END - [FIC GOT7] ไอ้ติ๋ม - MARKBAM [YAOI]

ตอนที่ 8 : ติ๋มครั้งที่ 7 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    30 มี.ค. 60

ติ๋มครั้งที่ 7


'ผมคิดถึงคุณ..'

Mark 






คุณคงคุ้นเคยกับชีวิตแสนน่าเบื่อ ชีวิตแบบเดิมๆที่วนลูปอยู่ทุกวันแบบไม่มีจบสิ้น


เช้าตื่นลืมตาเพื่อไปเรียนหนังสือ


ค่ำก็ถือตำราเรียนกลับเพื่อไปทบทวนมันที่ห้อง


ใช่.. ชีวิตของเขาเป็นแบบนั้น


มาร์คต้วน นักศึกษาแพทย์ปีสาม ที่กำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยของรัฐชื่อดัง


ชีวิตของเขามีแต่หนังสือและตำราเรียนเป็นเพื่อน เพื่อที่จะสานต่อความฝันของครอบครัว ซึ่งเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนลำดับต้นๆของประเทศ มาร์คใช้ความพยายามอย่างหนักมาตลอดชีวิตทุ่มเทให้กับการเรียนเสมอมา แน่นอนว่าการมาสายหรือขาดเรียน  ไม่ใช่สิ่งที่นักศึกษาแพทย์ดีเด่นอย่างมาร์คใฝ่ฝันเลยสักนิด


แต่ทำไมวันนี้.. นักศึกษาแพทย์ดีเด่นอย่างเขากลับพลาดคลาสเรียนของวิชาแสนรักไปเสียได้?


มาไม่ทัน.. ใช่ เขามาไม่ทัน


กว่าจะมาถึงคลาสเรียนก็เลิกไปแล้ว การจราจรที่ติดขัดบวกกับผู้คนหนาแน่น ทำให้มาร์คไม่สามารถหาจังหวะเหมาะๆเบียดเข้าไปในรถโดยสารประจำทาง ระยะห่างระหว่างหอกับมหาลัยที่คิดว่าสั้นเมื่อเทียบกับอยู่บ้าน หากแต่มาร์คคิดว่าวันนี้ระยะทางมันช่างยาวไกลนักกับการไปให้ถึงห้อง ที่ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตนี้เขาจะเข้าเรียนไม่ทัน


ถ้าถามว่ารู้สึกผิดมั้ย


อ่า... ถ้าเป็นแต่ก่อนก็คงตอบแบบไม่ต้องคิดว่ารู้สึกผิดสิ.. รู้สึกผิดมาก ความสวยงามของสไลด์วิชาแพทย์ เสียงเปิดสไลด์แสนไพเราะที่มาร์คชอบฟัง อีกทั้งเสียงของอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิมาบรรยายให้ฟังแบบโคลสอัพ ใกล้ชิดถึงกันขนาดนี้ เป็นสิ่งที่มาร์คทั้งเคยรักและหลงใหลพอๆกับตำราการแพทย์ภาษาอังกฤษเลยนะ


อือ.. เคย.. ต้องใช้คำว่าเคย


หลังจากที่เจอเด็กคนนั้น.. ความคิดหลายๆอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปหมด


บอกได้เลยว่าตอนนี้เขาไม่รู้สึกผิดมากกับการไปเรียนไม่ทัน เชื่อมั้ย.. ระหว่างที่เดินทางไปมหาลัย ระหว่างที่เขายืนพิงเสาในรถบัส ไม่ใช่จะทำเท่เป็นพระเอกมิวสิคแต่ถูกคนเบียดติดเสา ภาพวิวทิวทัศน์ข้างทางไม่ได้อยู่ในหัว ตำราเรียนที่มักจะหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน เขาไม่ทำมันแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป


ภาพในหัวของเขามีแต่ใบหน้าแสนน่ารักนั่น.. เสียงของอาจารย์หมอที่มักจะอัดแล้วนำขึ้นมาฟังในยามเช้าถูกกลับทับด้วยน้ำเสียงหวานๆที่บอกให้เขาตั้งใจเรียน ให้ซื้อข้าวกลับมากินด้วยกัน


ไม่รู้เลยว่ายิ้มมาตลอดทางตั้งแต่ตอนไหน อาจจะตั้งแต่เดินออกมาจากลิฟต์ในหอแล้วยิ้มมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้วก็ได้


มารู้ตัวก็ตอนจะเดินลงจากรสบัสแล้วคนมองนั่นล่ะมาร์คถึงได้รู้ ว่าควรหุบยิ้มได้แล้วมั้ยล่ะเมื่อยปากจะแย่ กับอีแค่ไม่กี่ประโยคของแบมแบมก็ทำเอาเส้นประสาทตรงริมฝีปากมันกระตุกได้ขนาดนี้เลยหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ เห็นทีต้องหาวิธีบริหารปากบ้างแล้วเส้นประสาทตรงริมฝีปากจะได้ไม่ผิดปกติแบบนี้อีก


พอมาถึงมหาลัยก็อย่างที่บอกไปว่ามาไม่ทัน อยากจะกลับห้องเสียตอนนั้นด้วยซ้ำแต่ก็กลัวแบมแบมจะรู้ว่าเขาอยากอยู่ด้วย.. ก็กลัวเด็กคนนั้นรำคาญหน้าเขาอ่ะ ก่อนออกมาแบมแบมบอกว่าเหม็นขี้หน้าเขานี่นา แถมบอกให้เขาซื้ออะไรเข้าไปฝากตอนเย็นด้วย ก็เลย... กะว่าจะแวะห้องสมุดช่วงบ่ายก่อน แล้วเย็นๆค่อยกลับไป ไม่อยากให้เด็กมันรู้ตัวไง โธ่..


นั่นทำให้ตลอดช่วงบ่ายมาร์คขลุกตัวอยู่แต่กับกองหนังสือในห้องสมุด อ่านทบทวนวิชาเรียนที่ตนพลาดไปในคลาสเช้า ขอบคุณความรู้ของตัวเองที่สะสมมานาน จึงทำให้เข้าใจตำราเรียนได้ไม่ยากเท่าไหร่นัก


แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมในสมุดเลคเชอร์ที่จดบันทึกถึงมีคำว่าแบมแบมโผล่มาได้นะ... หรือมันจะเป็นชื่อสารชนิดใหม่ หรือมันจะเป็นการค้นพบครั้งใหม่ของนักวิทยาศาสตร์ที่เขากำลังศึกษาอยู่ พอลองนับๆดูก็เห็นว่ามีแค่หนึ่งบรรทัด.. สองบรรทัด.. สามบรรทัด... ต..ตั้งสี่บรรทัดแน่ะ..ไม่แค่แล้วมั้งมาร์คต้วน และไม่ใช่ชื่อสารอย่างที่มโนไปนั่นก็ด้วย


ชื่อของแบมแบม..


เขาเอาแต่คิดถึงแบมแบมจนเป็นเอามากขนาดนี้เลยหรอเพิ่งรู้แฮะ..


จัดการปิดหนังสือแล้วตัดสินใจไปอ่านต่อที่ห้องแทน ปลอบตัวเองในใจว่าวันนี้ได้แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่ ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังสมุดเลคเชอร์คงเต็มไปด้วยชื่อของแบมแบมเป็นแน่ รีบกลับบ้านไปนอนพักผ่อนเอาแรงแล้วค่อยตื่นมาอ่านตอนดึกๆต่อก็ยังทันถมเถไป


ไม่ใช่ว่าอยากจะรีบกลับไปหาใครอีกคนเลยนะสาบานได้


ม...ไม่ใช่อยากรีบไปซื้อข้าวให้ใครอีกคนเพราะกลัวคนๆนั้นจะหิว ไม่ใช่อยากจะรีบกลับไปมองหน้าตาน่ารักๆนั่นเลยจริงๆนะเชื่อเขาสิ!


ก..ก็แค่ทางผ่านเลยแวะซื้อ ก็แค่มันต้องเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเดินตรงไปข้างหน้าแล้วเลี้ยวตรงแยกเข้าซอยไปอีกสองซอยถึงจะเจอร้านข้าวประจำที่เขาซื้อบ่อยๆ ซื้อเสร็จแล้วก็ต้องเดินกลับมาทางเดิมแล้วค่อยขึ้นรถเมล์สายเดิมกลับหอ นี่มันทางผ่านของเขาไงเลยแวะซื้อได้ เห็นมั้ย ไม่ได้จงใจจะเข้าไปซื้อที่ร้านนี้เลยนะจริงจริ๊ง..


ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงป้ายรถเมล์แถวหอพักแสนสุขสันต์ ก็อย่างเดิมๆที่มาร์คจะทำประจำทุกวัน สองมือหอบตำราแสนรักไว้ในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสองนิ้วที่หิ้วถุงข้าวห่อไข่สำหรับสองคนเอาไว้


สองขาก็ก้าวเดินไป มือข้างหนึ่งถูกยกขึ้นดันกรอบแว่นตาที่กำลังสวมใส่ เมื่อภาพตรงหน้าปรากฏจุดหมายปลายทางในสายตา แสดงให้เห็นชัดว่าอีกไม่กี่อึดใจก็จะถึงหอพักแสนสุขของเขาแล้ว


วันนี้.. ก็เป็นวันธรรมดาแสนพิเศษที่เขาจะได้เก็บค่าเช่าเพิ่มอีกวัน อ่า.. คิดแล้วก็รู้สึกใจสั่นตัวสั่น ลามไปถึงตำราในมือสั่น ไหนจะข้าวห่อไข่สั่นเลยแฮะบ้าจริง


รีบก้าวเท้ายาวๆหอบหิ้วหนังสือและถุงกับข้าวไปจนถึงหน้าประตู เหลือบมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นได้


ป่านนี้แบมแบมจะกลับมาหรือยัง ป่านนี้เด็กคนนั้นกำลังจะทำอะไรอยู่


คนป่วยคนนั้นจะหิวบ้างมั้ย จะชอบข้าวห่อไข่ที่เขาซื้อมาด้วยหรือเปล่า ถ้าไม่อิ่มอยากได้ไข่เพิ่มอีกบอกได้นะครับ สำหรับคุณผมมีเตรียมพร้อมอยู่หนึ่งฟองพกติดตัวไปด้วยเสมอ


แอ๊ด


เปิดประตูเข้าไปด้วยใจที่เต้นตึกตัก โผล่เฉพาะหน้าเข้าไปมองซ้ายมองขวา ขยับแว่นสายตาเมื่อเห็นว่าทางสะดวก ก็ไม่รู้ว่าจะทำลับๆล่อๆทำไม นี่มันก็ห้องตัวเองมั้ยล่ะมาร์คต้วน คิดได้ดังนั้นจึงค่อยๆสอดตัวเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา


กริ๊ก


ล..ล็อคไว้เผื่อฉุกเฉิน.. ผ..เผื่อมีโจรเข้ามาขโมยของเท่านั้นล่ะน่า ไม่ได้คิดจะเตรียมการใหญ่ เตรียมพร้อมอะไรเลยนะ สาบานด้วยเกียรติของลูกเสือสำรอง!


มาร์คเดินไปวางหนังสือและข้าวห่อไข่บนโต๊ะกินข้าว


ตึง!


กระแทกหนังสือด้วยเสียงดังเล็กน้อยชนิดที่ว่าโต๊ะแทบหัก ในขณะที่คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ เขาเรียกร้องความสนใจขนาดนี้แบมแบมต้องได้ยินแล้วสิ.. เด็กคนนั้นต้องออกมาโวยวายใส่เขาแล้วสิ.. หรือแบมแบมไม่อยู่ในห้องกันนะ?


มาร์คมองซ้ายมองขวา มองไปรอบห้องกลับไม่มีคนที่คิดว่าน่าจะอยู่ ป่านนี้เด็กคนนั้นยังเรียนไม่เสร็จอีกหรือไงนะทำไมกลับมาช้า


ก็อาจจะเป็นไปได้.. วิศวะคงจะเรียนหนักไม่แพ้เขา  แบมแบมกลับดึกก็คงไม่แปลกหรอก เพราะงั้นข้าวห่อไข่นี่ก็เอาไว้ก่อน เพราะงั้นก็หาอะไรอย่างอื่นทำไปก่อนระหว่างรอแบมแบม ถึงแม้จะหิว.. แต่อยากกินพร้อมเด็กคนนั้นมากกว่านี้นา..


ก..ก็.. ตั้งใจซื้อข้าวห่อไข่มากินด้วยกันขนาดนี้ ถ้าเขาเผลอไปกินก่อน.. ม..มันก็เสียมารยาทใช่มั้ยล่ะ!


มาร์คเลยพาร่างของตนนั่งลงกับเก้าอี้ หยิบหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดกางไว้ตรงหน้า ก่อนจะเริ่มลงมืออ่าน.. อ่านตัวอักษรที่อยู่ข้างใน แต่ทว่าหัวใจของเขาเนี่ยสิ.. แทบไม่สามารถรับความรู้จากหนังสือพวกนี้ได้เลย


พยายามฝืนความคิด พยายามฝืนลบภาพใครอีกคนออกจากหัว พยายามให้รูปภาพของวิทยาศาสตร์เข้ามาแทนทับ กระท่อนกระแท่นไปบ้างหากแต่มาร์คก็ยังคงฝืนมันต่อไป คำถามมากมายว่าทำไมแบมแบมยังไม่กลับ จะต้องถูกกลบทับด้วยคำถามทางการแพทย์


จนเสียงท้องร้องดังขึ้นและเงยหน้าขึ้นมามองนาฬิกาอีกทีก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่านั่นล่ะมาร์คถึงได้รู้.. นี่เขาตบตีกับเสียงท้องร้องและความคิดของตัวเองจนนานขนาดนี้เลยงั้นหรอ มิน่า.. แสบท้องชะมัดเลย


แต่.. ถึงจะนานแค่ไหนแบมแบมก็ยังไม่กลับ..


จะผ่านไปอีกชั่วโมงสองชั่วโมง จนตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว.. มาร์คก็ยังไม่เห็นร่างเล็กของเด็กคนนั้นปรากฏในสายตา ความคิดความกังวลมากมายในหัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง


หรือแบมแบมจะเลิกเช่าห้องเขาแล้ว..


หรือแบมแบมจะรำคาญเขาเรื่องเมื่อเช้า..


หรือแบมแบมจะเหม็นขี้หน้าคนติ๋มๆแบบเขาจนไม่อยากกลับ ไม่อยากอยู่ร่วมห้องด้วย หรือจะออกไปค้างคืนแล้วไม่กลับมา หรือจะ..หรือจะ.. จะอะไรอีกล่ะ เขาคิดไม่ออกแล้ว คิดออกแค่คำถามที่อยากถาม


จะกลับมามั้ยครับ.. คุณจะกลับมาหรือเปล่า?


หายไปโดยไม่บอกกล่าวกันแบบนี้มันใช้ได้หรอครับ หายไปทั้งๆที่ยังไม่ได้จ่ายค่าเช่าห้องผมวันนี้มันใช้ได้หรอ


ห้าทุ่มแล้ว.. ห้าทุ่มสิบนาทีก็แล้ว ห้าทุ่มสิบห้านาทีก็แล้ว


เริ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินวนเหมือนติ๋มติดจั่น สองมือยกขึ้นลูบใบหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย.. ทำไมเขาถึงรู้สึกใจหายนิดๆที่เห็นว่าแบมแบมยังไม่กลับมา


อ..อือ.. นิดๆ แค่ใจหายนิดๆ


อีกนิดเดียวก็ว่าจะวิ่งออกไปตามแบมแบมนอกห้อง


แต่เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี ขาดการติดต่อกันอย่างไร้สิ้นเชิง ถ้าแบมแบมจะไปค้างบ้านเพื่อนหรืออ่านหนังสือจนดึกดื่น เขาจะรู้ได้ยังไง ถ้าหากมีคนเข้ามาทำร้าย พวกกลุ่มอริของแบมแบมเข้ามาทำร้ายแบมแบมเขาจะช่วยยังไง


แต่ไม่.. ไม่สิ แบมแบมต้องไปเรียน ต้องไปเรียนสิ ก็เขาเตือนแบมแบมเอาไว้แล้วนี่นา


แบมแบมอาจจะกำลังตั้งใจเรียนอยู่ ถึงมันจะห้าทุ่มแต่ก็อาจจะติวกับเพื่อนอยู่ก็ได้ไงใครจะรู้ อีกอย่าง.. ไหนๆก็ใกล้สอบแล้ว เขาจะถือโอกาสนี้อ่านหนังสือทวนรอไปก่อนเลยแล้วกันจะได้ไม่เสียเวลา


อือ.. ใช่ ใกล้สอบแล้ว


อีกแค่เดือนกว่าๆก็จะสอบแล้วนี่มันใกล้มากเลยนะ ตอนนี้ก็ต้องฟิตตุนเอาไว้ก่อนสิจริงมั้ย!


เรียกกำลังใจให้ตัวเองเรียบร้อยจึงหย่อนตัวลงนั่งโต๊ะ มาร์คหยิบปากกาขึ้นมาเพื่อเตรียมเลคเชอร์อีกครั้ง บอกให้สายตาจ้องแต่ตัวอักษรตรงหน้า สั่งให้สมองจดจ่อกับมันโดยไม่ให้คิดอะไรอื่น


ทั้งๆที่บอกตัวเองให้คิดอย่างนั้น


แต่ทำไมเขากลับ.. รู้สึกร้อนรนแบบนี้นะ


เลขไม่อยู่ในหัว ตัวหนังสือก็ไม่อยู่ในหัว ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ในหัวหายไปหมด เหลือแต่เพียงแค่ภาพของแบมแบมเท่านั้นที่ชัดเจน


และนั่น.. ทำให้มาร์ควางปากกาลง เอนตัวพิงไปกับเก้าอี้อย่างอ่อนแรง รู้สึกในใจมันวูบโหวง รู้สึกเหมือนว่าตนขาดอะไรบางสิ่งบางอย่างที่ล้ำค่า เขาอยากจะ.. อยากจะ..


แบมแบมครับ..


จะผิดมั้ยถ้าผมรู้สึกอะไรบางอย่าง จะผิดมั้ยถ้าผมอยากยืนอยู่ตรงหน้าคุณเสียตอนนี้แล้วบอกกับคุณว่า..





ผ..ผม..ผม..







อ่า..












ผมคิดถึงคุณ..



.



.




.




หมาหมู่


ระยำ


คนอย่างหวังแจ็คสันแม่งเลวที่สุด


ความคิดเพียงไม่กี่อย่างที่เด่นชัดในหัว เมื่อร่างของตนถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้องๆหนึ่งซึ่งปรากฏร่างของใครบางคนยืนอยู่ชิดติดหน้าต่าง สถานที่ที่เมี่อเหยียบย่างเข้ามาตัวเขาก็ถูกจับขึ้นมาบนห้องนี้


“ปล่อยกู!


ฟึ่บ!


แบมแบมสะบัดพวกลูกน้องของหวังแจ็คสันที่พาตนเข้ามาในห้อง มือเล็กยกขึ้นมาปัดเสื้อผ้าตนเองอย่างรังเกียจ


ใช่ ตอนนี้เขาอยู่ที่สนามแข่งรถของไอ้เลวนั่นแล้ว สนามแข่งรถของหวังแจ็คสัน ถึงแม้จะรู้ว่ามันเป็นกับดักแต่เพื่อความปลอดภัยของเพื่อนเขาก็ยินดีจะเดินเข้าหากับดักนั้น ไม่รู้หรอกว่าวันนี้เขาจะรอดกลับไปครบสามสิบสองมั้ย แต่ที่แบมแบมรู้คือร่างของแจ็คสันที่กำลังยืนจิบเบียร์ในมือและมองทอดลงไปยังสนามแข่งรถด้านล่างอย่างสบายใจนั่นต้องชดใช้.. ถ้าวันนี้เขาเอาเลือดออกจากปากของมันไม่ได้ อย่ามาเรียกเขาว่ากันต์พิมุกต์อีกเลย!


ร่างเล็กไม่รีรอที่จะเข้าไปกระชากร่างหนาออกมาเผชิญหน้า กระป๋องเบียร์ในมือของแจ็คสันร่วงหล่นไปกับพื้นเพราะแรงกระชากของเขา แบมแบมไม่สนว่าของเหลวพวกนั้นจะหกราดตัวเขามั้ย มันจะกระเด็นไปโดนพรมราคาแพงที่เขาเหยียบอยู่หรือไม่ เขารู้แค่ใบหน้าหล่อที่กำลังส่งยิ้มยียวนมาให้แม่งโคตรจะกวนตีน คันมือคันเท้าชิบหาย ไวเท่าความคิด แบมแบมเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าหวังแจ็คสันโดยทันที


“ไอ้เหี้ยแจ็คสัน!!


หนึ่งคำทักทายที่มาพร้อมกับหมัดลุ่นๆพุ่งเข้าใส่ใบหน้าเจ้าของสนามแข่งรถ


ทว่า..


หมับ!


“อ๊ะ!


หวังแจ็คสันกลับรับหมัดนั้นได้ด้วยท่าทีสบายๆ


“มาแล้วหรอวะ.. ไอ้ตัวดี”


อีกทั้งยังมอบคำทักทาย..


“กูกำลังรอมึงอยู่เลย”


x..


ที่ทำเอาแบมแบมถึงกับสบถ เมื่อหมัดของเขาถูกมือหนาของแจ็คสันจับเอาไว้ได้


ฟี่บ!


“กูไม่มีเวลาว่างมาเล่นโยนกระดูกให้มึง ทีหลังไม่ต้องมารอกูให้เสียเวลา หาคนอื่นโยนกระดูกให้มึงแทะเล่นไปแล้วกัน เพื่อน-กู-อยู่-ไหน!” ดึงมือตัวเองออกก่อนจะย้ำคำต่อคำด้วยความไม่สบอารมณ์สุดๆ


ถึงแม้จะอยากคิดบัญชีกับหวังแจ็คสันมากแค่ไหน แต่ความห่วงใยที่มีให้เพื่อนก็มากเกินไปจนทำให้แบมแบมเลือกที่จะกำมือแน่นข่มอารมณ์ไว้ และถามถึงเพื่อนรักที่ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างแทน ยอมรับว่าตอนนี้ความห่วงใยต่อคิมยูคยอมมันครอบงำจิตใจของเขาจนร้อนรนไปหมด


ซึ่ง..


“หึ..”


ค่อนข้างจะต่างกับใครอีกคนลิบลับ


“ใจเย็นสิวะแบมแบม.. มึงเพิ่งมาถึงที่ของกู แล้วจะให้เจ้าบ้านอย่างกูไม่ต้อนรับมึงสักนิดได้ยังไง ไม่เอาน่า.. เสียชื่อหวังแจ็คสันหมดน่ะสิ”


เพราะความห่วงใยที่มีให้เพื่อนของแบมแบมที่หวังแจ็คสันมองออก.. และคิดอะไรดีๆออกอย่างเช่นว่าถ้าหากเขาอยากจะลองใช้ความห่วงเพื่อนนั้นปั่นหัวคนน่ารักตรงหน้าเล่น


มัน..จะสนุกขนาดไหนกันล่ะ?


ก็นะ.. เพราะใบหน้าน่ารักๆที่กำลังบึ้งตึง อีกทั้งจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาของความเคียดแค้น สายตาที่มีเพียงแค่หวังแจ็คสันคนนี้ปรากฏอยู่ในสายตา..  


เป็นสิ่งที่หวังแจ็คสันชอบมากที่สุดนี่นา


แต่ถึงแม้แจ็คสันจะอยากต้อนรับแขกผู้มาเยือนมากแค่ไหน


“ไม่จำเป็น กูไม่รับการต้อนรับจากมึง” หากแต่แบมแบมกลับปฏิเสธน้ำใจของเจ้าบ้านทันทีแบบไม่ต้องคิด


“แย่ชะมัดเลยแฮะ” คำปฏิเสธที่ดูเหมือนแจ็คสันจะไม่ยี่หระมันแม้แต่น้อย ถึงแม้น้ำเสียงทุ้มจะคล้ายว่าเสียดาย แต่ใบหน้ากลับประดับเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม มิหนำซ้ำ..


“คนหน้าตาน่ารักเขานิสัยเสียแบบนี้กันหมดหรือไงน่ะ?”


!!!


ยังพูดคำต้องห้ามที่แบมแบมเกลียดแสนเกลียด ยิ่งออกมาจากปากของไอ้เลวอย่างหวังแจ็คสันแบมแบมก็ยิ่งเกลียดมันเป็นร้อยเท่า!!


“หวังแจ็คสัน!! มึง!!” คนน่ารักคนนั้นตั้งท่าจะเหวี่ยงหมัดใส่แจ็คสันอีกรอบ ทว่าหางตาก็พลันเหลือบไปเห็นลูกน้องของแจ็คสันเตรียมจะพุ่งเข้ามาทางเขาเสียก่อน และคงจะเข้ามาถึงตัวเขาแน่ๆภายในไม่กี่วินาทีนี้ ถ้าหากไม่มีนายของพวกมันเองห้ามเอาไว้


“ถ้าอยากกลับไปแบบตัวเปล่า ทิ้งเพื่อนของมึงให้พวกกูยำเล่นที่นี่ก็เชิญ และถ้าคิดว่าเอาชนะพวกกูได้ก็เอาเลย เหวี่ยงหมัดใส่กูซะ”


“....”


แบมแบมกัดฟันกรอด ขบฟันตัวเองจนเกิดเสียง ได้แต่กำข้อมือค้างกลางอากาศและฟังเสียงที่น่ารังเกียจนั่นพูดต่อ


“แต่.. ถ้าอยากได้เพื่อนรักมึงกลับไปก็ทำตัวน่ารักให้สมกับหน้าตามึงหน่อย”


“....”


ทำได้แต่ข่มอารมณ์ไว้ในใจ ทำได้แต่กำมือแน่นเสียจนเส้นเลือดนูนออกมา


ซึ่งบางที..


“ก็อย่างว่าล่ะนะ.. กูคงรู้สึกเสียดายถ้าหน้าของมึงจะมีรอยแผลเป็นจากฝีมือของลูกน้องกูสักแผลสองแผล”


แบมแบมก็ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานเท่าไหร่


“แล้วกูก็รู้สึกเสียดาย อุตส่าห์นึกไปว่าเมื่อคืน..”


“กรอด..”


“มึงจะตายคาตีนลูกน้องกูแล้วซะอีก”


เมื่อได้ยินคำพูดชวนตีนนี้ออกมา และเมื่อมือหนาของหวังแจ็คสันเอื้อมเข้ามาหมายจะสัมผัสใบหน้าเขา แบมแบมปัดมือข้างนั้นออกทันทีด้วยความรังเกียจแบบไม่คิดจะปิด จ้องเจ้าของห้องด้วยความรู้สึกแค้นและเจ็บใจ.. ที่ในตอนนี้ตัวเขาเป็นรองมันทุกอย่าง


“กูไม่ตายเพราะลูกน้องกระจอกๆของมึงแน่ มึงไม่ต้องมาพูดพร่ำทำเพลง เพื่อนของกูอยู่ที่ไหน!” ผลักอกหวังแจ็คสันด้วยแรงโทสะ แรงที่ทำให้ร่างหนาของเจ้าของสนามแข่งรถต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว


“ถ้ากูบอกมึงง่ายๆ..”


“....”


“กูจะล่อมึงมาถึงที่นี่ทำไมล่ะ?” หวังแจ็คสันคลี่ยิ้ม มองสีหน้าของแบมแบมด้วยความพอใจ เลื่อนมือขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าของตนให้เข้าที่ ท่าทางที่ทำให้แบมแบมเริ่มเหนื่อยหน่าย เริ่มจะคิดได้ว่าถ้าเขาร้อนใส่มันไป ก็มีแต่จะเสียเวลาไปเปล่าๆ


“มึงจะเอาเหี้ยอะไรก็ว่ามา นี่มันเรื่องระหว่างกูกับมึง.. เพื่อนของกูไม่เกี่ยว” จึงจำต้องยอมเป็นฝ่ายถอยหลังหนึ่งก้าว ยอมทำใจเย็นเข้าสู้เสือ ถึงแม้ตอนนี้ใจของเขามันจะร้อนไปหมดจนทนไม่ไหว แต่ก็ต้องท่องไว้ว่าความปลอดภัยของเพื่อนขึ้นอยู่กับมัน อย่าไปฟังเสียงหมามันเห่า


“ใจเย็นๆสิครับที่รัก จะรีบร้อนไปไหนล่ะหื้ม? เพิ่งมาถึงถิ่นกูทั้งที นั่งเล่นในห้องนี้เป็นอาหารตาให้พวกกูก่อนก็ได้”


อยากจะเตะหมาซักทีแม่งก็วันนี้


“ไอ้เหี้ย!! อย่ามาพูดจาน่าขนลุกใส่กู กูจะอ้วกกับคำพูดของมึง!


“ไม่เอาน่าคนดี พูดจาอะไรไม่น่ารักเลยนะ”


“....”


แบมแบมเกลียด.. เกลียดน้ำเสียงสบายๆไม่ทุกข์ร้อน เกลียดรอยยิ้มยียวนของหมอนั่น เกลียด.. เกลียดทุกอย่างที่หลอมรวมขึ้นมาเป็นหวังแจ็คสัน


“ระวังไว้เถอะ...”


แต่แบมแบมคงเกลียดตัวเองมากกว่า..


“เพื่อนมึงจะตายโดยไม่รู้ตัว”


ถ้าไม่สามารถช่วยเพื่อนรักเพียงคนเดียวเอาไว้ได้


คำว่าเพื่อนที่หวังแจ็คสันหยิบยกขึ้นมาดูท่าจะได้ผล เพราะมันทำให้แบมสูดหายใจเข้าลึกๆราวกับจะระงับอารมณ์ ก่อนที่จะจ้องมองตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของสนามแข่งรถ


“สรุป..”


“....”


“มึงจะเอายังไง”


น้ำเสียงที่คล้ายว่าตัวของเขาจะยอม..


ก็แน่นอนสิวะ มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าหรือไง


แต่เขาสัญญา..


“หึ ในเมื่อมึงมาถึงสนามแข่งรถทั้งที..”


“....”


ถ้าหากโอกาสมาถึงมือเขาเมื่อไหร่ล่ะก็..


“ทำไมไม่ลองลงแข่ง แล้วเอาเพื่อนมึงเป็นเดิมพันดูล่ะวะ?”


แบมแบมจะทำให้หวังแจ็คสันยิ้มไม่ออกแบบในตอนนี้แน่ๆ



“กูขอเจอเพื่อนกูก่อน”


“หมายความว่า.. “ หวังแจ็คสันคลี่ยิ้ม


“....”


“มึงตกลงสินะ?”


“กูมีทางเลือกอื่นหรือไง”


และยิ่งยิ้มด้วยความพอใจมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นคู่อริของตนไร้ทางสู้


“ดี.. กูจะให้ลูกน้องของกูพาไป” สิ้นเสียงนั้น ร่างหนาส่งสัญญาณให้ลูกน้องของตนเข้ามาจับตัวแบมแบมเดินออกไปท่ามกลางความไม่พอใจลึกๆของร่างเล็กเอง ทว่าก็ต้องยอมที่จะเดินตามแรงพวกลูกน้องเดนตายของแจ็คสันไปอย่างหมดหนทาง แต่ทันทีที่เห็นว่าเส้นทางที่ตนถูกพามาคือทางลงสนามแข่ง แบมแบมเบิกตากว้างก่อนจะหันกลับไปตวาดใส่เจ้าของสนามแข่งที่ยังคงวาดรอยยิ้มประดับไว้บนริมฝีปากทันที


“ไอ้เหี้ยแจ็คสัน! กูบอกว่ากูจะเจอเพื่อนกูก่อนไง!” ตวาดลั่นก่อนจะสะบัดแขนตัวเอง เหล่าลูกน้องของแจ็คสันเห็นก็หมายจะเข้าไปล็อกตัวแบมแบมไว้ต่อ แต่เมื่อนายของมันยกมือขึ้นห้ามเป็นสัญญาณบอกว่าไม่ต้อง.. พวกมันก็เลยก้มหน้าและถอยห่างออกไป ปล่อยให้ผู้เป็นนายเข้าไปยืนประจันหน้ากับแบมแบมแทน


“อย่าเพิ่งใจร้อนสิวะ กูให้มึงเจอแน่ กูก็แค่กลัวมึงเล่นตุกติก.. คิดจะเบี้ยวกูไม่ยอมลงแข่งก่อนก็เท่านั้น”


“คนที่ตุกติกน่าจะเป็นมึงมากกว่า กูไม่ใช่คนที่เล่นอะไรผิดกติกาเก่งแบบมึง”


“ปากเก่งใช้ได้..”


“....”


“แต่บนสนามจะเก่งแบบนี้มั้ยเดี๋ยวได้รู้กัน”


แบมแบมกัดฟัน มองสิ่งที่หวังแจ็คสันยื่นมือออกไปรับจากลูกน้องของมันเอง นั่นคือหมวกกันน็อคสีดำสนิท และพวงกุญแจรถที่คาดว่าน่าจะเป็นรถที่เขาต้องใช้แข่ง คิดไม่ทันขาดคำ เพื่อนที่หวังว่าจะได้เห็นกลับแปรเปลี่ยนเป็นรถมอเตอร์ไซค์สีดำเข้าคู่กับหมวกกันน็อค มือหนาวางหมวกกันน็อคบนตัวรถ ก่อนจะหันมาทางเขาโดยที่มือนั้นถือพวงกุญแจรถเอาไว้


“เอาไป” หวังแจ็คสันโยนพวงกุญแจนั้นมาให้


ฟึ่บ!


ซึ่งแบมแบมก็รับมันได้อย่างดีด้วยมือข้างเดียว โดยที่สายตาไม่ละไปจากรอยยิ้มที่เกลียดแสนเกลียด


“ทีนี้.. มึงก็เหลือเวลาอีกห้านาทีก่อนเริ่มแข่ง สั่งเสียกับเพื่อนมึงซะเผื่อมึงไม่รอด”


“โทษทีที่มึงคงต้องผิดหวัง คนที่จะไม่รอดก็คือลูกน้องของมึงที่แข่งกับกูมากกว่า”


“ใครว่ามึงจะแข่งกับลูกน้องของกู..”


“....” แบมแบมชะงักไปทันทีหลังจากได้ยินคำพูดนั้น เห็นว่าหวังแจ็คสันเดินเข้ามาใกล้ และกำลังจะเดินผ่านเขาไป ทว่าเจ้าของสนามแข่งกลับหยุด ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้ามาพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเผลอกำมือแน่น


“กูต่างหาก.. ที่จะลงแข่งกับมึงเอง”


และเดินผ่านร่างเขาไปด้วยท่าทีที่มั่นใจล้นเหลือ


“เฮ้ย.. พาไอ้ยูคออกมา”


ทิ้งไว้แต่เสียงบอกให้พาเพื่อนรักของเขาออกมา ทิ้งไว้แต่ความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจ


ถ้าหากจะถามว่าการแข่งครั้งนี้เขามีโอกาสแพ้มั้ย.. ตอนแรกเขามั่นใจว่าคนอย่างแจ็คสันจะส่งลูกน้องมือดีของมันเข้ามาแข่งแทนตัวมันเอง ตอนแรกก็คิดว่ามันคงไม่ลงทุนถึงขนาดลงสนามด้วยตัวเองแบบนี้ ตอนแรกก็คิดไว้อยู่หรอกว่าการแข่งครั้งนี้ยังไงเขาก็ชนะ


แต่.. ครั้งนี้มันผิดคาด.. ครั้งนี้มันเลือกที่จะลงแข่งด้วยตัวเอง เขาเห็นมันดีดตัวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คันเก่งสีแดงเลือดหมูของมันด้วยท่าทีสบายๆ ทั้งๆที่การเดิมพันครั้งนี้มันคือความเป็นความตายของเพื่อนเขา


เห็นทีว่าการแข่งคราวนี้เขาจะประมาทไม่ได้.. จะทำเป็นทีเล่นทีจริงไม่ได้เลย ไม่รู้ว่ามันจะใช้เล่ห์กลอะไรกับเขามั้ย ไม่รู้มันจะตุกติกอะไรหรือเปล่า กำกุญแจสีดำสนิทในมือตัวเองด้วยความคับแค้นใจ พยายามใช้ความรู้สึกนี้เป็นตัวผลักดันให้ชนะหวังแจ็คสันให้ได้ซะ


“แบมแบม!” เจ้าของชื่อสะดุ้งจากความคิด รีบหันไปหาต้นเสียงก็ต้องพบกับร่างสูงของเพื่อนสนิทที่มาพร้อมกับสภาพสะบักสะบอม แขนข้างหนึ่งถูกเข้าเฝือกเอาไว้ และกำลังเดินตรงมาทางเขา


“ไอ้เชี่ยยูค!” รีบเดินเข้าไปสำรวจร่างกายของเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่มีปิดบัง ใครจะว่ายังไงก็ช่าง ในเมื่อคิมยูคยอมคือเพื่อนรักเพียงคนเดียวของเขาที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกขนาดนี้


“มึงเป็นยังไงบ้าง ไอ้เวรพวกนั้นมันทำอะไรมึงบ้างวะ กูขอโทษที่ไม่ได้อยู่ข้างๆมึง กู..”


“มึงไม่ต้องขอโทษกูหรอกแบมแบม กูสิที่ต้องขอโทษ กูทำให้มึงต้องมาลงแข่งรถบ้าๆกับไอ้เลวแจ็คสัน กูทำให้มึงต้องเสี่ยงมาที่นี่คนเดียว”


มองเพื่อนตัวเล็กกว่าด้วยความเป็นห่วง ตัวเขาแม่งแทบสบถทันทีที่เห็นว่าแบมแบมมาที่นี่คนเดียวจริงๆ ไม่รู้ว่ามันบ้าหรือบ้ากันแน่ที่ทำแบบนี้ แถมนี่จะเข้าไปแข่งรถกับหวังแจ็คสันนั่นอีก ทั้งๆที่มันรู้ว่าถ้าเรื่องแข่งรถน่ะเป็นเขาที่เก่งสุด 


โอเค ก็ไม่อยากจะดิสเครดิตเพื่อนมาก ยอมรับว่าฝีมือการขับรถของแบมแบมก็ไม่ได้เป็นรองใคร แต่ในสภาวะอารมณ์แบบนี้ ในถิ่นของหวังแจ็คสันแบบนี้ และในขณะที่สภาพร่างกายของพวกเรายังไม่พร้อมแบบนี้..


แน่นอนว่าเขาเห็นลางๆว่ามีรอยเลือดสีจางจากช่วงเอวของแบมแบมเล็ดลอดเสื้อเชิ้ตของมัน เสื้อเชิ้ตที่ไม่น่าจะใช่รสนิยมของเพื่อนรักเขาสักนิด แต่นั่นเอาไว้ก่อน แผลปริออกมาขนาดนั้นแบมแบมจะขับไหวได้ยังไง แล้วจะไม่ให้เขาเป็นห่วงจนอยากจะลงแข่งแทนมันได้ยังไง


“ไอ้แบม.. มึงไหวหรอวะ มึงเจ็บแผลอยู่นะ ให้กูขับ..”


“ไม่ต้อง กูจะขับเอง”


“แต่แผลมึง..”


“แผลที่เอวของกูถ้าเทียบกับมึงมันเล็กน้อย ถึงปกติมึงจะขับรถเร็วกว่ากู ชำนาญกว่ากู แต่สภาพของมึงเป็นแบบนี้.. ยังไงกูก็ขับเร็วกว่ามึงแน่ๆ” แบมแบมคลี่ยิ้ม.. ใช้มือแตะเข้าที่เฝือกของเพื่อนเบาๆ


“บ้าชิบ..” เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เจ้าของเฝือกสบถอย่างหัวเสีย ยกมือข้างหนึ่งซึ่งไม่ได้ใส่เฝือกเสยผมลวกๆ


“มึงไม่ไว้ใจกูหรือไง”


ก่อนจะได้ยินคำถามที่ทำให้เขาต้องมองหน้าเพื่อนรักเต็มๆตา


“ไว้ใจ.. แต่กูไม่ไว้ใจพวกมัน มึงอย่าประมาท ไอ้แจ็คสันอาจจะเล่นตุกติกกับเราได้ทุกเมื่อ ระวังตัวนะ อย่าตายนะไอ้ห่า” ความกังวลจนแทบบ้าเลือกให้ยูคยอมพูดแบบนั้นไป เมื่อเห็นว่าลูกน้องของแจ็คสันเดินเข้ามาใกล้เพื่อเรียกแบมแบมให้ลงสนาม


แปลกมั้ย..


“หึ..”


ที่คำพูดของยูคยอมกลับทำให้แบมแบมหัวเราะในลำคอ


“กูไม่ตายหรอก กูยังไม่ได้จ่ายหนี้เลย”


ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินเข้าไปยังรถสีดำสนิทที่ซึ่งจอดเตรียมไว้ ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คนตรงหน้าเป็นลำดับถัดไป ท่ามกลางความไม่เข้าใจของยูคยอม


“หนี้? หนี้อะไรของมึงวะ”


“หนี้ค่าเช่าห้องว่ะ”


“....” ร่างสูงขมวดคิ้ว มองแบมแบมยกหมวกกันน็อคขึ้นมาใส่ มองมือเล็กหยิบกุญแจในมือขึ้นมาสตาร์ทเครื่องยนต์ และมองรอยยิ้มผ่านจากดวงตา.. ที่ถึงแม้ว่าหมวกกันน็อคจะบดบังเอาไว้ ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าหนี้ที่มันพูดหมายถึงอะไร 


แต่คิมยูคยอมก็มั่นใจ


“กูมีหนี้ค่าเช่าห้องให้รีบกลับไปจ่าย กูไม่ตายง่ายๆหรอกน่า”


ว่าเพื่อนรักของเขาต้องกลับมาอย่างปลอดภัยได้แน่ๆ



--------------------------


Talk 19/02/17

พวี้ดดดด นุ้งเจ่อเท่มากค่า คราวหน้าจะเป็นฉากแข่งรถแล้ว โง้ย ตื่นเต้น กลัวออกมาไม่ดี ฮือออ ฝากส่งแรงถีบมาให้ไรท์หน่อยน้า

ตอนหน้าเจ่อจะกลับไปหาติ๋มมั้ย แล้วพอเจอกันติ๋มจะทำยังไง ความคิดถึงนางจะแรงจนทำให้นุ้งเจ่อเจ่อสมชื่อมั้ยเดี๋ยวต้องมาติ๋มตามกันต่อไปนะคะ กิกิ ยังไงก็ฝากด้วยน้า ขอบคุณทุกคนที่กดเข้ามาอ่านค่า

มาเล่นแท็กเตอะ #ไอ้ติ๋มมบ


Talk 11/02/17

สงสัยว่าฉากแข่งรถจะย้ายเป็นอยู่หน้าค่ะ ฉากในสปอยยังไม่มีเลยอ่ะ ความเพลินนี้ 555555 หายไปนานมากกับเรื่องนี้ ก่อนจะอ่านทีต้องมาอ่านทวนใหม่เอง 1 รอบเหมือนลืมไปแล้วว่าเคยแต่งติ็มด้วย TTT กราบขอบคุณคอมเม้นเก่าๆที่ช่วยชีวิต แล้วก็กำลังใจดีๆที่ส่งมาให้ไรท์ตอนที่แย่สุดๆด้วยน้า 

ฝากติ๋มตามด้วยนะคะ รีดมาเยอะไรท์มาไว ขอบคุณทุกคนที่ยังตามนางอยู่นะคะ

ฝากแท็กด้วยน้าา  #ไอ้ติ๋มมบ


Talk 31/01/17

นี่มันมโนของติ๋มล้วนๆ อห ไม่นึกว่าจะยาวเบอร์นี้ 5555555555555555 ครึ่งหลังเราจะไปลุยกับน้องเจ่อแล้วนะคะ เป็นกำลังใจให้น้องเจ่อให้แข่งรถชนะด้วย เป็นกำลังใจให้พี่ติ๋มเลิกมโนซะที และที่สำคัญ อย่าลืมส่งแรงถีบมาให้ไรท์ด้วยน้าา ฮืออ แรงถีบเยอะอาจจะฮึดมาทุกวันแบบแต่ก่อนได้นะคะ กิกิ

ขอบคุณทุกคนที่ติ๋มตามมากค่ะ ขอบคุณรีดน่ารักๆที่ส่งแรบถีบมาให้ไรท์ด้วย ฝากติ๋มตามการอัพครั้งต่อไปด้วยนะคะ!

มาเล่นแท็กเตอะ #ไอ้ติ๋มมบ


Talk 31/01/17

นี่มันฟิคใสๆหรือฟิค fast furious คะคุณ 5555555555555555 จะเห็นได้จากรูปสปอยของติ๋ม ที่ค่อนข้างจะมีความสุขสมอารมณ์หมาย ไอ้เจ่อจะแข่งรถแล้วเป็นยังไง จะกลับมาหาติ๋มอย่างปลอดภัยมั้ย หรือติ๋มจะบุกไปช่วยเจ่อ จะเป็นยังไง ตึมตาดาดึมม ฝากติ๋มตามด้วยน้า

รีดมาเยอะไรท์มาไว แรงถีบของรีดมีผลเสมอ ขอบคุณที่ติ๋มตามนะคะ!

มาเล่นแท็กเตอะ #ไอ้ติ๋มมบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

13,538 ความคิดเห็น

  1. #13534 monthiaomsin17 (@monthiaomsin17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 09:59

    ฟินมากๆเลยคะ

    #13534
    0
  2. #13478 appleloliza (@appleloliza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 09:03
    แหม่ะะะพี่กันต์คนแมน5555
    #13478
    0
  3. #13465 60011010612 (@60011010612) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 00:26

    เขินนนโว๊ยยยยย

    #13465
    0
  4. #13445 ohyoyae26 (@ohyoyae26) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 16:18
    น้องรีบกลับไปจ่ายหนี้เลย
    #13445
    0
  5. #13436 PK_WS (@PK_WS) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    โง่ยยย อยากร้องงง
    #13436
    0
  6. #13317 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 13:56
    เดี๋ยวก็ได้ค่าเช่าแล้วติ๋ม55555
    #13317
    0
  7. #13251 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 17:21
    ไม่ต้องห่วงนะติ๋มเดี๋ยวแบมก็กลับไปจ่ายค่าเช่า
    #13251
    0
  8. #13139 ploy-ploy166 (@ploy-ploy166) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 06:42
    พี่ติ๋มรออยู่นะแบม
    #13139
    0
  9. #13114 เมเมไม่โมเม (@lolroronoalol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 10:51
    แบม หนู ลูก แบบ.....
    ไม่เอาสิ เล่นตัวหน่อย 

    เอาเถอะ..
    อีกคนก็คิดถึง อึกคนก็อยากจ่ายค่าเช่า
    ชาวเรืออุ่นใจ ยังไงก็ไม่ล่มละ \(^▽^@)ノ
    #13114
    0
  10. #13064 AonCBexol (@AonCBexol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 12:03
    อ่ะจ้าาาาา จะรักษาชีวิตไว้เพื่อไปจ่ายค่าเช่าห้องจ้าาาาาา เอาที่แบมสบายใจจจจจจ
    #13064
    0
  11. #12965 FrontHyuk (@chocolatepie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 22:24
    โอยยยย ต้องเก็บชีวิต ไปจ่ายหนี้ค่าเช่าห้องด้วยนะ
    #12965
    0
  12. #12933 mai-mai (@mai-mai-snow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 13:17
    อยากกระซิบบอกน้องว่าอิพี่ติ๋มเก็บค่าเช่าล่วงหน้าไปเยอะแล้วแต่ก็อยากให้น้องกลับกลับไปจ่ายไวๆ สู้ๆนะน้องแบม พี่ติ๋มเขานั่งไม่ติดแล้วว
    ปล. อิพี่ติ๋มก็รู้ตัวนะว่าตัวเองมโน
    ปล.2 เกลียดข้าวห่อไข่สั่น555555
    #12933
    0
  13. #12319 SK0207_ (@suputthara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 11:57
    มีความอยากกลับไปจ่ายค่าห้อง แบมต้องรีบกลับไปจ่ายนะเว่ย เจ้าหนี้อยู่ไม่สุขแล้ว
    #12319
    0
  14. #12136 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 15:30
    น้องอย่าเป็นอะไรนะ ต้องรีบกลับไปจ่ายค่าเช่าให้ได้ด้วย ติ๋มรออยู่ แจ็คบ้าจริง ชอบน้องหรอ ถึงทำแบบนี้
    #12136
    0
  15. #12123 BetaBee78s (@skyauyporn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:00
    กรี๊ดดดดดดด พี่กันต์มากค่ะ><
    #12123
    0
  16. #11499 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 10:27
    โง้ยยน พี่มัคมีร่างสองมั้ยคะน้องกำลังตกอยู่ในอันตราย~~
    #11499
    0
  17. #11344 Mee_chutikarn (@Mee_chutikarn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 08:49
    แจ็คนะแจ็คทำไมเป็นคนแบบนี้
    แบมรีบไปจ่ายค่าห้องนะติ๋มเค้ารออยู่
    #11344
    0
  18. #10586 KkB1a (@KKNS72) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 19:36
    ทำไมแจ็คร้ายอะ แต่เนื่องสิ่งอื่นใดน้องอยากจ่ายค่าเช่าห้องพี่ติ๋ม-///-
    #10586
    0
  19. #10438 marksman (@ammieeee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 17:33
    ฟิคนี้มันต้องมีอะไรผิดพลาด5555 เมะไปเรียนเคะไปแข่งรถต่อยตีคนอื่น บันเทิงงง
    #10438
    0
  20. #8909 nupororo (@nupororo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 07:29
    อู้ยยยย น้องแบมนึกถึงพี่มาร์คเรื่องค่าเช้าด้วยยย อร๊าย ^////^ || ส่วนจั๋นนี่ ชอบน้องแบมช่ายม่ะบอกมานะจั๋น
    #8909
    0
  21. #8443 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 19:31
    แจ็คควรโดนแจกำหราบ เดี๋ยว!มีแจด้วยป่ะ ขี้มโนจังเรา555
    #8443
    0
  22. #7603 giri choco (@giri_choco) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:38
    ตาจั๋นน่าจับมาตีก้นนักแกล้งน้องแบบนี้ได้ไง
    #7603
    0
  23. #7246 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 16:02
    กี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด มีความพี่กันต์มาก
    #7246
    0
  24. #6721 Neung Q (@369963nq) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 08:20
    เจ่อมีความรักเพื่อนมากกก ไหนจะคิดถึงค่าเช่าให้ติ๋มอีก โง้ยยย
    #6721
    0
  25. #6475 ภรรยาคิมมินแจ (@mintbeauty) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 19:43
    แบมแบมเมะแตก555
    #6475
    0