END - [FIC GOT7] ไอ้ติ๋ม - MARKBAM [YAOI]

ตอนที่ 18 : ติ๋มครั้งที่ 15 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    18 พ.ค. 60

ติ๋มครั้งที่ 15


'เพราะผมอยากอยู่กับคุณ'

Mark 








เชื่อว่าประโยคนี้คงเป็นประโยคสวรรค์ของใครหลายๆคน


“วันนี้พอแค่นี้ก่อน เลิกคลาสได้ครับนักศึกษา”


แน่นอน..


“เย้!


แม้แต่มาร์คต้วนเองก็เช่นกัน


รีบเอามือปิดปากตัวเองทันทีเพราะดีใจมากไปจนเผลอร้องส่งเสียง ทั้งที่เมื่อกี้กะจะแค่เย้ในใจเท่านั้นแต่ทำไมหลุดอ้าปากออกไปได้นะงงใจจังเลย แต่ช่างมัน เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ถึงจะมีสายตาของเพื่อนๆหลายคนมองมามาร์คก็ไม่แคร์ วินาทีนี้จะมีอะไรน่าดีใจไปกว่าการกลับห้องไปเก็บค่าเช่าจากเด็กปากเจ่อคนนั้นกันอีกล่ะจริงมั้ย!


คิดแล้วก็อย่ารอช้า รีบกวาดข้าวของใส่ลงกระเป๋า กอดตำราแพทย์แสนรักไว้แนบอกและก้าวออกไปยังประตูห้อง พลางคิดไว้ในหัวว่าวันนี้จะขอสคริปข้ามการยืมหนังสือที่ห้องสมุดมาอ่านสักวัน คิดอีกทีก็สองวันหรือสามวันดีกว่า เขาจะได้กลับไปที่ห้องเร็วขึ้นสักชั่วโมงยังไงล่ะ


เดินเพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็ถึงเพราะที่นั่งของมาร์คคือที่นั่งด้านหน้าสุด แต่ก่อนจะถึงประตูแน่นอนว่าต้องผ่านโต๊ะของอาจารย์หมอผู้เป็นที่รักยิ่งเสียก่อน หากเป็นปกติเขาคงจะเข้าไปขอให้อาจารย์ช่วยอธิบายบทเรียนในจุดที่ไม่เข้าใจให้ หรือไม่ก็ต้องมีแวะเข้าไปสนทนาทางแพทย์ให้ความรู้อัดแน่นและบรรลุจรรยาบรรณมากขึ้นแน่ๆ


แต่ไม่ ไม่มี วันนี้นักศึกษาแพทย์ดีเด่นของชั้นเพียงแค่ก้มหัวและส่งรอยยิ้มทักทายอาจารย์ของตัวเองแค่นั้น ถ้าจะให้เข้าไปพูดคุยกับอาจารย์เรื่องการเรียนเห็นทีว่าตอนนี้จะไม่เหมาะ ก็เพราะในหัวเขามันไม่ได้มีเรื่องเรียน มันมีแต่ภาพใบหน้าของเด็กปากเจ่อคนนั้นวนเวียนอยู่เต็มไปหมดเลยน่ะสิโธ่!


“นักศึกษาแพทย์มาร์คต้วน”


กึก


เสียงเรียกของผู้เป็นอาจารย์ทำเอาเจ้าของชื่อชะงัก มาร์คหันไปมองชายชราด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ


“ค..ครับ?”


ว่าที่คุณหมอลอบกลืนน้ำลายเมื่อสีหน้าอาจารย์หมอนั้นดูเคร่งเครียด มาร์คคิดว่าเขาไม่ได้คิดไปเอง เขาสัมผัสได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังภาวนาขอให้ที่อาจารย์เรียกมันไม่มีอะไร..


“ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”


ซะที่ไหนล่ะ...


บอกเลยว่ามาร์คเริ่มรู้สึกกลัวเข้าแล้วจริงๆ สายตาของอาจารย์ดูผิดหวัง.. กดดันเขา เสียจนมือทั้งสองเผลอกอดหนังสือในอ้อมกอดแน่น


“อาจารย์.. มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรอครับ” กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอและเอ่ยถามคำถามนี้ออกไปมาร์คคิดว่าเขารวบรวมเสียงตัวเองนานมาก


แต่เพียงแค่วินาทีต่อมาเท่านั้น


“ผมว่าคุณน่าจะรู้นะ.. ว่าผมเรียกคุณมาคุยเรื่องอะไร”


เรื่องที่เขาทำลงไปแบบไม่รู้ตัวและไม่ทันได้ยั้งคิด.. มันกลับมาแล้ว


อย่างที่อาจารย์หมอบอก.. ทำไมเขาจะไม่รู้ตัว รู้สิ รู้ตัวดีเลยด้วย


“ชั่วโมงเรียนของผม..”


ใช่ เรื่องนี้ยังไงล่ะ แต่ว่านะ.. ทุกจำนวนชั่วโมงเรียนที่แลกกับความรู้สึกแปลกใหม่ซึ่งไม่เคยรู้จัก ทุกนาทีที่เขาเสียไปเพื่อได้รู้เรื่องราวของเด็กคนนั้น ทุกวินาทีที่เขายอมแลกเพื่อไปตามหา ได้อยู่ใกล้กับแบมแบมมากขึ้นจนทำให้โรคหัวใจมันกำเริบจนกู่ไม่กลับแบบนี้.. มันแปลกจังเลยแฮะ... เขาไม่รู้สึกเสียดายเวลาพวกนั้นเท่าที่ควรจะเป็นเลย


และตอนนี้ ความชะล่าใจ ความไม่เอาใจใส่เวลาเรียนอันมีค่า มันคงกำลังย้อนกลับมาเล่นงานเขา


“ใช่ ชั่วโมงเรียนของคุณ พักหลังมานี้คุณขาดเรียนวิชาของผมบ่อยมาก แน่นอนว่าคุณขาดการสอบย่อยไปบางตัวด้วย คุณก็รู้ว่าเทอมนี้มันสำคัญแค่ไหน เทอมสุดท้ายของการเรียนชั้นปีสามก่อนที่ปีสี่คุณจะเอาความรู้ตรงนี้ไปใช้ในการศึกษางานจริงข้างนอก”


“ผม..ผมรู้ครับ”


มาร์คก้มหน้า เม้มริมฝีปาก ไม่มีอะไรแก้ตัว ไม่มีข้อสงสัย เขายอมรับสิ่งที่อาจารย์พูดทุกประการ


เทอมนี้มันสำคัญแค่ไหนงั้นหรอ.. รู้สิ ทำไมจะไม่รู้


เทอมสุดท้ายในชั้นปีสามของเด็กแพทย์ก่อนที่ปีสี่จะต้องเข้าวอร์ด เอาความรู้ที่เรียนมาทั้งหมดไปประยุกต์ใช้ ไม่ใช่ไม่รู้ว่ามันสำคัญ แต่เขาเลือกที่จะมองข้ามความสำคัญนั้นเพียงแค่เพราะอยากรู้เรื่องแบมแบมมากกว่า


“คุณยังไม่ลืมใช่มั้ยว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงการสอบไฟนอล และคุณก็ยังไม่ลืมใช่หรือเปล่าว่าคุณต้องทำการสอบประเมินความรู้แพทย์อีกด้วย”


“ผม...ผมไม่ลืมครับ ผมขอโทษครับอาจารย์..”


อันนี้ก็ด้วย ไม่ลืมหรอกว่าการสอบพวกนั้นมันสำคัญกับชีวิตเขามากแค่ไหน แต่... จะให้ทำยังไง พอมารู้ตัวอีกที พอตั้งสติได้


เขาก็เผลอเททั้งใจไปให้แบมแบมจนหมดแล้ว

 

“คุณไม่ต้องขอโทษผมหรอก เพราะผมไม่ได้มีส่วนได้เสียอะไรกับคุณ ผมก็แค่เสียดายนักศึกษาแพทย์ดีๆคนนึงที่พักหลังมานี้ทำตัวเกเรก็เท่านั้น”


“....”


“แต่ที่ผมเรียกคุณมาคุยวันนี้ ก็เพราะพ่อของคุณฝากฝังคุณเอาไว้กับผม”


!!!


คำว่าพ่อทำให้มาร์คเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นอาจารย์ด้วยความตกใจ ริมฝีปากสั่นจนรู้สึกได้ อีกทั้งหัวใจยังเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว ว่าที่คุณหมอพยายามตั้งสติ รวบรวมคำพูดเพื่อขอร้อง


“อ..อาจารย์ เรื่องที่ผมขาดเรียนบ่อยกับขาดสอบไปบางตัว อาจารย์อย่าบอกพ่อผมนะครับ ผ..ผมขอร้อง ไม่งั้นท่านต้องไม่ยอมให้ผมอยู่หอ ท่านต้องส่งผมกลับบ้านแน่ๆ”


ใช่.. ถ้าหากพ่อของเขารู้เรื่องนี้ล่ะก็ เขาจะต้องถูกเรียกตัวกลับบ้าน พ่อจะต้องไม่ยอมให้เขาอยู่หอ แล้วไง แล้วไงน่ะหรอ


เขาก็จะไม่ได้อยู่กับเด็กปากเจ่อคนนั้นน่ะสิ..


สีหน้าเป็นกังวลของมาร์คทำให้ชายชราถอนหายใจ อันที่จริง เขาก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ มาร์คต้วนเป็นนักศึกษาแพทย์ที่ดี เก่ง ฉลาด โปรไฟล์ก็ครบครัน เด็กหนุ่มคนนี้ตั้งใจเรียนและทำได้ดีมาตลอด จะมาสะดุดเอาก็ตอนหลังๆ ขาดเรียนบ่อยบ้าง ขาดสอบย่อยบางตัว คะแนนเริ่มลดลงจนสังเกตได้ สำหรับคณะอื่น วิชาอื่นอาจจะไม่เท่าไหร่ แต่สำหรับคณะแพทย์ที่เขาดูแลอยู่นี้ สำหรับวิชาที่เขาสอนอยู่นี้..


เห็นทีเขาจะปล่อยไว้ไม่ได้


“จริงๆ.. อาจารย์ก็เห็นใจเราอยู่หรอกนะ แค่อ่านหนังสือก็เหนื่อยพอแล้ว ยังต้องมาเหนื่อยเพราะเดินทางไปกลับระหว่างมหาลัยกับบ้านอีก”


คำพูดของอาจารย์ทำให้มาร์ครู้สึกโล่งอก ราวกับยกกองหนังสือตำราเรียนที่หนักอึ้งออกจากตัว อย่างน้อยๆ อาจารย์หมอก็ยังเห็นใจเขา มือที่เผลอกำเข้าหากันตอนไหนไม่รู้เริ่มคลายออก ทีนี้.. เขาก็ยังสามารถมีเด็กคนนั้นอยู่ในชีวิตประจำว..










“แต่..”


!!!


ราวกับหนังสือพวกนั้นได้กลับมาล้มทับเขาอีกครั้ง


“สายไปแล้วนักศึกษาแพทย์มาร์คต้วน”


“อ..อาจารย์...”


“ผมเพิ่งโทรไปบอกเขาก่อนที่คุณจะเข้ามาเมื่อครู่นี้เอง”


เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของผู้เป็นอาจารย์




.


.



.








กว่ามาร์คจะกลับห้องก็เกือบหนึ่งทุ่ม


จากที่เคยคิดว่าจะรีบกลับมาเก็บค่าเช่าจากเด็กน้อยของตน แต่พอเจอเรื่องนั้น.. มาร์คไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยสักนิด


เดินเข้าห้องมาด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าก้มมาตลอดทางพร้อมกับกอดหนังสือเอาไว้แน่น เล็บมือก็แทบจิกเข้าหากัน เพราะตลอดระยะทางที่ผ่านมามาร์คเอาแต่ขบคิดเรื่องของพ่อ หลังจากคุยกับอาจารย์หมอพ่อของเขาก็โทรเข้ามาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลยสักนิด และเท่าที่พอจะจับใจความได้ ก็มีเพียงแค่เรื่องนี้


อาจารย์บอกป๊าเรื่องชั่วโมงเรียนของมาร์คแล้ว พรุ่งนี้เตรียมย้ายกลับมาที่บ้านได้เลย ทำตัวดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยกลับไปนอนหอ แล้วก็...


ใช่.. แค่เรื่องนี้.. จริงๆมันก็มีเรื่องอื่นด้วยแต่เขาจำไม่ได้ เหมือนสมองมันเก็บแค่เรื่องที่ต้องกลับบ้านเอาไว้เท่านั้น เพราะมันเป็นเพียงเรื่องเดียวที่ทำให้เขาเอาแต่คิดมากมาตลอดทาง ว่าเขาจะทำยังไง.. ควรทำยังไงดีให้แบมแบมตามเขาไปอยู่ที่บ้านด้วย ควรพูดกับเด็กปากเจ่อของตัวเองแบบไหนให้ทุกๆวันของเขายังสามารถมีแบมแบมข้างกายได้ตลอดไป


แน่นอนว่าการปล่อยให้แบมแบมอยู่ที่ห้องเขาคนเดียวไม่มีอยู่ในหัว นั่นว่าที่เมียหมอนะ ไม่สิ เป็นเมียหมอไปแล้วด้วย ได้กันก็แล้ว เป็นของกันและกันก็แล้ว เขาจะปล่อยให้แบมแบมอยู่คนเดียวได้ยังไง มันใช้ไม่ได้เข้าใจมั้ย


ผมยังจีบคุณไม่ติดเลยนะ ไม่ยอมให้คุณหายไปจากชีวิตผมหรอก


คุณเข้ามาในทุกๆวันของผม กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันผมไปแล้ว คุณต้องไปอยู่กับผมที่บ้านด้วยสิ


แต่มาร์คยอมรับ จริงๆในใจก็แอบกังวลเล็กๆว่าแบมแบมจะไม่ยอมไปค้างที่บ้านด้วยกัน.. ก็ได้แต่หวังว่าการขอร้องของเขามันจะได้ผล หวังว่าแบมแบมจะเห็นใจคนที่ขาดเด็กปากเจ่อไม่ได้ หวังว่าแบมแบมจะเป็นเด็กดีมากพอที่จะไม่เบี้ยวค่าเช่า อือ.. โดยเฉพาะอย่างหลังน่ะสำคัญที่สุด อยู่ใกล้มือก็ยิ่งเก็บค่าเช่าได้ง่ายขึ้น ไม่ต้องรอทบกันหลายๆดอก ถ้าแบบนั้นต้องคิดถึงจนนอนไม่หลับอ่านหนังสือไม่เข้าหัวแน่เลยอ่ะฮือ


“เป็นอะไรวะติ๋ม วันนี้ไปไม่ทันเข้าเรียนรึไง”


“อะ..” ความคิดหยุดไปกะทันหัน เมื่อมาร์คเงยหน้าขึ้นและพบว่าแบมแบมกำลังนั่งกินขนมอยู่บนโซฟา อ่า.. บ้าจังเลยแฮะ นี่เขาเอาแต่คิดมากจนไม่ทันสังเกตว่าเด็กปากเจ่อกลับมาแล้วเลยงั้นหรอ?


“เปล่าครับ.. ผมไปทัน..” ตอบเสียงแผ่วก่อนจะเม้มริมฝีปาก ท่าทีแปลกๆของมาร์คทำเอาแบมแบมสงสัย


“หรือว่าเรียนเหนื่อย? มานั่งนี่สิ กูซื้อขนมมาฝาก” ก็เลยชวนคนที่เพิ่งกลับมาเข้ามานั่งข้างๆ แบมแบมตบเบาะเป็นสัญญาณให้มาร์คมานั่งข้างตน ซึ่งร่างสูงก็ค่อยๆเดินเข้าไปแต่โดยดีไม่มีอิดออด แน่นอน การอยู่ใกล้เด็กน้อยคนนี้คือสิ่งที่มาร์คต้วนโปรดปรานเป็นที่สุด ทำไมจะต้องปฏิเสธด้วยล่ะข..เขินจัง..


เมื่อมาร์คนั่งลงบนโซฟา แบมแบมหยิบพุดดิ้งสตรอเบอร์รี่ขึ้นมาและส่งให้มาร์ค มือหนายื่นมือออกไปรับ เปิดถ้วยพุดดิ้งขึ้นมากินอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าไม่ยอมมองหน้าแบมแบมเลยสักนิด เพราะในใจกำลังเอาแต่คิดเรื่องที่ว่าเขาควรจะพูดยังไงให้เด็กน้อยไปอยู่ด้วยกันดี


แบมแบมที่สังเกตท่าทีของมาร์คมาตลอดก็เลยเอ่ยปากถาม ไม่ได้ห่วงมันนะก็แค่... สงสัยเฉยๆอ่ะ


“เป็นอะไรวะติ๋ม คิ้วขมวดเข้าหากันเชียว คิดมากอะไรอยู่” เอ่ยพลางอมช้อนตักพุดดิ้งเอาไว้ในปาก เคลื่อนมือเข้าไปคลึงหัวคิ้วของมาร์คซึ่งขมวดเข้าหากันให้คลายออก จนคนที่เอาแต่ก้มหน้าถึงกับสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองแบมแบมด้วยความตกใจ


“ป..เปล่าครับ ผม.. ไม่ได้คิดอะไร..”


ซะที่ไหนล่ะ...


จะบอกได้ยังไงว่าวันนี้เขาเจออะไรมาบ้าง..


จะบอกให้เด็กปากเจ่อของเขารู้ได้ยังไง ว่าเพราะอะไรเขาถึงโดดเรียนและขาดสอบขนาดนั้น


ยิ่งเงยหน้าสบตากับนัยน์ตาคู่สวยซึ่งมองมาด้วยความเป็นห่วง ยิ่งไม่อยากให้แบมแบมรู้ว่าที่เขาโดดเรียนหนักก็เพราะอยากอยู่ใกล้แบมแบมมากกว่าหนังสือแพทย์พวกนั้น และมันมากขนาดที่ว่าอาจารย์ต้องเอาไปรายงานพ่อของเขา ขนาดที่วันพรุ่งนี้แล้วซึ่งเขาต้องกลับไปยังบ้าน และไม่ได้เจอ... แบมแบมอีก.. งั้นหรอ?


ไม่เอา.. ไม่ยอมหรอก แค่คิดก็รู้สึกงุ่นง่าน จนอยากเอาหนังสือฟาดหัวตัวเอง แค่นึกว่าตื่นมาแล้วจะไม่เจอแบมแบม วันทั้งวันจะไม่ได้สัมผัสริมฝีปากนุ่มๆนั่น ฮึ่ย... เป็นไงก็เป็นกันสิครับ ถ้าผมขอร้องดีๆแล้วคุณไม่ไป ผมก็จะ.. ก..ก็จะ...


ขอร้องจนกว่าคุณจะไปอยู่ดีนั่นล่ะ ฮือ!


ว่าแล้วก็สูดหายใจลึกๆก่อนจะเริ่มเปิดประเด็นพร้อมเสียงหัวใจเต้นตุ้มๆต่อมๆ


“ผม...”


“....”



“ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ”


แต่ด้วยความป๊อดติดตัวก็เลยทำให้มาร์คตัดสินใจลุกขึ้นเพื่อจะเข้าห้องน้ำเสียอย่างนั้น ฮือ ก็มันยังไม่พร้อมจะรับคำตอบนี่ครับ ถ้าเกิดแบมแบมไม่ยอมไปขึ้นมาล่ะ ถ้าผมผิดหวังขึ้นมาล่ะ แค่คิดผมก็..



หมับ!


มาร์คสะดุ้ง เมื่อเขาเดินไปกี่ก้าวก็ถือมือเล็กของแบมแบมคว้าเอาไว้


“อยากจีบกูไม่ใช่หรอ ถ้าอยากจีบก็บอกมา ไม่งั้นล่ะก็...”


“....”


“กูจะยกเลิกสัญญาวันนั้นแล้วไม่ให้มึงจีบ”


!!!


และมันยังมาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้มาร์ครีบหันขวับมาหาแบมแบมทันที


“ม..ไม่เอาครับ! คุณต้องให้ผมจีบนะ! ห้ามมาทึกทักเอาเองแบบนี้สิ ไหนคุณบอกว่าจะไม่ขี้จุ๊ไง!


“งั้นมึงก็บอกมาสิว่าเป็นอะไร ถ้ามึงไม่บอกแล้วกูจะรู้มั้ย”


เท่านั้นล่ะ มาร์คถึงกับเม้มริมฝีปาก ก่อนจะถอนหายใจออกมาและยอมนั่งลงที่เดิม ก็ไม่ได้อยากให้เด็กปากเจ่อรู้เลยนะว่าผมเห็นค่าเช่า เอ้ย การจีบคุณสำคัญกว่า


“คือ.. พรุ่งนี้ผมต้องกลับไปอยู่บ้านเพราะพ่อผมสั่ง.. จ..จริงๆผมไม่ได้อยากกลับไปเลยนะครับ แต่ว่า..”


“แค่นี้อ่ะนะ?”


แบมแบมขมวดคิ้ว มองคนที่ร่ายสาเหตุความหน้ามู่ทู่ด้วยความแปลกใจ ก็แค่กลับบ้านเท่านั้น แต่ทำไมไอ้ติ๋มแม่งทำหน้าเหมือนกับจะถูกจับไปเชือด


“อยู่บ้านก็ดีแล้วนี่ ทำไมถึงไม่อยากกลับล่ะ?” ก็เลยลองถาม มองใบหน้าคมคายที่ค่อยๆเงยขึ้นมาจนเราสบตากันด้วยความสงสัย


ส่วนผลลัพธ์น่ะหรอ..


มันก็แค่การที่ไอ้ติ๋มจ้องตาเขาจนรู้สึกใจสั่น


และมันก็แค่..


“ที่ผมไม่อยากอยู่บ้าน..”


“....”





“ก็เพราะผมอยากอยู่กับคุณ”



!!!


ตึกตัก ตึกตัก


แค่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังเกินไปเท่านั้นเอง..


“ถ้าผมกลับไปบ้าน.. ผม.. ผมกลัวว่าคุณจะไม่ไปอยู่ด้วย ผมกลัวว่าคุณจะหายไป ผมกลัวว่าคุณจะไม่มาเจอผมอีก”


และแค่คำพูดถัดมาที่ทำให้แบมแบมรู้สึกร้อนบนใบหน้า และเผลอเลียริมฝีปากตัวเองแก้เก้อกับสายตาคู่นั้นซึ่งยังคงทอดมองมา


หมับ


“อ๊ะ!


ยังไม่ทันจะได้ยอมรับว่าตัวเองกำลังเขินกับสิ่งที่มาร์คพูด มือของแบมแบมก็ถูกคนตรงหน้าคว้าเข้าไปกอบกุม


“มึงจะทำอ..”


“ถ..ถ้าผมต้องไปอยู่บ้าน คุณ.. ไปอยู่กับผมได้มั้ยครับ?”


แต่อันนี้แบมแบมยอมรับ ว่าเขาเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินคำชักชวนนั้น


“อ..อะไรนะ?”


อยู่บ้าน... บ้านของมันเนี่ยนะ?


หากแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือการที่มาร์คพยักหน้า พร้อมกับประสานมือของพวกเราไว้แน่น


“อื้อ.. ไปกับผมนะครับ ผมอยากตื่นนอนมาแล้วเห็นคุณอยู่ข้างๆ”


“....”


“ก่อนหลับตาผมก็อยากเห็นคุณเป็นคนสุดท้าย แล้ว.. ถ..ถ้าจะให้ดี จ่ายค่าเช่าก่อนนอนสักทีผมจะดีใจมากๆเลยนะ”


พอได้ยินประโยคที่ทำเอาหน้าขึ้นสี แบมแบมหมายจะตอบโต้ไอ้คนเอาที่เอาแต่พูดพร่ำทำเพลงไม่ปรึกษาเสียงหัวใจเต้นของเขาสักคำ


“อ..ไอ้..”


แต่..


“นะ..”


“อึก..”


กลับต้องกลืนคำพูดพวกนั้นลงคอ เมื่อปลายนิ้วของมาร์คกำลังไล้นิ้วมือของเขาเล่น พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน ประกอบกับคำพูดชวนใจสั่น


“ไปค้างกับผมได้มั้ย”


“แต่ว่า..”


“นะครับ..”


“....”


“ไปอยู่ด้วยกัน.. ที่บ้านของผมนะ”


สิ้นคำนั้นแบมแบมก้มหน้า หลบสายตาของมาร์คพลางใช้ความคิดในหัว ว่าเขาควรจะรับมือผู้ชายตรงหน้ายังไงดี


รู้มั้ย.. ใจจริงแบมแบมตั้งใจจะปฏิเสธ ไม่ว่ายังไงการไปค้างบ้านมาร์คก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยคิดเอาไว้สักนิด พ่อแม่ของมาร์คเป็นยังไงเขาก็ไม่รู้ แล้วพ่อแม่ของมันจะรู้มั้ยว่าลูกชายตัวเองทำ... เอ่อ.. บ..แบบนั้นกับผู้ชายด้วยกัน และยิ่งเห็นนิสัยของมาร์คเป็นแบบนี้ เขาเดาได้เลยว่าพ่อแม่ของมันต้องตีกรอบมาร์คเอาไว้แน่ๆ


ชิบหาย.. แค่นึกก็รู้สึกอึดอัดจะตายห่า ไม่เอาหรอก ไม่ไปเด็ดขาด ถึงมันจะทำเขาใจสั่นมากแค่ไหนแต่ถ้าเขายืนกรานว่าจะไม่ไปให้ได้ ยังไงมันก็บังคับเขาไม่ได้แน่นอน!


ตกลงกับตัวเองได้แล้วแบมแบมจึงเงยหน้า แล้วก็ชิบหาย... ชิบหายแล้วชิบหายอีก เมื่อภาพตรงหน้าของเขาปรากฏใบหน้าของว่าที่คุณหมอกำลังเม้มริมฝีปากราวกับลุ้นในคำตอบเขา


เมื่อกี้ว่าอ้อนแล้ว คราวนี้มันยิ่งส่งสายตาออดอ้อนเข้าไปอีก ยิ่งใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำของมันเขย่าหัวใจและความคิดของเขาให้แตกกระเจิง จากตอนแรกที่คิดว่าจะปฏิเสธ แต่.. ไอ้หมอคนนี้แม่งขี้โกงชะมัด เพราะเขายังไม่ทันที่จะได้คิดคำพูดบอกปัดมันเลยด้วยซ้ำ มันก็เล่นใช้ดวงตาใสซื่อนั่นกลบฝังความคิดเขาเสียก่อน


แล้วดู.. ดูมัน..


“แบมแบมอ่า..”


คิดว่าเรียกชื่อเขาเบะๆแบบนั้น คิดว่ามองเขาด้วยแววตาใสๆแล้วเขาจะยอมหรอวะฝันไปเถอะ!


“มึง กูไม่..”


“น้องแบมครับ..”


!!!


อิผี!!


“ไปค้างบ้านพี่มาร์คนะ..”


มึงจะมาพี่มาร์คน้องแบมอะไรกับกูตอนนี้วะบ้าเอ๊ย!!


เหอะ! แล้วไง! แล้วไงล่ะ!!














“เออ!! กูไปก็ได้!!


ขอตบหัวตัวเองสิบที ไหนเมื่อกี้ใครบอกไม่ไปวะแม่ง!!


“ค..คุณ! คุณพูดแล้วนะ! คุณห้ามคืนคำนะครับ!


มาร์คตาโต ริมฝีปากวาดรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจ รอยยิ้มที่ทำเอาแบมแบมรู้สึกหมั่นไส้ตงิดๆ อยากจะเอาพุดดิ้งฟาดหน้าแก้เขินแม่งสักครั้ง แต่เพียงวินาทีต่อมากลับต้องเบิกตากว้าง เมื่อจู่ๆมาร์คก็เอาช้อนตักพุดดิ้งที่เขาอมไว้ออกไปหน้าตาเฉย พอเขาจะเอ่ยปากถาม


“ท..ทำอะไรวะ อื้อ!


กลับโดน.. ริมฝีปากหยักเข้ามาจูบจนเกิดเสียงแทน


อืม.. จากเมื่อกี้อยากตบหัวตัวเองสิบที


“อะ.. มึงจะมา.. อื้อ.. เก็บค่าเช่าอะไรตอนนี้วะ อือ.. กูแดกขนมอยู่ไม่เห็นหรือไง! อื้อ!!


บอกเลยว่าตอนนี้ขอเปลี่ยนมาเป็นตบหัวไอ้ติ๋มสัก 195 ทีก็แล้วกัน โว้ยยยย!!

 




--------------------------

Talk 18/05/17

ถึงจะโดนลากตัวกลับบ้านแต่ติ๋มก็จะลากเด็กปากเจ่อของตัวเองไปด้วยค่า 5555555 อย่างที่บอกว่าตอนนี้สั้นหน่อย แต่ตอนหน้าพีคแล้วน้า (รีดบอก จะมีอะไรพีคเท่าติ๋มผิดรูวะไรท์ 55555555555) นั่นล่ะค่ะ เอาเป็นว่าฝากติ๋มตามด้วยงับ ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูติ๋มนะคะ ติ๋มดีใจมากๆเลยที่มีคนเอ็นดูนาง ถึงตอนนี้คนจะตำน้อยแต่ไรท์จะพยายายมาบ่อยๆน้า TTT

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ



Talk 17/05/17

มาแล้วค่า ครึ่งหลังจะมาดูติ๋มงอแงกับน้องแบมกันนะคะ มาช่วยติ๋มลุ้นกันน้าว่าจะจัดการชีวิตตัวเองยังไงให้สามารถเก็บค่าเช่าได้ทุกวัน 55555555

ช่วงนี้ลื่นไหลเลยมาไว แต่ตอนที่ติ๋มมาไวรีดหายเกลี้ยงเลย แงงงง คนส่งแรงถีบน้อยแต่ว่าวิวตอนพรุ่งปรี๊ด 55555 ตอนนี้สั้นหน่อยน้า คาดว่าทั้งตอนไม่น่าจะถึงที่ตั้งเอาไว้ว่า 20 หน้า อาจจะมีแค่ 12-13 หน้า ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยนะคะ เรื่องนี้มี 25 ตอนจบเน้อ อีก 10 ตอนติ๋มก็บ้ายบายแล้วนะคะ TT

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ



Talk 16/05/17

เอาแล้วค่า โดดตามเจ่อบ่อยจนได้เรื่องมั้ยล่ะติ๋มเอ้ย ฮือออ เป็นกำลังใจให้ติ๋มด้วยนะคะ จะทำยังไงล่ะทีนี้พ่อนางรู้แล้ว ฝากส่งแรงถีบมาให้ติ๋มด้วยน้า รีดมาเยอะ ติ๋มมาพรุ่งนี้เลยค่า 

ฝากติ๋มตามด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูติ๋มมากๆเลย ขอบคุณงับ

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

13,538 ความคิดเห็น

  1. #13389 phutpitchaya (@phutpitchaya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 08:59
    โอ๊ยยยยขาดหมดแล้วหมอนขาดหมดแล้ววว มดขึ้นบ้านด้วยยยหวานมากกกชวนไปบ้านอร๊ายยยย
    #13389
    0
  2. #13260 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:57
    ชวนแบมไปบ้านนี้ถามพ่อแม่แล้วเหรอมาร์คจะเป็นเรื่องไหมเนี่ย
    #13260
    0
  3. #13222 Pukjira2212 (@Pukjira2212) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 08:04
    เกลียดความติ๋มนี้55555555
    #13222
    0
  4. #13161 mai-mai (@mai-mai-snow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 11:43
    แบ๊มมมม!!! ใจง่ายไปแล้วลูกกก โอ๊ยยย~ ยอมขนาดนี้นี่ความหวั่นไหวที่ให้อิพี่ติ๋มไปมันมากแค่ไหนแล้วนี่รู้ตัวบ้างมั๊ยยย
    แอบกลัวแทน หวังว่าพ่อแม่พี่มาร์คจะไม่มีอะไรใช่มั้ย จะไม่เกิดอะไรสะเทือนใจใช่มั้ย แค่ตอนนี้ก็เรียกพี่มาร์คกลับบ้านนี้แล้ว แล้วถ้ารู้สาเหตุขึ้นมา... โอ้ววววโนวว อย่าเพิ่งคิดๆๆ
    #13161
    0
  5. #12987 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 13:48
    น่ารักจริงงง แบมแบมอ่าาา กลัวใจพ่อแม่ติ๋มนะเนี่ย
    #12987
    0
  6. #12943 salmon_mb (@ice_kiddies) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 15:56
    แพ้ลูกออ้นซื่ิอๆของติ๋มใช่มั้ยยยยยย
    #12943
    0
  7. #12727 Mee_chutikarn (@Mee_chutikarn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:32
    ก็ยังไม่พ้นการเก็บค่าเช่าอ้อนทีนี่ใจสั่นเลยทีเดียวหวั่นใจกับพ่อแม่ติ่มจัง
    #12727
    0
  8. #12559 BetaBee78s (@skyauyporn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:44
    มีลางได้ต้มมาม่าแน่นวลลลลลล
    #12559
    0
  9. #12330 SK0207_ (@suputthara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 15:16
    พ่อแม่ติ๋มจะให้แยกกันไหมเนี่ย ดูเป็นพ่อแม่ที่ตีกรอบชีวิตลูกมากเลย ติ๋มติดน้องจนได้เรื่องเลย
    #12330
    0
  10. #12307 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 06:21
    พาเข้าบ้านไปดูตัวงิ
    #12307
    0
  11. #12285 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:32
    ติ๋มติดน้องไปไหมลูก55555
    #12285
    0
  12. #12164 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:33
    มีลางได้กินมาม่า ติ๋มเริ่มจะเหลวไหลแล้วอ่ะ พ่อแม่มาร์คจะรับได้มั้ยยยยย ติ๋มดูเป็นคนที่พ่อแม่ฝากความหวัง อยู่ในกรอบ ขาดเรียนเรียกกลับบ้าน กลัวใจเลยยยยย
    #12164
    0
  13. #11515 Machi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:21
    จากติดเรียน เป็นติดแบม คราวนี้พ่อแม่จะว่าไงเนี้ยย5555
    #11515
    0
  14. #11513 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:45
    มาร์คพ่อแม่จะโทษน้องมั้ย?
    #11513
    0
  15. #11381 aakii88 (@aakii88) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 08:55
    แอร้ยยยยย -ติ๋มมมมม ติ๋ม ติ๋มมมมมมมโว้ยยยยยยยยยย
    #11381
    0
  16. #11229 NamollAhgase (@NamollAhgase) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 21:33
    พ่อแม่ติ๋มคงไม่โหดใช่ไหม กลัวน้องอยู่ไม่ได้นี่ลุ้นจนฉี่จะแตกแย้วววว
    #11229
    0
  17. #10671 tmp1412 (@tmp1412) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 11:05
    ทำถูกแล้วติ๋มปล่อยไว้คนเดียว?ไม่ได้? ต้องพกกลับบ้านไปด้วย? คิคิ
    #10671
    0
  18. #10611 marksman (@ammieeee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 22:06
    ที่ไหนมีพี่กันต์ที่นั้นต้องมีติ๋ม โดนอ้อนแบบนี้ไม่ทนเหมือนกัน ;-;
    #10611
    0
  19. #10600 KkB1a (@KKNS72) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 20:27
    ติดน้องจนได้เรื่อง ติ๋มเอ้ยติ๋ม ลุ้นต่อไป ต้องให้น้องจัดการ
    #10600
    0
  20. #10480 MICINET (@ppfe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 21:46
    โง้ยยย อ้อนนขนาดนี้
    #10480
    0
  21. #10471 Lee_Je_taime (@tam-tae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 20:43
    ตอนนี้ลุ้นจนตัวเกร็งมากๆค่ะ คือแบบ อาจารย์คะ นี่อายุยี่สิบกว่าแล้วแต่ก็ต้องฟ้องพ่ออยู่หรอคะ
    แล้วนี่ก็เครียดอ่ะค่ะ แบบว่ากลัวมาร์คจะต้องแยกจากแบม แต่ที่ไหนได้ แบมใจง่าย ไปอยู่ด้วย
    โอ้ยยยย อยู่บ้านเลยนะเทอ ไม่เกร็งหรอ 
    #10471
    0
  22. #10252 nupororo (@nupororo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:57
    โอ้ย อ้อนขนาดเน้~~ใครจะทนไหวอ่ะ พ่อติ๋มจะยอม เค้าจะเข้าใจช่ายไหม๊
    #10252
    0
  23. #9667 Saleppee (@Saleppee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:50
    สงสารติ๋ม โอ้ยยยยย
    #9667
    0
  24. #9354 Arshag7 (@Arshag7) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 18:40
    พ่อติ๋มคงไม่โหดหรอกใช่มั้ย ==
    #9354
    0
  25. #9037 FinnHarries's wife (@bambamuklover) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 00:41
    ย้ายไปเหอะแบมแบมเชื่อพี่.
    #9037
    0