๋อดีไม่ใช่หรือ ทั้งๆที่เหมียนเอ๋อก็เป็นบุตรีของท่านเช่นกัน” ลี่เหรินขมวดคิ้ว ถามผู้เป็นพี่ชายคนรองอย่างไม่เข้าใจ


“เหมียนเอ๋อนางมีความงดงามคล้ายมารดา เมื่อมองนางก็คล้ายกับนางย้อนกลับไปวัยเยาว์อีกครั้ง จึงไม่มีการต่อต้าน”


“พี่รอง ท่านจะบอกว่าท่านแม่เห็นเหมียนเอ๋อเป็นคันฉ่องที่สะท้อนความงามของตนงั้นหรือ” หยูจวี๋เบิกตากว้างเมื่อได้ยินความจริงนั้น เขาคิดว่านางปรารถนาตำแหน่งพระพันปีแห่งวังบุปผาเพียงอย่างเดียวเสียอีก “นี่มันชักจะบ้าบอกันไปใหญ่แล้ว”


“เสด็จพ่อจึงไม่ยอมให้นางเข้าใกล้เหมียนเอ๋อสินะ” ไท่อิงนึกย้อนไปถึงตอนมารดาพรมจุมพิตมู่เหมียนอย่างหลงใหลเมื่อคราวก่อน “เหมียนเอ๋อคือหลักฐานความงามเพียงหนึ่งเดียวของนาง นางจึงปรารถนาให้เหมียนเอ๋อกลายเป็นสตรีที่งดงามไร้ที่ติที่สุดเช่นที่ตัวเองเคยเป็น เมื่อมองบุตรีที่นางคิดว่าเป็นเงาสะท้อน นางจะได้รู้สึกว่าตนยังคงงดงาม”


“เป็นเช่นนั้น...” บุรุษทั้งห้าถอนหายใจออกมาพร้อมๆกัน นึกสงสารน้องสาวไม่ได้ที่พยายามเล่าเรียนและฝึกฝนเพื่อให้มารดาพึงพอใจ นางคงไม่รู้ว่าไม่มีโอกาสที่จะได้เจอมารดาของตนเองอีกแล้ว ประตูตำหนักนี้กำลังจะถูกปิดลงโดยถาวรเมื่อไร้หนทางรักษาอาการนั้น


ตำหนักดอกงิ้วรำเพย ยามอุ้ย


มือบางที่กำลังยกถ้วยชาจรดริมฝีปากชะงักลงเมื่อภาพหนึ่งปรากฏขึ้นมาในหัว กลิ่นหอมหวานชวนชิมแปรเป็นกลิ่นชวนเอียนในทันตา ร่างบอบบางใต้ชุดสีแดงสลับขาวยาวระพื้นคลุมทั่วเก๋งกลางสวนดอกงิ้วดันกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยท่าทีแสนชดช้อย ปรายดวงตาหวานล้ำไปมองดอกงิ้วสีแสดที่ร่วงหล่นลงมาตกที่ฝ่ามือขาวอย่างพอดิบพอดีนิ่ง


“ท่านแม่...” นางจะไม่มีโอกาสได้เจอมารดาของตนเองแล้วงั้นหรือ ราวกับเรี่ยวแรงครึ่งหนึ่งในกายเหือดหาย จนต้องอาศัยขอบเก๋งพยุงกายที่ทรุดเซ


เมื่อมองบุตรีที่นางคิดว่าเป็นเงาสะท้อน นางจะได้รู้สึกว่าตนยังคงงดงาม


ในสายตามารดานางมีค่าเป็นเพียงเงาจากคันฉ่องเองงั้นหรือ น่าแปลกที่นางมิได้รู้สึกน้อยใจเท่าที่ควรเป็น กลับเป็นความรู้สึกที่เรียกได้ว่าค่อนข้างด้านชาเสียมากกว่า กลีบปากบอบบางน่าสัมผัสเม้มเข้าหากันเบาๆ


“ถึงท่านแม่ไม่ปรารถนา ข้าก็พร้อมจะกระทำตนให้งามเหนือผู้ใดอย่างแน่นอนอยู่แล้ว”


นางเชื่อว่าทุกสิ่งเริ่มต้นจากรากของความงาม ส่วนจิตใจของอีกฝ่ายจะคล้อยตามมาในภายหลัง บุรุษเมื่อพึงใจต่อสตรีก็พึงใจจากใบหน้าและรูปร่างที่งดงาม ผู้ที่กล่าวว่าคบหากันด้วยจิตใจนั้น ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงผู้หาข้ออ้างให้ตนเองดูดีเท่านั้น


จะมีใครเล่าที่หญิงงามปรากฏอยู่ตรงหน้า แล้วจะหันไปคว้าผู้อัปลักษณ์มาแทนที่ ขั้นแรกในการอยู่เหนือซูหลินหยาคงเป็นความงาม ชาติก่อนหน้านางงามมากกว่าอีกฝ่ายมากก็จริง แต่ก็ยังมิได้ทิ้งช่วงห่างนักเพราะขาดเสน่ห์ความเย้ายวนจากกิริยา แต่มาครานี้...


นัยน์ตาหงส์สีไม้มะเกลือฉ่ำน้ำดูหวานชดช้อยชวนชมที่ผ่านการปรุงแต่งกิริยามาอย่างสมบูรณ์แบบปรายมองผู้ที่ยืนซ้อนจากด้านหลังเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสนใจทิวทัศน์แสนงดงามของป่าดอกงิ้วตรงหน้า


“เพราะเหตุใดกันเล่าที่เด็กสาวผู้งดงามเช่นท่านถึงมายืนซึมเหม่อลอยเช่นนี้เล่า องค์หญิงมู่เหมียน” มู่เหมียนขยับกายทิ้งช่วงห่างจากชายตรงหน้าเพียงเล็กน้อยให้พองาม ก่อนจะย่อกายถวายพระพรคนตรงหน้า


“ถวายพระพรท่านลุงรุ่ยเหลียง” อ๋องหนึ่ง หรือเสวี่ยรุ่ยเหลียง เจ้าของใบหน้างดงามดุจเทพเซียนคลี่ยิ้มให้ผู้มีศักดิ์เป็นหลานสาวจางๆ ริมฝีปากหยักสวยมีสีแดงเข้มคล้ายผลอิงเถาจากการสูบยาสูบ ผมยาวสลวยสีเงินเช่นเดียวกับฮ่องเต้ไหวไปตามลมตัดกับอาภรณ์สีดำสนิทดุจปีกกาลายนกกระเรียนสีเงินปักละเอียดยิ่งเสริมให้อีกฝ่ายดูน่ามองขึ้นไปอีก อีกฝ่ายลูบแก้มของนางอย่างเบามือด้วยแววตาเอ็นดู


“ถวายพระพรอันใดกัน เชิญนั่งก่อนสิองค์หญิง” กล่องยาสูบที่อีกฝ่ายโปรดปรานถูกวางบนโต๊ะที่มีเพียงชาวางเรียงราย อ๋องหนึ่งส่งสายตาให้ข้ารับใช้จากจวนของตนนำสิ่งที่เตรียมมาด้วยขึ้นมาวางตรงหน้า “นี่คือพิณแก้วสวรรค์จากหุบเขาสยบมาร”


พิณแก้วสวรรค์แห่งหุบเขาสยบมาร นับว่าเป็นเอกแห่งพิณทั้งหลาย ด้วยเสียงที่ใสดุจแก้วทว่ามีความก้องกังวานซึ้งในใจผู้ฟัง ประกอบโดยเหล่าผู้อาวุโสที่ชำนาญด้านเครื่องพิณโดยเฉพาะนับสิบคน สิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้นคือพิณนี้มีเพียงหนึ่งเดียว อ๋องหนึ่งซึ่งเป็นผู้มีความสามารถในด้านดนตรีมากที่สุดจึงได้รับมันมาเป็นของกำนัลเมื่อตอนถวายตนเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเหล่านั้น


“ท่านลุงนำพิณนี้มาด้วยเหตุใด” นางเลิกคิ้วอย่างนึกประหลาดใจ วันนี้นางเพียงหวังให้อีกฝ่ายช่วยรับฟังการบรรเลงบทเพลงจากนางเท่านั้นเพื่อให้อีกฝ่ายพิจารณาว่านางมีค่าควรแก่การเป็นศิษย์ของเขาหรือไม่ แต่อีกฝ่ายกลับนำพิณที่นับว่าเป็นเอกมาด้วย


“ไม่ต้องสนใจหรอกองค์หญิง” เมื่ออีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้นนางก็มินึกจะดึงดันซักไซ้ จากความทรงจำนางทราบเพียงแต่อีกฝ่ายยังไร้ชายาด้วยความเบื่อหน่ายสิ่งวุ่นวาย มีเพียงอนุสี่ห้านางเท่านั้นในจวนเพื่อให้ดูมีบารมีในสายตาผู้คนภายนอก “เริ่มบรรเลงให้เปิ่นหวางฟังซักท่อนก็เพียงพอ แต่เป็นบทเพลงที่เปิ่นหวางประพันธ์ขึ้น”


“บทเพลงที่ท่านลุงประพันธ์หรือ” แม้จะทราบมาบ้างว่าท่านลุงของนางมีความสามารถด้านดนตรี แต่มิคิดว่าจะมีความเก่งกาจในด้านการประพันธ์บทเพลงได้ด้วยตนเองเช่นนี้ นางลอบใช้พรสวรรค์ของตนเมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงใช้ผ้าซับฝุ่นที่พิณให้นาง อ่านบทเพลงที่ฝ่ายเตรียมมาให้นางบรรเลงล่วงหน้า


ไม่ว่าอย่างไรการได้เป็นศิษย์ของท่านลุงก็นับว่าเป็นความใฝ่ฝันของนางตั้งแต่ปางก่อน เพียงแต่นางมิมีความกล้าหาญมากพอ แต่ถึงจะไม่ได้ร่ำเรียนจากบุรุษตรงหน้า แต่ด้วยฝีมือดั้งเดิมที่นางหมั่นฝึกฝนด้วยตนเองมาโดยตลอด นางเชื่อว่าการฝึกฝนของนางเมื่อครั้งก่อนนั้นย่อมไม่พ่ายแพ้ต่อผู้ใดอย่างแน่นอน


“นี่คือบทเพลงดอกงิ้วสีชาดที่เปิ่นหวางประพันธ์ขึ้น” ดอกงิ้วสีชาดเป็นบทเพลงที่เกี่ยวกับการพรรณนาความงามของสตรีนางหนึ่ง ยิ่งนางเพียรอ่านและคิดตามเช่นไร บทเพลงนี้ก็เป็นการกล่าวถึงตัวนางทั้งสิ้น ทั้งเรื่องการกำเนิดพร้อมงิ้วบานนับร้อยพัน การมีกลิ่นหอมของดอกงิ้วอบอวลทั่วกาย ราวกับอีกฝ่ายเข้าใจความกังขาของนางเป็นอย่างดีจึงกล่าวเสริม “บทเพลงนี้เปิ่นหวางประพันธ์ให้เจ้า องค์หญิงมู่เหมียน”


ท่านพ่อ... หากนี่มิใช่ท่านลุงของนางที่อายุมากกว่านางหลายรอบนัก นางคงเผลอคิดไปแล้วว่ากำลังโดนบุรุษผู้นี้สารภาพรักต่อเด็กสาววัยเก้าขวบเช่นนาง


*โรคที่มารดาของมู่เหมียนเป็นคือโรคหลงตัวเอง Narcisisitic (นาซิซีติส) นั่นเองค่ะ เป็นพวกทะนงตัวเองสุดกู่ ในกรณีของท่านคือหลงใหลในความงดงามของตนจนบ้าคลั่ง เมื่อมีสิ่งหนึ่งมากระทบต่อความมั่นใจในความงามของตน จะกล่าวโทษทุกคนที่ทำให้ตัวเองดูไม่ดี


-MISS SORAKI-

*มีความแอบระแวงลุงตัวเองเบาๆ ว่าความสวยจะทำพิษหรือเปล่า ฮา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #3796 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 23:45
    กอดปลอบเหล่าองค์ชาย
    #3796
    0
  2. #3031 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 17:36
    อยากให้เหมียนเอ๋อร์มีผมสีเงินเหมือนพ่อจัง
    #3031
    0
  3. #2207 ZooZomZaZen (@ratchatazom) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 15:29
    มาๆๆๆ องค์ชายทั้ง5มานี่มา เราจะรักษาท่านเอง อย่าได้เสียใจไป
    #2207
    0
  4. #1169 Diamondgirl (@phetnaree0002013) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:58
    องค์รัชทายาทเสวี่ยไท่อิง!!!ท่านเจ็บมากหรือไม่..ฮือ..สงสารองค์ชายทั้งห้ามากอ่ะ
    #1169
    1
    • #1169-1 Miss Soraki (@mintomin) (จากตอนที่ 6)
      27 เมษายน 2560 / 14:34
      เจ็บสิคะ ถูกเมินขนาดนี้นี่นะ
      #1169-1
  5. #981 yuan-yanyan (@yuan-yanyan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:25
    โรคแม่นางเอกจะรักษาหายรึเปล่า....ส่งสารทั้งพี่ชายทั้ง5 ฮ่องเต้ นางเอก กับแม่นางอะมุกคนดูไม่มีตวามสุขหรอก....แต่ถ้าแม่หายนี้จะแบบแฮปปี้มากกกก
    #981
    0
  6. #620 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:11
    ท่านลุงคิดอะไรกับเหมียนเอ๋อร์หรือเปล่าอ่ะ
    #620
    0
  7. #536 ปีศาจสีเงิน (@aaron-anael-abel) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 05:34
    อยากให้ท่านแม่หาย
    #536
    1
    • #536-1 Miss Soraki (@mintomin) (จากตอนที่ 6)
      22 เมษายน 2560 / 06:23
      หายหรือเปล่าต้องรอดูกันเนาะ
      #536-1
  8. #139 fairy (@game_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 04:24
    ท่านแม่น่าสงสารร่ร
    #139
    0
  9. #74 ลูกน้ำ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 13:56
    ท่านแม่น่าสาร

    มู่เหมียนมีความเก่งรอบด้านสุดๆ

    ท่านลุงดูหล่อ

    อารมณ์ปั่นป่วนสุดๆ ไม่รู้จะเศร้าหรือขำดี

    เป็นนิยายที่เดาทางไม่ออกเลย ลุ้นตลอดๆ
    #74
    1
    • #74-1 Miss Soraki (@mintomin) (จากตอนที่ 6)
      30 มีนาคม 2560 / 14:15
      เอาทั้งสองความรู้สึกแล้วกันนะคะ เพื่อความใกล้เคียงและใกล้ชิดจิตแพทย์ แค่กๆ
      #74-1
  10. #39 มารี (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:32
    สงสารแม่จริงๆ น่าจะมีทางรักษาอยุ่นะ ลองพยายามดู
    #39
    0
  11. #37 wikawee90 (@wikawee90) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:12
    สู้ๆๆนะคะไรท์^^
    #37
    0
  12. #36 risuki666 (@risuki666) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:11
    ท่านแม่ป่วยมากค่ะ เหอๆ
    #36
    0
  13. #35 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 22:10
    เป็นกำลังใจให้สู้ๆนะ
    #35
    0
  14. #34 kithong (@btobry) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 20:44
    รอตอนต่อไปคร้าบ สู้ๆนะคะไรต์
    #34
    0