ท่านประมุข! ฮูหยินหนีไปอีกแล้วขอรับ! [E-book&หนังสือ]

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 253,122 Views

  • 1,838 Comments

  • 7,830 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,352

    Overall
    253,122

ตอนที่ 26 : บทที่12: เย้ยฟ้าท้าดิน [ครบ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1401 ครั้ง
    12 มิ.ย. 61

บทที่12

เย้ยฟ้าท้าดิน


 #人像摄影作品欣赏#

芳华独自老-摄影-苏叔er-POCO摄影作品展示



สวีกงหลินถูกประมุขโหลวลากลู่ถูกังมายังโรงอาบน้ำ เขาไล่ลูกศิษย์ที่เหลือออกไป บางคนยังสวมเสื้อผ้าเปียกน้ำ บางส่วนก็ยังล่อนจ้อน ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อสลับกับซีดขาว ภาพอุจาดนานัปการที่ยากจะอธิบายฝังลึกในหัว

บิดา...นางดันเห็นของที่ไม่ควรเห็นของชายอื่นนอกจากสามีไปเสียแล้ว

“มองอะไรของพวกมัน ไส้เดือนดินแบบนั้นมีอะไรน่ามอง มามองของข้านี่!

หลายคนโอดครวญ เมื่อได้ยินท่านประมุขดูถูกน้องชายตัวน้อยอย่างไม่ไว้หน้า แต่ก็ต้องรีบโกยออกจากโรงอาบน้ำแทบไม่ทัน น้ำเสียงเข้มมากขึ้นตามลำดับทำเอานางอกสั่นขวัญแขวน มือบางลูบแขนแกร่งที่มีกล้ามเนื้อเรียงเป็นมัดสวยอย่างปลอบระคนอ้อนวอนให้ชายหนุ่มใจเย็นลง

“อย่าใจร้อนนักเลยเซี่ยงกง ข้าสาบานได้ว่าไม่ได้นอกกายนอกใจท่านจริงๆ ให้ท่านตรวจดูทั้งหมดตั้งแต่หัวจรดเท้าก็ได้ แต่ขอท่านอย่าเพิ่งบันดาลโทสะ”

เขาหายใจฟืดฟาด เห็นท่าทางพยายามสยบอารมณ์ หัวใจนางก็อบอุ่นและเบากังวลลง สวีกงหลินถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะแกะมือหนาที่กำรอบแขนแทบกระดูกแตกออก เนื้อขาวที่ผิวค่อนข้างบอบบางมีรอยช้ำม่วงเป็นมือชัดเจน

“เจ็บมากไหม” หลังควบคุมความโกรธได้ ใบหน้างดงามจึงปรากฏร่องรอยห่วงใยแทนที่ แววตาเรียวราวกับนัยน์ตาเหยี่ยวมองแขนนางไม่วางตา นางส่ายหน้าปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม มองหมียักษ์ที่หางหูลู่อย่างขบขันปนเอ็นดู

“ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆเจ้าค่ะเซี่ยงกง รอยเพียงเด่นชัดเพราะผิวข้าบางมาก ไม่ได้เพราะท่านลงแรงมากเกินไปหรอก อย่าได้กังวลไปเลย”

“รู้ว่าข้าขี้หึงขี้หวง คราวหลังก็ห้ามเข้าใกล้ชายอ่าน เข้าใจหรือไม่”

คำพูดโผงผางทำให้แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ ความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านทั่วใบหน้างาม สวีกงหลินเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก็หันกลับแทบไม่ทัน เมื่อเห็นเงาสะท้อนจากผืนน้ำ ความเขินอายกระจายบนใบหน้านางอย่างชัดเจน แทบไม่อาจกลั้นความปั่นป่วนที่เริ่มทวีลุกโชน นางรีบเบี่ยงเบนประเด็น เพื่อหาทางหนีออกจากโรงอาบน้ำ

 

หมับ...

 

“ไหนๆก็ได้ใช้เวลาฉันท์ภรรยาสามีร่วมกัน จะรีบไปไหนเล่าภรรยา”

เสียงทุ้มเจือแหบพร่าดังขึ้น ขนกายอ่อนลุกซู่อย่างบอกไม่ถูก มาเรียกภรรยาอะไรกันตอนนี้ นางร่ำร้องทั้งน้ำใจในใจ นางอายแทบแย่ แต่ดูชายผู้เป็นต้นเหตุสิ นอกจากทำให้นางเขินมากขึ้น คงยังไม่สาแก่ใจจึงหาแผนการมาหว่านล้อมกินเต้าหู้นางอย่างไม่รู้จักพอ

“มาถูหลังให้สามีก่อนสิ”

“คะ คือว่าข้าอยากออกไปทำอาหารเย็นให้เซี่ยงกง เพราะฉะนั้น...”

“แต่ข้าอยากกินเจ้ามากกว่า”

เสียงครวญครางเล็ดรอดจากห้องอาบน้ำ หลงเยวี่ยกระพริบตาปริบๆ เมื่อถูกลูกศิษย์คนหนึ่งในพรรครั้งแขนไว้ด้วยแก้มแดงราวกับผลผิงกั่วสุก บรรยากาศเจือไอวสันต์ทำให้เขาถึงบางอ้อ ยอมถอยออกห่างประตูไม้อย่างรู้ใจ ท่านประมุขกำลังเพลิดเพลินบนสรวงสวรรค์ ในฐานะลูกน้องคนสนิท เขาก็อยากส่งเสริมให้ถึงที่สุด

“เตรียมกำยานมาเพิ่ม เอาไปจุดไว้ในห้องท่านประมุขกับฮูหยินให้ทั่ว”

“ขอรับ! ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”

ราตรีนั้นเป็นอีกหนที่สวีกงหลินหลับไปพร้อมความอ่อนเพลียเกินกว่าจะรับไหว เมื่อถูกหมีเถื่อนตัวโตตักตวงน้ำหวานอย่างไม่ปราณีนับครั้งไม่ถ้วนจวบจนรุ่งสาง นางรู้ตัวอีกครั้งก็ตอนที่ข้างกายโล่งไร้คนนอนเคียงข้าง ซึ่งเป็นยามค่ำของวันนั้น

หาว...

นางปิดปากหาว แล้วฟุบหน้าซุกบนหมอนใบโตที่ถูกตัดเย็บเป็นพิเศษ ความอบอุ่นราวกับวิมานชั้นดีทำเอาดวงตากลมโตปรือซ้ำสอง ร่างกายอรชรไร้เสื้อผ้าบดบังเบียดเข้าหาผ้าห่ม ก่อนจะตวัดมันม้วนคลุมกายไม่อนาทรต่อชายผู้จากไป

จะไปไหนก็ไปเถิด ขอนางพักเอาแรงให้เต็มที่สักที

 

“อ้าก! ได้โปรดเถิดท่านประมุข ข้าจะรีบหาเงินมาชดใช้ เพราะฉะนั้น อ้า!

เสียงเล็ดรอดจากโถงกลางพรรค มันดูเจ็บปวดทรมานจนนางไม่สามารถเมินเฉยได้ สวีกงหลินละจากหม้อไก่ตุ๋นหันไปมองต้นเสียงเป็นระยะๆ อยากออกไปดูว่าด้านนอกเกิดอะไรขึ้น แต่งานของสามี ผู้เป็นภรรยาไม่ควรสอดมือยุ่งเกี่ยว นางพยายามท่องคำที่อีกฝ่ายเคยสั่งสอน

“ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!

แต่เสียงหวีดร้องของคนชราทำให้มือบางกำจวักไม้แน่น มือเล็กขึ้นข้อขาวสยบใจมิให้ออกไปทำงานของประมุขโหลวเสียเรื่อง นัยน์ตาหงส์หลุบมองอาหารที่น้ำเดือดปุดๆ ฟองใสขึ้นฟูฟ่อง ขนาดเริ่มเพิ่มขึ้นตามลำดับ มือบางตักมันออกใส่ถ้วยที่เตรียมไว้ ดึงสมาธิมาสนใจงานเบื้องหน้า

“พวกเจ้าออกไปดูด้านนอกที เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมดึกดื่นป่านนี้ยังเอะอะโวยวายไม่เลิก ถ้าหยุดมันไม่ได้ก็บอกท่านประมุขเสีย”

นางสั่งคนด้านหลังอย่างเย็นชา เสมือนใจมิได้วูบไหวเห็นใจผู้ถูกกระทำ นางเชื่อว่าการที่พรรคมารจะลงโทษใครสักคน เรื่องมันต้องหนักหน่วงและมีเหตุผลมารองรับ หากเป็นเมื่อก่อน นางคงมองพวกเขาในแง่ร้าย และตัดสินเพียงภายนอก เมื่อนางมาอยู่นานเข้า ได้เจอความจริงทุกอย่างกับตนเอง อคติล้วนมอดมลายสิ้น

“ท่านประมุขกำลังลงโทษเถ้าแก่ร้านเครื่องกระเบื้องขอรับ”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เมื่อได้ยินว่าเป็นเถ้าแก่ นางจึงละสายตาจากงานตรงหน้า ยกมันขึ้นจากเตาไฟมาวางบนแท่นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ มือหนึ่งคว้าฝาหม้อให้เปิดออก ปล่อยให้ควันฟุ้งอบอวลส่งกลิ่นยั่วน้ำลายขจรขจาย “หรือว่ามิได้จ่ายค่าคุ้มครอง”

“ขอรับ”

“ไม่ได้จ่ายค่าคุ้มครองต้องลงโทษรุนแรงกลางดึกเลยหรือ” นางขมวดคิ้ว “ข้าจะออกไปดูเสียหน่อยว่าเรื่องมันดำเนินไปถึงไหนแล้ว”

“ช้าก่อนขอรับ”

สายไปเสียแล้ว สวีกงหลินกวาดสายตามองคราบเลือดที่กระจายเต็มพื้น หัวใจของชายชราถูกควักออกมาโยนต่อหน้าต่อตา มันเต้นตุบๆไม่นานก็หยุดลง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของสตรีอีกนางที่อยู่ไม่ไกลนัก

 

แหมะ แหมะ

 

มือของประมุขโหลวกำหัวใจดวงนั้นก่อนจะทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ใจนางเต้นกระหน่ำเมื่อเห็นแววตาไร้ความรู้สึกของสามี มันเย็นชา เลือดเย็น และอำมหิตราวกับมิใช่มนุษย์ นางสูดลมหายใจเข้าปอด แต่แทบสำลักเมื่อมีแต่กลิ่นคาวสนิมคละคลุ้ง

“จดจำเอาไว้ เงินคือค่าคุ้มครอง อย่าได้คิดเอาร่างกายเน่าๆมาเฉียดพรรคพยัคฆ์คำรามเป็นครั้งที่สอง อ้อ...เก็บศพจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กลับไปด้วยเล่า”

“ฮึก ฮือ ท่านประมุข โปรดเมตตาด้วย”

“มันสกปรก”

 

 

นัยน์ตาเย็นเยียบลากมาเจอนาง ก่อนจะเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อย โหลวเว่ยเซียนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะกดเสียงเข้ม

“ใครปล่อยให้ฮูหยินข้าออกจากโรงครัว”

“คะ คือว่า...”

“ข้าอยากออกมาด้วยตนเองเซี่ยงกง” นางมองคราบเลือดที่กระจายบนมือแกร่ง แล้วมองต่ำไปยังศพชายชรา ยามนี้มีบุตรีกอดพลางร้องห่มร้องไห้อย่างน่าสงสาร พลางนึกย้อนถึงตัวนาง หากวันหนึ่งเขาหมดรัก สภาพนางคงไม่ต่างจากอีกฝ่ายใช่หรือไม่ “ข้าปวดหัว คงต้องขอพักผ่อนก่อน”

“ประเดี๋ยวก่อนฮูหยิน! ฮูหยินอย่าเพิ่งไป!

“นางคงสะเทือนใจ ท่านประมุขอย่าเพิ่งบีบคั้น...”

“ตามไปดูแลนางซะ จนกว่าข้าจะตามไป ห้ามให้นางออกไปไหนเป็นอันขาด!

มารดามันเถิด! ทั้งๆที่นางเป็นคนสุดท้ายที่เขาอยากให้เห็นตนในสภาพนี้

ป่านนี้แกะพยศคงตื่นตระหนกและหวาดกลัวในตัวเขาไปแล้ว

“ไสหัวออกไปให้หมด!


[ต่อ]

สวีกงหลินก้มมองสองมืออันสั่นเทา แขนของนางอ่อนแรงราวกับถูกสูบจนหมดสิ้น ภาพโลหิตฉีดนองเต็มพื้น หัวใจเต้นตุบๆของชายชราที่หยุดลงคามือแกร่ง มือที่กอบกุมนางทุกราตรีอย่างทะนุถนอม มันเต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลหิต ทั้งจากคนมากหน้าหลายตา เพียงนึกถึง แข้งขาก็ไร้เรี่ยวแรง

 

ฟุ่บ...

 

ร่างบอบบางทรุดลงพิงผนังไม้รูดลงกองกับพื้นไม้เนื้อดี สองขาชันขึ้นก้มหน้าซุกเข่า ข่มความหวาดกลัวจับจิต เขาโหดเหี้ยมนางรู้ เขาคือมารนางรู้ แต่เมื่อประสบกับสองตาตัวเอง มันก็ยากที่จะยอมรับอยู่ดี

นางเป็นผู้รักษา

ขณะที่เขาคือผู้สังหาร

สองทางสวนกันโดยสิ้นเชิง ลมหายใจนางติดขัดเมื่อนึกถึงภาพโลหิตเจิ่งนองพื้น ท้องไส้ปั่นป่วนอยากอาเจียนทุกหน สวีกงหลินกำมือแน่นจนมันสั่น เล็บจิกเนื้อนุ่มเป็นรอยเกือบได้แผล ถ้าประตูไม้มิบังเอิญถูกผลักเข้ามา

“นายหญิง ท่านอยู่ที่นี่นี่เอง” ลูกศิษย์ในพรรคมีสีหน้าโล่งอก หลังจากเห็นนางยอมเงยหน้ามอง “ท่านประมุขเป็นห่วงท่านมาก โปรดเข้าใจวิถีชาวมารด้วย”

เข้าใจว่าอย่างไร

นางอยากย้อนถาม เข้าใจว่าการฆ่าคนราวผักปลาเป็นเรื่องปกติงั้นหรือ แต่นางทราบดีว่าสิ่งที่คิดมันอ่อนหัดเกินไป นางอยู่ท่ามกลางดงสิงห์ที่ต้องต่อสู้เพื่อเลี้ยงชีพและเอาตัวรอดในยุทธภพ ถ้าอ่อนข้อ พวกเขาก็ต้องเป็นฝ่ายตาย

ทว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นปุบปับ นางตั้งรับไม่ทันจริงๆ

“ข้าอยากอยู่คนเดียว” ให้นางได้ขบคิดอะไรบางอย่าง เพื่อตัดสินใจปรับตัวเข้าหาเขาอีกหน่อย อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่เร็วๆนี้ ดวงตากลมโตไล่ผู้มาใหม่ให้ออกจากห้องนอน ก่อนจะปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา “ยังไม่ใช่ตอนนี้”

ให้นางได้ทำใจหน่อยเถิด

สวีกงหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมรับว่าการฆ่าคือเรื่องปกติงั้นหรือ นางเติบโตมากับการช่วยเหลือมนุษย์และสัตว์ทั้งชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความอำมหิตต่อหน้าต่อตา คาดไม่ถึงสามีผู้ดุดันยามโกรธเกรี้ยว เอาการเอางานจักน่ากลัวเพียงนั้น

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“ข้าบอกว่าอยากอยู่คนเดียวไง!” นางหลุดตวาดเสียงอย่างลืมตัว ก่อนจะตั้งสติได้แล้วผ่อนเสียงลงอีกหนึ่งขั้น “ให้ข้าอยู่คนเดียวสักหน่อยเถิด”

“นี่ข้าเอง” ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใจนางจะกระตุก ยามได้ยินเสียงคนที่แสนคุ้นเคย สวีกงหลินข่มความตื่นกลัวที่ยังคงมีไม่หาย มองมือไม้อันสั่นเทา แล้วกุมมันไว้ด้วยกัน

ประมุขโหลว...

เขาไม่รอให้นางได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม ประตูที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาค่อยๆถอดออกด้วยตนเอง ก่อนจะเปิดออก นางมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก ยังไม่ใช่ตอนนี้สิ นางยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับบุรุษผู้นั้นตอนนี้

ทว่า ประมุขโหลวก็ไม่ปล่อยให้นางหลบหน้า เขาคว้าแขนเรียวเล็กไว้ ป้องกันไม่ให้นางเดินหนีด้วยการฉุดกระชากมาหยุดที่เตียง ร่างสูงผลักนางให้หงายหลังลงนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่มที่ถูกปูด้วยผ้าบุสำลีชั้นดี ก่อนจะตามมาทาบทับ

“ทะ ท่านคิดจะทำอะไรเซี่ยงกง” นางกลั้นเสียงที่สั่นเทาของตนไม่ได้เลย วูบหนึ่งที่นางเห็นดวงตาของชายร่างใหญ่โตวูบไหว ก่อนมันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย “ให้ข้าได้อยู่ทบทวนอะไรตามลำพังไม่ได้หรือ”

“รับไม่ได้หรือ”

“ท่านหมายถึงอะไร”

“รับไม่ได้หรือที่สามีของเจ้าป่าเถื่อนราวสัตว์ป่า โหดเหี้ยมฆ่าคนดังผักปลา เจ้ารับมันไม่ได้ใช่ไหม” สวีกงหลินอยากตอบเอาใจ แต่ลึกๆนางทราบความหวาดกลัวของตนดีจึงเก็บปากเงียบ ให้หลอกลวงเขาตอนนี้ แล้วคราวหน้าจะอ้างว่าอย่างไร สู้ให้เขาเข้าใจว่านางกลัวตั้งแต่ตอนนี้ยังง่ายเสียกว่า “รับไม่ได้ใช่ไหม!

นางหลบตาคนเหนืออาณัติ ปล่อยให้เขาเขย่าให้จนร่างคลอนอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาหงส์มีน้ำตาไหลเอ่อนองโดยไม่รู้ตัว นางผิดหรือที่หวาดกลัว ในเมื่อชีวิตนางอยู่อย่างสงบสุขมาโดยตลอด ผิดหรือที่ไม่คุ้นชินต่อความแตกต่างทางศีลธรรม

“เจ้ารับไม่ได้...” เสียงทุ้มแหบแห้งลง ทำให้นางต้องปาดน้ำตาลวกๆ เงยขึ้นสบตา “แต่ขอให้เจ้ารู้ไว้ ข้าไม่มีวันทำร้ายเจ้า”

“...” จะเชื่อได้หรือ

“ไม่มีวันที่ข้าจะทำแบบนั้นกับภรรยาของตนเอง ไม่มีวัน”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด นางยังคงตกอยู่ในภวังค์ เหมือนประมุขโหลวจะทราบว่านางต้องการเวลาทำใจ เขาจึงยอมออกจากห้องไปแต่โดยดี ก่อนจากใบหน้างดงามราวกับอิสตรีเลื่อนมาจุมพิตกลีบปากนางอย่างแผ่วเบา

“ข้าจะให้เวลาเจ้า”

 

เวลาเคลื่อนผ่านมาเกือบสามวัน นางแทบไม่ได้เจอหน้าสามีทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย เขาหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตน ขณะนางเองก็กักขังตนอยู่แต่ในห้อง ความตื่นตระหนกในระยะแรกเริ่มลดน้อยลง พร้อมกับความคิดหนึ่ง ในเมื่อนางทนมองมันไม่ได้ ก็อย่าหันไปสนใจเสีย

หน้าที่การงานสามีมิใช่เรื่องของภรรยา

สวีกงหลินสะกดตัวเองให้ท่องคำนั้นให้ขึ้นใจ ก่อนจะตัดสินใจออกจากห้อง ซีกหนึ่งของความคิดวางแผนอีกทาง นางอยากกลับไปพบหน้าบิดาเพื่อระบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้เขาได้รับทราบ อย่างน้อยความพลุ่งพล่านในอกคงทุเลาลงบ้าง

“นายหญิง ท่านออกมาจากห้องแล้ว”

“ทิวาสวัสดิ์ขอรับนายหญิง”

นางพยักหน้ารับคำทักทายของลูกศิษย์ พลางกวาดสายตามองไปทั่วพรรค แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อไร้เงาประมุขโหลว ผู้ที่นางอยากพบเจอมากกว่าใคร นัยน์ตาหงส์หม่นวูบลง หรือว่าเขาจะหมดความสนใจต่อนาง ภรรยาผู้แสนขลาดเขลาไปเสียแล้ว

 

ตึก ตึก ตึก

 

ฝีเท้าเบาแทบไร้เสียง พร้อมกับกลิ่นกายที่แสนคุ้นเคยทำให้นางต้องมองตามไปอย่างประหลาดใจ ร่างกายสูงใหญ่ดูซูบลงจนน่ากลัว สวีกงหลินไม่อาจหยุดขาทั้งสองที่ก้าวไปหาเขาราวกับคำสาปได้เลย มันซื่อตรงต่อความรู้สึกอย่างน่าตกใจ มือบางเลื่อนไปแตะใบหน้าที่ปกคลุมด้วยเครารกครึ้มเบาๆ

“เซี่ยงกง เกิดอะไรขึ้นกับท่าน”

เขาไม่ตอบสิ่งใด กลับยื่นสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้มาให้แทนคำตอบ

ช่อดอกไม้...

“มันเป็นของเจ้า” เหมือนเขาจะทราบความสงสัย ประมุขโหลวจึงกล่าวตอบให้เสร็จสรรพ นิ้วแกร่งไล้หลังมือนางอย่างแผ่วเบา “เจ้าคงหิวมากแล้ว อาหารที่เด็กๆส่งไปคงไม่ถูกปากนัก มาสิ ข้าจะพาเจ้าไปทานอาหารที่เหลาด้านนอก มันคงทำให้เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้าง อย่างน้อยก็มากกว่าขลุกตัวที่นี่”

นางคว้ามือเขาไว้ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ นางเลิกวิตกไปตั้งแต่สองวันก่อน สิ่งที่เขาทำคืองาน ย้อนกลับไปคิดให้ดี จู่ๆเขาลงมืออุกอาจแสดงว่าต้องมีเหตุผล ซึ่งจะเป็นอะไรก็ช่างมันเถิด นางมิอยากสนใจสิ่งใดอีกแล้ว สิ่งใดเมินเฉยได้ก็ต้องทำ

“ทานที่นี่เถิดเซี่ยงกง ท่านยังมีงานรออยู่มิใช่หรือ” นางส่งยิ้มแรกในรอบสามวันให้ชายเบื้องหน้า “ข้าไม่เป็นไรแล้วล่ะ”

เขากระชับมือนางแน่นมากขึ้น ความอบอุ่นกลบความหนาวเหน็บยามไร้หมียักษ์เคียงข้างจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงซากความเหงาและความตื่นกลัวในวันวาน

 

 

“ท่านประมุขขอรับ! มีสาสน์จากพรรคมังกรคำรามถึงท่านขอรับ”

มือแกร่งที่ว่างอยู่กำหมัดแน่น แววตาแข็งกร้าวขึ้นทันใด

“เนื้อความว่าอย่างไร”

“มีถ้อยคำสั้นๆ ระบุว่า ขอรับตัวเจ้าสาวกลับคืน ขอรับ”

“เขียนตอบกลับไปซะ ให้ไปรับคืนจากมารดามันเถิด!

“ขอรับ!

“...” สวีกงหลินมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า

นางคงต้องปรับตัวอีกมากเลยทีเดียว


 

-MISS SORAKI-



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.401K ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #1400 Annolia (@yokandmom) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 16:46
    ฮ่าๆๆๆ ท่านประมุขน่ารัก
    #1400
    0
  2. #986 casino_memory (@casino_memory) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 07:39
    คิดถึงท่านประมุขจัง
    #986
    0
  3. #985 Richie Vil (@villayvanh4) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:31
    แวะมาทักกันสักหน่อยนะไรท์ คืดถึงแล้วอ่ะ
    #985
    0
  4. #980 quantumguru (@quantumguru) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 11:24
    ท่านประมุขแบดมากเลยอ่ะ 55555
    #980
    0
  5. #975 ลู่เหลียน (@Ellim) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 09:22
    ชอบนางเอก นางดูมีเหตุผลดี
    #975
    0
  6. #969 ZYLVES (@ZYLVES) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 23:19
    รอนะคะ
    #969
    0
  7. #966 sundaymorning$! (@vkp6gdbo8jt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 19:41
    โอย หมีเถื่อนกับแกะพยศน่ารักมากค่ะ ❤️❤️❤️ สนุกมากเลย นี่เราเข้ามารอทุกวันอ่านซ้ำหลายรอบ ชอบโมเม้นระหว่างสองคนนี้มาก
    #966
    0
  8. #962 Patsiri McNab (@jumpsuit_bb) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 14:15
    ตอนนี้มีน้ำตาซึม. ไม่ได้สงสารนางเอก. แต่เห็นใจพี่หมี. ฮุๆๆๆ
    #962
    0
  9. #961 viskik (@viskik) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 13:32
    เพิ่งเข้ามาอ่าน เลิฟเลยค่า^^
    #961
    0
  10. #959 tongta251919 (@tongta251919) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 05:42
    แอบสงสารพ่อหมีโหดน่ะฉากนี้
    #959
    0
  11. #958 water4202 (@water4202) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:37
    ชอบมากก
    #958
    0
  12. #957 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:21

    โวะ เดี๋ยวนี้รู้จักมอบดอกไม้ให้ด้วยละนะ

    #957
    0
  13. วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:10

    ไม่ใช่เจ้าสาวแล้ว นั่นมัน "เมีย" ชาวบ้านนะพ่อหนุ่ม มังกรคำราม

    #955
    0
  14. #954 vannii (@vannii) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 19:43
    ชอบแกะ ตรงที่นางยอมรับ เข้าใจ ไม่ง่องแง่ง
    #954
    0
  15. #953 TiNa (@chorz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 19:41
    งื้อออออ ดีต่อใจ
    #953
    0
  16. #952 1658700009167 (@1658700009167) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 17:26
    ช่างดีต่อใจ อยากเจอลูกหมีแล้วว~~
    #952
    0
  17. #951 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 14:47
    เจ้าสาวกลายเป็นเมียพญามารไปแล้ว ธรรมะที่ไหนถึงจ้องจะแย่งเมียคนอื่น เชอะ
    #951
    0
  18. #950 N_ing (@Ninging28335) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 11:59
    ชอบที่แกะน้อยเป็นแบบนี้จริงๆ
    #950
    0
  19. #949 niceday777 (@niceday777) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:47
    นางเอกยังเข้าใจโลก ชอบที่นางไม่งี่เง่า
    #949
    0
  20. #948 Np'roythai (@0808694151) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 10:44
    ชอบเรื่องนี้มากก ไม่เคยอ่านพลอตเรื่องยังงี้มาก่อน สู้ๆน่ะคะ จะรออ่านตอนต่อไปค่าาาา
    #948
    0
  21. #947 PCtarn (@ohkoi) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 09:02
    ภรรยาเข้าใจสามี น่ารักจริงๆ
    #947
    0
  22. #946 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 06:53
    นางเอกตอนนี้มีเหตุผลแบบที่สุดของที่สุดของที่สุดเลยอะ ชอบๆ
    #946
    0
  23. #945 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:59
    ชอบนางเอกเออไม่งี่เง่าเท่าไหร่ดีๆ พระเอกคือเก้วกาดแต่รักนางมากเอ็นดู
    #945
    0
  24. #944 babibam1a (@babibam1a) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:50
    เออดีนางเอกไม่งี่เง่าโกรธเกลียดก็หายเองได้5555นางน่ารักไม่ดราม่า
    #944
    0
  25. #943 Kornkanok Wongpitak (@airy_11) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 02:25

    ชอบอะ นางเอกแบบนี้

    #943
    0