ท่านประมุข! ฮูหยินหนีไปอีกแล้วขอรับ! [E-book&หนังสือ]

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 252,737 Views

  • 1,837 Comments

  • 7,809 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,967

    Overall
    252,737

ตอนที่ 2 : บทนำ: แกะน้อยหลงทาง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 803 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61

ท่านประมุข! ฮูหยินหนีไปอีกแล้วขอรับ!

 

บทนำ

แกะน้อยหลงทาง

 佛说彼岸_苏叔er_POCO网(POCO.CN)_我的照片我的空间

芳华独自老-摄影-苏叔er-POCO摄影作品展示



"ความรัก" เปรียบเสมือนกับสายน้ำ ดูอ่อนโยนนิ่มนวล แต่ทรงพลัง มีอำนาจมหาศาล บางทีก็เกรี้ยวกราด บางทีก็นิ่งลึก สิ่งสำคัญคือควบคุมปรับเปลี่ยนให้ได้ดั่งใจไม่ได้ แต่สามารถเข้าใจธรรมชาติและปรับตัวเองให้เข้าหาได้

นางและเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

งั้นหรือ?



“เจ้าเคยบอกกับบิดาว่าต้องการอยู่ทดแทนบุญคุณ แต่จงอย่าลืมไปว่าบิดาไม่สามารถอยู่กับเจ้าไปได้ตลอด บิดาได้เลือกบุรุษที่คู่ควรกับเจ้า เขาเป็นประมุขของพรรคในยุทธภพพรรคหนึ่ง” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างกายชราซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เนื้อผ้าหรูหราแต่กลับมิอาจบรรเทาความหนาวเหน็บจากพิษร้ายที่กัดกิน

ยามปถุชนป่วยไข้ก็ได้หมอเป็นผู้รักษาเยียวยา แต่ยามแพทย์ป่วยไข้ ใครเล่าจะเป็นผู้ดูแล

หยาดน้ำใสไหลรื้นไปทั้งหน่วยตา นางกำมือเหี่ยวย่นตามกาลเวลาไว้แน่น บีบมันเบาๆไม่ให้สติอีกฝ่ายหลุดลอย บิดาของนางร่างกายย่ำแย่มานานหลายปี เพียรหาสมุนไพรมารักษาเท่าไรก็ไม่เป็นผล วิชาแพทย์ที่ร่ำเรียนมาทั้งชีวิต พลันไร้ประโยชน์ไปทันตา

สวีกงหลินวัย17หนาว เป็นบุตรีเพียงคนเดียวของท่านหมอเทวดาสวีกงไห่ ชีวิตตั้งแต่แรกลืมตา นางก็ไร้มารดาเลี้ยงดู เห็นเขาเศร้าสร้อยทุกครั้งที่กล่าวถึงสตรีที่เรียกว่ามารดา นางจึงไม่ใคร่อยากรู้อีกต่อไป รู้ไปก็เท่านั้นในเมื่อคนที่เลี้ยงดูนางมาจนเติบใหญ่คือคนๆนี้หาใช่ภาพจินตนาการของมารดา

นางเป็นเจ้าของเรือนร่างที่สตรีทุกนางต่างอิจฉา ใบหน้าหวานล้ำล่มเมือง ยิ่งพิศยิ่งให้ใจลุ่มหลงยากจะถอนตัว บุรุษมากหน้าหลายตาต่างพากันมาหยอดน้ำผึ้งหวานไม่เว้นวัน น่าเสียดาย ที่ผกามาศดอกน้อยมิเคยคิดชายตาแลผู้ใดนอกจากบิดา

ทรัพย์สินเงินทองหาใช่สิ่งที่นางขวนขวาย ความรักเองก็เช่นกัน นางได้รับจากบิดามากพอ จนไม่จำเป็นต้องอาศัยความสัมพันธ์จอมปลอมมาหล่อหลอมใจ หลายคนนิยามว่ารักเป็นสิ่งที่สวยงาม แต่นางคนหนึ่งที่ไม่เห็นเป็นเช่นนั้น

หากมันดีจริง ไฉนจึงยังมีคนคร่ำครวญเพราะมันอยู่อีก

สำหรับสวีกงหลิน ความรักไม่ต่างจากยาพิษที่กร่อนร่างกาย เวลาที่ล่วงเลยมาจึงมีแค่ใบหน้าบิดา และสมุนไพรนับหมื่นพันที่ปรากฏในใจ ความอ่อนโยนหล่อหลอมให้นางดูร่าเริง น่าทะนุถนอมราวกับกระต่ายน้อย และน่ารังแกไปเสียทุกส่วน

น่าเสียดายที่กระต่ายตัวนี้ช่างร้ายกาจยิ่ง โดยเฉพาะกับสิ่งที่ทำใจให้ชอบไม่ได้สักคราอย่าง สิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า บุรุษ

แค่ได้เห็นพวกเขา ขนกายอ่อนก็ลุกซู่ ใบหน้าร้อนผ่าวยากจะควบคุม นางถามไถ่บิดาเขาก็ตอบว่านั่นคือความรู้สึกประหม่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเพศตรงข้าม นางไม่เข้าใจหรอกว่ามันคือสิ่งใด แต่ได้ตัดสินใจไปแล้วว่านั่นคืออารมณ์รังเกียจ

“ทะ ท่านพ่อหมายความว่าจะให้ลูกแต่งงานกับสิ่งมีชีวิตมีขนหนาดกดำงั้นหรือ” ขนกายอ่อนในกายลุกซู่ทันที “ลูกอยากอยู่กับท่านพ่อไปเรื่อยๆ ได้โปรดอย่าผลักไสลูกไปไหนเลย”

บิดาของนางมีใบหน้าเกลี้ยงเกลา แม้จะเริ่มซูบเซียวตามวัย แต่ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัย

แต่บุรุษที่นางเคยเห็นล้วนน่ากลัว ใบหน้าดุดันและร่างกายสูงใหญ่ราวกับยักษ์

“เฮ้อ หลินเอ๋อ เจ้าก็อคติเสียอย่างนี้ แล้วต่อไปบิดาจะวางใจได้อย่างไรว่าเจ้าจะดูแลตัวเองได้ ยามบิดาล่วงลับไป” มือหนาลูบศีรษะทุยอย่างอ่อนใจ สวีกงหลินซุกไซร้ใบหน้าลงบนหน้าท้องกลมประหนึ่งลูกแมวตัวน้อย ความช่างอ้อนนี้กระมังที่เป็นเสน่ห์ที่ชายหนุ่มต่างปรารถนาจะครอบครอง

ถึงแม้บางครั้งนางจะกล่าววาจาตรงเกินไปบ้าง

“แต่พวกเขาน่าขยะแขยง เหงื่อไคลส่งกลิ่นน่ารังเกียจ”

บางทีก็เผลอแสดงสีหน้าไม่เหมาะสมโดยไม่รู้ตัว

“พวกเขาสิ่งมีชีวิตเจ้ามารยา บ้าอำนาจ ทำตัวเป็นแมลงเกาะหลังหญิงสาว ปากอ้างว่ารัก แต่ด้านหลังซุกซ่อนสตรีนับพัน ไม่รู้ว่าสตรีไม่กลัวติดโรคบ้างหรือไร” ชักสีหน้า เบ้ปากด้วยความเดียดฉันท์อย่างไม่คิดปิดบัง

ก็ได้... สวีกงหลิน บุตรีเพียงหนึ่งเดียวของเขานั้นเป็น โรครังเกียจบุรุษ ขึ้นสมอง


ถึงจะปฏิเสธอย่างไร นางก็หนีความต้องการของบิดาไม่ได้อยู่ดี จึงต้องเดินไหล่ตกไปเก็บผ้าผ่อนใส่ย่ามอย่างท้อแท้ โน้มน้าวใจเท่าไหร่ก็ถูกขัดขวาง เหตุผลต่างๆนานับร้อยทำให้นางไม่กล้าอ้าปากแย้ง ท่านพ่อนะท่านพ่อ ทำอย่างนี้กับนางได้อย่างไร

“เขาจะเป็นคนอย่างไรก็ไม่รู้” บุรุษผู้นั้นก็เหลือเกิน รับคำว่าจะแต่งงานกับสตรีที่ไม่เคยเห็นหน้าอย่างง่ายดาย ฟังดูก็รู้แล้วว่าเป็นผู้ชายมักง่าย

แว่วได้ยินจากผู้คนในตลาดว่าประมุขพรรคอะไรคำรามนั่นชอบสะสมหญิงสาวไว้ในจวน นางจะกลายเป็นไม้ประดับจริงๆน่ะหรือ

“ใครมันจะไปยอมเป็นไม้ประดับให้ไอ้ตัวหน้าขนแบบเจ้ากัน!” นางเขวี้ยงอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายลงในย่าม แล้วมัดมันแรงๆระบายอารมณ์

สวีกงหลินเป็นสตรีร่างกายระหงแสนเย้ายวนใจ ใบหน้างามพิลาสมีเครื่องหน้าสมบูรณ์ ทุกส่วนรับอย่างเหมาะเจาะ ใบหน้าเรียวรูปไข่น่าสัมผัส ผิวกายเนียนละเอียดลออเสมอ มองนานๆคล้ายกับก้อนสำลีชั้นหนึ่ง คิ้วโก่งดั่งคันศร รับกับริมฝีปากสีแดงอิ่มระเรื่อตามธรรมชาติ จมูกเชิดรั้นและปลายกับมีทรงหยดน้ำงดงาม โดยรวมนับว่าเป็นยอดพธูประจำใจบุรุษในเมืองก็ว่าได้

นิสัยถนอมวาจาและกิริยาถ่อมเนื้อถ่อมตัวทำให้ผู้คนต่างประทับใจ พากันตบเท้าใช้บริการจากโรงหมอหมายเลขหนึ่งตระกูลสวีอยู่บ่อยๆ แม่สื่อจากพรรคต่างๆพากันมาเทียบเชิญให้นางเป็นคู่หมั้นของคุณชายกันให้วุ่น นางก็สามารถปฏิเสธได้อย่างนิ่มนวลเสมอมา

“หน้าเครียดเชียวนะหลินเอ๋อ เป็นอะไรไปงั้นหรือ”

“ท่านคหบดีหยู” นางลุกขึ้นต้อนรับผู้มาใหม่อย่างนอบน้อม เรียกเสียงหัวเราะพอใจจากชายชราอีกระลอก “เชิญนั่งรอก่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวหลินเอ๋อจะไปเอายาที่สั่งไว้มาให้”

“คหบดีอะไรกัน เรียกท่านลุงหยูเถิดหลินเอ๋อ” ร่างงามสะดุ้งเฮือก เมื่อมืออวบอูมคว้าหมับเข้าที่สะโพกอิ่ม สวีกงหลินนับหนึ่งถึงร้อยในใจไม่ให้เผลอหยิบถาดฟาดหัวผู้ทรงอิทธิพลของเมือง

คหบดีหยูเป็นคนหนึ่งที่ตามเทียวไล้เทียวขื่อให้นางเป็นฮูหยินรอง เขายื่นขอเสนอนี้มาตั้งแต่นางเพิ่งปักปิ่น ผ่านมาสองปีแล้วก็ยังยืนยันคำเดิมไม่เปลี่ยน ใบหน้าหวานหันไปส่งยิ้มหวานที่ดูแข็งทื่อ

“เจ้าค่ะท่านลุงหยู รอสักครู่นะเจ้าคะ”

บางทีนางควรจะคิดทบทวนใหม่ การตบแต่งออกไปก็เป็นความคิดที่ไม่เลว


“ไอ้หยา หลินเอ๋อกำลังจะบอกว่าจะไปเป็นฮูหยินของประมุขหรงหรือ” สีหน้าของชายชราซีดเผือดทันตา แค่ได้ยินชื่อยังทำให้ชายที่มั่นใจในอำนาจของตนเองเปลี่ยนท่าทีได้ เขาเป็นคนแบบไหนกันหนอ สวีกงหลินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างกังวลใจ พรุ่งนี้นางก็ต้องออกเดินทางแล้ว

บิดาก็กำลังป่วยไข้ ใจจริงอยากอยู่ดูแลเขาให้ถึงที่สุด แต่ก็ไม่อยากขัดใจ มือบางจิกเข้าหากันจนสั่น ความตื่นเต้นและความหวาดกลัวทำให้นางไม่อยากก้าวขาออกจากเรือนแม้แต่ก้าวเดียว

“ไว้สักวันข้าจะกลับมาเยี่ยมเยือนเจ้าอีกครั้ง” นางพึมพำกับตนเอง ขณะมองเรือนโอ่อ่าของตระกูลสวี ท่านพ่อมีข้ารับใช้คอยดูแลอย่างใกล้ชิด นางก็ค่อยวางใจลงได้อีกเปลาะ

“จงไปหาประมุขพรรค... คำราม เขามีนามว่า...”

สิ่งที่เว้นว่างอยู่ไม่ใช่กลลวงให้ทายคำ

ไม่ใช่สิ่งที่ใช้เพื่อบอกความหมายที่รู้กันในหมู่คนแต่อย่างใด

ใบหน้าหวานซีดเผือด หันซ้ายหันขวาไม่เห็นใครอื่นที่รู้จัก มีแค่นางที่ยืนอยู่ตามลำพัง บรรยากาศโดดเดี่ยวทำเอานัยน์ตาหวานคลอเบ้า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่นางออกจากเรือนตามลำพัง ชีวิตที่ผ่านมาถูกประคบประหงมไม่ต่างจากไข่ในหิน

“ที่นี่มันที่ไหน” นางเดินทางตามแผนที่ที่บิดาให้มาตลอด ผ่านมาสี่วันแล้วก็ยังไปไม่ถึงพรรคอะไรสักอย่างคำรามที่ว่านั่นแม้ตาน้อย

จ้อก...

อาหารที่พกติดตัวมาก็เริ่มร่อยหรอ เช่นเดียวกับเงินทองในกระเป๋าที่ลดลงตามมา นางเปิดกระเป๋าเงินแล้วเหลียวไปมองขอทานข้างถนนที่อยู่ตามซอกตึก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น

นางจะทำอย่างไรต่อไปดี ในเมื่อสภาพที่เป็นอยู่ไม่ต่างกับขอทานผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย

“รับนี่ไว้เถิด ข้ากับท่านเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก แบ่งกันกินสักมือคงไม่เป็นไร” นางยื่นอาหารที่ยังไม่ลิ้มลองให้แก่ชายขอทาน ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนแสนอบอุ่นบางๆ

มันรีบรับหมั่นโถวที่นางยื่นให้ไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีคำขอบคุณใดๆ แต่สวีกงหลินก็ไม่ได้ถือสา ขาเรียวใต้อาภรณ์สีเข้มก้าวเดินต่อไป เพื่อวนหาที่ตั้งพรรคที่ว่า ก่อนจะมาหยุดที่จวนโอ่อ่าแห่งหนึ่ง ด้านหน้าเป็นรูปมังกรสีดำทมิฬให้บรรยากาศน่าสะพรึง

นางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างยากลำบาก ท่านพ่อคงไม่ได้หลอกให้นางมาถูกสังหารควักเอาเครื่องในหรอกใช่ไหม

แหมะ...

“ไอ้เจ้าลูกเต่า! มาให้บิดาสั่งสอนเสียดีๆ” เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหญ้าสีเขียวขจี พร้อมกับศพลอยละลิ่วผ่านหน้าไปชนผนังด้านหลัง ลมหายใจของนางสะดุดลงเฉียบพลัน เมื่อบุรุษประหลาดหันมามองนางด้วยใบหน้าอาบเลือด ขาสวยสืบถอยโดยไม่รู้ตัว

“ทะ ที่นี่ใช่... คำรามหรือเปล่าเจ้าคะพี่ชาย” นางถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมของชายผู้นั้นทวีความดุดันมากขึ้นไปอีก

“ว่าไงนะ!” 

ถามแค่นี้ ตวาดทำไม ฮือ บุรุษน่ากลัวจริงๆด้วย

“ฮึก ฮือ” หยาดน้ำไสพรั่งพรูราวกับทำนบแตก ดาบอาบเลือดยกขึ้นเหนือหัวนาง เขาจะฟันลงมาแล้ว! “บิดาช่วยลูกด้วย!!!

“นังหนู! เจ้ากลัวอะไรของเจ้า” นัยน์ตาหวานฉ่ำน้ำค่อยๆลืมมองเหตุการณ์ตรงหน้าช้าๆ คลำแขนทั้งสองข้างก็ยังอยู่ครบ คอก็ยังไม่ขาดไปไหน ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นกลัว ท่าทีราวกับกระต่ายน้อยถูกรังแกทำให้ชายฉกรรจ์ใจกระตุก “เจ้ามีธุระอะไรกับที่นี่”

เสียงเข้มอ่อนลงชั่วขณะ ท่าทีไร้พิษภัยยิ่งทำให้ใจคนหน้าตาเหี้ยมเกรียมเต้นระรัว สวรรค์ส่งนางฟ้านางสวรรค์มาให้เขาตั้งแต่เช้าเลยหรือ

“ขะ ข้า ข้ามาตามจดหมายที่ท่านพ่อให้ไว้” นางยื่นจดหมายที่ชื้นน้ำตาจนลบเลือนอักษรไปบางตัวไปให้อีกฝ่าย ร่างสูงแกร่งพิจารณาสาสน์นั้น ก่อนจะเบิกตากว้าง

“นี่มัน... รอตรงนี้ก่อน” เขาอ่านมันซ้ำอีกครั้ง แต่ข้อความก็ไม่เปลี่ยน เห็นลายมือชื่อที่กำกับด้านข้างอันแสนคุ้นเคย มันเป็นลายมือของท่านหมอเทวดาผู้โด่งดังในยุทธภพอย่างไม่ต้องสงสัย เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างตื่นเต้น ริมฝีปากแห้งผากประหนึ่งขาดน้ำมาแรมปี

“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” หรือว่าสาสน์ที่นำมาจะมีอะไรผิดพลาด

สวีกงหลินเหงื่อตกพราก น้ำตาคลอเบ้าอีกหนด้วยความตื่นกลัว นางอยากกลับบ้านเหลือเกิน ร่างกายนี้ต้องการอ้อมกอดแสนอ่อนโยนจากบิดา ความโหดร้ายของโลกภายนอกช่างแสนน่ากลัว ผู้คนต่างเดินผ่านไปผ่านมามากมาย แต่ไม่มีสักคนที่มีน้ำใจให้ความช่วยเหลือ

“ทะ ท่านประมุข ท่านประมุข! มีว่าที่ฮูหยินมาหาขอรับ!!! ขอเชิญนายหญิงรอสักครู่นะขอรับ พรรคพยัคฆ์คำรามยินดีที่ได้ต้อนรับท่านยิ่ง

!!!” ประกาศหาเช่นนี้เลยหรือ

วูบ...

“โฮ่...” เสียงเข้มแฝงไปด้วยไอเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง สวีกงหลินหันไปมองอย่างรวดเร็ว คางเล็กถูกมือเรียวสวยผิดกับใบหน้าโดยสิ้นเชิงคว้าหมับ ปลายนิ้วบีบไม่ให้นางเบือนหนีไปไหน “นี่น่ะหรือว่าที่ฮูหยินของข้า”

ขะ ขน...

เขามีขนประปรายไปทั้งหน้าราวกับโจรป่า

เหงื่อเม็ดน้อยไหลพรากๆโดยไม่ได้นัดหมาย ลมหายใจเริ่มถี่รัวจนแทบหยุด สวรรค์นางหายใจไม่ออกอยู่แล้ว สามีของนางเป็นหมีตัวหนึ่งงั้นหรือ

“จืดชืด แถมยังแบนราบ” เส้นประสาทกระตุกทันทีทันใด ความตื่นกลัวหายไปกับสายลม

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ถลึงตามองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือก เขาเป็นปีศาจร้ายหรืออย่างไร แค่สตรีมอง ทำไมต้องถลึงตามองกลับด้วย โฮ บิดา ลูกอยากกลับบ้าน

“ถ้าท้องขึ้นมาจะมีน้ำนมให้ลูกข้าหรือ”

อีกคนก็วิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด 

หูนางพลันอื้อด้วยความอับอายระคนโกรธเกรี้ยวทันที

เจ้าน่ะสิไม่มีนมให้ลูกดื่ม

เจ้านั่นแหละแบนราบ บรรพบุรุษเจ้านั่นแหละแบนราบกันทั้งตระกูล คนบ้า!



 

-MISS SORAKI-

*คู่นี้จะไปกันรอดไหมต้องมาลุ้น เกิดอะไรกับท่านประมุข ทำไมถึงปลายเป็นคนหน้าหมี (ในสายตาหนูหลิน) ไปได้ ติดตามอ่านต่อไปในตอนหน้าค่ะ

*ท่านประมุขมีความปากร้ายหน้านิ่ง หนูหลินก็น่ารักขี้แย โดนรังแกจนตายอย่างแน่นอน!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 803 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #1296 Nam-aoyAoy (@Nam-aoyAoy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 20:58
    ทำไมไม่ถามชัดๆ จำแต่คำรามๆ เฮ้อ ออกมาก็โง่เลย
    #1296
    0
  2. #974 IBTBMEDSTD (@WanttobeMedst) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:18
    เห็นเค้าลางความวุ่นวายยยยย
    #974
    0
  3. #823 Colorberry (@Colorberry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 06:31
    งงอ่ะไรท์ ทำไมตอนลูกพรรคบอกให้นางเอกรอก่อน แล้วก็บอกว่า พรรค’มังกรคำราม’ อ่ะ สรุปพระเอกอยู่ พยัคฆ์คำรามหรือมังกรคำราม
    #823
    0
  4. #691 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 09:53
    แบนราบ!! อย่ามาหลงทีหลังก็แล้วกัน 5555
    #691
    0
  5. #671 Siny♥ (@Sinyjunior19) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 19:58
    อ่านไปขำไปสงสารนาง 555
    #671
    0
  6. #656 GalaxyStyle (@miyosama) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 21:52
    สงสารน้องงงง 555
    #656
    0
  7. #487 Pakakorn49 (@Pakakorn49) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:13
    ดอกไม้ในรูปนางเอกใช่ดอกพลับพลึงแดงรึเปล่าค่ะ?
    #487
    0
  8. #374 PoiPoiZ (@pp13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 00:31
    ฮือออ ชอบมากกก ตามหานิยายแนวนี้มานานมากแล้ว
    #374
    0
  9. #301 Ayumi1133 (@Ayumi1133) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 14:11
    555555
    #301
    0
  10. #290 ลักซ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:56
    555555555555
    #290
    0
  11. #199 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:58
    จะรอดมั้ยเนี่ย
    #199
    0
  12. #27 ' MR.lEE3. (@ppciiz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 22:54
    นิสัยเหมือนกันเป๊ะ55555
    #27
    0
  13. #23 adw213455 (@adw213455) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 19:27
    ดู๊ดูปากสิแหมมมม
    #23
    0
  14. #21 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 20:02
    โอ๊ะโอ ปากร้ายจัง น่าสนุก ลุ้นๆๆ
    #21
    0
  15. #20 พอลล่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 10:29
    ปากร้ายมากกกกก มิน่าหาภรรยาไม่ได้ 555
    #20
    0
  16. #19 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 05:21
    ปากคงเลี้ยงหมาไว้ทั้งฝูง 555
    #19
    0
  17. #16 Boomsakalaka999 (@Boomsakalaka999) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 23:20
    โอ๊ย นั้นปากเรอะท่านประมุข 
    #16
    0
  18. #15 carray (@kannicha-p) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 22:42
    โอ้ น่ารักจังเลย 5555555555555555555555
    สู้ๆนะหนูหลิน
    #15
    0
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. #13 อดใจไม่ไหวขอเม้นท์ซักที (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 21:14
    โอ้ยยยย ฮา ท่านประมุข

    ประโยคนั้นทำผู้หญิงทั้งโลกหน้าชาได้เลยนะนั่น

    55555 เจ็บใจแทนน้อง แต่ขำมากกว่า

    #13
    0