ท่านประมุข! ฮูหยินหนีไปอีกแล้วขอรับ! [E-book&หนังสือ]

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 253,270 Views

  • 1,838 Comments

  • 7,831 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,500

    Overall
    253,270

ตอนที่ 42 : บทที่20: ปรับความเข้าใจ [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 647 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

บทที่20

ปรับความเข้าใจ [2/2]


 #人像摄影作品欣赏#

芳华独自老-摄影-苏叔er-POCO摄影作品展示



สวีกงหลินหยุดอยู่ริมประตูเมื่อมองเข้าไปในห้องเห็นร่างสูงโปร่งกำลังนั่งเหม่อมองดวงจันทร์ ขาข้างขวาและแขนถูกพันเกี่ยวระโยงระยา ใบหน้าเจ้าสำอางช้ำม่วงไปหมดยากจะหาพื้นที่ว่าง ขาตั้งบนตั่งมีสมุนไพรบรรเทาปวดประคบ หรงหมิงเฟยพิงหมอนใบโต มือข้างซ้ายคีบแท่งยาสูบอย่างไม่อนาทรต่ออาการเจ็บป่วยใดๆของตน

ฮูหยินรองและอนุต้องการเข้าเยี่ยมก็ถูกกันออกไปทั้งหมด ร่างสูงตวาดกร้าวว่าไม่อยากเจอใครหน้าไหนทั้งนั้น เรื่องพ่ายแพ้คู่อริกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย หากเทียบกับปัญหาที่มารดาผู้ให้กำเนิดก่อ 

"โชคดีจริงที่ความจำของทุกคนถูกบิดเบือนแล้ว" 

สวีกงไห่ บิดาของนางตัดสินใจปรุงยาลบเลือนความจำเพื่อแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า หรงหมิงเฟยบาดเจ็บจากแผลเรื่องมารดาแล้ว เขาไม่อยากให้ทุกคนซ้ำเติมเด็กน้อยที่พ่ายแพ้คู่อริอย่างยับเยินอีก สภาพจิตใจย่ำแย่นั้น ถ้าถูกตอกย้ำมากเข้าอาจเลือกจบชีวิตเช่นสตรีผู้นั้น

ตอนนี้ทุกคนทราบเพียงประมุขหรงมีปัญหาขัดแย้งกับสามีของนางด้วยเรื่องบางอย่าง ระหว่างต่อสู้ก็ได้รับบาดเจ็บมากพอตัวจึงต้องพักฟื้นเท่านั้น

"มาทำไม" 

เสียงราบเรียบติดแหบพร่าถามขึ้น ขณะเห็นนางยกสำรับอาหารและยามาวางบนโต๊ะ พลางทรุดนั่งที่ปลายเตียงโดยทิ้งระยะห่างแต่พองาม หรงหมิงเฟยแค่นหัวเราะสมเพชตนเอง ท้าตีท้าต่อยกับประมุขพยัคฆ์คำราม สุดท้ายผลตอบแทนกลับไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งยังต้องให้มันช่วยแก้ข่าวเพื่อกู้คืนหน้าตาที่สูญเสียไปกลับมาอีก มือเรียวฟาดบนขาที่ยังเจ็บแปลบปลาบเพราะกระดูกแตกเต็มแรง

"ประมุขหรง!" นางเบิกตาโต ถลาเข้ามาดึงมือของเขาไปกุมไว้เพื่อหยุดการทำร้ายตัวเอง "อย่าทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้เลยนะเจ้าคะ"

"เจ็บ?" ชายหนุ่มทวนคำๆนั้น ก่อนจะขำร่วน "ของสิ่งนี้จะนับว่าเป็นกระไรได้ เมื่อเทียบกับสิ่งที่ข้าได้เผชิญเมื่อวาน มันมีอะไรเทียบกันได้!"

"ระบายออกมาให้หมดเถิด ข้าจะรับฟังเอง"

"แปลกนะที่เจ้าอยู่เฉยได้ เจอเรื่องราวเช่นเดียวกัน ไฉนท่าทีแสดงออกจึงแตกต่างราวฟ้ากับเหว"

สวีกงหลินปล่อยให้ชายหนุ่มตะโกนจนพอใจ หรงหมิงเฟยยังต้องการเวลาทำใจ เรื่องราวยังสดใหม่ไม่ต่างจากบาดแผล การให้ยอมรับได้ในเวลาอันสั้นคงยากเกินไป สิ่งที่น่ากังวลคือชื่อเสียงที่มัวหมองลงเพราะการกระทำของอีกฝ่ายถูกแพร่งพรายต่างหาก

"งูพิษตัวไหนที่เอาข่าวของเจ้าไปโพนทะนา" 

โชคไม่ดีนักที่มีอนุคนหนึ่งที่ไม่ได้รับความโปรดปรานนักนำเรื่องที่ว่าประมุขหรงถูกทำร้ายเพราะคิดแย่งชิงภรรยาของพรรคมารออกไปเล่าต่อ ดีแค่ไหนที่ฤทธิ์ยายังปกปิดข่าวสารสำคัญบางส่วน ทั้งในส่วนความสัมพันธ์ของนางและเขาทั้งสภาพน่าสังเวชหลังจากการปะทะ สมองทุกคนจะเลือนรางและลบเลือนสิ่งที่เกิดขึ้นในไม่ช้า 

"เรื่องนั้นปล่อยไปเถิดเจ้าค่ะ อีกไม่นานทุกคนก็จะลืมไปเอง" 

"ลืม?" เขาน่าเวทนาถึงขั้นต้องใช้ยาลบเลือนความทรงจำมาปกปิดความทุเรศของตนเองแล้วหรือ หรงหมิงเฟยรับไม่ได้ยิ่งกว่าเก่า ริมฝีปากแดงคล้ำสูบควันขมปร่าเข้าเต็มปอด "เจ้าออกไปก่อนเถิด ที่เหลือข้าจะจัดการเอง"

"แล้ว..."

"แน่นอนว่าเรื่องอาหารและยา ข้าก็จะไม่บิดพลิ้ว"

เมื่อได้ฟังคำยืนยัน นางจึงยอมยกถาดว่างเปล่าออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงถ้วยอาหารและยาต้มไว้บนโต๊ะ ปล่อยให้ชายหนุ่มได้อยู่เพียงคนเดียวตามต้องการ ทว่าเมื่อออกมานางกลับได้เจอกลุ่มคนที่ยืนอออยู่โดยไม่ได้คาดหมาย 

"ท่านประมุขเป็นอย่างไรบ้าง"

"เขาจะหายวันไหน"

คำถามถูกพ่นระรัวจนนางเวียนหัวต้องกล่าวขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน ดอกไม้ประดับของหรงหมิงเฟยแสดงท่าทีเป็นห่วงชายหนุ่มก็จริง แต่นางไม่เห็นสัมผัสได้ถึงความจริงใจดังที่ประมุขโหลวเล่ามาแม้เพียงเศษคำ นางเห็นประกายตาละโมบแฝงมากับแผนการอย่างชัดเจน

สตรีด้วยกันย่อมอ่านกันออก 

พี่ชายต่างบิดาผู้นี้น่าสงสารกว่าที่คิด ไม่แปลกที่บิดาเปิดปากอยากดูแลจิตใจอีกฝ่ายด้วยตนเอง รั้งรอรักษาอาการของหรงหมิงเฟยได้ไม่นาน ประมุขโหลวก็ออกอาการงอแงอยากกลับพรรค ซึ่งนางก็เห็นตรงกัน พวกนางห่างจากหน้าที่ที่ได้รับผิดชอบมานานพอสมควร ปล่อยทิ้งร้างต่อน่ากลัวว่าจะเกิดปัญหาให้สะสางกันทั้งวันทั้งคืน

"เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ" 

กระนั้นเมื่อถึงเวลาร่ำลา คนที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ยินดีมีน้องเขยเป็นศิษย์พี่จอมป่าเถื่อนก็ถ่อออกมาส่งด้วยตนเอง ด้านหลังมีหมอเทวดายืนประกบดูแล 

"ท่านก็รักษาตัวเองด้วย" นางขยัมยิ้มจากใจเป็นครั้งแรกให้ชายหนุ่ม "สักวันเราจะได้พบเจอกันอย่างสนิทใจมากกว่านี้แน่ พี่ชาย"

"หมิงเฟย"

"เจ้าคะ?"

"เรียกข้าว่าหมิงเฟยเถิด ข้าจะรอวันได้เจอเจ้าอีกครั้งเช่นกัน" 

ประมุขหรงกล่าวโดยไม่หันหน้ามามองนาง นัยน์ตาดอกท้อพร่างพรายคล้ายความเศร้าหมองเจือจางลงครู่หนึ่ง ท่านพ่อตัดสินใจอวยพรให้พวกนางและลูกพรรคเดินทางกลับพรรคอย่างปลอดภัย หลังจากเห็นคนข้างกายนางเริ่มจิปากบ่นพึมพำในลำคอจนน่าหงุดหงิด

"เซี่ยงกง ท่านไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย!" นางหยิกแขนแกร่ง ก่อนจะหลุดร้องครวญเมื่อเจ็บจิกไม่เข้า "โอ๊ย เจ็บ!"

"สมน้ำหน้า"

บิดาท่านสิที่สมน้ำหน้าภรรยาเพราะทำร้ายตนไม่ได้!

"สักวันเจ้าก็จะมีครอบครัวอบอุ่นแบบนั้นเช่นกัน" สวีกงไห่ปลอบใจชายหนุ่มรุ่นลูกที่มีสีหน้าหม่นหมอง แล้วตบไหล่เบาๆ "กลับไปรักษาตัวต่อได้แล้ว คราวหน้าข้าจะพานางมาเยี่ยมเจ้าด้วย"

"..."

"ในฐานะน้องสาว" ประมุขหรงหัวเราะหึ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในพรรคโดยมีอาจารย์คนสนิทเมื่อยามวัยเยาว์ประคอง

"ถ้าจะมาในฐานะนั้น...สู้ไม่มายังเสียดีกว่า"


รถม้าเคลื่อนออกจากพรรคมังกรคำรามเข้าสู่ตอนกลาง ระหว่างนั้นประมุขหนุ่มก็คาดคั้นเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่ตนไม่อยู่จนนางเสียงแหบแห้ง ลูกพรรคบางส่วนล่วงหน้ากลับไปประจำการที่พรรคก่อน โหลวเว่ยเซียนพานางแวะชมแม่น้ำเส้นใหญ่ ผืนวารีสีเขียวมรกตสะท้อนแสงวาววับกับตะวันเป็นประกาย ตลอดริมตลิ่งมีต้นเหมยปลูกเรียงรายอย่างงดงาม

"น่านำไปปลูกที่พรรค" แว่วได้ยินเสียงคนข้างกายพึมพำ จนนางต้องหันไปห้ามปราม "อะไร"

"อย่าคิดจะทำอะไรแปลกๆเชียว" 

"เป็นแค่แกะพยศอย่ามาทำรู้ดี" เขาเคาะหน้าผากนางอย่างเบามือพอให้รู้สึกคันยิบๆ ก่อนจะเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง จดจำภาพความงามจากธรรมชาติแล้ววาดแผนการในใจว่าต้องหาทางนำไปปลูกภายในพรรคให้ได้ "ว่าแต่ว่า..."

"มีอันใดหรือเจ้าคะ"

"คงไม่ได้ลืมเรื่องการผลิตทายาทระหว่างเราไปใช่หรือไม่"

หมีหื่นกามก็ยังคงเป็นหมีหื่นกามไม่มีสิ่งใดเปลี่ยน นางกระเถิบกายหนีคนจิตหมกมุ่น แต่ถูกฉุดรั้งมานั่งบนตักโอบกอดไว้จากด้านหลัง ใบหน้าที่มีตอหนวดขึ้นกดไล้บนผิวกายที่โผล่พ้นเนื้อผ้าอย่างหยอกเย้า นางหัวเราะคิกคักด้วยความจักจี้ ทั้งๆที่ในใจเริ่มหวาดระแวงอยากโผวิ่งออกนอกพรรคหนีไปหลบซ่อนตัวให้เรื่องที่เกิดซาก่อน

"จะหนีไปไหน" เขากดจมูกบนแก้มนางซ้ำๆจนผิวขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ 

"หนวดท่านตำข้า" สวีกงหลินลูบแก้มส่วนที่ยังแสบป้อยๆ ไม่ยอมสบตานัยน์ตาคมแพรวพราย คราแรกที่เห็นอีกฝ่ายในภาพลักษณ์เหี้ยมโหด นึงหลงคิดว่าเป็นคนละคนกับชายตรงหน้า ทุกอย่างตรงกันข้ามกันราวกับแม่น้ำคนละฝั่ง มันอดทำให้นึกถึงครั้งแรกที่เจอกันไม่ได้

ตอนนั้นนางกลัวแทบแย่ว่าถูกเขาสังหารกินเลือดเนื้อ

มาคราวนี้ต้องขวัญผวาเพราะไม่อยากมีบุตรอีก

นางไม่ได้รังเกียจที่มีเขาเป็นสามีแต่อย่างใด เพียงแต่ด้วยอะไรสักอย่างในตัวบ่งบอกว่าห้ามตกล่องปล่องชิ้นของหมีหนุ่มเป็นอันขาด มิเช่นนั้นชีวิตจะหาความสงบสุขไม่ได้ ซึ่งนางก็สัมผัสสิ่งนั้นไม่ได้นับจากวันที่เจอเขาแล้ว นอกจากต้องทำงานหนักเรื่องในเรือน อย่ามาไม่เป็นอันนอนเพราะถูกประมุขตัวโตรบเร้าอีกด้วย

"อยู่กันนานไป ท่านอาจอยากมีอนุ ข้าไม่อยากสร้างพันธะผูกมัดท่านหรอก" 

มือหนาที่กำลังฟ้อนเฟ้นหน้าท้องนางเล่นชะงักลง สีหน้าเปื้อนความสุขนิ่งขรึม

"ข้ากลัวความผิดหวัง ขณะเดียวกันก็ไม่อยากตกหลุมรักท่านไปมากกว่านี้"

ใบหน้าของประมุขหนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่อแข่งกับผลผิงกั่วสุกยามได้ยินประโยคที่ภรรยาปากหนักเอ่ย นางบอกว่านางตกหลุมรักเขาแล้ว ดวงตาคมเบิกโพลง หัวใจเต้นกระหน่ำไม่ได้สนใจใดๆกับความกังวลของนางที่แฝงมาในคำพูดแรกอีก นางบอกว่านางรักเขาแล้ว!

"ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันนั้น ทุกอย่างเริ่มต้นรวดเร็วเกินไปจนเหมือนกับความฝัน" สวีกงหลินถอนหายใจ "ข้ากลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่ท่านรู้สึกจะเป็นความรู้สึกฉาบฉวย"

ความรู้สึกฉาบฉวยงั้นหรือ 

โหลวเว่ยเซียนชะงักลง ความดีใจไหลมุดกลับลงส่วนลึกของจิตใจ นางยังคงกังวลเรื่องความจริงใจที่มีให้อยู่ ก็ไม่แปลกอะไรหรอก ที่ผ่านมานอกจากวาจาและกิริยาหาเรื่องกัดแทะเต้าหู้ เป้นเขาเองที่ไม่แสดงอะไรให้ชัดเจนสักอย่าง นางจะรู้สึกวิตกกับสิ่งที่เกิดไม่ใช่เรื่องประหลาด

"เจ้าเชื่อใจข้าหรือเปล่า" 

หลังจากปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปนานพอสมควร รถม้าถูกบังคับออกจากส่วนกลางของแผ่นดินอย่างเชื่องช้าเอื่อยเฉื่อยคล้ายเป็นใจให้สองชายหญิงปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน 

สวีกงหลินกะพริบตาเล็กน้อย ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของชายเบื้องหน้าที่เปิดประเด็นความเชื่อใจขึ้นมา เขามีโอกาสพบเจอสตรีอีกมากมายหลายร้อยพัน ตอนนี้นางยังมีรูปโฉมสะกดความสนใจของเขาไว้ แล้วภายภาคหน้าอีกห้าปี สิบปี แล้วห้าสิบปีเล่า ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิมอยู่หรือเปล่า 

บุรุษมีทางไปใหม่เสมอ แต่ไม่ใช่กับหญิงสาวที่เมื่อพลาดแล้วก็คือพลาดเลย ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขความผิดพลาดในอดีตได้อีก ไม่อาจเริ่มต้นชีวิตใหม่กับใครได้อย่างสมบูรณ์ นางในตอนนี้สูญเสียความบริสุทธิ์ในฐานะสตรีให้แก่เขาแล้ว จะทำอะไรได้นอกจากอยู่เชื่อฟัง 

แต่นางไม่อยากมีลูก

"หรือเจ้ากลัวว่าประวัติจะซ้ำรอย" โหลวเว่ยเซียนตีเข้ากลางใจนางอย่างรู้ทัน ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่จับตัวนางโยกเยกซ้ายขวาเหมือนกำลังเล่นตุ๊กตาบนตัก "เด็กหนอเด็ก"

ใครจะเหมือนเขาที่อาวุโสกว่านางสิบปีเต็ม

"นินทาอะไร!" 

"ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ" ยิ่งไปกว่านั้นนางกลัวว่าจะหัวใจวายก่อนถึงวันที่มีลูกดังที่เขาต้องการ ขยันตวาดขึ้นเสียงใส่เช่นนี้ ใครมันอยากจะมีปฏิสัมพันธ์ด้วย "ไม่ได้นินทาอะไรเลย"

"ข้าไม่ให้สัญญาอะไรกับเจ้าหรอกว่าจะไม่มีใครอื่น" หัวใจของนางฟีบลงเมื่อได้ฟังคำนั้นจากปากชายหนุ่ม อ้อมกอดที่โอบรอบกอดนางแน่นขึ้น 

"หรือเจ้าคะ"

"เพราะกว่าจะมีวันนั้น ข้าคงจากลาโลกนี้ไปได้นับร้อยพันครั้ง" 

"..." เขาหมายถึงอะไร นางเอียงคออย่างสับสนในคำพูดของชายด้านหลัง

"ไม่เข้าใจสินะ" โหลวเว่ยเซียนถอนหายใจพรืดใหญ่ในความเข้าใจยากของร่างระหงบนตัก "ข้าบอกว่าต่อให้ตายก็ไม่มีวันมีหญิงอื่นให้เจ้าปวดใจอย่างไรเล่า ของแค่นี้ก็ยังไม่เข้าใจ จากแกะพยศกลายเป็นแกะโง่งมแล้วหรือ"

จะไม่ทำให้นางปวดใจหรือ?

ช่างเป็นวาจาที่ฟังดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่สมกับตัวตนของประมุขมาร

สวีกงหลินนั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตา ปล่อยให้ชายหนุ่มกอดรัดฟัดเหวี่ยงตามใจชอบ แก้มร้อนผ่าวฉาบไล้ด้วยสีแดงระเรื่อราวกับมีไฟลน ความคิดหลุดลอยไปกับสายลมที่พัดผ่าน น่าแปลกที่นางไม่สามรถหุบยิ้มที่แย้มกว้างแข่งขันกับดอกไม้ชู่ช่อด้านนอกรถม้าได้เลย

"เพราะฉะนั้นมีลูกเสือให้ข้าเถอะนะ"

ฟังคำชายร่างโตออดอ้อนสวนทางจากภาพลักษณ์เย็นชา หัวใจนางยิ่งรู้สึกจักจี้ ในอกคล้ายมีบางสิ่งบางอย่างล้นปรี่ทะลักออกมา จนเผลอตอบรับไปอย่างลืมตัว

"อื้อ"

"สัญญากันแล้วนะฮูหยิน!" ชายหนุ่มหัวเราะระรื่น หอมแก้มนางซ้ายขวาอย่างดีใจไม่ต่างจากเด็กได้ของเล่น ต่างจากนางที่พอรู้สึกตัวว่าเผลอรับคำสิ่งใดไปก็หน้าซีดเผือดทันที "มีลูกเสือกันเยอะๆ พวกเขาจะได้ไม่รู้สึกเหงา"

บิดา...นางรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่างแล้ว


ชายหนุ่มเจ้าของภาพลักษณ์เย็นชาในสายตาฝูงชนตามประกบนางไม่ห่าง ไม่ว่าจะเป็นตอนเดินชมโรงเรือนสมุนไพร ตอนจ่ายตลอด หรือแม้แต่ตอนเข้าทำธุระส่วนตัว จนนางที่หน้าบางชักอับอายแทบทนไม่ไหว ต้องไล่ตะเพิดชายหนุ่มออกไปนับครั้งไม่ถ้วน กระนั้นเขาก็ยังไม่จดจำ มีอันต้องพาตัวเองมาอยู่ส่วนใดส่วนหนึ่งของกิจกรรมที่นางทำเสมอ

"ขออนุญาตขอรับฮูหยิน" 

หลังจากติดต่อบิดาไปก็ได้รับจดหมายตอบกลับว่าจะอยู่ช่วยลูกชายคนใหม่ต่ออีกสักหน่อย เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายอยากปรับปรุงระบบในพรรคอย่างเร่งด่วน รวมไปถึงชีวิตครอบครัวของตนเองด้วย สุดท้ายประมุขโหลวจึงตัดใจเลือกเรียกหมอมารมาตรวจสุขภาพนางแทน

อีกฝ่ายเป็นชายหน้าตางดงามผสานกับหล่อเหลาอย่างลงตัว ไม่รู้ว่ามารนั้นหน้าตาดีทุกคนหรืออย่างไร แม้แต่หมอก็ยังทำเอานางมองตามตาค้าง เห็นเล็บสีชมพูราวกับหญิงสาวที่แตะบนข้อมือเพื่อฟังชีพจร นางยิ่งรู้สึกเสียชาติเกิด

ถ้าสวรรค์สร้างบุรุษมางามพิลาสขนาดนี้

ก็ยกให้พวกเขาอยู่กินกันเองเถิด สตรีแบบนางไม่จำเป็นต้องมีแล้ว!

"ประเดี๋ยวก่อนนะขอรับ ท่านประมุขโหลวต้องการให้ข้าตรวจสอบสิ่งใดหรือ"

"ข้าอยากรู้ว่าร่างกายนางแข็งแรงพร้อมจะมีบุตรหรือไม่" คิ้วเรียวของผู้เป็นหมอขมวดมุ่น

"ท่านพูดเรื่องอันใดกันอยู่" หมอหนุ่มละมือออกจากร่างงามที่นอนมองเขาตาปริบๆ "ก็ฮูหยินตั้งครรภ์ได้ราวสามเดือนแล้วนี่ขอรับ"

"!!!"

 

-MISS SORAKI-


ตอบคำถามอีกรอบเนาะ นิยายเรื่องนี้...

-ลงจนจบ

-มี E-book (ไม่เกิน7วัน (เผื่อเวลาไว้สักนิด หุๆ) จะเปิดให้โหลด) 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 647 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #1695 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:02

    สงสารนาง เจอแต่ชายงาม (กว่า)


    ปล. ตอนนี้คำผิดค่อนข้างเยอะน้า

    #1695
    0
  2. #1645 Jkf (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 19:34

    ใช่วันที่ประมุขจัดในห้องน้ำชิมิ ลูกเสือจึงบังเกิด555+

    #1645
    0
  3. #1629 CookieMonster (@lovely-cookie) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 00:39
    อ้าว มาเองซะงั้น55555
    #1629
    0
  4. #1628 water4202 (@water4202) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:28
    สำเร็จแล้ว 55
    #1628
    0
  5. #1627 tongta251919 (@tongta251919) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:15
    เย้ๆๆๆๆดีใจได้ลูกเสือแล้ว
    #1627
    0
  6. #1626 tanatorn1809 (@tanatorn1809) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 21:04
    ป่องแล้วจร้าาาา
    #1626
    0
  7. #1625 mint10072532 (@mint10072532) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 18:20
    ลูกเสือมาแล้ว ขอแฝดได้ไหม
    #1625
    0
  8. #1624 jane4117 (@jane4117) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 17:09
    What!!!
    #1624
    0
  9. #1623 นาน่านะ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 15:08

    อ้าวววว ลูกเสือมาแบบไม่รู้ตัว....โฮ๊ะ ๆๆๆๆ ตอนนั้นเองที่กินยาไม่ทัน 55555

    #1623
    0
  10. #1622 puggaddong (@puggad_d_o_n_g) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 14:24
    พ่อนางเอกเป็นคนดีมากเลย
    #1622
    0
  11. #1621 puggaddong (@puggad_d_o_n_g) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 14:20
    รออีบุ๊คใจจดจ่อ
    #1621
    0
  12. #1620 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:10
    ลูกหมีมาตั้งแต่แรกแล้ว ก็พ่อหมีขยันเหลือเกิน ถ้าเมียท้องได้ทุกครั้งคงจะมีลูกเป็นพวงเหมือนไข่ปลาเลย
    #1620
    1
    • #1620-1 ##@@ZINdear@@## (@DearDeaiwDream) (จากตอนที่ 42)
      20 กรกฎาคม 2561 / 17:40
      แค่กๆๆๆ//ประมุขโหลว
      #1620-1
  13. #1619 Nong_Aew (@Nong_Aew) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:07

    งื้อออออ อยากเห็นหน้าหมีดีใจอ่ะ ไรท์โหดร้ายตัดฉับแบบค้างๆเลย

    #1619
    0
  14. #1618 Beconnet (@Beconnet) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:52
    งั้นหมีก็อดอะดิ อดกินไปตั้งเกือบปี ไม่ตายเอาเหรอ ยิ่งตอนผู้หญิงท้องนะ ถ้ารักมากๆ สามีจะยิ่งเกิดอารม ไม่เชื่อลองให้เมียท้องดิ ผู้ชายทรมานชิบหาย
    #1618
    0
  15. #1617 Boomsakalaka999 (@Boomsakalaka999) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:48

    อ่าว ท้องไม่รู้ตัว ฮ่าๆๆ พยัคฆ์น้อยอยู่ในท้องตั้งสามเดือน แม่แกะไม่รู้ตัวเล้ยยย

    #1617
    0
  16. #1616 JannyCandyTy (@JannyCandyTy) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:33
    รอน่ะค่ะ
    #1616
    0
  17. #1615 มนต์อลัมพราย (@oyomri) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:33
    ลูกหมีน่ารักนะ
    #1615
    0
  18. #1614 SAm17_41 (@SAm17_41) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:23
    พ่อเค้าเรียกลูกเสือ แต่เราจะยังคงเรียกลูกหมีด้วยความเอ็นดูต่อไป งื้อออ ลูกหมีมาแล้วววว
    #1614
    0
  19. #1613 Praw253939 (@Praw253939) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:02
    รอออออออออออ
    #1613
    0
  20. #1612 Yingant (@Yingant) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:48
    รอต่อปายคร้าาาา
    #1612
    0
  21. #1611 Lingling99 (@Lingling99) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:38

    555 ลูกมาแบบไม่ตั้งตัว เตรียมต้อนรับลูกเสือเลย

    #1611
    0
  22. #1610 viskik (@viskik) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:35
    ลูกเสือมาแล้ว^^
    #1610
    0
  23. #1609 adw213455 (@adw213455) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:27

    กรี๊ดดดดดด!!!!!!! ลูกเสื้อน้อยๆมาแล้วววววว อร้ายยยยยย~

    #1609
    0
  24. #1608 Modap91 (@Modap91) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:25

    หนูมาแล้วนะท่านพ่อ

    #1608
    0
  25. #1607 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:21
    หมีหื่น+แกะพยศ= ลูกเสือ เพิ่งรู้แฮะ
    #1607
    0