ขอผมเป็นตัวร้ายธรรมดาก็พอครับ [Yaoi]

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 : เปลี่ยนแปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 562 ครั้ง
    24 พ.ย. 60



 

ความเจ็บร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย

เจ็บจนไม่อาจแยกแยะได้ว่าตรงส่วนไหนบ้างที่มีบาดแผล รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงดังมาจากที่ไกลแสนไกล ขาดๆ  หายๆ และจับใจความไม่ได้

 

...นี่...เขา...อาจ...ต้อง....

...ไม่...เสีย...เขา...ไม่...ไหว...

...เรา...ไม่...ทาง...เลือก...

 

คล้ายจมอยู่ในห้วงความฝันที่ยาวนาน ผมรู้สึกตัวก็ตอนที่แสงตะวันลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางเข้ามากระทบเปลือกตา ผมค่อยๆ ปรือตาขึ้นมา จากนั้นก็กระพริบปริบๆ หลายทีเพื่อปรับการมองเห็นให้ชัดเจนขึ้น

เช้าแล้วสินะผมพึมพำกับตัวเอง ผมหลับยาวขนาดนี้เลยหรือไงเนี่ย

ผมลองลุกขึ้นมาช้าๆ แต่ก็ต้องร้องโอดโอยจนลงไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม พอพยายามก้มลงไปมองหน้าอกของตัวเองก็เห็นแต่ผ้าพันแผลสีขาวหนาเตอะ ดูท่าว่าผมคงรอดตายกลับมาได้อย่างหวุดหวิด

 เสียงกุกกักดังมาจากด้านนอก พร้อมกับที่มีคนเปิดประตูเข้ามา ฟิลลิปส์พ่อบ้านที่แสนเคร่งขรึมถึงกับทำหน้าดีใจเมื่อเห็นผมฟื้นแล้ว คุณชายรู้สึกตัวแล้ว!” จากนั้นก็กลับออกไปทันทีโดยที่ผมยังไม่ทันได้พูดอะไร

ไม่นานคนกลุ่มหนึ่งก็ตามเข้ามา ดูเหมือนจะเป็นหมอที่มาตรวจอาการ และมีท่านพ่อกับท่านแม่อยู่ด้วย ผมได้แต่นอนนิ่งๆ แล้วก็ตอบคำถามบางข้อที่ถูกซักถามเท่านั้น

การฟื้นตัวอยู่ในระดับที่น่าพอใจครับ หลังจากนี้คงต้องนอนพักอยู่เฉยๆ สักระยะ...เสียงที่หมอกล่าวกับท่านพ่ออยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ ท่านแม่ทรุดลงนั่งและกุมมือผมไว้ แววตาแฝงแววอิดโรยและยินดี

ท่านแม่ครับ ผมไม่เป็นไรผมยิ้มให้ และบอกเสียงเบา

ท่านแม่พูดซ้ำๆ ว่าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พูดคุยกันพักหนึ่งท่านแม่ก็ออกไป จากนั้นท่านพ่อก็เข้ามาแทน

ท่านพ่อไม่เหมือนกับท่านแม่ เขาเพียงแค่นั่งมองผม ใบหน้าเรียบเฉยปราศจากอารมณ์ หลังจากมองกันเงียบๆ กว่าสิบนาที ท่านพ่อก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน

รู้ใช่ไหมว่าคราวนี้อาจตายได้ท่านพ่อเอ่ยเสียงเรียบ

ครับผมตอบรับอย่างเจียมตัว รอยยิ้มเจื่อนลงไปเล็กน้อย จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ ท่านพ่อ ใครเป็นคนมาช่วยผม

ท่านพ่อทำหน้าประหลาดใจ แม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจเล็ดรอดสายตาผมไปได้ เว้นไปชั่วครู่ท่านพ่อก็ค่อยๆ เปิดปาก ฟิลลิปส์

เป็นเขานี่เอง ผมพยักหน้า รู้สึกอยู่บ้างว่าพ่อบ้านประจำตัวของผมออกจะไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้

เข้าไปทำอะไรในป่า

ผม... ผมลังเลสักพัก สุดท้ายก็เลือกที่จะโกหก ผมอยากลองสำรวจป่าดูครับ

ท่านพ่อจ้องหน้าผมนิ่งๆ ส่วนผมก็ยิ้มแย้มใสซื่อบริสุทธิ์ ผ่านไปสักพักท่านพ่อก็ถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นโดยไม่ได้เอ่ยอะไร

ผมลอบพ่นลมหายใจเหยียดยาว บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออกพลันสลายไป ปกติผมกับท่านพ่อก็ไม่ค่อยเจอหน้ากันอยู่แล้ว เรื่องพูดคุยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดังนั้นผมจึงไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเขาเท่าไหร่

ผมสำรวจบาดแผลของตัวเอง นอกจากบริเวณอกแล้ว ร่องรอยถลอกตามแขนขาก็หายไปราวกับไม่เคยมีมาก่อน การแพทย์สมัยนี้มันสุดยอดขนาดนี้เลยหรือ ผมรู้สึกประหลาดใจ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นมารยาทพร้อมกับฟิลลิปส์ที่ถือถาดอาหารเดินมาทางผม กลิ่นหอมโชยไปทั่วห้อง ผมกลืนน้ำลาย กระเพาะส่งเสียงโครกคราก เพิ่งรู้ว่าตัวเองหิวขนาดไหนก็ตอนได้กลิ่นอาหารนี่แหละ

ฟิลลิปส์เห็นผมเอาแต่ใช้ช้อนตักซุปไม่หยุดก็ทำท่าปลื้มใจจนล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง พอเห็นผมหรี่ตามองก็กระแอมไอ เก็บผ้าเช็ดหน้าแล้วทำท่าทางสง่างามตามเดิม

คุณชายค่อยๆ กินเถอะครับ ไม่มีอะไรตกถึงท้องมานาน เดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้

ผมหลับไปนานเท่าไหร่

สามวันครับคุณชาย

สามวันเลยหรือ...ผมย่นหัวคิ้วเล็กน้อยก่อนรีบคลายออก มิน่าผมถึงรู้สึกเหมือนหลับไปนานเหลือเกิน

ผมได้แต่นั่งๆ นอนๆ อยู่กับที่ เพราะอาการบาดเจ็บทำให้โดนสั่งห้ามเคลื่อนไหวมาก พอเบื่อๆ ผมก็เลยบอกให้พ่อบ้านนำหนังสือมาให้อ่าน ถึงจะขนมาแต่หนังสือนิทานซึ่งฟิลลิปส์คิดว่าผมคงนำมาดูภาพแก้เบื่อเฉยๆ ก็ยังดีกว่าปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ จนตอนนี้ห้องนอนของผมแทบจะกลายเป็นห้องสมุดขนาดย่อมๆ

ตลอดสองสัปดาห์ที่พักฟื้น ท่านพ่อมาเยี่ยมสองครั้ง ส่วนท่านแม่มาเยี่ยมประมาณสี่ห้าครั้ง บ้างก็พาน้องชายมาด้วย หลังจากคลอดเอเดรียนท่านแม่ดูร่างกายอ่อนแอลงทุกที จนผมอดห่วงไม่ได้

 

หลังจากหายดี ท่านพ่อก็ให้อาจารย์มาสอนผมที่คฤหาสน์ คงกันผมว่างจนวิ่งโร่ไปหาอันตรายอีกกระมัง

โดยส่วนใหญ่แล้วครอบครัวชนชั้นสูงจะให้อาจารย์มาสอนเป็นการส่วนตัวหลังจากผ่านการวัดระดับพลังตอนห้าขวบไปแล้ว เพื่อที่จะได้เชิญจอมเวทย์ที่เชี่ยวชาญธาตุนั้นๆ มาได้อย่างถูกต้อง

ช่วงเช้าเป็นอาจารย์ที่สอนวิชาทั่วไป เริ่มแรกอาจารย์สอนให้ผมอ่านหนังสืออกเสียก่อน แล้วก็ต้องตกใจที่ผมเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว เพียงแค่รอบเดียวก็สามารถอ่านออกจนหมด

ก็ผมมีความทรงจำของชาติที่แล้วนี่นา ยังไม่นับรวมว่าผมแอบไปครูพักลักจำจนอ่านหนังสือในห้องสมุดหมดไปหลายสิบเล่มแล้ว การแกล้งทำเป็นเพิ่งอ่านออกเขียนได้จึงไม่ใช่เรื่องยาก ถึงจะดูเร็วเกินเด็กสองขวบไปนิดก็เถอะ

วันถัดมาเป็นอาจารย์สอนเวทมนตร์ ผมนั่งฟังอย่างกระตือรือร้น ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจอาจารย์คนเมื่อวานหรอกนะ แต่เวทมนตร์สำหรับผมมันน่าสนใจจริงๆ

...เวทมนตร์มีอยู่ทั้งหมดหกธาตุหลัก คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ แสงสว่าง และความมืด โดยทั่วไปแล้วในร่างกายมนุษย์จะมีหลายธาตุปะปนกัน ส่วนใหญ่แล้วมีตั้งแต่สามธาตุขึ้นไป...มีอะไรสงสัยหรือครับ

อาจารย์หยุดสอนแล้วทำท่าทางให้ผมพูด ผมลดมือลง เอ่ยถามอย่างข้องใจ ถ้าร่างกายเรามีหลายธาตุ แล้วเวทมนตร์ที่ใช้จะมีหลายธาตุตามไปด้วยหรือเปล่าครับ

เป็นคำถามที่ดี คุณอควอทิสอาจารย์หนุ่มยิ้ม จากที่ผมได้กล่าวไปในตอนต้นว่าร่างกายของมนุษย์มีหลายธาตุปะปนกัน เวทมนตร์ที่ใช้จะขึ้นอยู่กับธาตุเด่นของบุคคลนั้นๆ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเกิดคนคนหนึ่งมีธาตุดิน น้ำ ลม โดยที่ธาตุลมเป็นธาตุเด่น เขาก็จะสามารถใช้เวทย์ลมได้เป็นส่วนใหญ่แม้ว่าจะมีธาตุอื่นอยู่ด้วยก็ตาม อย่าเข้าใจผิดนะครับ ไม่ใช่ว่าใช้อีกสองธาตุที่เหลือไม่ได้เลย เพียงแต่พลังธาตุลมของเขาสูงที่สุด ดังนั้นจึงใช้เวทย์ลมได้ดีที่สุดครับ

พอผมพยักหน้าเข้าใจ อาจารย์ก็อธิบายต่อ ส่วนธาตุที่เหลือซึ่งไม่ใช่ธาตุหลัก เมื่อเราฝึกพลังเวทย์จนเชี่ยวชาญระดับหนึ่ง ก็จะสามารถนำมาผสมกับธาตุหลักได้ การผสมเวทย์ไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว ขึ้นอยู่กับจินตนาการของแต่ละบุคคล และสัดส่วนของพลังเวทย์แต่ละธาตุที่เราผสมเข้าไป เช่น ผสมพลังเวทย์ดินกับลมในอัตราที่เหมาะสม จะได้พายุทรายเป็นต้นครับ

ผมก้มหน้าก้มตาจดตามอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เอ่อ...อาจารย์ครับ เป็นไปได้ไหมครับว่าคนเราจะมีธาตุเพียงแค่ธาตุเดียว?

เป็นไปได้ครับ แต่เป็นกรณีหายากมาก ราวหนึ่งในแสน หากเป็นธาตุที่มีคุณสมบัติพิเศษอย่างแสงสว่างกับความมืดแทบเรียกว่าไม่มีเลยก็ว่าได้ เพราะในคนทั่วไปก็ไม่ค่อยมีธาตุแสงสว่างกับความมืดอยู่ในตัวอยู่แล้ว

ผมพยักหน้า มิน่า...ตัวเอกที่มีธาตุแสงบริสุทธิ์ถึงถูกมองเป็นสมบัติล้ำค่า เพราะหาได้ยากขนาดนี้นี่เอง

คาบเรียนของวันนี้จบลง ก่อนจากอาจารย์ยังยิ้มอ่อนโยนบอกกับผมว่าเป็นเด็กใฝ่รู้ใฝ่เรียนดีมาก ผมได้แต่หัวเราะแหะๆ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

 


ราวสามเดือนถัดมาท่านแม่ก็อาการทรุดหนัก

ผมที่กังวลกับสภาพร่างกายท่านแม่มาตลอดรับรู้ดี ยิ่งช่วงหลังสุขภาพของท่านยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เพียงแต่...ผมไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วถึงเพียงนี้

ไอเซลท่านแม่กระซิบ ลูกเป็นคนพิเศษ

ครับ ท่านแม่ผมตอบรับเสียงเบา ไม่เอ่ยขัดใดๆ

อนาคตไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...จงเชื่อตัวเองแววตาของท่านแม่เต็มไปด้วยความจริงจัง เชื่อในความคิดของตัวเอง

ครับ

ท่านแม่ดูจะวางใจลง เผยรอยยิ้มงดงามแต่บอบบางคล้ายแค่จับต้องก็สลายไปขึ้นมา รู้ไหม ดวงตาของลูกสวยมากเลยนะ ดูอ่อนโยนนุ่มนวล...เหมือนแค่มองก็รู้สึกว่าสงบลงได้เธอเอื้อมมือมาแตะตรงหางตาของผม ซึ่งผมก็อยู่นิ่งๆ ยินยอมให้สัมผัสได้ตามใจชอบ

ดวงตาของท่านแม่เป็นสีน้ำเงินงดงามเหมือนอัญมณี ท่านพ่อมีดวงตาสีม่วงเย็นชา เอเดรียนรับเอาดวงตาสีม่วงเข้มมาจากท่านพ่อ ส่วนผมออกจะมีดวงตาที่แปลกๆ อยู่สักหน่อย มันเป็นสีน้ำเงินและมีประกายสีม่วงจางที่หากไม่สังเกตดีๆ หรือสะท้อนแสงอาทิตย์ก็ไม่อาจมองเห็น ผมว่ามันแปลก แต่ถ้าท่านแม่ชอบก็ช่างเถอะ

เราพูดคุยและสนทนากันอีกหลายเรื่อง ท่านแม่เล่าเรื่องก่อนจะแต่งงานกับท่านพ่อให้ฟัง ผมถึงรู้ว่าแต่ก่อนท่านแม่ก็ซุกซนไม่เบา แต่เหมือนจะมีเหตุอะไรสักอย่างที่ทำให้ได้มาลงเอยกับท่านพ่อ

ผมตั้งใจฟังอย่างสนุกสนาน ระหว่างนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่ได้คลายลงแม้แต่นิดเดียว จวบจนท่านแม่หลับไป ผมจึงค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมท่านแม่ เอ่ยเสียงเบาหวิว

ราตรีสวัสดิ์ครับท่านแม่

 


หลังจากนั้นเจ็ดวัน...ท่านแม่ก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก

 

 

 

 


-----------------------------------------------

อันนี้ตุนไว้ช่วงรีไรท์ค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 562 ครั้ง

232 ความคิดเห็น

  1. #217 B.TEm (@AmshipperShip) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 11:42
    ท่านแม่.. ;---; แงแอ น้องจะต้องเสียใจนิดหน่อยแน่เลย แต่น้องก็ดูสงบจริง ๆ .. สงบแบบงอง ๆ มาก สงบมาก ดูไม่ดื้อไม่ซน แต่ก็น่าจะดื้อเงียบ.. ชอบจังเลยค่ะ !
    #217
    0
  2. #211 มิโกะ ซากุระ (@246753kenda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:48
    ท่านแม่.....
    #211
    0
  3. #135 guitar358 (@guitar358) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:36
    ฮื่อออ~T^Tน้องงง!!!!
    #135
    0
  4. #119 Kaede_Kaede (@Kaede_Kaede) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 20:43
    ท่านแม่!!!! ;_;
    #119
    0
  5. #70 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 01:38
    ง่ะ....ท่านแม่!!!
    #70
    0
  6. #28 bellzatail (@bellzatail) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:51
    ท่านแม่;( รอออค่ะ ท่านแม่!!! เศร้าๆ
    #28
    0
  7. #18 TEN10 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 13:08
    รอค่ะ แต่งได้สนุก น่าติดตามค่ะ
    #18
    0
  8. #17 Bee Nattashavalai (@nattashavalai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 08:40
    สงสารจัง T^T
    #17
    0
  9. #16 azusasama9 (@azusasama9) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 00:10
    รออออออออออออ
    #16
    0
  10. #15 0900071036 (@0900071036) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 17:23
    น่าสงสารนายเอกเราอ่ะ แต่ก็รอค่ะ
    #15
    0
  11. #14 suprem-leader (@suprem-leader) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 22:21
    เศร้าาาาาาา
    #14
    0
  12. #13 แกงส้ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 16:54
    แม่จากไปแล้ว
    #13
    0
  13. วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 03:48
    ม่ายยยยย ท่านแมมมมม่
    #9
    0
  14. #8 *RollReZa* (@donut_2203) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 00:09
    เวทมนตร์มีอยู่ทั้งหมดเจ็ดธาตุหลัก คือ 1ดิน 2น้ำ 3ลม 4ไฟ 5แสงสว่าง 6ความมืด 7...? 
    มึนงง 
    #8
    1
    • #8-1 Zsar (@mirazelh) (จากตอนที่ 3)
      24 พฤศจิกายน 2560 / 00:14
      ขอบคุณที่ท้วงค่ะ ผิดจริงๆ ด้วย เขิน ฮาาา
      #8-1
  15. #7 Bool14 (@99664811) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 21:16
    สงสารท่านแม่ ไอเซลแลดูมีลับลมคมใน
    #7
    0