END - [FIC GOT7] ไอ้ติ๋ม - MARKBAM [YAOI]

ตอนที่ 21 : ติ๋มครั้งที่ 17 [150 %]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

ติ๋มเปิดจองแล้วน้า อยากพานางกลับบ้านก็ คลิ๊ก โลดค่า




ติ๋มครั้งที่ 17


'ถ้าผมไม่เป็นโรคหัวใจ แล้วผมเป็นโรคอะไรหรอครับ'

Mark 





หลังจากข้อเสนอที่เขายื่นให้ในวันนั้น ก็ดูท่าว่าช่วงนี้มาร์คจะตั้งใจเรียนขึ้นมาก


มันจะกลับมาบ้านช่วงหกโมงกว่าๆ พร้อมกับบรรดาลูกรักอย่างหนังสือฟิสิกส์ เคมี และชีวะ วันละไม่ต่ำกว่าสามเล่ม โหมอ่านหนังสือจนดึกดื่น ใช้ชีวิตเหมือนนักศึกษาแพทย์ที่ชาวบ้านเขาทำกันซะที เพราะแต่ก่อนนี้มันเอาแต่จ้องเขาตลอด จะขยับตัวไปไหนมันก็จ้องตามตาฉ่ำเยิ้ม จนบางทีเขาก็ชักสงสัยนะไอ้ห่า มึงเรียนแพทย์หรือเรียนตามติดชีวิตกูแทนวะไอ้สัส ปล่อยให้กูเว้นช่วงระยะใจสั่นบ้างได้มั้ยล่ะมันเขินว้อย!


ช่วงนี้มันก็เลยไม่เข้ามาวอแวเขาเท่าไหร่.. จะตั้งใจอ่านหนังสือของมันไปมากกว่า เพราะเหลืออีกแค่ไม่กี่วันไฟนอลก็จะมาถึง แต่เรื่องที่มันลืมไม่ได้และคงไม่ลืมก็คือการเก็บค่าเช่าจากเขาเนี่ยล่ะบ้าเอ๊ย


ตอนแรกก็คิดเหมือนกันว่ามันจริงจังขนาดนี้มันจะเอาเวลาไหนมาเก็บค่าเช่าเขา ไอ้เราก็เป็นลูกหนี้ที่ดี มันไม่ทวงกูก็ไม่ถามเว้ย ปล่อยให้มันลืมไปงั้นล่ะ แต่นี่โคตรยอมใจไอ้ติ๋มแม่งชิบหาย ถึงมันจะโหมอ่านหนังสือดึกแค่ไหน แต่ตอนดึกๆช่วงที่เขานอนไปแล้วและมันก็คงคิดว่าเขาจะไม่รู้สึกตัว


อืม.. นั่นล่ะ ตอนนั้นล่ะที่มันอาศัยช่วงที่คิดว่าเขาจะหลับเข้ามาเก็บค่าเช่า ไม่รู้ว่ามันทำแบบนี้มากี่ครั้ง เขาก็เพิ่งมารู้ตัวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเหมือนกัน แม่งเอ๊ย.. คิดแล้วก็หน้าร้อนทุกที ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนอย่างไอ้ติ๋มมันถึงมีอิทธิพลกับเขาขนาดนี้กันด้วย


ยิ่งเข้าใกล้วันสอบไฟนอลมาร์คก็ยิ่งโหมอ่านหนังสือขึ้นเป็นเท่าตัว จากช่วงตีหนึ่งถูกเลื่อนไปกลายเป็นตีสองและตีสาม จนบางทีเขาตื่นขึ้นมากลางดึกก็ยังเห็นมันนั่งประจำที่อยู่โต๊ะเขียนหนังสือข้างๆ และเผลอหลับ... คาหนังสือที่เปิดกางอยู่อย่างนั้น


ถ้าถามว่าตอนนั้นง่วงมั้ย.. มันก็ง่วงนะ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะหยิบผ้าห่มผืนเล็กแถวๆนั้นเข้าไปคลุมให้มัน และยืนมองคนอายุมากกว่าท่ามกลางไฟสลัวจากโต๊ะเขียนหนังสือ มองว่าที่คุณหมอซึ่งกำลังฟุบหน้าลงกับหนังสือตำราแพทย์ โดยมีแว่นสายตาวางไว้อยู่ข้างๆ


ใจนึงก็สงสาร แต่อีกใจก็คิดว่าข้อเสนอของเขานั้นมันช่างได้ผล มาร์คกลับมาตั้งใจเรียนตามเดิม คะแนนของมันก็คงจะดีมากกว่าเดิมเพราะอ่านหนังสือเยอะขนาดนี้ แต่.. บางทีมันก็โหมอ่านหนักเกินไปจนปล่อยตัวเอง ไม่ดูแลตัวเองเลยสักนิด


คนที่เจ้าระเบียบและเนี้ยบแสนเนี้ยบอย่างมันปล่อยให้ไรหนวดขึ้นจางๆ ปล่อยให้ทรงผมเรียบแปล้กลายเป็นผมม้าตกลงมาเพราะยุ่งจนไม่มีเวลาเซ็ต ปล่อยให้กระดุมเม็ดบนหลุดออกจากกัน ปล่อยให้ขอบใต้ตาขึ้นสีคล้ำเพราะนอนวันละไม่กี่ชั่วโมง


และปล่อยให้คนอย่างเขา.. เป็นห่วงมันแทบบ้าแบบนี้ยังไงละวะแม่ง..


“ทำไมช่วงนี้มึงขยันผิดหูผิดตาจังวะ”


นั่นเป็นเสียงของคิมยูคยอมเจ้าเดิม มันเดินมานั่งข้างๆก่อนจะมองหนังสือตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าแหยๆ หมั่นไส้หน้าตากวนตีนแม่งชิบหายก็เลยโบกหัวมันไปหนึ่งที ก..กับการที่กูอ่านหนังสือฆ่าเวลาแค่นี้มันแปลกมากนักรึไงวะ!


“โอ๊ย! มึงตีกูทำไมวะเนี่ยไอ้แบม!!


“ก..ก็มึงพูดเชี่ยอะไรไม่เข้าหูกูอ่ะ กูขยันแล้วมันไปหนักหัวมึงรึไง!


“เอ๊า กูก็แค่ทักป่ะ ยังไม่ได้ว่าอะไรมึงสักคำ”


“.....” แบมแบมกัดริมฝีปาก เออ.. ก็จริงของมัน มีแต่เขาที่ร้อนตัวไปก่อนว่าคิมยูคยอมมันจะแซวเขาเรื่องใครอีกคน


“แล้วทำไมจู่ๆพักนี้มึงถึงหันมาอ่านหนังสือวะ ทั้งๆที่แต่ก่อนมึงค้านหัวชนฝา”


น้ำเสียงจริงจังของเพื่อนรักเรียกให้แบมแบมหันไปสบตา นั่นสิ.. เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้เขาถึงสนิทกับหนังสือเรียนพวกนี้นัก ทั้งๆที่เมื่อก่อนแม้ว่าจะใกล้สอบก็ไม่มีหรอกการมานั่งทบทวนบทเรียนแบบนี้


“หรือว่ามึงคืนดีกับแม่มึงแล้วหรือไง?”


แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะสาเหตุนี้แน่ๆ


“เปล่า.. ไม่ใช่เพราะคนแบบนั้นหรอก”


“แล้วคนแบบไหนล่ะที่ทำให้มึงตั้งใจเรียนแบบนี้ได้? อย่าบอกนะว่า..” น้ำเสียงทะเล้นๆคล้ายกับจะล้อเรียกให้แบมแบมจ้องเขม็งไปยังเพื่อนของตน


“อะไร อย่าบอกนะว่าอะไรของมึง”


“ก็.. อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะติ๋มของมึง.. เพราะเด็กติ๋มของมึงที่ทำให้มึงอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองอ่ะ อิ้วววว” ล้อหนักขนาดนี้คิมยูคยอมมั่นใจว่าเขาต้องโดนฟาดไม่ก็โดนถีบจนตกเก้าอี้เป็นแน่ ระดับพี่กันต์แบบมันแล้วต้องไม่พลาดที่จะทำร้ายเขาแก้เขินแน่นอน


แต่....


แต่!!!


ว้อทเดอะฟัค! อะไรคือการที่ไอ้แบมแม่งเสือกหันหน้าหนีเขาไปเฉยๆ อะไรคือการที่มันเม้มริมฝีปากอีกทั้งยังหน้าแดงก่ำขนาดนั้นวะเวร!!


“เหี้ย เมื่อกี้กูล้อมึงเล่น ไม่คิดว่ามึงจะเป็นจริงๆ” บอกเลยว่าเขาอึ้งแดกทันทีที่แบมแบมไม่ค้าน แถมยังขยี้ซ้ำด้วยการก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือของมันต่อ ครับ.. กูเชื่อแล้วว่ามึงหลงเมียติ๋มของมึงมาก แต่กูแค่ไม่นึกว่ามึงจะอาการหนักขนาดนี้


แต่เดี๋ยวก่อนนะ.. ตอนนั้นไอ้ติ๋มมันพูดกับเขาแล้วว่าชอบไอ้แบม


แล้วพวกมันสองคนล่ะ..


เคยบอกชอบกันเองแล้วหรือยัง?


“มึงชอบไอ้ติ๋มมันหรอวะ” ด้วยความสงสัยก็เลยเอ่ยปากถาม ถือคติว่าปล่อยให้สงสัยนานๆแล้วจะขี้ไม่ออกสงสารระบบลำไส้ของตัวเองอ่ะ และสิ่งที่ได้รับตอบกลับมาก็คือใบหน้าหวานของไอ้แบมมันขึ้นสีนิดๆ ก่อนที่มันจะเม้มปาก และมอบคำตอบให้เขาว่า..






“เออ..”


“....”


“กูชอบมัน”




เหี้ย.. พี่กันต์คนจริงว่ะเพื่อนกู




“แล้วมึงบอกมันไปยังว่าชอบ”



“ย..ยัง”


“เอ๊า แล้วทำไมไม่บอกไปวะ มันชอบมึงนะรู้ตัวป่ะ”


เอาสิ กูขยี้ขนาดนี้ กูซ้ำแล้วซ้ำอีกขนาดนี้ ถ้าพวกมันไม่ตกลงเป็นแฟนกันภายในสามวันเจ็ดวันก็ให้มันรู้ไป!


“ก..กูรู้น่า!” น้ำเสียงของไอ้แบมเหมือนจะรำคาญเขามาก แต่ไม่เว้ย ถึงมันจะรำคาญแต่เขาก็จะซักต่อ เชื่อว่าหลายๆคนก็อยากให้พวกมันสองตัวได้กันเร็วๆอ่ะจริงมั้ย!


“แล้วทำไมมึงไม่รีบบอกมันไปวะ”


“รอให้ถึงเวลา... เดี๋ยวกูก็บอกมันเองนั่นล่ะ”


“แต่กูว่ามึง...”


“โว้ย! หยุด! พอ! นี่มันจ้างมึงด้วยน้ำแดงให้มาขยี้กูหรือไงวะเชียร์แม่งจัง!” 


และแบมแบมก็ได้ตามคำขอจริงๆเมื่อช่วงที่ยูคยอมกำลังจะอ้าปากพูด อาจารย์ประจำคลาสก็เดินเข้ามาซะก่อน ศึกระหว่างเพื่อนรักเป็นอันต้องจบลงตรงนั้น แต่ยูคยอมก็ยังไม่วายขอขยี้แบมแบมต่ออีกสักนิด โดยการทำปากล้อเลียนร่างเล็กขณะที่ตั้งใจจดเลคเชอร์บนสไลด์ จนทำให้ดินสอลอยเข้าหัวตัวเองไปหนึ่งที


แบมแบมส่ายหน้า มองเพื่อนรักตัวเองลูบหัวป้อยๆอย่างขำๆ ก่อนจะหันมาตั้งใจจดสิ่งที่อาจารย์สอนอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นคำพูดของเพื่อนสนิทก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว


อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะติ๋มของมึง.. เพราะเด็กติ๋มของมึงที่ทำให้มึงอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองอ่ะ





ถึงจะขัดใจนิดหน่อย แต่แบบว่า...


อืม..



ค..คงงั้นมั้ง





.


.



.





ในที่สุด วันก่อนสอบก็มาถึง


เหลืออีกเพียงวันเดียวก็คือวันนี้เท่านั้นที่ว่าที่คุณหมออย่างมาร์คต้วนจะได้ทบทวนบทเรียนทั้งหมดที่เรียนมา ซึ่งแน่นอนว่านาฬิกาปิกาจูสุดที่รักของมาร์คถูกเจ้าตัวเซ็ตปลุกเอาไว้ตอนตีสาม เปล่า นั่นไม่ใช่เวลาตื่น หากแต่เป็นเวลาเลิกอ่านหนังสือรอบสุดท้ายก่อนสอบต่างหากล่ะ


ตอนนี้เข็มนาฬิกายังบอกเวลาเที่ยงคืนเท่านั้น มาร์คมีเวลาอีกสามชั่วโมงในการทบทวนตำราแพทย์ครั้งสุดท้าย แอบถอนหายใจออกมาหน่อยๆยามที่เปิดหนังสือเรียนแสนรักตรงหน้า ก็เพราะว่าตอนนี้มาร์คต้วนล่ะอยากจะงอแงเหลือเกิน


ส่วนสาเหตุน่ะหรอ.. ใบหน้าคมคายหันไปมองคนบนเตียงทางด้านหลัง เบ้ริมฝีปากออกมาเล็กๆเพราะว่าเด็กน้อยปากเจ่อของตนนั้นได้หลับไปแล้วร่วมชั่วโมงกว่า ฮึ่ย.. ทำไมคุณไม่อยู่ให้กำลังใจผมอ่ะ ค่าเช่าวันนี้ผมก็ยังไม่ได้เก็บ อยากจะเข้าไปเก็บเสียตอนนี้แต่กลัวว่าเวลาที่มีผมจะเอาไปใช้นอนกกคุณมากกว่าจะกกหนังสือแพทย์พวกนั้น


ตอนแรกก็ว่าจะหันมาดูนิดเดียวพอเป็นกำลังใจในการอ่านหนังสือ แต่พอได้ลองหันมามองเด็กน้อยน่ารักของตนนอนหลับตาพริ้ม ริมฝีปากนุ่มนิ่มกำลังเผยออกอยู่อย่างนี้ก็.. ฮึ่ย ชักเพลินดีเหมือนกันแฮะ... อยากจะพุ่งเข้าไปฟัดพวงแก้มสีระเรื่อนั่นใจจะขาด ถ้าไม่กลัวแบมแบมตบหัวกลับมาจนความรู้กระจายเสียก่อน ไม่ดีอ่ะไม่ดี ความรู้ที่สั่งสมมาจะกระเด็นหายไปตอนนี้ไม่ได้!


ก็เลยตัดสินใจนั่งหันหลังเอาตัวคร่อมพนักเก้าอี้ไว้ สองแขนวางทับตรงหน้าและเอาคางเกย มองร่างเล็กที่กำลังหลับด้วยรอยยิ้ม


ต้องขอบคุณแบมแบมที่ทำให้เขากลับมาตั้งใจเรียนอย่างเก่า ต้องขอบคุณที่แบมแบมให้โอกาสเขามากขึ้น เขาเชื่อมั่นว่าการที่โหมอ่านหนังสือหนักๆแบบนี้มันจะส่งผลให้คะแนนเขาออกมาดี ป๊าดีใจ ม๊าดีใจ และเขาเอง.. ก็จะดีใจ เพราะถ้าหากคะแนนของเขาเกินแปดสิบเปอร์เซ็น นั่นหมายความว่านอกจากคำชมจากป๊าที่จะได้รับแล้ว ข..เขายังได้เมียหมอพ่วงมาด้วยอีกหนึ่งคนเลยนะ ฮึก..


คิดแล้วก็ปริ่มใจจังเลยอ่ะครับ ก็เลยบอกตัวเองว่าห้ามอู้ กลับไปอ่านหนังสือซะ คิดได้ดังนั้นก็เลยหันตัวกลับไปนั่งที่ดีๆ และเริ่มลงมืออ่านหนังสืออีกครั้ง ปล่อยให้ความรู้ไหลเข้าสู่สมอง ปล่อยให้เวลาผ่านไปจนตีหนึ่งตีสองจวนใกล้จะตีสาม


“อืม..”


จนใครอีกคนที่นอนไปแล้วตื่นขึ้นมา เพราะขยับตัวมาเจอด้านที่แสงไฟจากโต๊ะของมาร์คสาดส่องเข้าอย่างจัง


มาร์คไม่ได้ยินเสียงครางในลำคอของแบมแบม เพราะคุณหมอหนุ่มกำลังจดจ่อกับตัวอักษรในหนังสือ เลยทำให้ไม่รู้ว่าร่างเล็กบนเตียงกำลังตื่นลืมตาขึ้นมา พร้อมกับกระพริบตาถี่เพื่อปรับระยะภาพตรงหน้า


ยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองเล็กน้อย สิ่งที่แบมแบมเห็นคือภาพแผ่นหลังกว้างของมาร์คกำลังหันหลัง ก้มหน้าอ่านหนังสือเรียนบนโต๊ะเหมือนเมื่อสี่ชั่วโมงก่อนไม่มีผิด อ่า.. อย่าบอกนะว่ามันนั่งอยู่ท่าเดิมตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา? แม่งเอ๊ย.. เชื่อเขาเลยว่ะ


ถ้าหากเป็นแต่ก่อน เขาคงเมินเฉยมันและนอนต่อไป ถ้าหากเป็นแต่ก่อน ตอนที่เขายังไม่รู้ใจตัวเองว่าชอบคนติ๋มๆคนนี้... เขาก็คงไม่สนใจใยดีมัน ความรู้สึกเป็นห่วงใครคนนึงก็คงไม่เกิดขึ้น


ทว่าตอนนี้ ทุกสิ่งมันเปลี่ยนไปแล้ว


“มึง..” ตัดสินใจส่งเสียงเรียกใครอีกคนอย่างแผ่วเบา ทว่าความแผ่วเบานั้นมาร์คกลับได้ยินมันชัดเจน ว่าที่คุณหมอหันขวับมามองแบมแบมภายในเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างด้วยความตกใจ


“คุณ.. ย.. ยังไม่นอนหรอครับ” ถึงกับวางปากกาดินสอไฮไลท์ วางทุกสิ่งทุกอย่างไว้บนโต๊ะและหันกลับมามองเด็กปากเจ่อของตัวเองแบบถนัดๆ อ่า.. กำลังใจยามดึกของผม แค่ได้เห็นใบหน้างัวเงียๆของคุณแค่นี้ผมก็มีกำลังใจอ่านไปถึงเช้าแล้วนะครับ


“ก็ยังน่ะสิ.. แล้วมึงอ่ะ ยังไม่นอนหรือไง” คำถามที่ทำให้มาร์คส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับคิดในใจว่าห่วงผมล่ะซี่เลยถามแบบนี้


“ผม.. ผมว่าจะนอนตอนตีสามอ่ะครับ ผมอยากทวน..”


“จะทวนอะไรเยอะแยะของมึงวะ ไม่เคยได้ยินหรือไงว่าวันสุดท้ายเขาต้องพักผ่อนให้มากๆ เตรียมสมองก่อนไปสอบ ถ้ามึงนอนตีสามตื่นหกโมงแล้วมึงจะไหวหรือไง?”


“พักผ่อนหรอครับ..” มาร์คพึมพำ พร้อมกับจดจ้องใบหน้าหวานที่ติดจะบึ้งตึงนิดๆคาดว่าไม่พอใจเขา พักผ่อนหรอ.. พักผ่อนมากๆใช่มั้ย.. การพักผ่อนของผมเท่าที่ผมคิดออก..


“ง..งั้นผมขอนอนกอดคุณได้มั้ยครับ”


!!!


มันก็คือเรื่องนี้... แบบว่านี่คือการพักผ่อนที่สุดยอดสำหรับผมในตอนนี้เลยนะครับโธ่


“ล..แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกอดกูวะ มึงอ่านหนังสือจนเมารึไง!


หากแต่คนที่ถูกขอถึงกับหน้าแดงก่ำ จากเมื่อกี้ง่วงๆนั้นแบมแบมตื่นเต็มตาขึ้นทันที แล้วดู ดูมัน ว่าแค่นี้ทำมาเป็นเบะปากคว่ำ ไอ้ห่า เดี๋ยวกูก็...ก็... ก็ไม่ห่วงมึงซะเลยนี่ปัดโธ่เว้ย!!


“เปล่าซะหน่อยครับ..”


ปากบอกเปล่า แต่หน้านี่คว่ำยิ่งกว่าอะไรดี ก่อนที่เขาจะเห็นมันทำหน้างอ และหันกลับไปเอาหน้าสู้หนังสืออีกครั้ง


ยัง.. ยังไม่พอแค่นั้น


“ก็คุณไม่ยอมให้ผมกอด ผมจะนอนได้ยังไงล่ะ..”


มีการพึมพำกับตัวเองให้เขาได้ยินอีกด้วยเว้ย.. สรุปนี่กูผิดว่างั้นเหอะ?


แบมแบมส่ายหัว มองมาร์คที่บ่นอุบอิบด้วยรอยยิ้ม บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้แม่ง... น่ารัก น่ารักมากๆเลยให้ตายเหอะ เมื่อกี้จะเรียกว่ามันกำลังงอแงใส่เขา มันกำลังอ้อนเขาได้หรือเปล่า?


วาดรอยยิ้มออกมาก่อนจะตอบรับคำงอแงนั้นโดยการลุกออกจากเตียงและเดินเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้าง ไม่ให้มาร์ครู้ตัว ไม่ให้มันรู้ว่าตอนนี้เขามายืนอยู่ข้างหลังมัน เคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ช้าๆ จนริมฝีปากของเขาห่างกับใบหูของมาร์คเพียงแค่ฝ่ามือกั้น





“ที่มึงบอกว่ากูไม่ยอมให้กอด..”


!!!


“ก็มึงมัวแต่อ่านหนังสือสอบ.. แล้วกูจะกอดได้ยังไงล่ะ”



“ค..คุณ..” สะดุ้งกับลมหายใจร้อนผ่าวข้างใบหู มาร์คหันหน้าไปหาคนด้านหลังโดยอัตโนมัติ


“อ๊ะ..” แล้วก็ต้องเผลอส่งเสียง.. เมื่อจมูกของตนชนเข้ากับจมูกของแบมแบมแบบไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของว่าที่คุณหมอแดงก่ำ สบตากับนัยน์ตาคู่สวยตรงหน้าราวกับถูกสะกดไว้ และยิ่งหน้าแดง.. เมื่อมาร์คเห็นแบมแบมกำลังอมยิ้ม ก่อนที่จะทำการเคลื่อนริมฝีปากเข้ามาใกล้ ใกล้มากขึ้น.. มากขึ้น..


จนสุดท้าย..


“อึก..” ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเด็กน้อยก็จูบบนกลีบปากล่างของมาร์คเบาๆ แค่ครู่เดียวเท่านั้นและผละออก ทว่าสัมผัสบนริมฝีปากเพียงแผ่วเบาทำเอาว่าที่คุณหมอหัวใจสั่น เผลอแลบลิ้นออกมาเลียปากตัวเองเสียอย่างนั้น


“ท..ทำไมคุณ..จ..จ..”


“จูบน่ะหรอ?” แบมแบมยิ้ม ค่อยๆผละใบหน้าของตนออกมามองคนที่อึ้งขำๆ


“ก็ค่าเช่าวันนี้มึงยังไม่ได้เก็บกูไง”


คำตอบที่ได้รับทำเอามาร์คกัดริมฝีปาก ก่อนจะมอบความในใจของตัวเองที่ดังก้องออกไปว่า..


“เมื่อกี้ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ข..ขออีกทีได้มั้ยครับ”


โป๊ก!


“โอ๊ย!!” เลยได้รับมะเหงกกลับมาเป็นของแถม มาร์คหน้ายุ่ง มองแบมแบมที่ทำหน้าบึ้งตึงพร้อมกับลูบหัวตัวเองป้อยๆ


“ได้คืบแล้วจะเอาศอกหรอวะมึงอ่ะ ไป! ไปนอนได้แล้ว มึงนี่แม่ง...” คล้ายหมดคำพูดที่จะด่า เพราะด่าไปไอ้ติ๋มมันก็ไม่มีวันเข้าใจถึงแก่นแท้ของคำด่าเขาหรอก หงุดหงิดอารมณ์เสียกับตัวเองที่เผลอไปเขินกับคำพูดของมันก็เลยกระแทกเท้าตึงตังทิ้งตัวลงเตียง ปล่อยให้ใครอีกคนมองตนด้วยความงงนิดหน่อยแต่ไม่ค่อยเข้าใจมากๆ


“มัวแต่มองอะไรของมึงเนี่ย จะให้กูนอนกอดก็มาสิ!


แต่เพียงแค่ได้ยินประโยคนี้


ฟุ่บ!


ลุกทันทีเลยสิครับจะรออะไร!!


มาร์ครีบทิ้งกองหนังสือเอาไว้ตรงนั้น เปิดหน้าไหนก็ปล่อยมันไว้นั่นล่ะเพราะตอนนี้จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการนอนกอดว่าที่เมียหมออีกล่ะครับโธ่! แต่สงสัยเมื่อกี้รีบวิ่งไปหน่อยก็เลยสะดุดปลายผ้าห่มที่หล่นมากองบนพื้นหน้าแทบทิ่ม ดีที่เกาะขอบเตียงเอาไว้ได้ทัน พอเงยหน้าก็เห็นแบมแบมขำ


“มึงนี่นะ..ฮะๆ” ตอนแรกก็อายนะ.. แต่ตอนนี้ชักชอบรอยยิ้มกว้างของเด็กคนนี้มากกว่า ตอนที่แบมแบมหัวเราะก็ไม่รู้ทำไมเขาถึงเผลอยิ้มตาม ทั้งๆที่ความจริงก็ควรจะอายอ่ะไม่เข้าใจเหมือนกัน เขารู้แค่ว่าพอแบมแบมยิ้ม เขาก็อยากจะยิ้ม และอยากจะเป็นสาเหตุของรอยยิ้มคนๆนี้ตลอดไป


ตะเกียกตะกายพาตัวเองไปนอนข้างร่างเล็กได้แล้วมาร์คก็หัวใจเต้นถี่ เปล่าไม่ได้ปวดฉี่แต่แค่อยู่ดีๆเด็กปากเจ่อก็ลุกขึ้นมาห..ห่มผ้าให้...


ป๊า....


เห็นมั้ยว่าเมียมาร์คน่ารักขนาดไหนอ่ะครับ!


เผลอมองแบมแบมไม่วางตา จดจ้องใบหน้าหวานที่ห่างกันไม่ไกลด้วยความรู้สึก... อ่า.. มันอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก แต่วินาทีที่แบมแบมหันมา วินาทีที่เราสบตากัน และตอนที่ใบหน้าหวานของเด็กน้อยกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เขาอีกครั้ง หงึ เขินนะครับ เคลื่อนหน้ามาแบบนี้แสดงว่าต้องกู๊ดไนท์คิสผมก่อนนอนสักครั้งแน่ๆ


หลับตารอเลยอ่ะครับ ณ จุดนี้..


คนที่กำลังหลับตาพริ้มรอรับจูบไม่รู้เลยสักนิดว่าใครอีกคนกำลังขำ แบมแบมแทบกลั้นขำไม่ไหวเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าทันทีที่เขาเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้


มันคงคิดว่าเขาจะจูบมันมั้ง แม่งเลยหลับตารอพร้อมกับทำปากจู๋ซะขนาดนี้ ผู้ชายเชี่ยอะไรติ๋มได้น่าเอ็นดูชิบหาย ส่ายหัวเบาๆให้กับความคิดอันเพ้อฝันของมัน ก่อนจะเอื้อมมือไปถอดแว่นสายตาให้ เท่านั้นล่ะเริ่มเห็นมันขมวดคิ้ว ทว่าก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมา ยังคงหลับตาและทำปากยื่นรอรับอะไรบางอย่างจากเขา


เป็นท่าทางที่โคตรน่าหมั่นไส้ อยากบีบปากมันสักทีสองทีให้ดิ้นตาย แต่.. เห็นแก่ความพยายามในการอ่านหนังสือ เห็นแก่ความตั้งใจจริงของมัน ถึงจะแอบหวังผลในการเป็นแฟนกับเขาไม่หน่อยก็เถอะ


ก็เอาน่ะ...


เคลื่อนริมฝีปากเข้าไปใกล้คนด้านล่าง บดจูบบนริมฝีปากได้รูปอย่างเชื่องช้า และผละออกมาพลิกตัวหันข้างไปอีกฝั่ง ทำไมถึงต้องหันน่ะหรอ กล้าเข้าไปจูบมันก่อนแบบนั้นจะมองหน้ามันยังไงล่ะว้อย ฮึ่ย!


มาร์คลืมตามองแบมแบมที่หันหลังให้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขยับเข้าไปชิดกับคนตัวเล็ก วาดแขนข้างหนึ่งพาดเอวคนตรงหน้าเอาไว้กลายๆ ยิ้มหน้าบานทันทีเมื่อไม่เห็นว่าแบมแบมจะขัดขืน โอเค.. ถ้างั้นกำลังใจก่อนสอบผมก็คอมพลีท หลับตาเตรียมเข้าสู่การพักผ่อนที่แท้จริงเสียทีด้วยรอยยิ้ม


เขามั่นใจนะ.. ว่าพรุ่งนี้เขาต้องทำได้ การสอบไฟนอลครั้งนี้เขาต้องทำได้ดีทุกวิชาแน่ๆ


เพราะผมได้กำลังใจดีๆ จากเด็กปากเจ่อของผมคนนี้แล้วนี่นา.. เนอะ!



.


.


.




การสอบไฟนอลดำเนินไปอย่างเชื่องช้า


ในความคิดของมาร์ค คือเขาต้องการข้ามช่วงเวลานี้ไปให้เร็วที่สุด อยากจะฟังผลสอบใจจะขาด อยากจะมีแบมแบมเป็นของตัวเองจนใจเต้นตุบตับ แทบไม่เป็นอันนอนในแต่ละวันที่เคลื่อนผ่านไป แต่ก็พยายามตั้งสติ และบอกตัวเองไว้ว่าอ่านหนังสือ.. อ่านหนังสือ.. เขาต้องคว้าคะแนนแปดสิบเปอร์เซ็นของทุกวิชามาให้ได้!


ส่วนแบมแบมนั้น เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบแบบจริงจัง กว่าจะจัดสรรเวลาอ่านได้ลงตัว กว่าจะทำความเข้าใจเนื้อหาแต่ละบท เวลามันก็ผ่านไปจนบางทีเขาก็คิด ว่าเขาควรจะตั้งใจเรียนมากกว่านี้ ควรทำตัวให้ดีกว่านี้ตั้งแต่ทีแรก


ก็นะ.. ตอนนั้นมันไม่มีแรงบันดาลใจในการอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้ เขามีแล้ว.. มีคนที่อยากจะพัฒนาตัวเองเทียบเท่าให้ได้สักเสี้ยวหนึ่ง มีคนที่อยากจะทำตัวดีๆเพื่อให้เขาภูมิใจในตัวเรา


ช่วงนี้ก็เลยจะโดนไอ้ยูคยอมมันแซวบ่อยๆว่าติดเชื้อไอ้ติ๋มมาหรือเปล่า ขี้เกียจจะไปเถียงกับมันก็เลยยอมรับไปว่าเออ ตามที่มึงคิด มันอ้าปากเหวอจนเขานี่สะใจแม่งชิบหาย ทำไมวะ ทีกูเงียบล่ะมาทำแซว ทีกูยอมรับตรงๆมึงก็อึ้งแดก โถ.. สมน้ำหน้ามึงดีมั้ย ถุ้ย


ไอ้ติ๋มมันก็ยังตั้งใจอ่านหนังสือสอบแบบเดิม อ่านกลางค่ำกลางคืนถึงตีหนึ่งตีสอง พอตีสามล่ะมันค่อยนอน ตัวเขาน่ะนอนไปก่อนตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว บางทีเผลอสะดุ้งขึ้นมาตอนตีหนึ่งกว่าๆก็จะไล่มันให้มานอน เพราะมันมีสอบเช้าแทบทุกวัน


แต่สิ่งที่มันทำคือยื่นข้อเสนอ.. ก็ไอ้ข้อเสนอบ้าๆอย่างเช่นว่ากอดผมก่อน หอมแก้มผมก่อนสิ ไม่ก็จ่ายค่าเช่าผมหน่อยสิครับคุณแล้วผมจะยอมนอน อืม... เพลียใจแม่งชิบหาย แรกๆก็คว้าหมอนแล้วปาใส่มันแทบไม่ทัน แต่หลังๆชักชินอ่ะ เลยคว้าคอมันมาจูบซะให้จบเรื่อง ห่า กูง่วงนอน จะมาวอแวตอแยอะไรกับกูวะ กูเขินไม่ทันอ่ะเข้าใจมั้ย!


เป็นแบบนั้นจนการสอบไฟนอลได้ผ่านไป ฤดูกาลการพักผ่อนและลุ้นผลสอบก็ได้เข้ามาแทน สิ่งที่เราดีลกันไว้ก็คือคะแนนแปดสิบเปอร์เซ็นของทุกวิชา ในเมื่อปลายภาคมันไม่มีบอกคะแนนเป็นตัวเลขแต่อย่างน้อยเราก็รู้เกณฑ์ของเกรด นั่นหมายความว่าหากมาร์คได้เอทุกตัวล่ะก็... เขาจะยอมเป็นแฟนกับมัน


เอาจริงๆมั้ย..


รู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าแข่งรถกับแจ็คสันตอนนั้นเสียอีก


แบมแบมใจเต้นตึกตัก ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องลุ้นจนเมื่อคืนแทบนอนไม่หลับ มันก็แค่ถึงเวลาแล้วเท่านั้นที่วันนี้ผลสอบของมาร์คจะออก มันก็แค่อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ที่จะได้รู้ว่าเขาจะมีแฟนเป็นไอ้ติ๋มคนเด๋อแบบนั้นหรือเปล่าเท่านั้นเอง..


เราทั้งคู่ตื่นกันมาได้สักพัก โดยที่มีมาร์คเป็นคนตื่นนอนก่อน และตอนนี้มันก็เข้าไปอาบน้ำได้ราวๆสิบกว่านาทีแล้ว จนได้ยินเสียงประตูดังขึ้นเมื่อครู่นั่นล่ะเขาเลยหันไป


มองไปยังเจ้าของห้องซึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็พบว่าไอ้ติ๋มมันกำลังผูกเนคไทลวกๆให้ตัวเองอยู่ ทรงผมไม่ได้รับการเซ็ต กระดุมเม็ดบนก็ไม่ได้ติด นั่นทำให้เขาอดที่จะลุกขึ้นไปหามันไม่ได้


ก็แบบ.. รำคาญท่าทางเก้งก้างของมันจนทนไม่ไหวเท่านั้นล่ะน่า


“มานี่ กูทำให้” มาร์คตกใจนิดหน่อยที่จู่ๆแบมแบมก็กระชากเสื้อตนเข้าไปใกล้ ลงมือผูกเนคไทและติดกระดุมเม็ดบนให้เสร็จสรรพ อ่า.. คุณซ้อมตำแหน่งว่าที่เมียหมออยู่ใช่มั้ยครับเลยทำให้ผมขนาดนี้


มาร์คอมยิ้ม มองแบมแบมที่ก้มหน้าจัดการเสื้อผ้าให้เขาด้วยความสุข และมันคงจะสุขมากกว่านี้แน่ๆถ้าเขาเดินทางไปฟังผลคะแนนจากอาจารย์หมอแล้วเอาเกรดเอมาฝากแบมแบมทุกวิชา อยากจะรีบไปรีบกลับมาโชว์ผลงานตัวเองให้เด็กปากเจ่อดูจะแย่อยู่แล้วครับ มันตื่นเต้นจนบรรยายความรู้สึกไม่ถูกเลยกับค่าเช่าแบบอันลิมิตที่ผมเฝ้าฝันมานานแสนนาน และผมมั่นใจว่าวันนี้ผมจะมีแบมแบมมาเป็นของผมจนได้!


แบมแบมที่จัดการเสื้อผ้าให้มาร์คเรียบร้อยก็เงยหน้า แล้วพอเห็นสายตาหยาดเยิ้มที่มองลงมาไม่รู้ทำไมเขาถึงขำแทนที่จะเขิน ด้วยความหมั่นไส้นิดหน่อยก็เลยยกมือขึ้นดันหัวร่างสูงจนเกือบจะหงายหลัง แต่ถึงอย่างนั้นมาร์คซึ่งกำลังมีความสุขก็ไม่หวั่น ยังคงยิ้มหน้าแป้นแข่งกับชามข้าวของไอ้ตูบข้างบ้านต่อไป


“มัวแต่ยิ้มอยู่นั่นล่ะมึงอ่ะ ไปได้แล้ว!” จนแบมแบมต้องไล่และดันหลังนั่นล่ะมาร์คถึงจะยอมเดิน แต่ก็ไม่วายขืนตัวไว้อีกนิด และขอต่อร้องตามเสียงหัวใจของตัวเองว่า..


“เดี๋ยวครับ! วันนี้ผมต้องไปเอาผลสอบ.. ข..ขอกำลังใจก่อนไปได้มั้ยครับ..”


ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากำลังใจที่ไอ้ติ๋มแม่งต้องการคืออะไร


“กำลังใจเชี่ยอะไรอีก ยังไงมึงก็ทำได้อยู่แล้วป่ะ มึงเก่งอยู่แล้วนี่” ใช่ อันนี้แบมแบมไม่ได้พูดยอ ก็พูดกันตามจริง เขาเชื่อว่ายังไงคนๆนี้ก็ต้องทำได้


“ต..แต่ผมอยากได้กำลังใจก่อน..” แต่ดูเหมือนว่าอีกคนนั้นจะงอแง คล้ายกับไอ้ติ๋มของเด็กปากเจ่ออยากได้กำลังใจน่ารักๆจากเด็กน้อยของตัวเองก่อนไป


มาร์คที่หน้าหงอยขึ้นมาถนัดตาทำเอาแบมแบมถอนหายใจ เปล่า เขาไม่ได้รำคาญใบหน้างอแงของไอ้ติ๋ม ไม่ได้เซ็งกับคำขอร้องของผู้ชายคนนี้


แต่...


เขาเซ็งตัวเองเนี่ยล่ะ


“ผมเชื่อว่าพี่มาร์คทำได้แน่นอน”


ทำไมต้องใจอ่อนกับมันทุกครั้ง ทำไมต้องแพ้ใบหน้าหงอยๆของมัน


“รีบไปรีบกลับนะครับ ผมจะรออยู่ในห้องนี้ และถ้าพี่เอาเกรดเอมาฝากผมทุกตัวได้..”


ทำไมต้องประคองใบหน้าของมันเข้ามาใกล้ และเคลื่อนเข้าไปจูบเบาๆตรงปลายคางของคนตรงหน้า


“พี่เตรียมตัวมีแฟนเด็กแบบผมได้เลย”




.


.




.




 

มาร์คเดินทางไปมหาลัยด้วยหัวใจที่ล้นปรี่


ตลอดทางมาว่าที่คุณหมอหนุ่มเอาแต่วาดยิ้ม เจอยามหน้าหมู่บ้านก็ยิ้ม เจอกระเป๋ารถเมล์ก็เอาแต่ยิ้ม ยันรปภ.หน้ามหาลัยเขาก็ยิ้มอ่ะเอาสิ ก็คนมันดีใจนี่ครับกลับไปเย็นนี้ผมจะมีแฟนแล้ว ไม่ใช่แฟนธรรมดาด้วยนะ แฟนคนแรกและคนสุดท้ายที่ผมหมายมั่นปั้นมือว่าจะมี ก..ก็คนๆนี้ทำให้ผมได้เจออะไรหลายๆอย่าง


ยิ้มมากไปจนปวดแก้มก็เลยต้องนวดหน่อยก่อนเดินเข้าไปในห้องพักอาจารย์ ก็กลัวอาจารย์หมอเขาจะหาว่าบ้าครับไม่ใช่อะไร แล้วพอเคาะประตูห้องของอาจารย์หมอเล็กน้อย เปิดประตูเข้าไปและพบว่าอาจารย์หมอกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะ ฮึ่ย.. ตื่นเต้นทันทีเลยสิครับรออะไร ยิ่งเห็นอาจารย์ส่งยิ้มให้แบบนี้แสดงว่าผมจะได้กินเด็ก เอ้ย ได้กินเอหมดเลยใช่มั้ยครับอาจารย์หมอ!


“มาแล้วหรอนักศึกษาแพทย์มาร์คต้วน เข้ามาสิ”


“ค..ครับ”


มาร์ครีบพยักหน้า และเดินเข้าไปหาอาจารย์ ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้าเมื่อเห็นว่าอาจารย์ของตนอนุญาต พร้อมเสียงหัวใจเต้นตึกตัก มาร์คไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามถึงผลสอบตัวเองทันที


“เอ่อ.. คะแนนสอบผม..”


“ก่อนอื่นผมต้องขอชมคุณก่อนเลยนะว่าเทอมนี้คุณทำได้ดีมาก เป็นการปิดท้ายไฟนอลที่สวย ถึงแม้คุณจะทำตัวเกเรไปช่วงนึง แต่คุณก็กลับมาทำคะแนนจนเป็นที่น่าพอใจอย่างมาก”


“ขอบคุณครับอาจารย์”


มาร์คยิ้ม ยิ้มจนกว้าง หัวใจของเขา ดวงตาของเขาก็ยิ้มไปด้วย


ร่างสูงมองใบหน้าของชายชราที่ส่งยิ้มเหมือนภาคภูมิใจในตัวเขาขณะหันหลังไปหยิบกระดาษผลสอบมาให้ ตอนนี้มันรู้สึกบอกไม่ถูก สิ่งที่อาจารย์พูดมันหมายความว่าเขาต้องทำได้ดีมากแน่ๆ เขาต้องได้เกรดเอทุกวิชากลับไปฝากป๊า ฝากม๊า และ.. ฝากเด็กน้อยคนนั้น


มองอาจารย์หมอที่ไล่หยิบกระดาษซึ่งเป็นชื่อเขาออกมา รีบเขยิบตัวและขยับแว่นสายตาของตัวเองดูกระดาษสีขาวตรงหน้าที่อาจารย์หยิบยื่นมาให้


“ดีใจด้วยนะนักศึกษา คุณได้เกรดเอทุกวิชา”


โอ้พระเจ้า...


ในที่สุด... เขาก็ทำได้!!


“จ..จริงหรอครับ”


หัวใจของมาร์คเต้นถี่ ตอนนี้มองอะไรก็เห็นเป็นสีชมพูไปหมดแม้แต่กระดาษผลสอบก็ยังสีชมพูเลยอ่ะครับคิดดู รีบก้มมองผลสอบเพื่อยืนยันสิ่งที่อาจารย์หมอบอกด้วยสายตาของตัวเอง ไล่ดูตั้งแต่ชื่อยันชื่อมหาลัยเพื่อให้มั่นใจว่ากระดาษแผ่นนี้คือผลสอบของเขาจริง


ป๊าครับ...


มาร์คดีใจอ่ะ


ดูสิป๊า.. ดูตัวเอสวยๆของมาร์คสิ ดูสิครับเด็กปากเจ่อของผม ตั้งแต่ชื่อวิชาแรกและต่อท้ายด้วยอักษรตัวเอ.. วิชาที่สองก็ต่อท้ายด้วยตัวเอ.. เอ.. เอ่เอเอ๊ เพลงของ Got7 นี่ลอยเข้ามาในหัวเลยอ่ะครับ












“แต่...”


กึก



เสียงอาจารย์ทำให้รอยยิ้มของมาร์คสะดุดไปทันทีที่เห็นรายงานผลสอบตัวสุดท้าย



ใช่.. ทุกวิชาเขาอาจจะได้เอหมด




ยกเว้น...












“วิชาของผม..”



“.....”



“คุณได้ 76 คะแนน”



ตัวอักษรบีบวกข้างหลังวิชาอาจารย์หมอ







.




.




.





ปัง


เสียงประตูปิดลงพร้อมกับร่างของมาร์คซึ่งกำลังยืนพิงกรอบประตูบ้าน


ตอนนี้มาร์คกลับถึงบ้านแล้ว กลับมาพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ ซึ่งว่าที่คุณหมอพยายามกลั้นมันมาตลอดทาง ยกกระดาษผลสอบในมือขึ้นมาดูอีกครั้ง ภาวนาให้วิชาของอาจารย์หมอนั้นได้เอ เมื่อตอนอยู่ในห้องพักอาจารย์เขาอาจจะตื่นเต้น อาจจะดีใจมากไปจนทำให้ดูตัวอักษรผิด


แต่..


ภาพผ่านเลนส์แว่นสายตายังคงสะท้อน ว่าตัวอักษรบีบวกนั้นต่อท้ายวิชาของอาจารย์หมออยู่จริงๆ


จู่ๆก็รู้สึกว่ากระดาษมันสั่น เปล่าหรอกไม่ใช่กระดาษสั่น มือของเขาต่างหากล่ะที่สั่นเพราะพยายามกลั้นความรู้สึกเสียใจเอาไว้ ตอนนี้ป๊าอาจจะภูมิใจ อาจจะไม่ดุด่าว่าเขาอีก ม๊าที่ตอนนี้อยู่ต่างประเทศก็อาจจะยิ้มดีใจถ้าหากส่งรายงานผลสอบไปให้ดู ที่ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างเขาสามารถกลับมาทำคะแนนดีๆได้


แต่...


แบมแบมล่ะ..


เด็กน้อยของเขา แบมแบมจะว่ายังไง


ผมเชื่อว่าพี่มาร์คทำได้แน่นอน


น้องแบมครับ..


พี่มาร์คทำไม่ได้


พี่เตรียมตัวมีแฟนเด็กแบบผมได้เลย


อ่า..


ไม่อยากจะคิดถึงตอนที่บอกผลสอบกับแบมแบมเลย


แต่จะให้ทำยังไง นอกจากก้มหน้าเดินขึ้นห้องแบบยอมรับชะตากรรมพร้อมกับกำกระดาษผลสอบเอาไว้ในมือแน่น ทุกก้าวย่างที่เขาขึ้นบันไดช่างเชื่องช้า ก็แค่หวังว่าแบมแบมจะยอมเห็นใจเขา หวังว่าแบมแบมจะให้โอกาสเขาจีบต่อ หรือจะ.. หรือจะอะไรก็ได้


เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่าง


แอ๊ด


ความคิดสุดท้ายมาพร้อมกับมาร์คที่เปิดประตูเข้าห้องไป


ว่าที่คุณหมอเห็นแบมแบมกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียง อาจจะเป็นเพราะเสียงประตูเลยทำให้แบมแบมหันมา พอเห็นเขาอยู่ในกรอบสายตาร่างเล็กก็เด้งตัวลุกขึ้นและเดินมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม


รอยยิ้มของเด็กปากเจ่อน่ะน่ารักนะ.. แต่ไม่รู้ทำไมคราวนี้เขาถึงยิ้มไม่ออก ได้แต่กำกระดาษผลสอบในมือพร้อมกับคิดในใจว่าทำไม.. ทำไมกันนะ.. อีกเพียงแค่สี่คะแนนเท่านั้นทำไมเขาถึงทำไม่ได้


“ไง... ผลสอบเป็นยังไงบ้าง”


คำถามแรกก็ทำเอาคนฟังแทบล้มทั้งยืน ไม่อยากยอมรับความจริงเลยสักนิดว่านักศึกษาแพทย์ดีเด่นอย่างเขากำลังเจอกับคำว่า.. ล้มเหลว


“ผม...”


“....”


“ค..คือผม...”


มาร์คเบนหน้าไปทางอื่น คำพูดกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคิดว่าถ้าหากบอกออกไปทุกสิ่งทุกอย่างที่วาดฝันเอาไว้ก็จะพังทลายหมด และแน่นอนว่าท่าทีของมาร์คที่แปลกไปแบมแบมสังเกตได้ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อลองจ้องผ่านเลนส์แว่นสายตาของมาร์คดูๆดีก็พบว่านัยน์ตาคู่คมนั้นแดงก่ำ อีกทั้งริมฝีปากของมันก็สั่นๆ คล้ายกับจะสะกดกลั้นอะไรบางอย่าง


และนั่นทำให้แบมแบมพอจะรู้ลางๆ ทว่ายังไม่เชื่อจนกว่าจะพิสูจน์ด้วยสายตาตัวเอง


“ติ๋ม..” สรรพนามที่ทำเอาเจ้าของของมันเม้มริมฝีปาก ค่อยๆเคลื่อนมือที่กำกระดาษผลสอบไว้ไปข้างหลัง


“ขอดูกระดาษผลสอบหน่อยได้มั้ย”


แบมแบมยื่นมือไปข้างหน้า หากแต่มาร์คกลับเบนหน้าหนี


“เร็ว..”


“....”


“ส่งมาให้ดูหน่อย”


สิ่งที่ได้รับกลับมีแต่ความเงียบ นั่นทำให้แบมแบมไม่รอช้า มือเล็กรีบคว้าแผ่นกระดาษที่อยู่ด้านหลังของมาร์คมาโดยทันที


“คุณ..”


น้ำเสียงเศร้าๆของมาร์คแบมแบมสัมผัสได้ และเมื่อกวาดสายตามองตัวอักษรที่อยู่บนกระดาษ..


“มีวิชานึง.. ที่ผมได้ 76 คะแนน..”


เขารู้ทันทีว่าทำไมมาร์คถึงทำแบบนั้น


“ผ..ผม..”


“....”


“ผมคงไม่มีสิทธิ์จะเป็นคนรักของคุณแล้วใช่มั้ยครับ..”


ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษสีขาว เปลี่ยนมาเป็นสบตากับเจ้าของกระดาษแผ่นนั้น


“ต.. แต่อย่าตัดโอกาสผมเลย ให้เวลาผมอีกสักนิดจีบคุณต่อได้ไหม นะ..นะครับ ผม.. ผมพยายามเต็มที่แล้วจริงๆแต่มันได้แค่นี้ แต่ว่าผม.. ผมก็อยากได้โอกาส..”


“....”


“ให้โอกาสผมเป็นคนรักของคุณได้มั้ยครับแบมแบม..”


สายตาของมาร์คเต็มไปด้วยความอ้อนวอนแต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความเศร้าข้างในใจ นัยน์ตาของคนตรงหน้าเขาสั่นระริก มันแดงก่ำเหมือนเจ้าของของมันจะร้องไห้ อาจจะเพราะผิดหวังกับผลลัพธ์ที่ตัวเองหวังไว้มาก หรืออาจจะเพราะเสียใจที่ไม่สามารถทำตามคำพูดที่ให้ไว้กับเขาในครั้งนั้น


แบมแบมก้มมองผลสอบในมือตัวเองอีกครั้ง รายวิชาทุกตัวมาร์คได้เอหมด ยกเว้นก็แต่วิชาสุดท้ายที่ได้บีบวก แล้วตอนนั้นมันบอกเขาว่าไงนะ.. ได้ 76 คะแนนใช่มั้ย ขาดอีก 4 คะแนนก็จะได้เอ และเราก็จะดีลกันตามที่ตกลงเอาไว้


เฮ้อ...


ทำหน้าหมาหงอยแบบนั้นแล้วเขาจะทำอะไรได้วะ


“ค..คุณจะไปไหน..” มาร์คเอ่ยถามพร้อมกับเดินตาม เมื่อแบมแบมไม่แม้แต่จะตอบคำถาม หากแต่เดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือของเขาแทน ก่อนจะหยิบปากกาลายปิกาจูที่เขาชอบใช้จดเลคเชอร์ขึ้นมา แล้ว..


ย..ยกมือเขาขึ้น?


“คุณทำอะ..”


ยังไม่ทันที่มาร์คจะได้เอ่ยถาม


“ชู่ว.. พูดมากน่ารำคาญจริงเลยนะมึงอ่ะ”


กลับต้องหุบปากฉับเมื่อโดนเด็กปากเจ่อของตนดุใส่


“เมื่อกี้มึงบอกว่ามึงได้ 76 คะแนนใช่มั้ย”


“ค..ครับ”


มาร์คพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเห็นว่าแบมแบมจับฝ่ามือเขาหงายออก และ..


ข..เขียนเลข 4 เอาไว้ตรงฝ่ามือเขา?


“อ่ะ..กูให้”


“ห..ให้?”


บอกเลยว่างงนิดหน่อย.. แต่ไม่ค่อยเข้าใจหนักมาก


ปากกาปิกาจูนั่นก็เป็นของผมอยู่แล้วไม่ใช่หรอครับ คุณจะให้ผมซ้ำทำไม?


“สี่บวกเจ็ดสิบหก.. เป็นแปดสิบคะแนน”


ยิ่งแบมแบมพูด เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ


“ม..หมายความว่ายังไงอ่ะครับ..”


จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไป และนั่นทำให้เขาเห็นแบมแบมวาดรอยยิ้ม


“ก็...”


“....”


“คะแนนพิศวาสไง.. มึงไม่เคยได้ยินหรอ”


“อ๋อ..”


ตอนที่ติ๋มมันร้องอ๋อ ไอ้เราก็นึกว่ามันจะเข้าใจ


“ละครช่องวันน่ะหรอครับ”


“.....”


“ค..คุณดูละครด้วยหรอ ไหนคุณบอกว่าอ่านหนังสือไปพร้อมกับผมไง!


สมถุยจริงๆ........


ห่า หมดกันฟิลเขินที่กูพยายามสร้างขึ้นมา หมดกันความโรแมนติกที่กูวาดไว้ให้มึง กลอกตามองเพดานทันทีหลังจากได้ยินคำถามที่มาพร้อมกับใบหน้างงงวยของไอ้ติ๋ม นั่นมันละครพิษสวาทมั้ยล่ะไอ้ฟาย! ที่กูให้มึงนี่คือคะแนนพิศวาสต่างหากโว้ย!!


“เออ! ละครช่องวัน มึงนี่แม่ง... ทำกูหมดอารมณ์ชิบหาย”


พอ พอกันที จะไม่คาดหวังอะไรกับเชี่ยติ๋มอีกแล้ว แทบอยากจะเขวี้ยงปากกาปิกาจูใส่หน้างงของมัน แต่เพราะเขินอยู่นิดหน่อยที่มันไม่เข้าใจ ทั้งๆที่เขาบอกเป็นนัยๆว่าตอบตก... เออ ช่างมันเหอะ เดินหนีไอ้ติ๋มดีกว่าแม่ง หมดฟิลแล้วกู


ทว่าในขณะที่แบมแบมกำลังจะเดินหนี


“ย..อย่าเพิ่งไปสิครับ!


หมับ!


มาร์คก็คว้าข้อมือเล็กของแบมแบมเอาไว้


ใบหน้าของมาร์คกำลังวาดรอยยิ้ม คาดว่ามันคงเข้าใจสักทีว่าคะแนนพิศวาสที่เขาเขียนใส่ฝ่ามือนั่นหมายถึงอะไร


“ผมเข้าใจแล้ว ท..ที่คุณเขียนเลขสี่ใส่มือผม.. แสดงว่าผมได้แปดสิบคะแนนแล้วใช่มั้ยครับ!


บ้าเอ๊ย....


เขินย้อนหลังตอนนี้ทันมั้ยวะตอบ


“คุณ”


ตอบเองเลยดีกว่าว่าไม่ทัน เพราะยังไม่ทันที่จะได้เขินย้อนหลังแม่งก็เรียกเขาให้สะดุ้ง จนเผลอมองเข้าไปในดวงตาของมันแล้ว


“อ..อะไร”


“ผม... ผมว่าผมเป็นโรคหัวใจ”


“เหี้ย ไม่ตลกนะสัสพูดไรของมึงวะ มึงรู้ได้ไงว่าเป็นโรคหัวใจ”


“ผ..ผมพูดจริงๆนะ ก็ผมใจเต้นทุกครั้งเวลาคุณเข้ามาใกล้ มัน.. มันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาเลย แล้วอย่างเมื่อกี๊.. ที่คุณจับมือผมเข้าไปเขียนเลขสี่ ใจผมเต้นแรงจนแทบจะระเบิด”


เป็นคำอธิบายอาการที่ทำเอาแบมแบมส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม


“เฮ้อ.. มึงนี่นะติ๋ม”


แน่นอนว่ามาร์คไม่เข้าใจรอยยิ้มของแบมแบมเอามากๆ


“คุณถอนหายใจทำไมอ่ะ แล้วถ้าผมไม่เป็นโรคหัวใจ.. ผมเป็นโรคอะไรหรอครับ ก..ก็ในหนังสือบอกว่า..”


“ลองหยิบหนังสือข้างตัวมึงขึ้นมาดูสิ แล้วเปิดไปหน้าที่ร้อยเก้าสิบห้า”


สิ้นคำพูดนั้นมาร์ครีบเอื้อมมือไปหยิบตำราแพทย์รวมสรรพโรคทุกชนิดที่วางข้างๆขึ้นมา และเปิดไปยังหน้าร้อยเก้าสิบห้าที่อีกคนบอก หากแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นแค่เพียงหน้ากระดาษเปล่าของหนังสือ ที่กำลังจะขึ้นไปบทใหม่ก็เท่านั้น มาร์คเงยหน้าขึ้นมองแบมแบมด้วยความไม่เข้าใจ


“มัน..ไม่เห็นมีคำตอบเลยนี่ครับ..”


ว่าที่คุณหมอกำลังสงสัย หากแต่ใครอีกคนกำลังอมยิ้ม


“ใช่ไง มันไม่มี”


“แต่..”


“เพราะสิ่งที่มึงรู้สึก ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในตำรา แต่เป็นสิ่งที่มาจากหัวใจของมึงต่างหาก”


มาร์คไม่ค่อยเข้าใจหรอก.. ถึงสิ่งที่แบมแบมพูดมันหมายความว่ายังไง


มาร์ครู้แค่ว่าตอนนี้... เขาไม่อาจละสายตาไปจากเด็กน้อยตรงหน้าได้เลย


“ติ๋ม.. ถึงกูไม่ได้เรียนหมออย่างมึง กูก็ตอบได้ว่ามึงเป็นอะไร”


แบมแบมอมยิ้ม พร้อมกับสอดมือเข้าไปประสานกับมือของมาร์คเอาไว้


“มึงจะรู้สึกใจเต้นตลอดเวลาตอนอยู่ใกล้กู เวลาเห็นกูยิ้มมึงก็จะยิ้มตามไปด้วย ตอนเห็นกูมีความสุขกับอะไรสักอย่าง... มึงก็อยากเสนอหน้าเข้ามาเอี่ยวมีความสุขกับกูด้วยอีกคน”


“ค..คุณรู้ได้ไง”


“อือ กูรู้”


“....”


“เพราะกูก็เป็น”


!!!


“ตอนกูอยู่กับมึง.. กูใจเต้นแรงตลอดเวลา ตอนกูเห็นมึงยิ้ม.. กูรู้สึกอยากยิ้มตามไปด้วย ตอนกูเห็นมึงมีความสุข.. ไม่รู้ทำไมกูถึงมีความสุขไปพร้อมๆกับมึง”


“ค..คุณ..”


“ไอ้อาการพวกนี้อ่ะ.. มันไม่ใช่โรคหัวใจอย่างที่นักศึกษาแพทย์อย่างมึงคิด”


“....”


“แต่เป็นอาการแรกเริ่ม.. เวลาที่เราตกหลุมรักใครบางคนต่างหาก”


!!!


ไม่จริง... ไม่จริงน่า...


นี่เขาฝันไปหรือเปล่า..


รอยยิ้มของแบมแบมที่ส่งให้เขาตอนนี้.. มือของเราที่ประสานกันอยู่ตอนนี้... เขาไม่ได้ฝันไปเอง ไม่ได้คิดไปเองคนเดียว และไม่ได้มโนกับตัวเองคนเดียวเหมือนเดิมอีกใช่มั้ย?


“ม..หมายความว่า..”


“อือ นั่นล่ะ”


“ผ..ผม...”


“เออ มึงเป็น”


“ค..คุณ”


“อือ กูก็ด้วย”


“ร..เรา”


“ใช่...”


“.....”


“เราทั้งคู่”


มาร์คตอบได้ทันทีว่ามันคือเรื่องจริง เมื่อแบมแบมเขยิบตัวเข้ามาใกล้เขาจนใบหน้าเราใกล้กว่าเดิม


“ติ๋ม อ่า.. ไม่ใช่สิ”


“.....”


“พี่มาร์ค”


“!!!”


“ในฐานะที่พี่เป็นว่าที่คุณหมอ พี่ช่วยผมคิดสิ.. ว่าพี่จะแก้โรคตกหลุมรักของเราสองคนยังไงดี”


“พ..พี่..”


“พี่อยากรักษาอาการนี้แบบไหน พี่อยากเรียกค่ารักษาจากผมเท่าไหร่”


จุ๊บ


“!!!”


มาร์คเบิกตากว้าง เมื่อริมฝีปากนุ่มนิ่มของเด็กน้อยเข้ามาจูบเบาๆบนริมฝีปากของเขา ก่อนจะค่อยๆผละออกไปด้วยรอยยิ้ม


“ผมตามใจพี่หมดเลยนะครับ”


อ่า...


ไม่ได้ฝันไปจริงๆด้วยแฮะ


รอยยิ้มของแบมแบมคือของจริง คำพูดพวกนั้นเขาก็ไม่ได้หูฝาด สัมผัสเมื่อครู่นี้.. แบมแบมจูบเขาจริงๆ


โอกาสที่จะมีเด็กปากเจ่อเป็นของตัวเองมาถึงขนาดนี้แล้ว... ถ้าปล่อยให้มันหลุดลอยไปนี่ก็ว่าโง่มากอ่ะครับ


“คือ.. น..น้องแบมครับ”


มาร์คสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะกระชับมือของแบมแบมเอาไว้แน่น


“พ..พี่เป็นนักศึกษาแพทย์ดีเด่นก็จริง แต่พี่ยังไม่เคยรักษาใคร ร..โรคที่พี่เจอมันก็เป็นโรคที่แปลกใหม่สำหรับพี่ พี่..ไม่เคยอ่านเจอในตำราแพทย์ชนิดไหน”


“.....”


“แล้ว.. แล้ววิธีการรักษา พี่ไม่รู้ว่าวิธีที่พี่คิดมันจะทำให้เราสองคนหายมั้ย ต.. แต่ว่าเรามาลอง..”


“.....”


“เอ่อ.. ล..ลอง..”


“....”


“ม..มาลอง..”


“....”










“น้องแบมลองมาเป็นแฟนกับพี่มาร์คดู.. ได้มั้ยครับ”



“.....”



“ค..คือ..”



“กว่าจะพูดได้..”



“....”



“น้องแบมตอบตกลงกับพี่มาร์คตั้งแต่ลองคำแรกแล้วครับ”

 


 






--------------------------


Talk 27/05/17

ฮืออออออ ตอนแต่งฉากขอเป็นแฟนนี่ปริ่มมากค่ะ ติ๋มออกเรือนแล้วนะคะทุกคนนนนนน อารมณ์เหมือนลูกสาวมีแฟนครั้งแรก แงงงง TTTT หลังจากนี้ก็จะเป็นโมเม้นหวานๆของพวกนางสองคนแล้วนะคะ มาดูกันว่าติ๋มจะเห่อแฟนตัวเองขนาดไหน แล้วแบมแบมจะต้องปากเจ่อไปอีกสักเท่าไหร่ 55555555 ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยน้า เป็นยังไงก็ฝากส่งแรงถีบมาให้ติ๋มและไรท์ด้วยนะคะ ดีใจมากๆถ้ามีคนชอบ ฮึก

มาเล่นแท็กกันเตอะ! #ไอ้ติ๋มมบ



Talk 26/05/17

สรุปผลสอบของติ๋มก็... ไม่ได้ 80% ทุกวิชานะคะ ถึงติ๋มจะเก่งแค่ไหนแต่เล่นโดดแบบนั้นแถมยังขาดสอบบางตัวอีกจะให้คะแนนพุ่งมันก็เป็นไปไม่ได้อ่ะเนอะ เรียนเก่งก็จริงเรียนดีก็จริงแต่ทุกคนก็พลาดกันได้ ไม่เว้นติ๋มในเรื่องนี้ก็ตาม

อัพครั้งหน้าเป็นครั้งสุดท้ายของตอนนี้แล้วน้า มาลุ้นกันนะคะว่าเจ่อจะทำยังไง แล้วติ๋มจะบอกเจ่อยังไง เป็นกำลัวใจให้ติ๋มด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่า

มาเล่นแท็กกันเตอะ! #ไอ้ติ๋มมบ


Talk 25/05/17

เอาโมเม้นน่ารักๆไปรอต้อนรับผลสอบติ๋มในอัพครั้งหน้านะคะ ง่อววว ผลสอบติ๋มจะมาแล้วน้า มาดูกันว่ากำลังใจจากนุ้งเจ่อจะทำให้ติ๋มสอบได้เกิน 80% ไหม ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยน้า ขอบคุณมากค่า

 มาเล่นแท็กกันเตอะ! #ไอ้ติ๋มมบ




Talk 24/05/17

พี่เจ่อคนจริงยอมรับกับพี่เสี้ยมคน2017แล้วค่ะ อิ้ววว อัพครั้งถัดไปเรามาดูโมเม้นตอนติ๋มอ่านหนังสือสอบกับเจ่อกัน กิกิ ยังไงก็ฝากติ๋มตามด้วยน้า ช่วยเอ็นดูนางด้วยนะคะ 

ปล.ตอนนี้ยาวมากค่ะ จะค่อยๆอัพมาทีละประเด็นนะคะ แต่ยังไงมาทุกวันแน่นอน ฝากส่งแรงถีบมาให้ติ๋มด้วยน้า ขอบคุณงับ

 มาเล่นแท็กกันเตอะ! #ไอ้ติ๋มมบ


Talk 24/05/17

สปอยนี่มีความเจ่อสอนติ๋มในสิ่งที่ติ๋มไม่รู้บ้างแล้วค่ะ จากคนที่เอาแต่ติดกับหนังสือ เจอแค่สิ่งที่อยู่ในหนังสือ มาลองเจอสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากนั้นดูมั้ย? ลองสิ่งใหม่ๆดูบ้าง อีกทั้งตอนนี้ผลสอบติ๋มจะออกมาเป็นยังไงเราจะได้รู้กันแล้วนะคะ ฝากติ๋มตามด้วยน้า

รีดมาเยอะติ๋มมาไวงับ ขอบคุณทุกคนที่เอ็นดูติ๋มนะคะ ขอบคุณค่า

มาเล่นแท็กกันเตอะ! #ไอ้ติ๋มมบ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

13,538 ความคิดเห็น

  1. #13438 airssara (@airssara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:59
    อร้ายยยยย!!น่ารักที่สุดดดดเลย
    #13438
    0
  2. #13392 phutpitchaya (@phutpitchaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 14:24
    อร๊ายยยยยยยยย เขินโว้ยยยยย พี่มาร์ค น้องแบม เขาเป็นแหนกันแล้ววววว
    #13392
    0
  3. #13262 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 22:55
    น่ารักอ่ะน่ารักทั้งคู่เลย
    #13262
    0
  4. #13232 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:08
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อร๊านยยยยยยย ไม่ไหวแล้วววว ใจสั่น8.7ริกเตอร์ น้องแบม พี่มาร๋คอะไรกันเล่าาา เขินเว้ยยย
    #13232
    0
  5. #13224 Pukjira2212 (@Pukjira2212) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 15:48
    โอ้ยเขินอ่าาาาาฮื่อออ
    #13224
    0
  6. #13206 YoungNie (@YoungNie) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 22:46
    แกรรรรรรร หือไม่ไหวแล้ว เขิน
    #13206
    0
  7. #13165 mai-mai (@mai-mai-snow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 14:28
    ฮืออออออออ เขินนน มันปลื้มปริ่มมม มันดีใจ มันตื้นตัน มัน..มัน. มันบรรยายไม่ถูก อร๊ากกกกก หุบยิ้มไม่ได้เลย งืออออ ดีใจเหมือนไปมีส่วนเอี่ยวเป็นแฟนกับเขาด้วย ความรู้สึกมาแบบ แอร๊ยยยยย ติ๋มมมม พี่กันต์ แงงงงง ไม่ไหวแล้ว ระเบิดตัวเอง ตู้มมม!!!
    #13165
    0
  8. #13153 MTBB_puii (@MTBB_puii) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 18:17
    โอ๊ยยย ชอบอ่ะไรท์ ไม่รู้จะบรรยายยังไง มันฟิน มันแบบ อ่านไปยิ้มไปจนคนอื่นมองว่าบ้าอ่ะ 555 รักติ๋มเข้าเต็มๆ
    #13153
    0
  9. #13127 เมเมไม่โมเม (@lolroronoalol) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:30
    o(^^o) (o^^)oo(^^o) (o^^)o╭(′▽‵)╭(′▽‵)╭(′▽‵)╯
    ..ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ.. อ้าวไม่ใช่ 555

    โอ้ยยยยย เขินหนัก
    พอกันเลยทั้งคู่
    คุณปั๋วเจ่อก็ขี้อ้อน
    คุณเมียหมอก็ขี้อ่อย

    ตุ๋มติ๋ม มีแฟนแล้วววววววว
    ตอนขอเป็นแฟนนี่ลุ้นมาก
    ลุ้น กลัวยัยเจ่อคนแมนเกรียนแตกต่อยอิคนติดอ่างซะก่อน
    แต่ แบมตอนนี้คือน่ารักมากกกกก ชงให้ตุ๋มติ๋มหลายดอกอยู่ 
    คือถ้าเจ่อเงียบ ชิลๆ ชิคๆ
    นี่อยากรู้ภารกิจขอแฟนของตุ๋มติ๋มจะจบภายใน 24 ช.ม.มั้ย 😅😂
    #13127
    0
  10. #13113 nida2180 (@nida2180) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 02:13
    หวานมากติ๋มกับเจ่อเป็นแฟนกันแล้ว
    #13113
    0
  11. #13081 visavasiv (@viewchavi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 13:12
    เขินนนนนนนนน ยิ้มปวดแก้มไปหมดงือออ
    #13081
    0
  12. #13080 visavasiv (@viewchavi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 13:08
    กำลังจะซึ้งเลย ตอนแบมให้คะแนนพิศวาส ติ๋มบอกคุณดูละครช่วงวันด้วยหรอ โอ้ยยยยหมดกัน55555555
    #13080
    0
  13. #13038 Ggman_mb (@Ggman_mb) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:08
    ในที่สุดเค้าก็ได้กันค่ะเเม่ ฮึกกกก
    #13038
    0
  14. #13033 P-YOU (@P-You) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 18:38
    แก้มจะแตกแล้ววววววววว
    #13033
    0
  15. #12990 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 15:49
    กรีดร้องงงงงง คือเขียนออกมาได้ดีมากเลยค่ะ น่ารักมากกก อินจัด เป็นแฟนกันแล้วววว
    #12990
    0
  16. #12934 LotusRosewhite (@LotusRosewhite) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 13:33
    โอ้ยยยยย เขินนนนนนน น่ารักกกกก
    #12934
    0
  17. #12915 fangkhunlminjae (@fang_khunlminjae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 09:55
    แงงงงงง เป็นแฟนกันแล้วววว ติ๋มมมมมม เขินน้องแบมมมมมมม แงงงง
    #12915
    0
  18. #12565 BetaBee78s (@skyauyporn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 17:31
    โอ๊ยยยย เขินนนนนน ยิ้มจนแก้มจะแตก แม่คะติ๋มออกเรือนแล้วค่ะแม่คะ!!!!
    #12565
    0
  19. #12515 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 11:11
    แอร๊ยยยย เขินนนนน ยิ้มแก้มจะแตกแล้ววว
    #12515
    0
  20. #12332 SK0207_ (@suputthara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 16:04
    โอ้ยเขินนน ฮื่อ ติ๋มเก่งมากเลยอะได้80เกือบทุกวิชา เกรดไม่ได้เอาง่ายๆเลย สู้เพื่อว่าที่เมียหมอสินะ55555
    #12332
    0
  21. #12311 hyuknok (@hyuknok) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:22
    เขินว้อยยยยยยยยยยยยย~~~ แต่ตลกพิษสวาทมาก555 ติ๋มเอ้ย
    #12311
    0
  22. #12289 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 18:11
    ดีดดิ้นแรงมาก555555 กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ฟีลกำลังโรแมนติกมันก็จะขำๆด้วยหน่อย5555555555555
    #12289
    0
  23. #12215 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 08:43
    จะร้องไห้ไปกับติ๋มแล้วววว ตอนรู้คะแนน พอน้องเขียนเลขสี่ให้นี่แบบ งื้อออออ ตอนขอเป็นแฟนนี่ขอกรี๊ดดดดดดดดดดดดดด สีชมพูหมดเลยยยยยยยยยยยยยย ปริ่มมมากกก ได้น้องมาครองแล้วนะ
    #12215
    0
  24. #11811 ppiimpiim (@ppiimpiim) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 10:19
    เหม็นฟามรักกก ให้คะแนนพิสวาทด้วยย อหหห แต่งงานกันไปเลยค่าาาา
    #11811
    0
  25. #11518 Machi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 22:33
    รู้สึกตัวหนังสือมันเป็นสีชมพู
    #11518
    0