END - [FIC GOT7] ไอ้ติ๋ม - MARKBAM [YAOI]

ตอนที่ 19 : ติ๋มครั้งที่ 16 [130%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,675
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    22 พ.ค. 60

ติ๋มครั้งที่ 16


'พาแบมแบมไปที่ห้องมาร์คนะครับ'

Mark 






นี่เขามาถึงจุดนี้ได้ยังไง..


แบมแบมทำหน้าเหยเกให้กับความคิดของตัวเอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองบ้าน ที่ดู...ยังไงๆก็ไม่น่าใช่บ้านของคนธรรมดาทั่วไป เพราะแม่งใหญ่.. ใหญ่เชี่ยๆ อย่างกับพวกบ้านในละครหลังข่าวยังไงอย่างนั้น


ถ้าหากจะถามว่าบ้านตรงหน้าเขาเป็นของใคร..


“คุณ เข้าบ้านผมกันนะครับ”


ก็ไอ้ติ๋มไงวะจะใครซะอีก..


เมื่อครู่นี้เจ้าของบ้านหันมาบอกแขกตัวน้อยด้วยรอยยิ้มเต็มแก้ม ก่อนจะคว้ามือเล็กเอาไว้และออกแรงให้เดินตาม แบมแบมเดินตามแรงลากของมาร์คไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เออ ให้มันได้อย่างนี้สิ ลุยเดี่ยวไปสนามแข่งรถของแจ็คสันแม่งยังไม่น่ากลัวเท่ากับมาเยือนบ้านเจ้าของธุรกิจโรงพยาบาลเลย


แน่นอนว่าแบมแบมไม่ลืมเรื่องที่พ่อของมาร์คนั้นเป็นใคร เจ้าของโรงพยาบาลขนาดใหญ่ขนาดนั้นเขายังไม่อยากเชื่อเลยว่าทายาทแม่งจะ... ติ๋มขนาดนี้ นึกพลางมองร่างสูงที่จับมือเขาเดินเข้าบ้านด้วยรอยยิ้ม เผลอกระชับกระเป๋าเป้บนบ่าแล้วกลืนน้ำลาย ก่อนจะจบด้วยการที่แบมแบมเสตามองไปทางอื่นเพื่อหนีแววตาเป็นประกายของมาร์ค ก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของมันแค่นั้นเขาต้องใจสั่น แค่เห็นว่ามันดีใจที่เขายอมมาค้างด้วยทำไมต้องรู้สึกดีไปพร้อมมัน


คิดไปคิดมาจนในที่สุดก็เดินมาถึงลานหน้าบ้านสักทีทางเดินยาวชิบหาย เราทั้งคู่ก้าวขึ้นบันไดหน้าบ้านไม่นานนักก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาก้มหัวให้ เดาได้ว่าอาจจะเป็นคนดูแลของบ้านมาร์คแน่ๆ จังหวะนั้นเองที่แบมแบมสะบัดมือของตนออกจากมือของมาร์คทำเอาเจ้าของมือหน้ามุ่ยขึ้นถนัดตา แต่แบมแบมทำเพียงแค่ถลึงตาใส่ทำนองว่ามึงช่วยดูสถานการณ์ตอนนี้หน่อยได้มั้ยวะไอ้ห่า มีคนอื่นเข้ามาด้วยอ่ะมึงเห็นมั้ย!


“คุณมาร์ค คุณท่านรออยู่ในห้องรับแขกนะคะ แล้วนี่.. เอ่อ..”


เธอดูท่าจะงงไม่ใช่น้อยที่เห็นเขายืนจังก้าข้างๆลูกชายเจ้าของบ้าน เออ อย่าว่าแต่หล่อนงงเลย เขาเองก็งงเหมือนกันว่าทำไมต้องตามไอ้ติ๋มมาที่บ้านด้วย ถุ้ย!


“อ๋อ เพื่อนมาร์คเองครับพี่แพท เขาจะมาค้างกับมาร์คด้วยอ่ะครับ ว่าแต่.. ป๊าเรียกมาร์คหรอ?”


“ใช่ค่ะ คุณท่านรีบกลับมาบ้านก็เพื่อรอคุณมาร์คเลย งั้น.. เดี๋ยวพี่ช่วยดูแลเพื่อนของคุณมาร์คให้นะคะ เชิญคุณมาร์คไปพบคุณท่านในห้องรับแขกเลยค่ะ”


เธอเอ่ยพลางรับกระเป๋าของมาร์คเอามาไว้ในมือ ก่อนจะส่งสัญญาณให้แขกของลูกชายเจ้าของบ้านเดินตามไป


“เชิญทางนี้ค่ะ” แบมแบมยิ้มรับเธอเล็กน้อยด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ รู้สึกประหม่าสุดๆเลยว่ะให้ดิ้นตาย ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิด วิ่งออกจากบ้านไอ้ติ๋มตอนนี้ยังทันมั้ยวะฮือ.. ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่เขาก็ยอมเดินตามผู้หญิงที่ชื่อแพทไป ทว่าก่อนไปก็ยังไม่วายหันไปทางไอ้หมอซึ่งยังคงยืนอยู่ข้างหลัง


“คุณขึ้นไปจัดของบนห้องผมก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมตามไป พี่แพท พาแบมแบมไปที่ห้องมาร์คนะครับ เขาจะค้างกับมาร์ค”


!!


คนที่ต้องค้างมาร์คเบิกตากว้างทันทีด้วยความตกใจ ไอ้ชิบหาย บ้านขนาดนี้ก็ต้องมีห้องเยอะแยะป่ะวะ ใจคอจะให้เขาอุดอู้อยู่แต่กับมันรึไง ถามความสมัครใจกูสักคำรึยังว่ากูอยากอยู่ห้องเดียวกับมึงมั้ยน่ะ บ้าเอ๊ย!


“อ..เอ๊ะ.. ห้องเดียวกับคุณมาร์คหรอคะ..” ประโยคที่แสดงถึงความสงสัยทำให้แบมแบมหันไปมองพี่แพททันที ทำไมวะ? มันมีอะไรหรือไง? ไม่รอให้ความสงสัยทำงานหนัก แบมแบมตัดสินใจเอ่ยถามหญิงสาวทันที


“ทำไมหรอครับพี่แพท มันมีอะ...”





ทว่าความสงสัยพวกนั้น













“กลับมาแล้วหรอมาร์ค”


!!!


กลับจบลงด้วยเสียงอันน่าเกรงขามของชายคนนี้


เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูคล้ายกับมาร์ค ทว่ามันมีอำนาจและความแข็งกระด้างแฝงอยู่มากกว่า แบมแบมค่อยๆหันไปมองตามเสียงช้าๆ เผลอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏสู่สายตา และเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ดวงตาคมกริบนั่นตวัดมามองเขา มองตั้งแต่หัวจรดเท้า แบมแบมเกร็งตัวขึ้นมาทันใด รู้สึกได้ถึงความกดดันแฝงอยู่รอบๆ รู้สึกไม่กล้าสบตากับดวงตาคู่นั้น


และแน่นอน แบมแบมไม่แปลกใจเลยว่าคนๆนี้จะเป็นใครไปไม่ได้..


“ป๊า..”


นอกจาก เอ็ดเวิร์ด ต้วน ผู้เป็นพ่อของมาร์ค


ยืนยันได้จากเสียงทุ้มของร่างสูงซึ่งเอ่ยเรียกผู้เป็นบิดาตัวเองด้วยเสียงอันแผ่วเบา แบมแบมหันไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติ ก็ต้องพบว่ามาร์คกำลังยืนก้มหน้า เม้มริมฝีปากคล้ายกับกำลังสำนึกผิดอะไรบางอย่าง


“แพท พาเพื่อนของมาร์คไปที่ห้องก่อน ส่วนลูกนะมาร์ค..”


“....”


“ไปคุยกับป๊าที่ห้องรับแขก”


เสียงของผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้านเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนจะเดินหันหลังจากไป ทิ้งเอาไว้แต่ความเงียบสนิท ทิ้งเอาไว้แต่ลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านที่กัดริมฝีปากตัวเองขณะมองตามแผ่นหลังผู้เป็นพ่อไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก่อนแบมแบมจะเห็นมาร์คเดินตามเอ็ดเวิร์ดต้วนไป


ซึ่งแบมแบมเอง.. ก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยเสียงอันแผ่วเบา


“ไอ้มาร์ค..”


และก็ไม่รู้ว่าทำไม.. เขาถึงต้องเผลอเดินตามหลังมาร์คไปด้วย


“คุณแบมแบมคะ”


กึก


จะมารู้อีกทีก็ตอนที่หญิงสาวชื่อแพทเอ่ยเรียกนั่นล่ะเขาถึงรู้สึกตัว


“เอ่อ.. เชิญทางนี้ค่ะคุณแบมแบม” เธอผายมือไปยังบันไดด้านข้าง แบมแบมมองตามก่อนจะถอนหายใจ ทั้งๆที่ใจจริงเขาอยากจะเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนไอ้ติ๋มคนนั้นแทบขาดใจ แต่.. จะให้ทำยังไง


“ครับ..”


นอกจากต้องกระชับเป้บนบ่าและเดินตามหญิงสาวไปอย่างจำใจ แม้ว่าจะเป็นห่วงเรื่องของมาร์คมากแค่ไหน ทว่าเขาไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะเข้าไปยืนเคียงข้างมาร์คได้ในตอนนี้


ไม่รู้สิ.. ทำไมเขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ พ่อของมาร์ครีบกลับบ้านมาเพื่อรอมาร์คอย่างนั้นหรอ น้ำเสียงที่ดุดัน น้ำเสียงที่ฟังไม่เหมือนพ่อลูกที่ห่างไกลแล้วควรคิดถึงกันเลยสักนิด.. อ่า.. เขาไม่รู้หรอกว่าพ่อลูกคู่นี้มีอะไรกัน มันต้องเป็นบางอย่างที่เขาไม่รู้ บางอย่างที่ทำให้เมื่อวานมาร์คหน้าเครียดทั้งคืน และเป็นบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกหวั่นใจ


ว่าเรื่องนี้.. มันต้องเกี่ยวกับการที่มาร์คกลับมาบ้านแน่ๆ 




.



.



.







“รอคุณมาร์คอยู่ในห้องนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณมาร์คคุยกับคุณท่านเสร็จก็คงมา”


หญิงสาวที่ชื่อแพทยิ้มให้กับแบมแบมเมื่อเธอพาแขกตัวน้อยของลูกชายเจ้าของบ้านมาส่งถึงห้อง ซึ่งร่างเล็กก็ก้มตัวขอบคุณด้วยรอยยิ้มจางๆ พลางส่งสายตามองไปรอบห้อง


ห้องของมาร์คใหญ่กว่าห้องของเขาหลายเท่านัก เฟอร์นิเจอร์และของแต่งห้องล้วนสีขาวสะอาดตา มีสีครีมและสีเทาบ้างพาดเป็นประปรายให้ดูทันสมัย ยกเว้น... เตียงสีฟ้าสดใสมุ้งมิ้งที่มีตุ๊กตาปิกาจูวางตั้งอยู่บนนั้นอ่ะไอ้ห่า เชื่อแล้วว่าเขามาไม่ผิดห้อง ห้องนี้มันต้องห้องของไอ้ติ๋มแน่ๆ


“ถ้างั้น.. พี่ขอตัวไปทำงานบ้านต่อก่อนนะคะ เชิญตามสบายค่ะ” ขณะที่พี่แพทจะเดินออกไป ทว่าความสงสัยที่ยังคงไม่จางหายทำให้แบมแบมตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่าง


“ด..เดี๋ยวครับ!


นั่นคือการเรียกคนที่น่าจะรู้จักความสัมพันธ์ของคนภายในบ้านตระกูลต้วนเป็นอย่างดี เพื่อจะถามสิ่งที่เขาสงสัย เพราะอย่างน้อย.. มันอาจช่วยให้เขาตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้น


“คะ? มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแบมแบม”


“เรียกผมแบมแบมก็พอครับพี่ คือ.. ผมอยากจะถามเรื่องของมาร์ค.. เอ้ย พ..พี่มาร์ค แล้วก็พ่อของพี่มาร์คหน่อยน่ะครับ” แบมแบมกำมือ ขณะร่างคำถามขึ้นในหัว สูดหายใจลึกๆเรียกกำลังใจตัวเองเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต


เอาล่ะคำถามแรก


“เอ่อ.. พี่มาร์คเขา.. สนิทกับคุณต้วนหรือเปล่าครับพี่แพท?”


คำตอบที่ได้รับคือการที่หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเบาๆ จนแบมแบมแทบร้องในใจว่ากะแล้วเชียว!


“เท่าที่พี่เห็น.. คุณมาร์คเป็นลูกชายที่ดีของคุณเอ็ดเวิร์ดมาตลอด ทำตามคำสั่งของคุณท่านแบบไม่ขาดตกบกพร่อง แต่อาจจะเพราะการที่คุณเอ็ดเวิร์ดเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลเลยทำให้คุณมาร์คกับคุณท่านไม่ค่อยได้ใช้เวลาร่วมกันซักเท่าไหร่ พี่เข้ามาทำงานที่นี่ตอนที่คุณมาร์คอยู่ม.ปลายปีสอง พี่ยังไม่เคยเห็นพวกเขานั่งกินข้าวเย็นด้วยกันสักครั้งเลยค่ะ”


“เอ่อ.. ทำไมล่ะครับ ต่างคนต่างไม่ว่าง.. หรือว่า..”


“ใช่ค่ะ คุณเอ็ดเวิร์ดทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด นานๆทีจะกลับบ้าน และก็กลับไม่เป็นเวลา ส่วนคุณมาร์คก็มีเรียนพิเศษเตรียมตัวสอบเข้าแพทย์ตามคำสั่งของคุณท่าน เพื่อที่จะสานต่อธุรกิจของครอบครัว กว่าจะกลับมา.. ก็ดึกจนไม่มีเวลาคุยกันมั้งคะ”


เธอถอนหายใจ เขาเองก็ถอนหายใจ ดูท่าแล้ว.. ไอ้ติ๋มของเขาคงจะโดนตีกรอบชีวิตเอาไว้ตั้งแต่เล็กจนโต ให้เดินไปตามทางที่คุณต้วนอยากจะให้เป็น


แต่.. ทำไมมันถึงไม่มีนิสัยเกเรก้าวร้าวล่ะ? ปกติเด็กที่โดนแบบนี้มักจะต่อต้านพ่อแม่และทำนิสัยแย่ๆไม่ใช่หรอ?


“แต่คุณมาร์คยังโชคดีนะคะที่คุณหญิงมีเวลาเอาใจใส่คุณมาร์คมาตลอด”


ความสงสัยของแบมแบมเริ่มจางหายเมื่อได้ยินคำพูดถัดมา


“คุณหญิง..หรอครับ?” หันไปมองใบหน้าของหญิงสาวที่วาดรอยยิ้ม คุณหญิงที่ว่านี้ก็คงไม่พ้นเป็นแม่ของมาร์ค


“ใช่ค่ะ คุณมาร์คไม่สนิทกับคุณท่านก็จริง แต่ยังมีคุณหญิงเอาใจใส่มาโดยตลอด ที่คุณมาร์คนิสัยน่ารัก เรียบร้อยแล้วก็สุภาพแบบนั้น.. ก็ได้มาจากคุณหญิงล้วนๆเลยค่ะ”


อ่า.. อย่างนี้เองสินะ..


แบมแบมพยักหน้า รู้สึกเข้าใจคนนิสัยอย่างมันเมื่อได้รู้เรื่องราวเบื้องหลังที่หล่อหลอมมาเป็นผู้ชายคนนี้มากขึ้น ก็นับว่าเป็นโชคดีที่แม่ของมาร์คเอาใจใส่ โชคดีแล้วที่มาร์คไม่ได้โตมาขาดความอบอุ่นและกลายเป็นเด็กเกเร... เหมือนเขา


“คุณแบมแบมคะ”


“ค..ครับ?”


“คุณแบมแบมรู้มั้ยคะ.. ว่าคุณเป็นเพื่อนคนแรกของคุณมาร์ค และยังเป็นคนที่คุณมาร์คพามาบ้านเป็นคนแรก”


รู้มั้ยงั้นหรอ.. เรื่องนั้นน่ะ.. เขาไม่รู้หรอก


เขารู้แค่ว่าหัวใจของเขามันเต้นแรงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเรื่องเหล่านั้น เรื่องเล่าเพียงไม่กี่ประโยคที่ทำให้เขาใจสั่น


“พี่.. ฝากดูแลคุณมาร์คด้วยนะคะ”


พี่แพทพูดแค่นั้น ก่อนจะก้มหัวให้เขาเล็กน้อยและเดินออกไป ทิ้งเอาไว้แต่คำฝากฝังซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะทำได้มั้ย ทิ้งเอาไว้แค่เสียงของสมองที่ดังต่อต้านว่าไม่อ่ะ.. เรื่องอะไรจะรับฝากคนติ๋มๆพรรค์นั้นเข้ามาในชีวิตกันด้วย แค่นี้เขาก็แทบเอาชีวิตตัวเองไม่รอดอยู่แล้วหรือเปล่า?


และดูท่าว่าวันนี้ไอ้ติ๋มมันจะเจอศึกหนัก การที่พ่อของมันทำหน้าเครียดและเรียกเข้าไปคุยแบบนั้นแสดงว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดี ไอ้ติ๋มมันต้องโดนอะไรสักอย่างที่ทำให้มันต้องกลับบ้านมาแน่ๆ


ว่าแต่.. มันคือเรื่องอะไรล่ะ?


เออ.. ในใจอ่ะบอกไม่สนไม่ยุ่ง ไม่ต้องไปรับรู้ของมัน แต่ก็แปลกดีว่ะ


ฟึ่บ


อะไรคือการที่เขาโยนกระเป๋าเป้ทิ้งลงเตียงของไอ้ติ๋ม


อะไรคือการที่เขาเดินไปยังหน้าประตูเพื่อที่จะออกไปข้างนอก


แล้ว.. อะไรคือการที่เขาเดินลงมายังชั้นล่าง เดินอ้อมมาทางฝั่งห้องรับแขกที่จำได้ว่ามาร์คหายเข้าไปในห้องนี้


และถือว่าเป็นโชคดีที่ประตูห้องรับแขกนั้นเปิดแง้มเอาไว้เล็กน้อย โชคดีที่คนดูแลภายในบ้านไม่อยู่ เหลือเพียงแค่เขาและเสียงหัวใจที่เต้นดังเมื่อเขากำลังพยายามเงี่ยหูฟังสิ่งต่างๆที่คนในห้องกำลังสนทนากัน นั่นสิ... การกระทำบ้าๆพวกนี้แม่งคืออะไร มึงบ้าไปแล้วหรือไงวะแบมแบม


ถ้าหากร่างเล็กคิดว่าการกระทำของตัวเองมันบ้าแล้ว..






“นี่มันหมายความว่าไงน่ะมาร์ค”


“ป..ป๊า.. มาร์คขอโทษ..”


“เข้าเรียนสาย โดดเรียนวิชาหลัก ขาดสอบย่อยไปบางวิชา ไม่ตั้งใจเรียนในคลาสเหมือนเคย ไอ้คำพูดพวกนี้ในรายงานความประพฤติจากอาจารย์หมอมันคืออะไร!!


!!!!


บอกเลยว่าเสียงของคนในห้องทำให้เขารู้สึกบ้ายิ่งกว่า


อ..อะไรน่ะ..


โดดเรียน.. ขาดสอบ.. คะแนนลดลง..


มาร์ค.. คนอย่างไอ้ติ๋มเนี่ยนะจะกล้าทำแบบนั้น?


แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน แบมแบมเอี้ยวตัวเข้าไปใกล้เพื่อลอบมองภาพคนในห้องให้เห็นชัดๆ ภาพตรงหน้ายิ่งตอกย้ำสู่สายตา เมื่อเขาเห็นคุณต้วนกำลังขยำกระดาษในมือและปาลงพื้น ต่อหน้าลูกชายเพียงคนเดียวที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ตรงนั้น


“ความตั้งใจของมาร์คหายไปไหน หรือมัวแต่เล่นอะไรอยู่ถึงทำให้การเรียนมันแย่แบบนี้!


“ม..มาร์ค.. มาร์คเปล่านะป๊า มาร์ค..”


“อย่ามาโกหกป๊า คะแนนลดลงนิดหน่อยป๊าจะไม่แปลกใจเลย ช่วงปีสามมันยากป๊าเข้าใจได้ แต่อะไรคือการที่อาจารย์หมอบอกว่ามาร์คโดดเรียน ขาดสอบย่อยไปบางตัว แถมยังเข้าเรียนสายอีก มาร์คบอกป๊าสิว่าอาจารย์หมอเขาไม่ได้พูดความจริง!


“ป๊า...”


“ว่าไงล่ะมาร์ค!!


“อึก..มาร์คขอโทษ.. มาร์คขอโทษครับ”


บ้าเอ๊ย... ทนดูไม่ได้แล้ว


แบมแบมกำมือแน่น ขณะที่พาร่างตัวเองกลับมาแนบพิงไปกับกำแพงอันเย็นเฉียบ พิงศีรษะเข้ากับกำแพงราวกับเป็นที่พึ่งให้ตน ภาพเมื่อครู่นี้มันทำเอาเขาแทบทนดูไม่ได้ ภาพของมาร์คที่ยืนประสานมือกันไว้ ภาพที่มันยืนก้มหน้าจนคางแทบชิดอก ตัวที่สั่นๆของมาร์คบ่งบอกให้แบมแบมรู้ดีว่าร่างสูงกำลังกลัวผู้เป็นบิดาของตนมากแค่ไหน


และมันมาก... จนเขาอยากวิ่งเข้าไปกอดมันเอาไว้ ลูบหลังและแบ่งช่วงไหล่ให้มันซบ พร้อมกับปลอบว่าไม่เป็นไร.. ไม่เป็นไรนะมาร์ค แต่จะทำได้ยังไงในเมื่อมองดูตัวเองแล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าเขานี่ไง.. เขาเองเนี่ยล่ะที่ทำให้มาร์คเป็นแบบนั้น


ทั้งโดดเรียนแล้วหนีตามเขาไปโรงพยาบาล กระดาษข้อสอบวันนั้นที่มีชื่อเขาแทรกอยู่ทำไมเขาจะไม่เห็น และวันนั้นที่เราเกือบมีอะไรกันจนทำให้มาร์คไปเรียนสาย ไม่หรอก เขาคิดว่ามันไม่ใช่แค่นั้นจนอาจารย์ของมาร์คต้องมารายงานคนพ่อ เขาคิดว่ามันยังมีอีกหลายๆอย่างที่เขาเป็นตัวต้นเหตุฉุดมาร์คให้ถอยลง ทำให้มันเสียผู้เสียคนขนาดนี้


ทำไมถึงคิดแบบนั้นน่ะหรอ..


“เพราะอะไรที่ทำให้มาร์คทำตัวเกเรแบบนี้ มาร์คตอบป๊าได้มั้ย”


“....”


“มาร์คต้วน”


“ม...มาร์ค...”


“....”


“มาร์คคิดว่า...”


“....”


“มาร์คกำลังมีความรักครับป๊า”


!!!


ก็เพราะนี่ไง.. นี่ไงล่ะ.. ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง แต่ความรักที่ไอ้ติ๋มพูดถึงมันก็คือเขา..


เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้มาร์คถูกเรียกตัวกลับมาบ้าน สาเหตุที่ทำให้ทุกอย่างมันกำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ และยังเป็นสาเหตุ.. ที่ทำให้เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอย่างชัดเจน เสียงหัวใจที่กลัวว่าจะดังจนคนข้างในห้องได้ยิน


แบมแบมลอบมองเข้าไปในห้องอีกครั้ง ร่างเล็กเห็นเอ็ดเวิร์ดต้วนกำลังผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆ ดูก็รู้ว่ากำลังระงับอารมณ์ไม่ให้คุกรุ่น ก่อนจะค่อยๆมอบคำถาม..


“ทำไมมาร์คถึงคิดแบบนั้น”


ที่ทำเอาแบมแบมถึงกับเม้มริมฝีปาก ขณะรอฟังคำตอบจากมาร์คต้วน


“เพราะ..”


“....”


“เพราะมาร์คอยากอยู่ใกล้เขา เพราะมาร์ครู้สึกมีความสุขเวลาที่เห็นเขายิ้ม มัน.. มันทำให้มาร์คยิ้มได้ ในหัวของมาร์คมีแต่เขาไปหมดเลย เวลาเขาจะทำอะไรก็ดูน่ารัก และยิ่งเขาทำแบบนั้นใกล้ๆมาร์ค.. เวลาเขายิ้มให้มาร์ค มัน.. มันทำให้มาร์ครู้สึกดี..”


“.....”


“เหมือนตอนที่มาร์คยังเด็ก.. มีป๊า ม๊า แล้วก็มาร์ค.. อยู่พร้อมหน้ากันทั้งสามคนเลยครับ”


!!!


เขาเห็น.. เขาเห็นนะ


คำตอบของมาร์คที่มาพร้อมกับใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นเงยขึ้นมองหน้าผู้เป็นบิดา เผยให้เห็นแววตาน่าสงสารที่คลอไปด้วยหยาดน้ำ


และ.. เขาก็เห็นว่าคุณต้วนนิ่งอึ้งไปในเสี้ยววินาทีที่มาร์คพูดจบ เห็นแววตาไหววูบจากผู้ทรงอิทธิพลในธุรกิจทางการแพทย์มากที่สุด ก่อนแววตาคู่นั้นจะกลับมาฉายความเรียบนิ่งเช่นเดิม และเดินไปยังอีกด้านของห้องซึ่งเป็นกระจกใส มองเลยผ่านด้านนอกของบ้านไปแทนที่จะมองลูกชายคนเดียวของตัวเอง


แบมแบมคิดว่าเอ็ดเวิร์ดต้วนกำลังรู้สึกผิด.. แต่ทว่าก็ไม่กล้าลดทิฐิในฐานะพ่อ เพราะคำว่ากฎเกณฑ์และระเบียบมันค้ำคออยู่


และแบมแบมคิดว่ามาร์คต้วนน่ะไม่ตั้งใจจะพูดกระทบหรือพูดจาจงใจเปรียบเทียบอะไรแบบนั้นหรอก เพียงแต่มันก็คือไอ้ติ๋ม.. ผู้ชายใสซื่อคนนึงที่พร้อมจะพูดทุกอย่างในใจ ตามความรู้สึก ตามสิ่งที่นึกคิด มัน.. ก็เลยออกมาเป็นแบบนั้น


หลังจากนั้นเขาไม่รู้หรอกว่าพ่อลูกบ้านนี้พูดอะไรกันบ้าง เขาเพียงแค่ทำการแยกตัวเองก่อนมาจะจมอยู่กับความรู้สึกผิดมากไปกว่านี้ เดินขึ้นไปยังห้องเดิม ห้องนอนที่เป็นของไอ้ติ๋ม ปล่อยตัวให้ทรุดนั่งลงบนเตียง คว้าหมอนมากอดราวกับมันคือที่พึ่งทางใจของเขา


พยายามขบคิดเรื่องบางอย่างเอาไว้ในหัว.. ว่าควรจะทำยังไงเพื่อแก้สถานการณ์นี้ ควรทำยังไงเพื่อให้ความรู้สึกผิดนี้หายไปได้ ว่าที่คุณหมออนาคตไกลแบบมาร์คไม่ควรมาเสียผู้เสียคนเพราะเขา


อันที่จริง... พวกเราไม่น่ามารู้จักกันเลย ถ้าหากวันนั้นเขาไม่เผลอหยิบไอ้ติ๋มมันติดมือมาด้วย เรื่องราวทั้งหมดก็คงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าวันนั้นตัดสินใจวิ่งหนีหวังแจ็คสันไปทางอื่น เขาก็คงไม่ต้องมาแคร์ใครคนหนึ่งนอกจากตัวเอง แต่ในเมื่อทุกอย่างมันได้เกิดขึ้นแล้ว เขาคงกลับไปแก้ไขอะไรมันไม่ได้




มนุษย์ทุกคนย่อมมีความเห็นแก่ตัว ใช่.. เขาเองก็เช่นกัน


ถ้าหากจะให้เขาปล่อยไอ้ติ๋มมันไว้และเดินจากไป ปล่อยให้เรื่องราวกลับไปเป็นแบบเดิมก่อนที่เราจะเจอกันวันนั้น






ขอโทษว่ะติ๋ม...



กูสัญญา.. ในเมื่อกูเป็นคนฉุดมึงลงมา มันก็จะต้องเป็นกูเช่นกันที่เป็นคนดึงมึงขึ้นไป














เพราะกูชอบมึง..


ชอบ...


จนกูปล่อยมึงไปไม่ได้แล้ว




.



.



.




ถึงแม้แบมแบมจะขึ้นห้องไปแล้วทว่าสถานการณ์ตึงเครียดในห้องรับแขกก็ยังคงเป็นอย่างเก่า บางที.. อาจจะมากกว่าเก่าด้วยซ้ำ


ผู้เป็นพ่อละสายตาจากกระจกใสบานใหญ่ หันกลับมามองหน้าลูกชายเพียงคนเดียวที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว เขารู้ ว่ามาร์คไม่ได้โกหก เด็กคนนี้กำลังมีความรักจริง ลูกของเขากำลังหลงรักใครบางคนเข้าจริงๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้นเป็นเครื่องยืนยันได้ อีกทั้งท่าทีประหม่า น้ำเสียงตะกุกตะกักเวลาพูดถึงคนๆนั้น คนที่มาร์คหลงรัก


เอ็ดเวิร์ดต้วนรู้ตัว เขาไม่ใช่พ่อที่ดีสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผลที่คิดจะขัดขวางความรักของลูก


ใช่.. ไม่คิดขัดขวาง


ถ้าหากมาร์คทำตามข้อเสนอของเขาได้


“ป๊าไม่สนว่ามาร์คจะมีความรัก หรือจะทำอะไรมันก็เรื่องของมาร์ค”


“....”


“แต่ถ้าเรื่องความรักมันเข้ามากระทบเรื่องเรียน จนทำให้มาร์คไม่รู้จักแยกแยะเวลาเรียนล่ะก็.. ป๊าคงปล่อยไว้ไม่ได้”


“ป๊า..”


“ระหว่างเรื่องเรียน.. กับความรัก.. ป๊าคิดว่ามาร์คคงฉลาดพอที่จะรู้ว่าตัวเองต้องเลือกอะไร”


“แต่ว่ามาร์ค..”


“อย่าทำให้เสียชื่อเสียง อย่าทำให้ตระกูลต้วนต้องอับอาย ไฟนอลนี้อย่าทำให้ป๊าผิดหวัง”


“....”


“และถ้าป๊ายังได้รับรายงานจากอาจารย์หมอว่ามาร์คยังทำตัวเกเรแบบเดิมอีก ถ้ามาร์คยังไม่กลับมาตั้งใจเรียนและทำตัวให้ดีกว่านี้..”


“....”


“ป๊าไม่ปล่อยเด็กคนนั้นเอาไว้แน่”






.



.



.





 

มาร์คคิดว่าถ้าหากเขาคลานได้ล่ะก็เขาคลานขึ้นห้องไปนานแล้ว


แต่เพราะเห็นว่ามันไม่คูล ไม่เท่ เด็กปากเจ่อมาเห็นมันจะไม่แมนก็เลยเอ้า.. ผมเดินขึ้นแบบปกติก็ได้ครับโธ่ ทั้งๆที่หลังจากโดนป๊ายื่นคำขาดแบบนั้น... เขาแทบหมดเรี่ยวแรงไปเลยจริงๆ


เขายังจำคำพูดของป๊าได้ ป๊าบอกว่าระหว่างเรื่องเรียนกับความรัก ป๊าคิดว่าเขาคงฉลาดพอที่จะรู้ว่าต้องเลือกอะไร


แต่ว่านะ.. ทำไมป๊าพูดเหมือนว่าเขาต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ป๊าพูดเหมือนเรื่องเรียนกับเรื่องรักมันไปด้วยกันไม่ได้


โอเค อันนี้มาร์คอาจจะผิด ใช่ มาร์คผิดจริง มาร์คยอมรับ มาร์คจะกลับไปเข้าเรียนแบบเดิม ไปตั้งใจเรียนแบบเดิม แต่.. ถ้ามาร์คอยากให้ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องความรักของมาร์คเดินไปพร้อมกัน มันจะไม่ได้เลยหรอครับป๊า? ถ้ามาร์คอยากเรียนไปด้วย รักแบมแบมไปด้วย ถึงคะแนนมาร์คจะลดนิดๆหน่อยๆ มัน... ก็คงไม่เป็นอะไรมากหรอกใช่มั้ย?


ก็มาร์คชอบนี่ครับ ชอบเวลาที่ได้อยู่ใกล้แบมแบม ชอบที่จะมีเด็กคนนั้นอยู่ข้างๆ มันรู้สึกดีเหมือนตอนที่ครอบครัวของเราได้อยู่พร้อมหน้า รู้สึกหัวใจเต้นตึกตักไปด้วยความสุข จนมาร์คอยากจะอยู่ใกล้เขาทั้งวัน นี่ถ้าย้ายไปเรียนวิศวะได้มาร์คทำไปแล้ว


อีกอย่าง.. จะบอกป๊ายังไงดีอ่ะว่าแบมแบมเป็นเมียของมาร์คแล้ว เราได้กันแล้วทั้งคู่ เพราะงั้นไม่ว่ายังไงมาร์คก็ต้องรับผิดชอบแบมแบม แบมแบมก็ต้องรับผิดชอบมาร์ค ป๊าเคยบอกไม่ใช่หรอว่าคนเป็นหมอต้องมีความรับผิดชอบ มีความซื่อสัตย์และเที่ยงตรง ทำอะไรก็ต้องคิดให้ดีก่อนเพื่อรับผลที่ตามมา มาร์คก็เลยคิดว่าถ้าแบมแบมไม่ยอมรับผิดชอบมาร์ค มาร์คก็จะรับผิดชอบแบมแบมเอง


ไม่รู้ว่าป๊าจะยอมมั้ย แค่เรื่องเมื่อกี้นี้ป๊าก็ดุมาร์คกลัวจนหัวหดแล้วอ่ะฮือ แต่แบบ.. มาร์คอยากได้แบมแบมมาเป็นเมียหมอนะป๊า จะให้ทำอะไรมาร์คก็ยอม อันดับหนึ่งของชั้นถ้าป๊าต้องการมาร์คก็จะคว้ามาให้ได้เลยคอยดูสิ! ถ้ามันแลกกับ... การที่ป๊าให้มาร์ครักกับแบมแบม


นั่นเป็นความคิดของคนที่กำลังไม่รู้ตัว.. ว่ากำลังทั้งหลงทั้งรักเด็กปากเจ่อของตัวเองเข้าอย่างจัง


มาร์คปล่อยให้ความคิดฟุ้งซ่านไหลไปเรื่อยๆจนเท้าทั้งสองมาหยุดตรงหน้าห้องนอนของตัวเอง อ่า.. นี่เขาไม่ได้กลับบ้านมานานเท่าไหร่แล้วนะจำไม่ได้เลยแฮะ ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูเพื่อเข้าไป


แต่พอเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเด็กน้อยของตนกำลังนอนคว่ำหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง อุ้ย.. งงเลยอ่ะครับกับคำว่าหมดเรี่ยวแรงมันคืออะไร ความคิดวุ่นวายในสมองเมื่อกี้คืออะไรหรอ วินาทีนั้นเขาลืมหมด.. ลืมคำพูดคำต่อว่าของผู้เป็นพ่อจนหมดสิ้น ในหัวมีเพียงแค่ใบหน้าหวานของแบมแบมค่อยๆหันมา และส่งรอยยิ้มบางๆให้เขาเท่านั้น


ถ้าใครบอกว่าเขากำลังหลง.. เขาก็คิดว่ามันคงใช่


ว่าที่คุณหมอคนนี้หลงเด็กปากเจ่อจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วครับ


“คุยเสร็จแล้วหรอ ทำไมนานจังวะ” คำทักทายแรกที่ผมจะขอคิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณเป็นห่วงผม... อยากใช้เวลาอยู่กับผมเหมือนที่ผมอยากอยู่กับคุณจนต้องหนีบคุณมาบ้านด้วยใช่มั้ยล่ะเลยถามแบบนี้


“ส..เสร็จแล้วครับ คุณ.. คุณหิวมั้ยให้ผมไป..”


“แล้ว..”


“....”


“มึงคุยอะไรกับพ่อหรอ”


ความคิดที่จะชวนเด็กน้อยของตนลงไปหาอะไรกินด้วยกัน เป็นอันต้องหยุดชะงักเพราะคำถามนี้


ราวกับสิ่งที่มาร์คลืมไปชั่วขณะมันฉายซ้ำกลับมา ภาพใบหน้าตอนผู้เป็นบิดาตวาดใส่เขา น้ำเสียงที่เขาจำได้ว่าตัวสั่นทันทีที่ได้ยิน มัน... ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเล่าให้แบมแบมฟังเลยสักนิด


“ผ..ผม..” ว่าที่คุณหมออ้ำอึ้ง หลบสายตาแบมแบมที่มองจ้องเขา ไม่อยากให้แบมแบมรู้ว่าเพราะอะไรเขาเลยโดนเรียกตัวกลับบ้าน ในหัวจึงพยายามคิดเปลี่ยนเรื่อง


“คุณรู้มั้ยว่าบ้านผมมีสระว่ายน้ำด้วยนะ เราไปว่ายกันตอนนี้เลยมั้ยครับ ผ..ผมพาไปเอง!


แม้ว่ามัน... จะแสดงออกถึงพิรุธตัวเป้งเลยก็ตาม


เหมือนมาร์คเองก็จะรู้ว่าเผลอทำตัวโก๊ะแตกไป แต่มานึกได้ตอนนี้ก็เห็นทีว่าจะไม่ทัน ใบหน้าของว่าที่คุณหมอหนุ่มขึ้นสี แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองขณะมองแบมแบมอย่างเก้อเขิน การกระทำที่ทำเอาร่างเล็กถึงกับหลุดขำเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวเบาๆให้กับความไร้เดียงสาของคุณหมอหนุ่ม


“มึงรู้ตัวมั้ย.. ว่ามึงเป็นคนโกหกไม่เนียน มึงคิดอะไรอยู่สีหน้ามึงจะแสดงออก มึงอยากจะทำอะไรสายตามึงจะคอยฟ้อง”


เอ่ยพลางลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินเข้าไปใกล้กับเจ้าของเตียงนั้น ระยะห่างของคนทั้งสองที่ลดลงทำเอามาร์คประหม่า เพราะรู้สึกว่าคล้ายๆกับแบมแบมกำลังจะไล่ต้อนอะไรเขาอย่างจากเขา


แต่มาร์คก็ไม่คิดเหมือนกัน..


“เพราะงั้นมึงอย่าปิดกูเลย..”


“....”


“กูได้ยินเรื่องที่มึงคุยกับพ่อหมดแล้ว”


!!!


ว่ามันจะเป็นเรื่องนี้


“เรื่องที่มึงโดดเรียน.. เรื่องที่มึงขาดสอบ.. หรือแม้แต่เรื่องที่มึง... บอกว่าตัวเองกำลังมีความรัก”


“อึก...”


“กูได้ยินทั้งหมดนั่นล่ะ”


 “ค..คุณรู้ได้ยังไงน่ะ..”


มาร์คเบิกตากว้าง เผลออุทานออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็ต้องรีบตะครุบปากตัวเองเมื่อคิดได้ว่าพลาดซะแล้วมั้ยล่ะมาร์ค.. พูดออกไปแบบนั้นก็เท่ากับยอมรับน่ะสิว่าเรื่องที่แบมแบมพูดน่ะมันจริงทุกประการ


“กูรู้ได้ยังไงมันไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าตอนนี้กูมีสามคำถามที่อยากจะถามมึง”


แบมแบมเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนตอนนี้เราห่างกันเพียงแค่หนึ่งก้าว นัยน์ตาคู่สวยของเด็กน้อยกำลังมองตรงมาที่เขา และคราวนี้.. ราวกับว่าถูกดวงตาคู่นั้นสะกดเอาไว้ มาร์คไม่สามารถละสายตาไปจากคนที่ตัวเองหลงรักทั้งใจ ทำได้แค่รอฟังคำถามที่แบมแบมกำลังจะเอ่ยถาม ทำได้แค่ยืนกำมือแน่นระหว่างที่ลุ้นว่าคำถามพวกนั้นมันคืออะไร


“หนึ่ง”


“....”


“คนที่มึงพูดถึงตอนอยู่กับพ่อ.. มึงหมายถึงกูใช่มั้ย”


มาร์คเม้มริมฝีปาก รู้สึกร้อนที่ข้างแก้ม หากเป็นปกติเขาคงจะหลบสายตาและอาจจะบอกปัดไปว่าเปล่า.. แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว..


เขา.. ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก


เปลี่ยนจากการหลบสายตามาเป็นจ้องตาคนตรงหน้า ส่งผ่านความรู้สึกข้างในให้อีกฝ่ายรับรู้พร้อมกับความในใจ ที่ครั้งนี้... มันจะเป็นครั้งแรกที่เขากล้าบอกความรู้สึกจากใจจริง


“ครับ.. ผมหมายถึงคุณ..”


“....”


“ผมกำลังมีความรัก.. และคนๆนั้นก็คือคุณ”


เอาล่ะ.. คราวนี้กลายเป็นแบมแบมแทนเสียแล้วสิที่รู้สึกร้อนที่ข้างแก้มบ้าง ทว่าร่างเล็กก็ยังเตือนสติตัวเองเอาไว้ สู้สายตาที่มาร์คจ้องมองมาไม่ได้ก็เลยหันหน้าหนีไปเล็กน้อย พยายามสูดหายใจเข้าปอดและบอกตัวเองว่าให้ถามคำถามต่อไป


“ส..สอง.. มึงแน่ใจว่าชอบกูจริงๆใช่มั้ย”


“ผมแน่ใจ..”


“....”


“ว่าผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครนอกจากคุณ”


ถึงแม้จะได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังจนแทบคุมสติไม่ได้เลยก็ตาม


คำตอบที่ทำให้แบมแบมเผลอหันมาสบตากับมาร์คอีกครั้ง เขาเห็นแววตาของมันแสดงออกถึงความจริงใจอย่างชัดเจน เชื่อว่ามันพูดจริง.. พูดออกจากใจจริงๆ ไม่มีการเสแสร้ง  แบมแบมจึงไม่รอช้าที่จะเอ่ยคำถามสุดท้าย


“สาม..”


“....”


“มึงพร้อมที่จะทำเพื่อกู.. และทำเพื่อตัวเองด้วยหรือเปล่า”


เป็นคำถามที่ทำให้มาร์คขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจคำถามนั้นสักเท่าไหร่ แต่.. มันจะแปลกมั้ย ถ้ามาร์คอยากให้คนๆนี้มั่นใจ


“ผม.. ไม่รู้ว่าคำถามสุดท้ายของคุณหมายความว่ายังไง แต่ผมคิดว่าผมพร้อม..”


“....”


“ผมคิดว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ มันมากพอที่จะทำให้ผมทำเพื่อคุณ.. และทำเพื่อตัวเองด้วยพร้อมกันครับ”


ไม่รู้หรอกว่าแบมแบมพอใจในคำตอบของเขามั้ย เขาเพียงแค่พูดออกไปตามความรู้สึกแค่นั้น แต่ถ้าหากจะให้เดาจากรอยยิ้มบนมุมปาก ถ้าจะให้เดาจากการที่แบมแบมใช้ลิ้นเลียริมฝีปากราวกับกำลังแก้เขินล่ะก็.. มันต้องมีเรื่องดีตามมาเร็วๆนี้แน่


“ดี.. ฟังผมนะครับพี่มาร์ค”


!!


ไม่.. ไม่เร็วๆนี้แล้ว ตอนนี้เลยต่างหาก!


เมื่อกี้แบมแบมเรียกเขาว่าพี่มาร์คใช่มั้ย!


“ไฟนอลนี้ ถ้าพี่สามารถทำคะแนนให้ได้มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นขึ้นไปของทุกวิชา..”


“....”


“ผมจะยอมเป็นแฟนกับพี่”


!!!


โอ้พระเจ้า...


นี่เขาหูฝาดไปหรือเปล่า!!


“ไม่ต้องรอครบเดือน รอเพียงแค่ผลสอบที่มาจากความสามารถของพี่เอง ถ้าเกินเกณฑ์ที่ผมกำหนดขึ้นไปทุกวิชา.. ผมจะตามใจพี่ทุกอย่างทันที”


!!!


ต้องหูฝาด.. ต้องหูฝาดแน่ๆ...


เก็บค่าเช่าวันละ 195 ครั้งอะไรแบบนี้ก็ได้หรอครับ...


“ค่าเช่าวันละครั้ง พี่จะได้มากกว่าหนึ่งครั้ง อยากจะเก็บเมื่อไหร่ตอนไหนก็ได้ เพราะสิทธิ์ในตัวผม.. จะกลายเป็นของพี่ทั้งหมด”


!!!


แม่เจ้า.... หูกระดิกเลยครับตรงค่าเช่าแบบอันลิมิเต็ด


ข้อเสนอน่ารักแบบนี้เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง!!


“จ..จริงหรอ.. น..น้องแบม.. จะยอมเป็นแฟนกับพี่หรอครับ ม..ไม่ได้โกหกใช่มั้ย..” ไม่ทันได้คิดเลยว่าพูดอะไรออกไป มาร์ครู้แค่เขาอยากจะยืนยันว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด ซึ่งสิ่งที่ได้รับกลับมามันยิ่งทำเอาเขาแทบบ้า เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่รอยยิ้มหวานๆของแบมแบมเพียงอย่างเดียว


“ถึงผมจะไม่ได้เรียนแพทย์แบบพี่ แต่วิศวะแบบผมก็มีจรรยาบรรณมากพอ ว่าไงครับ.. ดีล...หรือไม่ดีล”


โถ... น้องแบมครับ...


พี่หูสั่นก้นส่ายหางกระดิกขนาดนี้จะไม่ดีลได้ยังไง!!


“ดีลครับ! ง..งั้นพี่ไปอ่านหนังสือก่อนนะน้องแบม พ..พี่จะทำให้ได้ ห้ามผิดสัญญา ห้ามขี้จุ๊ใส่ วันนั้นน้องแบมต้องอยู่รอฟังผลสอบกับพี่นะ!


บอกเลยว่าตื่นเต้นและดีใจมาก บอกเลยว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มถ้าหากเขาสามารถทำได้


เพราะเขาจะได้กำไรประมาณสองสัปดาห์ ไม่ต้องรอจนครบหนึ่งเดือนและมาลุ้นอีกครั้งว่าจะจีบแบมแบมติดหรือไม่ติด แต่นี่.. ถ้าหากสอบได้เกินแปดสิบเปอร์เซ็นของทุกวิชา นอกจากกำไรการเป็นแฟนที่เขายังจะได้แล้วยังสามารถทำให้ไม่ถูกป๊าด่าได้อีก ข้อเสนอที่คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มขนาดนี้น้องแบมมั่นใจได้เลยครับ ว่าสิทธิ์ในตัวน้องแบมจะต้องตกเป็นของพี่มาร์คอย่างแน่นอน!!


ตั้งปณิธานอันแรงกล้าที่สุดในชีวิตแล้วมาร์คก็รีบวิ่งไปยังโต๊ะอ่านหนังสือ ไม่รีบเริ่มตอนนี้แล้วจะเริ่มตอนไหนอ่ะครับจริงมั้ย ต่อจากนี้แค่เสี้ยววินาทีก็มีค่านะจะบอกให้ เขายังอ่านอนาโตมี่ได้ตั้งหลายตัวอักษร ท่องจำศัพท์ภาษาอังกฤษได้ตั้งหลายคำเลยนะเอ้อ


แต่เมื่อกี้รีบมากไปหน่อยอ่ะเลยเกือบสะดุดขาตัวเองล้มลงจูบพื้น แต่ดีที่ดึงตัวเองกลับมายืนเท่ๆได้เหมือนเดิมไม่ขายหน้าว่าที่เมียหมอซึ่งยืนขำเขาอยู่ข้างหลัง นึกๆแล้วก็วาดยิ้มออกมาเสียอย่างนั้น


ถึงแม้วันนี้จะโดนป๊าว่า ถึงแม้วันนี้จะโดนคำตำหนิมากขนาดไหน แต่คุณครับ.. คุณจะรู้มั้ย.. เพียงแค่เรื่องที่คุณเสนอมาให้ผมเมื่อกี้นี้น่ะ.. คุณทำให้วันนี้กลายเป็นวันที่ดีที่สุดของผมเลย


แบมแบมได้แต่ส่ายหัวมองร่างสูงซึ่งจัดการยัดตัวเองลงบนโต๊ะเขียนหนังสือด้วยความเพลียใจ อย่างที่เขาพูดนั่นล่ะ มาร์คน่ะคิดอะไรรู้สึกอะไรก็จะแสดงออกอย่างชัดเจน ลักษณะท่าทางของมันตอนนี้ก็ไม่พ้นว่ามันกำลังดีใจ... เหมือนที่เขาดีใจอยู่แน่ๆ


ทนอีกนิดนะมึง ทำเพื่อตัวเองอีกนิดนะมาร์ค และกูเอง.. ก็จะพยายามด้วยเหมือนกัน


การที่จะได้ยืนอยู่เคียงข้างมึง กูรู้ว่ากูต้องพยายามมากกว่านี้ แต่กูไม่รู้ว่ากูจะทำเพื่อคำว่าเราได้มากแค่ไหน ทิฐิที่กูมีต่อแม่อาจจะมากไปจนการเรียนกูไม่กระเตื้องเลยก็ได้ แต่กูสัญญาว่ากูจะเปลี่ยนแปลงความคิดกูใหม่ กูจะไม่สนใจเรื่องของแม่ แต่กูจะสนใจมึง... ก็เพราะว่ากูชอบมึงไปแล้ว


และกูก็มั่นใจนะ.. ว่าคนอย่างมึงต้องทำได้ คนเก่งๆอย่างมึง.. ต้องทำได้ดีมากกว่ากูแน่นอน


แล้วก็นะติ๋ม.. ถ้ามึงฉลาดนอกตำรา มึงคงจะคิดได้สักนิด การที่กูยื่นข้อเสนอไปแบบนั้นทั้งๆที่รู้ว่ามึงต้องทำได้อยู่แล้วอ่ะ..


ไม่ใช่ว่ากูตอบตกลงเป็นแฟนกับมึงไปครึ่งใจแล้วหรอวะบ้าเอ๊ย..

 




--------------------------

Talk 22/05/17

แผนสำหรับดึงติ๋มขึ้นมาของนุ้งเจ่อก็ประมาณนี้เลยค่ะ 5555555555 อารมณ์เหมือนอยากให้เด็กทำอะไรก็เอาของมาล่อ งุ้ย เป็นกำลังใจให้ติ๋มสอบได้ด้วยนะคะ จะถึง 80% มั้ยน้อ ตอนหน้ารู้เลยค่ะ ฮี่ๆ

ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยน้า ขอบคุณที่เอ็นดูติ๋มค่า ปกจะมาแล้วน้าา งานดีม๊ากก

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ



Talk 21/05/17

บันเทิงมาทั้งเรื่องแล้วมาจริงจังกันบ้างนะคะ 5555555555555 จะให้ป๊าติ๋มยอมรับเรื่องโดดเรียนมันคงเป็นไปไม่ได้ ถึงจะม่านิดๆแต่ว่าพอเรื่องม่าพวกนี้หายไปมันจะมีเรื่องดีๆตามมาแน่นอนค่ะเอาความติ๋มเป็นประกัน ครึ่งหลังบอกเลยว่ารีดต้องชอบ ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยน้า ขอบคุณที่เอ็นดูติ๋มค่า

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ



Talk 20/05/17

อัพครั้งต่อไปเดี๋ยวมาลุ้นกันเลยค่ะว่าป๊าของพี่มาร์คจะรับได้มั้ย แล้วจะว่ายังไงบ้าง ง่อววว วันนี้เอาไปแค่นี้ก่อนน้า ชื่อพ่อพี่มาร์คนี่ถ้าใครเคยอ่านเสพติดจะคุ้นๆ ชื่อเดียวกันค่ะเพราะไรท์คิดไม่ออก โถ่ว 55555555555 

ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูนางมากค่า

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ


Talk 19/05/17

ตายแล้วว ติ๋มนางบอกป๊าแบบนั้นป๊าจะทำยังไงกับติ๋มดีคะป๊า ฮือออ ฝากเป็นกำลังใจให้ติ๋มด้วยนะคะ ตอนนี้พีคทั้งตอน แต่อาจจะไม่พีคเท่าติ๋มผิดรูค่ะ ลองแต่งๆดูแล้วก็คิดว่าคงไม่มีอะไรพีคเท่าอันนั้นอ่ะ 555555555555 ถ้าอยากให้ติ๋มมาไวอย่าลืมส่งแรงถีบมาให้ติ๋มด้วยน้า ฮือออ 

ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูนางนะคะ คนอ่านเยอะแต่คนส่งแรงถีบน้อยจนน่าตกใจ พวี้ด TTT ฝากติ๋มตามด้วยน้า

มาเล่นแท็กกันเตอะ!  #ไอ้ติ๋มมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

13,538 ความคิดเห็น

  1. #13538 ออม (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 19:59

    เป็นเราเราก้อทำให้ได้เราเชื่อว่าพี่มาคทำได้แน่นอนคะเราเชียร์อยู่นะ

    #13538
    0
  2. #13474 Mb_bloody (@Mb_bloody) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 18:50
    เป็นเรื่องแรกที่อ่าน ที่เวลาแบมเจอว่าตัวเองคือปัญหาสำหรับมาร์คแล้วไม่หนีอ่ะ ส่วนใหญ่จะอ่านเจอแบบถอยห่างเสียสละตัวเองเพื่อให้เค้าได้ดี อะไรประมาณนี้ ชอบมากนะคะรอฉากcutอยู่ ฮิฮิ
    #13474
    0
  3. #13437 airssara (@airssara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:35
    ทำไมน่ารักอย่างงงงงงี้
    #13437
    0
  4. #13390 phutpitchaya (@phutpitchaya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:07
    ป๊าดุมากอ่าา กลัวแทนพี่มาร์คเลย😭😭
    #13390
    0
  5. #13301 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 16:04
    ป๊าพี่มาร์คดุอ่ะงืม ใจแบบอย่าร้องนะคนดี แต่ชอบตอนนี้นะเหมือนจะเป็นการเติบโตของคนสองคน
    #13301
    0
  6. #13261 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:23
    เพื่อคำว่า "เรา" พี่มาร์คทำเพื่อน้องแบมได้อยู่แล้วเนอะ
    #13261
    0
  7. #13231 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 21:39
    บ้าเอ๊ย ทำไมเขินนน ดีแล้วที่แบมไม่หนีไปซะก่อน
    #13231
    0
  8. #13223 Pukjira2212 (@Pukjira2212) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 12:31
    ติ๋มต้องทำให้ได้น้าาาา
    #13223
    0
  9. #13204 YoungNie (@YoungNie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 20:24
    พี่ติ๋มสู้ๆน๊าาาาาา
    #13204
    0
  10. #13164 mai-mai (@mai-mai-snow) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 13:04
    อยากจะพุ่งเข้าไปจูบแบมสักทีแต่กลัวอิพี่ติ๋มจะไม่พอใจ ติ๋มมมมมม น้องทำขนาดนี้แล้วทุ่มสุเตัวเพื่อแกขนาดนี้แล้วนะ แกรู้ตัวสักทีเถอะ!! งืออออออ~ อีกคนสารภาพรัก อีกคนก็ยอมรับความรู้สึกตัวเองแล้วว จากที่คิดว่าอ่านตอนนี้อาจเจอมินิดราม่า แต่ไม่เลย เจอแต่ความชุ่มชื่นหัวใจ ฮรืออออ~ เขินนนนนน ชอบบบบ เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าความจริงใจและพูดออกไปตรงๆล้วนชนะทุกสิ่ง กรี๊ดดดดดด~
    #13164
    0
  11. #13122 เมเมไม่โมเม (@lolroronoalol) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 21:45
    พลิกล็อคความคิดเรามาก
    ตั้งแต่พี่ติ๋มชวนน้องอยู่บ้าน
    ไม่คิดว่าเจ่อจะใจง่ายแค่ลูกอ้อนตุ๋มติ๋ม(?)

    แล้วเจ่อนี่ทำลายความห่วงหาอาทรของเราหมด
    นางกำจัดทุกดราม่าทิ้งไป
    แถมยังฉลาดยื่นข้อเสนอที่โคดซุปเปอค์ดีลอีก
    โอ้ย สตรองจริงลูก อิแม่ยอมใจ
    ต่อไปก็จับติ๋มปล้ำเลย ไม่มีไรเสียแล้ว (???) 555
    #13122
    0
  12. #13079 visavasiv (@viewchavi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 12:35
    ฮืออออออติ๋มสู้ๆน้าาา ตลกตอนขึนมาเจอแบม ละสลัดทุกความกังวลทิ้งนี่แบบ อยากแหมมมมมมมม55555555
    #13079
    0
  13. #13032 P-YOU (@P-You) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 18:31
    อ่านไปลุ้นไปมากแบบต้องค่อยๆเลื่อนกลัวใจป๊ามาร์คจะบอกให้เลิกคบอะไรประมาณนี้แต่เขากลับเข้าใจ เลื่อนต่อมาเจอเซอร์ไพรส์แบมยอมเป็นแฟนกับมาร์คพร้อมข้อเสนอที่ดีต่อมาร์ค โอ้ยยยย อะไรจะละมุนลงตัวขนาดนี้><
    #13032
    0
  14. #12989 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:25
    น่ารักมากกกก เป็นการสร้างแรงผลักดันที่ดีมากกก มโนว่าตัวเองเป็นติ๋มได้ไหมจะได้ตั้งใจเรียน 5555
    #12989
    0
  15. #12944 salmon_mb (@ice_kiddies) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 16:06
    ไม่คูลเลย5555
    #12944
    0
  16. #12788 Mee_chutikarn (@Mee_chutikarn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 08:38
    จะคลานขึ้นแต่กลัวไม่คูล5555
    นี่คือคนที่เพิ่งถูกดุมา
    #12788
    0
  17. #12561 BetaBee78s (@skyauyporn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:04
    ติ๋มสู้ๆๆ
    #12561
    0
  18. #12331 SK0207_ (@suputthara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 15:35
    โอ้ยนึกว่าจะม่าหนัก สู้ๆนะเว้ยติ๋ม ทำให้ได้นะ
    #12331
    0
  19. #12310 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:00
    ติ๋มก็ยังคงเข้าใจว่าได้เสียกันไปแล้ว5555
    #12310
    0
  20. #12288 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 17:50
    แหมมมดี้ด้า>< สู้ๆนะติ๋ม แบมสู้ๆ อยากให้เป็นแฟนกันแล้วววววว
    #12288
    0
  21. #12166 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:54
    ตอนแรกก็เศร้า หลังๆนี่กระดี้กระด้าเลยนะติ๋มมมมม ความอยากเก็บค่าเช่าวันละ 195 รอบอยู่ในกระแสเลือด 5555555555 ต้องสู้ไปด้วยกันนะ
    #12166
    0
  22. #11803 ppiimpiim (@ppiimpiim) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 10:03
    น้องแบมจะเป็นแฟนพี่มาร์คค โอ่ยยยยยยยยย เพิ่งได้อ่านยาวๆ มาจนถึงตอนนี้ สงสารมาร์คมากตอนคุยกะพ่อ ฮือออ
    #11803
    0
  23. #11517 Machi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 21:58
    หมั่นไส้คนมีความรักกก555555 อ่านไปยิ้มไปเลยอ่ะะะ
    #11517
    0
  24. #11451 aakii88 (@aakii88) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 07:27
    แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย หลงรักคนแบบติ๋ม ชอบที่นางรู้สึกอะไรก็แสดงออกมา มันรู้สึกถึงความจริงใจ เจ่อ .. หลงอะดิ รับรักแล้วอะดิ้ อยากจับเจ่อกดจริงๆ น่ารักชะมัดดดดดด
    #11451
    0
  25. #10676 tmp1412 (@tmp1412) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 11:14
    หมันไส้อ่ะตอนขึ้นมาหน้าอย่างหงอยแต่พอเจอข้อเสนอน้องเท่านั้นแหละกระดี๊กระด๊า?เชียวนะแหมมมมมมมมมม
    #10676
    0