[AU Fanfic Ben10] Anlontipe (Yaoi)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 17 : พันธมิตรแห่งเทนนิเซีย(4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 258 ครั้ง
    11 พ.ย. 61



 

จากที่เคยเห็นในนิมิต ไมเคิล มอร์นิ่งสตาร์หรือดาร์กสตาร์ เป็นหนุ่มหล่อกระชากใจสาว แค่ในตอนแรกและเขาหล่อแค่ภายนอก ข้างในมันอัปลักษณ์อย่างที่ไม่มีสิ่งใดมาเทียบเคียง ไมเคิลชอบพลัง เขาชอบดูดพลังชีวิตหรือพลังแมนน่าจากสิ่งมีชีวิต มันทำให้เขายังคงรูปลักษณ์อันหล่อเหลาเอาไว้ได้ แต่ถ้าเขาไม่ดูดพลังชีวิตล่ะก็...เขาจะอัปลักษณ์...

เบนพอจะเดาได้ว่าญาติของเขาอาจหลงรักไมเคิล ขนาดในโลกคู่ขนานทั้งสองคนยังเคยเดทกันเลย แต่ที่สาปชาร์มแคสเตอร์นี่...อย่าบอกนะว่าเพราะไมเคิล?... เบนสงสัย

“เป็นโทเทมก็ถือว่าฉันปราณีแล้วนะ” เกวนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ เบนดูออกว่าในแววตาของหญิงสาวมันเต็มไปด้วยความหึงหวง ท่าทางจะเดาถูก เบนคิด

“เธอมันไม่น่ารักเลย” ชาร์มแคสเตอร์กัดฟันพูด ไม่ว่าที่มาที่ไปจะเป็นยังไง ศึกรักสามเศร้าหรืออะไรก็ช่าง แต่ในตอนนี้ ชาร์มแคสเตอร์กำลังแย่ ผิวหนังของแม่มดสาวเริ่มซีด และต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง

เบนไม่อยากเปิดเผยความลับเรื่องแมนน่าเอกลักษณ์ เขาจึงใช้พลังแมนน่าสีชมพูแทน ดวงตาของเขาเรืองแสงสีชมพู เบนยิงลำแสงแมนน่าใส่ไมเคิล ทำให้อีกฝ่ายหันมาสนใจเขา

“ฉันไม่สนว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่พวกนายห้ามทำร้ายพันธมิตรของฉัน” เบนประกาศ ฝ่ามือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยประกายแสงแมนน่า

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ” เกวนยิงลำแสงแมนน่าใส่เบน เขาสร้างโล่แมนน่าขึ้นมาดูดซับพลังแล้วสะท้อนมันกลับไป หญิงสาวเบิกตากว้าง ยังไม่ทันได้สร้างโล่ขึ้นมาป้องกันก็โดนพลังของตัวเธอเองเข้าไปเต็มๆ เกวนล้ม

“ปัญหารักสามเศร้าสินะ” ลูน่ากระพริบตา มันดูออกง่ายจะตายเมื่อเรื่องราวตรงหน้าประกอบไปด้วย 2 สาวงามกับ 1 หนุ่มหล่อ

“โคตรน้ำเน่า” คอนสแตนตินทำเสียงขึ้นจมูก

“สุดๆ” เควินเห็นด้วย

ไมเคิลเข้าไปพยุงเกวน เขาหันมามองเบนอย่างสนใจ ไมเคิลรู้สึกได้ถึงพลังแมนน่าจำนวนมหาศาลจากตัวเบนกับลูน่า พวกเธอน่าสนใจ ไมเคิลคิด เควินกับวิวแก็กซ์คิ้วกระตุกเมื่อสังเกตเห็นแววตาหิวกระหายของไมเคิลที่มองมายังเบน

ลูน่ากับเบนเข้าไปพยุงชาร์มแคสเตอร์ ลูน่าแบ่งพลังของเธอให้แม่มดสาว

“พวกเธอบุกรุกเข้ามาในบ้านของฉัน ทำร้ายแม่ฉันแล้วยังมาทำร้ายฉันอีก แบบนี้มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ!!” เกวนยิงพลังแมนน่าใส่พวกเขา เบนปัดมันออกอย่างง่ายดาย

“อันที่จริง พวกเราไม่ได้ทำร้ายแม่ของเธอ อย่ามาใส่ร้ายกันสิ ฉันแค่ทำให้เขาสลบเอง แถมเธอเองก็ขโมยตำราของชาร์มแคสเตอร์ สาปเธอให้กลายเป็นโทเทมแล้วตอนนี้ยังพยายามทำร้ายพวกเราอีก” เบนพูด “ก็ถือว่าเจ๊ากันไปเถอะนะ เราจะไปแล้ว”

“ไม่ จะไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น” เกวนตะคอก เบนถอนหายใจ “และสำหรับเธอ ชาร์มแคสเตอร์ ดูเหมือนการกลายเป็นโทเทมมันจะน้อยไปสำหรับเธอสินะ”

“เธอมันบ้า!!!” ชาร์มแคสเตอร์ตะโกน “ไมเคิลเขาเป็นฝ่ายเข้าหาฉันก่อน แทนที่เธอจะโกรธเขา แต่เธอกลับมาลงความโกรธที่ฉันเนี้ยนะ!!

“ไมเคิลไม่มีทางเข้าหาเธอก่อนหรอก เขารักฉัน!!” เกวนเอ่ย “เธอล่อลวงเขาและเธอต้องชดใช้ตรงจุดนั้น”

...ไอ้หมอนี่มีดีอะไรให้แย่งชิง เบนแววตาว่างเปล่ากับปัญหาผู้หญิงตบแย่งชายหนุ่มที่ภายนอกหล่อเหล่าแต่ภายในเน่ายังกับศพ ฝ่ายชายเองก็ทำตัวดี๊ดี ยืนมองฝ่ายหญิงตบตีกันด้วยความบันเทิง เบนหน้ามุ่ย หนุ่มๆของเขายังจะน่ารักกว่าอีก

“ฉันไม่ได้ล่อลวงเขา ตาสว่างสักทีเถอะ!! เขาจีบฉันและคบกับเธอก็เพราะพลังของพวกเรานะ!!!” ชาร์มแคสเตอร์ตะคอกอย่างเหลืออด ตัวเธอไม่ได้รักไมเคิลหัวปักหัวปำเหมือนเกวน เธอไม่ได้ตาบอด ผู้ชายที่จีบผู้หญิงไปทั่วเพราะหวังอยากได้พลังของผู้หญิงคนนั้นไม่เหมาะจะคบเป็นแฟนหรอก!!

“เธอคงไม่เชื่อเขาหรอกใช่ไหม เกวนคนสวย” ไมเคิลเอ่ย “เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอ ชื่อเขาฉันยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

ชาร์มแคสเตอร์เม้มปาก เธอยังสงสัยตัวเองว่าเคยชอบชายคนนี้ไปได้ยังไง ลูน่าประคองแม่มดสาว หญิงสาวผมทองกุมมือชาร์มแคสเตอร์อย่างปลอบโยน

“โอเค ฉันเบื่อกับปัญหารักสามเศร้าปัญญาอ่อนนี้แล้ว” เควินเหลืออด เบนจับแขนชายหนุ่มก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้กดออมนิทริกซ์กลายร่าง

“อย่าใช้ออมนิทริกซ์ เดี๋ยวความลับเราแตก” เบนกระซิบ เควินกรอกตาก่อนจะซึบซับพื้นปูนแถวนั้นแล้วพุ่งเข้าจัดการเกวนกับไมเคิลให้มันจบๆเรื่องไปสักที เกวนแสยะยิ้มเยาะเย้ย เธอยิงพลังแมนน่าใส่เควิน แต่ทว่าพลังนั้นกลับไร้ผล เพราะวงเวทย์ป้องกันของเบน หลังจากปะทะกับเซอร์สแกย์ครั้งล่าสุด เบนได้วาดวงเวทย์ป้องกันให้กับพวกแฟนหนุ่มทุกคน

“เป็นไปไม่ได้” เกวนอึ้ง แต่อึ้งได้ไม่นานเธอก็ต้องสร้างโล่แมนน่าขึ้นมาป้องกันหมัดของเควิน ไมเคิลยิงลำแสงสีทองใส่เควินแต่ถูกลำแสงสีแดงจากดวงตาของวิวแก็กซ์มาขัดขวางไว้เสียก่อน

“งานนี้เละแน่” เบนพึมพำ มองแฟนหนุ่มทั้งสองคนของเขาจัดการเกวนกับไมเคิล เขาไม่เป็นห่วงพวกแฟนหนุ่มหรอก เขาห่วงเกวนกับแฟนของเธอมากกว่า พวกเธออาจไม่รู้ตัวแต่ที่กำลังสู้ด้วยนะอาชญากรระดับจักรวาลเชียวนะ เกวนกับไมเคิลไม่มีทางชนะ ผลมันตัดสินตั้งแต่เควินกับวิวแก็กซ์เลือกที่จะสู้แล้ว

“ดีขึ้นไหม?” ลูน่าถามชาร์มแคสเตอร์

“รู้สึกดีขึ้นแล้ว” ชาร์มแคสเตอร์ตอบ “ขอบคุณ”

“ด้วยความยินดี” ลูน่ายิ้ม ชาร์มแคสเตอร์ยิ้มตาม บางทีเบนอาจจะคิดไปเอง แต่บรรยากาศรอบๆตัวสองสาวทำเขารู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหานาตาเลีย เขาจำเป็นต้องลบความทรงจำของเธอเพื่อกันไม่ให้ปัญหาตามมา และต้องลบความทรงจำของเกวนกับไมเคิลด้วยเมื่อการต่อสู้จบลง

“อย่ายุ่งกับแม่ของฉัน!!” เกวนยิงแมนน่าใส่เบนแต่ก็อีกเช่นเคย เขาปัดมันทิ้งไปได้อย่างง่ายดาย เธอจะวิ่งเข้ามาหยุดเบนแต่กลับโดนเควินขวางเอาไว้ ชายหนุ่มชกท้องหญิงสาว เขาควรต้องรู้สึกอะไรไหม? คำตอบคือไม่ เฮ้ เขาทำงานกับมหาวายร้ายระดับจักรวาลมา 4 ปีเชียวนะ งานสกปรกกว่านี้ก็ทำมาแล้ว กะอีแค่ชกท้องผู้หญิงน่ะมันเรื่องเล็ก

ถึงเกวนจะเป็นคาราเต้ สามารถต่อสู้ระยะประชิดได้แต่กับเควินที่ทำงานให้วิวแก็กซ์และโดนฝึกอย่างหนักด้วยความหมั่นไส้ของมหาวายร้าย เกวนแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย หญิงสาวล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ในขณะที่ไมเคิลมอนิ่งสตาร์โดนอัดยับจนหน้าหล่อๆเต็มไปด้วยเลือดและรอยฟกช้ำ

“โทษฐานบังอาจมามองเมียของข้า” วิวแก็กซ์สะบัดมือ

“เฮ้ เบนยังไม่ใช่เมียของแกนะ” เควินแย้ง

“อีกไม่นาน” วิวแก็กซ์แสยะยิ้ม “แกก็รู้ดีนี่”

เควินไม่พูดอะไร แต่ใครจะรู้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่ เบนลบความทรงจำนาตาเลียเกี่ยวกับการมาของพวกเขา ปรับเปลี่ยนความทรงจำนิดหน่อยว่าเธอมานั่งหลับที่โซฟา เช่นเดียวกับเกวน เขาต้องลงคาถาแรงๆเพราะเกวนอาจมีภูมิต้านทานพลังของเขา...ก็แค่เผื่อไว้... หลังจากลบความทรงจำไมเคิลเป็นคนสุดท้าย จัดฉากว่าทั้งสองมานอนด้วยกันในห้องของเกวน ทำการเก็บกวาดร่องรอยการต่อสู้ทั้งหมด สภาพบ้านของเกวนกลับมาอยู่ในสภาพก่อนเกิดเรื่อง

“เรียบร้อย” เบนปัดมือ เขาเดินเข้ามาควงแขนเควินกับวิวแก็กซ์ “ทีนี้ก็แค่กลับไปรวมตัวกันที่ห้องสมุดของเฮ็กซ์”

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ในระหว่างที่พวกเบนไปตามทวงของคืนจากหัวขโมย ทางด้านพวกรูกก็จัดการวาดวงเวทย์เคลื่อนย้ายเสร็จพอดี เมื่อพวกเบนกลับมา ทุกๆอย่างก็เรียบร้อย ทุกคนเตรียมพร้อมออกเดินทาง

“ทำไมรู้สึกเหมือนลืมอะไร?” ลูน่าหันไปกระซิบกับคอนสแตนติน

“ลืมอะไร?” คอนสแตนตินถาม “เป็นไปไม่ได้หรอก พวกเราไม่เคยลืมอะไรนี่”

“นั่นสินะ” ลูน่าพยักหน้าแม้จะยังรู้สึกค้างคาใจก็ตาม เอ เราลืมอะไรหรือเปล่าหว่า? ลูน่าสงสัย

“แน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้” เควินกังวล เขาไม่อยากให้คนสวยของเขาทำอะไรเกินตัว

“ฉันแน่ใจ” เบนตรวจเช็ควงเวทย์เคลื่อนย้ายว่ามีตรงไหนผิดปกติหรือขาดเกินอะไรไหม

“ครั้งล่าสุดที่นายหายตัวข้ามดวงดาว พลังของนายถึงกับไม่เสถียรไป 3 วัน” รูกเป็นห่วงเบน เขายังจำสภาพของเด็กหนุ่มตอนที่เจอกันครั้งแรกได้ เขาไม่อยากให้เบนเจ็บตัว

“ตอนนั้นฉันยังเด็ก” เบนพูด “และ ครั้งนี้วิวแก็กซ์จะช่วยถอดกำไลให้ด้วย ใช่ไหม?”

วิวแก็กซ์ไม่ตอบ แต่เอเลี่ยนตัวใหญ่เลือกที่จะเดินเข้ามาเอากำไลกักพลังออกจากข้อเท้าให้เบน เขาไม่มีทางเลือก มาถึงขั้นนี้เขาห้ามไปก็เปล่าประโยชน์

“แค่ชั่วคราว” มหาวายร้ายเอ่ย ไม่ใช่การต่อรองแต่เป็นคำสั่ง “หลังจากจบเรื่องนี้ เจ้ายังต้องใส่มันอยู่”

“ก็ได้” เบนตกลง เพื่อความสบายใจของวิวแก็กซ์เรื่องแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ตอนที่กำไลกักพลังหลุดออกไปจากข้อเท้า เบนรู้สึกได้ถึงพลังภายในร่างกายที่เพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนเขารู้สึกปั่นป่วนไปครู่หนึ่ง ถึงกำไลของวิวแก็กซ์จะไม่เหมือนกับปลอกคอที่กักพลังได้เต็มร้อย แต่ขึ้นชื่อว่ากักพลัง มันก็ย่อมทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่เหมือนในยามปกติ

แต่ในตอนนี้ เมื่อไร้ซึ่งกำไล พลังของเบนจึงมีเต็มเปี่ยมเหมือนเดิม ในทางกลับกัน เด็กหนุ่มรู้สึกได้ว่าพลังของเขามันมีมากกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ

รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง? คำถามไร้เสียงนั้นมาจากลูน่า หญิงสาวทำเพียงขยับปาก ดวงตาสีฟ้าเรืองแสง มีเพียงเบนและคอนสแตนตินที่ได้ยินคำถามของเธอ

พอจะรู้ เบนตอบในใจ เด็กหนุ่มคุกเข่า ทาบมือลงไปบนพื้นห้องสมุด เขาหลับตา แผ่พลังแมนน่าไปทั่วห้องสมุดของเฮ็กซ์ ด้วยพลังแมนน่าปริมาณมหาศาลทุกๆคนที่อยู่ภายในนี้จึงรู้สึกอึดอัด

ทันใดนั้น พื้นดินสั่นไหว พวกเขาไม่สามารถยืนทรงตัวได้ แต่ละคนล้มลงหรือต้องพิงตัวกับโต๊ะ ยกเว้นลูน่าและคอนสแตนตินที่ยังคงยืนนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกอะไรกับแรงสั่นสะเทือน ทั่วทั้งห้องสมุดบังเกิดแสงสีเขียวสว่างจ้าจนพวกเขาต้องหลับตา เสียงรอบข้างดังอื้ออึง  

ห้องสมุดหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงห้องว่าง เพื่อกันไม่ให้ใครสงสัยหรือดูแปลกจนเกินไปถ้าห้องสมุดจะหายไปแบบ...หายไปทั้งห้องทั้งอาคาร... พวกเขาจะแค่สงสัยแต่หาคำตอบไม่ได้ว่าศาสตราจารย์เฮ็กซ์กับสเปลไบเดอร์ใช้วิธีอะไรในการเคลื่อนย้ายหนังสือตำรามากมายออกไปจากมหาวิทยาลัยภายใน 1 คืน

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ เทนนิเซีย

 

บนพื้นที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง บังเกิดแสงสีเขียวสว่างจ้า พื้นดินโดยรอบยกสูง รวมตัวกันกลายเป็นอาคารขนาดใหญ่ เบนสร้างห้องสมุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพียงแค่นึกภาพ เขานำตำราต่างๆที่เคลื่อนย้ายมาด้วยจัดเข้าชั้นหนังสือภายในพริบตา

ทุกๆอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เพียงไม่กี่นาทีพวกเขาก็มาถึงเทนนิเซียแล้ว ยังไม่มีใครรู้สึกตัวกับการเคลื่อนย้ายข้ามดวงดาว ส่วนใหญ่ยังมึนๆ เบนหอบหายใจ อย่างน้อยมันก็ไปได้สวยกว่าเมื่อก่อน เบนคิดและ...ร่างเนื้อไม่ระเบิด

“เราถึงแล้ว” เบนเอ่ยทำให้ทุกๆคนลืมตา พวกเขากระพริบตา ยังหลงเหลือความมึนอยู่นิดหน่อย

“หะ?” เควินงง สะบัดหัว

“เรามาถึงเทนนิเซียแล้ว” เบนเอนตัวลงนอนบนพื้นอย่างหมดแรง รูกขยี้ตา วิวแก็กซ์เดินออกไปมองข้างนอก จริงอย่างที่เบนพูด พวกเขามาถึงเทนนิเซียแล้ว

“เราใช้เวลาไป 20 นาที” ลูน่ามองนาฬิกาข้อมือ “แต่เหมือนเพิ่งผ่านไปแค่ 2 นาทีเองเนอะ”

“นายรู้สึกเป็นยังไงบ้าง?” รูกเข้ามาหาเบน เขามองสำรวจเด็กหนุ่มด้วยความเป็นห่วง บนร่างกายของเบนไม่มีรอยฟกช้ำ นั่นพอทำให้รูกโล่งใจได้บ้างนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่ทั้งหมด

“แค่เหนื่อย” เบนตอบ “คงต้องให้พวกนายอุ้มกลับบ้าน”

“...ด้วยความยินดี” รูกยิ้ม เขากำลังจะอุ้มเบน แต่กลับโดนใครบางคนอุ้มตัดหน้าไปเสียก่อน

“หน้าที่นี้ ฉันเอง” เควินเอ่ย เขาหันมาหาคนสวยของเขา ใบหน้าของเบนซีดแต่ไม่มาก ตาสะลึมสะลือ จากสภาพ บอกได้เลยว่าคนสวยของเขาต้องการพักมากแค่ไหน “นี่ขนาดไม่ฝืนตัวเองนะ”

“ก็ไม่ได้ฝืนอะไรมาก” เบนพึมพำ “ถ้าฝืนจริงๆ สภาพฉันจะแย่ยิ่งกว่านี้อีก”

“ดีใจที่นายไม่เป็นอะไร” เควินหอมแก้มเบนก่อนจะโดนใครบางคนแย่งคนสวยไปจากอ้อมกอด

“ฉันก็ดีใจที่นายไม่เป็นอะไร” รูกคลอเคลียเบน เควินคิ้วกระตุก ชายหนุ่มเข้าแย่งคนสวยของเขาคืนจากอ้อมกอดของรูกและหนุ่มเรโวนน่าไม่ยอม ทั้งสองคำรามเสียงต่ำใส่กัน เบนกรอกตา แต่ยังไม่ทันที่เควินกับรูกจะได้ปะทะกัน ร่างของเบนก็ถูกยกสูงเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดมหาวายร้ายระดับจักรวาล

“เจ้าจำเป็นต้องพัก” วิวแก็กซ์เอ่ย ปรายตามองสองหนุ่มที่กำลังจ้องเขาเขม็ง เอเลี่ยนตัวใหญ่แสยะยิ้ม ด้วยขนาดร่างกายพวกมันแย่งเบนไปจากอ้อมกอดของเขาไม่ได้ หนุ่มออสโมเซียนกับหนุ่มเรโวนน่าทำได้แค่กัดฟันกรอดส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอเท่านั้น

“อยากพักเหมือนกัน” เบนเอนตัวซบไหล่ของวิวแก็กซ์ “พากลับบ้านที”

“ได้ ที่รัก” วิวแก็กซ์กระซิบ เขาจูบหน้าผากเด็กหนุ่ม เบนหลับตาในขณะที่วิวแก็กซ์กำลังออกตัวเดินออกไปจากห้องสมุด ไม่ได้สนใจว่าเอเลี่ยนตัวใหญ่สวมกำไลกักพลังที่ข้อเท้าของเขาอีกครั้ง

“ให้เบนพักก่อน แล้วค่อยมาคุยรายละเอียดกันทีหลัง” เควินพูดก่อนจะเดินตามวิวแก็กซ์ออกไป โดยมีรูกกับสเกาท์เดินตามไปติดๆ

“พวกคุณควรพัก” ลูน่าพูดกับครอบครัวจอมขมังเวทย์ พวกเขายังมึนๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและผลข้างเคียงจากการเคลื่อนย้ายข้ามดวงดาว

ในขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องสมุด แผ่นหลังของสเกาท์กับเควินทำให้ลูน่านึกบางอย่างออก

“อาลูคัสล่ะ?” หญิงสาวผมทองถามคอนสแตนติน

“เฝ้ายานอยู่ไม่ใช่หรอ?” คอนสแตนตินถามกลับก่อนทั้งสองคนจะเงียบ

“เราลืมลูคัส/อาลูคัส!!” ทั้งสองคนพูดออกมาพร้อมกัน

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

“ฮัดชิ้ว!!!” ลูคัสจาม “...ทำไมไปนานกันจัง?”

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ผ่านมา 1 เดือน ครอบครัวจอมขมังเวทย์เริ่มปรับตัวกับวิถีชีวิตของดาวเทนนิเซียได้แล้ว งานของพวกเขาโดยส่วนใหญ่จะเป็นการเปิดสอนและให้คำแนะนำเรื่องเวทย์มนต์ มีคนสนใจอยู่มาก ส่วนใหญ่เป็นชาวอนูร์ ทรานซิล

เวลาว่างๆ เบนจะมานั่งอ่านตำราเวทย์มนต์ในห้องสมุดนี้โดยมีสเกาท์กับรูกตามมาด้วย บางครั้งอาจมีเควินตามมานั่งหลับในห้องสมุด

เบนสังเกตเห็นว่าชาร์มแคสเตอร์ติดลูน่า แรกๆเขาก็มองว่าเธออยากเป็นเพื่อนกับลูน่า แต่พอผ่านไป 1 สัปดาห์ เขาเริ่มรู้สึกว่า แม่มดสาวอาจมีใจให้แม่สาวผมทอง ไม่ว่าเธอจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

 

“อ๊า!! เบาๆหน่อย!!” เบนร้อง เขาคิดว่าเขาได้ยินเสียงส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายของเขาส่งเสียงดังลั่นเหมือนกระดูกเคลื่อนหรือไม่ก็กล้ามเนื้อฉีกขาด โอ๊ย!!เจ็บชิบ

“มันก็ต้องเจ็บแบบนี้แหละ ถึงจะดี” ลูน่าพูด ออกแรงดัดร่างกายของคนอายุน้อยกว่าจนเกิดเสียงกล้ามเนื้อกับกระดูกลั่น “ร่างกายจะได้ยืดหยุน”

“มันเกินไปแล้ว!!!” เบนร้อง น้ำตาคลอ “มันไม่มีความจำเป็นเลย!!!!

“จำเป็นสิคุณน้อง” ลูน่าเปลี่ยนท่า “ถ้าเธอตัวอ่อน มันจะมีประโยชน์มากในตอนต่อสู้และ...หลายๆสถานการณ์แล้วแต่จะพลิกแพลง”

“ไม่บอกล่ะว่ามันจะสะดวกตอนอยู่บนเตียง!!” ลูคัสตะโกน หลังจากเหตุการณ์ที่โดนทิ้งอยู่บนโลกแล้วต้องขับยานกลับเอง ลูคัสก็งอนเบนกับคนอื่นๆไป 3 วันก่อนจะกลับมาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะไม่มีใครตามง้อ

“อะไรนะ!!” เบนร้องตอนลูน่าดึงแขนเขาไปด้านหลัง

“...ก็นะ” ลูน่าหัวเราะ

“เห็นแก่พระเจ้า ได้โปรดพอทีเถอะ!!!” เบนน้ำตาไหล ลูน่าค้างอยู่ในท่าดึงแขน 15 วินาทีก่อนจะยอมปล่อยเด็กหนุ่ม

“ไว้มาทำกันวันหลังอีกนะ” ลูน่านวดไหล่ตัวเอง

“...ไม่ทำอีกแล้วได้ไหม?” เบนนอนคว่ำหน้ากับพื้น ตอนนี้พวกเขาอยู่ในโรงพยาบาลของลูน่าที่ไม่ค่อยมีคนเข้ามาใช้บริการเท่าไร

“วอร์มร่างกายเป็นเรื่องดีนะเบน” รูกเดินเข้ามาหาเบน เขากับคนอื่นๆนั่งดูเด็กหนุ่มโดนลูน่าดัดตัวมาสักพักแล้ว เสียงตอนเบนร้องและสีหน้าตอนเบนโดนดัดร่างกาย...ต้องยอมรับว่าเป็นสิ่งเพลิดเพลินไม่ใช่น้อย...

“เห็นไหม” ลูน่าพูด

“...แต่มันทรมาน” เบนตะแคงหน้ามอง “อีกอย่าง นี่ไม่ใช่การวอร์ม แต่เป็นการดัดร่างกาย”

“แต่มันก็ยังส่งผลดีกับตัวนายเองอยู่ไม่ใช่หรือไง” รูกยิ้ม เขาช่วยพยุงเบนให้ลุกขึ้นนั่ง

“ไม่รู้หรอคุณน้อง ยิ่งร่างกายแข็งแรง มันยิ่งมีผลต่อพลังแมนน่าภายในนะ” ลูน่าอธิบาย

“รู้” เบนค่อยๆขยับลุกขึ้นยืน ทำไมรู้สึกระบม? โอ๊ย!! เจ๊ลูน่าแรงเยอะไม่ใช่เล่น เบนคิด

“ครั้งหน้าสัญญาว่าจะเบามือกว่านี้” ลูน่าขยิบตา “ไม่ก็ให้หนุ่มๆของเธอมาช่วย”

“ด้วยความยินดี” เควิน,รูกและสเกาท์ตอบพร้อมกัน

“...ฉันไม่อยากโดนลวนลาม” เบนส่ายหน้า ลูน่าหัวเราะ

“รู้ดี” เควินแสยะยิ้ม

“ไปร้านน้ำปั่นเถอะ” เบนชวน ไม่มีใครปฏิเสธ ทำให้ในเวลาต่อมาพวกเขาก็มานั่งรวมกันอยู่ที่ร้านน้ำปั่นของคอนสแตนติน ในเวลานี้วิวแก็กซ์กลับไปเยี่ยมดานวิวแก็กเซียของเขา

 

+++++++++++++++++++

 

ณ ดวงโลก ที่ปราสาทบนยอดเขาของพวกอัศวินอมตะ เหล่าอัศวินมารวมตัวกัน ภายในห้องโถงขนาดใหญ่หรือก็คือท้องพระโรงของพวกเขา มีร่างของอัศวินคนหนึ่งกำลังเดินตรงไปหาชายแก่ที่สวมมงกุฎอยู่บนหัวกับผ้าคลุมสีแดงดูคล้ายราชา พวกเขามารวมตัวกันเพื่อทำให้เป้าหมายบรรลุ เหล่าอัศวินกู่ร้องอย่างฮึกเหิม

“เจ้าพร้อมหรือยัง คอนเนอร์” ชายแก่ถาม อัศวินผมสีดำที่เดินมาหยุดตรงหน้าเขา

“ข้าพร้อม” อัศวินหนุ่มเอ่ย ในดวงตาสีฟ้าเข้มเต็มไปด้วยความสุขุมและมุ่งมั่น

“ประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา เราซื้อ ยืมหรือแม้แต่ขโมย ศาสตราวุธทรงพลังที่สุดที่มีอยู่  ทั้งในโลกและนอกโลก” ชายแก่เอ่ยในขณะที่อัศวินในชุดเกราะทั้งตัวอีก 3 คนเดินถืออาวุธเข้ามาในท้องพระโรง “แต่ไม่มีชิ้นใดเลยที่ทำได้สำเร็จ แต่เราเชื่อมั่นว่าชิ้นนี้จะไม่เหมือนชิ้นอื่น”

อัศวินในชุดเกราะทั้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้าคอนเนอร์พร้อมกับชูอาวุธหน้าตาคล้ายปืนขึ้นมาเหนือหัว

“เจ้าอาจหาญยิ่งกว่าใครทั้งหมด คอนเนอร์” ชายแก่รับหมวกเกราะมาจากเด็กรับใช้ คอนเนอร์รับปืนมาจากอัศวิน “เอกสิทธิ์ครั้งนี้จึงเป็นของเจ้า”

อัศวินสองคนช่วยกันดึงกลไกเพื่อเปิดประตูหิน ชายแก่สวมหมวกเกราะให้คอนเนอร์ พวกเขามองไปยังบานประตูที่กำลังเปิดออกจนสุด

“จงเล็งไปที่หัวใจ” ชายแก่เอ่ย “ยิงลำแสงให้มั่น อย่าให้แกว่ง”

“ข้าจะถือให้มั่น” คอนเนอร์สัญญา “แต่เจ้าอสูรกายมันจะอยู่นิ่งให้เหรอ?”

“มันถูกล่ามโซ่อยู่” ชายแก่กล่าว “ไม่ต้องห่วง”

คอนเนอร์เดินผ่านประตูเข้าไปพบกับบันไดที่จะนำไปสู่ชั้นล่าง ทันทีที่เขาเดินเข้ามา ประตูหินก็ถูกปิดลง รอบข้างมืดมิด แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขา แสงไฟจากปืนต่างดาวในมือสว่างมากพอจะช่วยทำให้เขาเห็นทาง คอนเนอร์เดินไปเรื่อยๆ ผ่านบันไดและโถงกว้างมายังด้านในสุด

บนกำแพงมีสายโซ่ แต่มันเป็นโซ่ที่ขาดจากการถูกกระชาก เศษโซ่กระจายเต็มพื้น คอนเนอร์ก้มมอง หางตาเขาเห็นโซ่ส่วนที่เหลือขยับ ก่อนจะทันได้รู้ว่าอสูรกายมันอยู่ตรงไหน เขาก็โดนมันตบกระเด็น หมวกเกราะหลุดและโดนเหยียบจนเละ

อสูรกายเดินออกมาจากห้องโถงและขึ้นมาตามทางบันไดจนกระทั่งถึงประตูหิน มันทุบพยายามทำลายประตู คอนเนอร์วิ่งตามมันมา เขาเล็งปืนใส่เจ้าอสูรกาย คอนเนอร์ยิงมัน แต่เจ้าอสูรกายสามารถหลบได้ ด้วยอนุภาพของปืนทำให้ประตูหินถูกทำลายโดยที่มันไม่จำเป็นต้องออกแรง เพียงกระแทกอีกแค่ครั้งเดียว ประตูก็หลุดออกจากบาน

อสูรกายวิ่งไปตามโถงทางเดิน พุ่งตรงไปยังกระจกสีที่สุดทางของห้องโถง มันสยายปีก แล้วพุ่งทะลุกระจกออกไปสู่โลกภายนอก

“ข้าจะฆ่าเจ้า แม้ว่าจะต้องยอมสละอะไรก็ตาม” คอนเนอร์สาบาน “ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้”

 

++++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ เทนนิเซีย

 

เบนสะบัดมือเมื่อเขารู้สึกเจ็บที่ฝ่ามือ นอกจากเจ็บแล้วเขายังรู้สึกว่ามันร้อนขึ้น เบนเห็นเลือดไหลออกมาจากอักษรรูน

ไปช่วยเขา” เสียงของโจกระซิบ เบนหันมองแต่ไม่พบโจ “ไปช่วยสายเลือดของข้า

“เบน นายเลือดไหล” สเกาท์ได้กลิ่นเลือดก่อนใคร เขาเข้ามาจับมือของเบนพบเลือดไหลเป็นทางยาว มันทำให้พวกเขาแตกตื่น

“ใจเย็นๆหนุ่มๆ ฉันไม่เป็นไร” เบนมองอักษรรูนที่กำลังเรืองแสงและมีเลือดไหลไม่หยุด “โอเค นั่นแปลกแฮะ”

“มันไม่เคยเกิดขึ้น?” สเกาท์ถาม เบนส่ายหน้า เขาลองใช้พลังของรูนแห่งการรักษา แผลมันหายแต่ก็กลับมาเป็นใหม่อีก

“ลองใช้พลังรักษารึยัง?” เควินถาม

“ใช้แล้วแต่ไม่ได้ผล” เบนลองอีกครั้งแต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม พวกเขาเริ่มกังวล

“โอ้ว สัญลักษณ์ของมังกร?” ลูน่าชะโงกหน้ามาดูฝ่ามือของเบน

“ผมรู้ว่ามันคือสัญลักษณ์มังกร” เบนเอ่ย “แต่ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ทั้งเรืองแสง ร้อนแถมยังเลือดไหลอีก”

“...เธอได้ยินเสียงอะไรไหม?” ลูน่าถาม เบนพยักหน้า “เสียงนั้นบอกว่าอะไร?”

“ไปช่วยสายเลือดของข้า” เบนตอบ

“ตามนั้น” ลูน่ากล่าว “ก็แค่ ไปช่วยสายเลือดของเขาตามที่เขาขอ แค่นั้น”

“เฮ้ ผมไม่รู้สักหน่อยว่าสายเลือดของเขาอยู่ที่ไหน” เบนเอ่ย

โลก” เสียงของโจกระซิบบอก

“...ขอบใจโจ” เบนถอนหายใจ “ผมต้องไปโลก...อีกแล้ว”

“อ่าฮะ โชคดีนะคุณน้อง” ลูน่าดูดน้ำปั่นรสสตรอเบอร์รี่ “หวานน้อยไปแฮะ”

“...รอบนี้ไม่ไปด้วย?” เบนถาม

“ไม่จำเป็นนี่” ลูน่าส่ายหน้า “อีกอย่าง ฉันมีนัด”

“กับชาร์มแคสเตอร์?” เบนเดา

“เปล่า” ลูน่าหัวเราะ “นัดกับตัวเองไว้ว่าวันนี้จะดูซีรี่ย์ที่ยังไม่ได้ดูให้หมดสักที”

“...โอเค” เบนกระพริบตา ปล่อยให้สเกาท์พันมือให้เขา

“ดีขึ้นไหม?” สเกาท์ถามด้วยความกังวล

“โอเคแล้ว” เบนตอบ เลือดหยุดไหลและแผลไม่เจ็บ แต่แสงจากรูนยังคงมี “ดูเหมือนถ้าไม่ทำตาม มันจะไม่หยุดเรืองแสงแฮะ”

“นี่แปลว่าเราต้องไปโลก...อีกแล้ว” เควินถอนหายใจ “ดีนะที่รอบนี้วิวแก็กซ์ไม่อยู่”

“นั่นหมายความว่าเราต้องรีบไปและรีบกลับมาให้ทันก่อนวิวแก็กซ์” เบนเอ่ย

“ครั้งก่อนนายก็คิดแบบนี้สุดท้ายเป็นไง” เควินหรี่ตามองรูกเมื่อนึกถึงครั้งล่าสุดที่เบนคิดจะรีบไปรีบกลับ

“ยังกับขอแล้ววิแก็กซ์จะอนุญาต” เบนกรอกตา ตัวไม่อยู่แบบนี้อ้อนยากเสียด้วย “อีกอย่าง ยานนายคงเร็วพออยู่แล้ว หรือต้องให้ฉันหายตัว?”

“แน่นอนว่ายานฉันเร็วพอ” เควินแสยะยิ้ม “สรุป นายจะเป็นเด็กดื้อ แอบออกไปซนนอกบ้านในขณะที่แด๊ดดี้ออกไปทำงาน”

“ฉันก็ดื้อเป็นปกติอยู่แล้ว” เบนหัวเราะ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ ดาวโลก

 

เป็นอีกครั้งที่พวกเขามาเยือนดาวโลก รอบนี้มาแค่เบน,เควิน,รูกและสเกาท์ คนอื่นๆติดธุระส่วนตัวกันหมด เหตุการณ์นี้เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่เบนเคยเห็นในนิมิต แต่ในกรณีของเขากลับแตกต่าง เหตุการณ์ของเขาไม่ใช่เควินที่มาตามให้เบนไปช่วยอัศวินอมตะ แต่เป็นโจที่กระซิบบอกให้เขามาช่วยมังกร อืม ต่างกันสุดๆ เบนคิด

ช่างน่าเสียดายที่ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ตามหามังกร พวกอัศวินอมตะก็เช่นกัน พวกมันรู้ตัวดีว่าด้วยแค่กำลังของพวกมันเอง ไม่สามารถต่อกรกับมังกรได้ พวกมันจึงไปขอความช่วยเหลือจากเกวน แน่นอนว่าเกวนไม่ปฏิเสธ

เบนกรอกตาเมื่อสถานการณ์ในตอนนี้ บรรดาโจทก์เก่าของเขามารวมตัวกัน

“ยังกับงานรวมญาติ” เควินพึมพำลดแว่นกันแดดลงมองรถ 2 คันแล่นเข้ามาจอดยังพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง พวกเขามาดักรอมังกรและดูเหมือนพวกอัศวินอมตะกับเกวนก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาทั้ง 4 คนยังคงปลอมตัวในรูปลักษณ์เดิม “ไม่ปะทะกันคงไม่ได้แล้ว”

“พยายามอย่าให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ” เบนเห็นด้วยว่าพวกเขาคงเลี่ยงการปะทะไม่ได้ เด็กหนุ่มลูบอักษรรูนที่เริ่มเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับร่างของมังกรที่ร่อนลงบนพื้นที่โล่งกว้าง

“นายไม่เป็นไรนะ?” รูกสังเกตเห็นเบนลูบรอยอักษรรูนบนฝ่ามือบ่อยๆ เขากุมมือว่าที่คู่ชีวิตของเขา ลูบนิ้วโป้งบนหลังมือของเบน

“ไม่เป็นไร แค่เจ็บนิดหน่อย” เบนเอ่ย “เดี๋ยวมันก็หาย”

“มันจะหายเมื่อเรื่องนี้จบ” เควินถอดแว่นกันแดดออก

“งั้นเรารีบไปจัดการให้มันจบๆกันเลย” สเกาท์กล่าว

“เควิน” เบนรั้งชายหนุ่มไว้ “อย่ากลายร่าง”

“เอาจริงดิ” เควินเอ่ย “นี่จะให้ฉันแค่ซึมซับสสารแล้วออกไปสู้งั้นเหรอ?”

“นายเป็นศิษย์ของวิวแก็กซ์ อีกอย่าง นายมีบลองโก้กับสเกาท์สนับสนุน” เบนเอ่ย “นายไม่เป็นไรหรอก...หรือนายกลัว?”

“ไม่อยู่แล้ว” เควินกล่าว “แต่ถ้าฉันได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิด นายต้องรับผิดชอบด้วย”

“...จะให้รับผิดชอบยังไงล่ะ?” เบนแสยะยิ้ม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มอายุมากกว่า

“นั่นสินะ” เควินแสยะยิ้ม โอบเอวคนสวยของเขา “เอาเป็นเดทกับฉัน 1 วัน มีแค่เรา สองคน”

“...ถ้านายได้รับบาดเจ็บนะ” เบนจูบปากเควินเร็วๆแล้วผละออก “ระวังตัวด้วย มังกรนั่นถูกขังมาเป็นพันปี ประสบการณ์การต่อสู้ของมันไม่ใช่น้อยๆ”

“เฮ้ ฉันศิษย์วิวแก็กซ์นะ” เควินกล่าว “ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่ต้องขอบใจไอ้ปลาหมึกนั่นที่ทำให้ฉันพอจะรู้ว่าต้องรับมือกับคนที่มีประสบการณ์มากกว่ายังไง”

“อะแฮ่ม” รูกกระแอมไอ เควินหันมาจ้องเขาตาขวางแต่รูกไม่สน หนุ่มเรโวนน่า ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เบน “ไม่อวยพรให้ฉันหน่อยเหรอ?”

เบนยิ้ม เขาหอมแก้มรูกไปทีหนึ่ง แค่นั้นก็ทำให้หนุ่มเรโวนน่าพอใจแล้ว และเพื่อไม่ให้สเกาท์น้อยใจ เบนจึงกระดิกนิ้วเรียกหนุ่มโลโบนเข้ามาใกล้ก่อนจะหอมแก้มอีกฝ่ายเช่นกัน

เมื่อได้รับกำลังใจจากแฟนคนสวยของพวกเขาแล้ว ทั้งสามคนก็พร้อมออกลุย

“ล่อมังกรมาหาฉัน บางทีฉันอาจพอคุยเจรจากับเขาได้” เบนกล่าวก่อนทั้งสามจะเข้าไปร่วมวงปะทะระหว่างมังกรกับอัศวินอมตะและเกวน

“พวกนายจัดการอัศวินกับเกวน ฉันจัดการมังกรเอง” เควินสั่ง รูกกับสเกาท์ทำตาม จากประสบการณ์ที่เคยทำงานร่วมกันมา 4 ปี ทำให้พวกเขาสามารถทำงานร่วมกันได้ไม่ติดขัด

รูกกับสเกาท์ช่วยดึงความสนใจพวกอัศวินกับเกวน เควินดูดซับเหล็กจากรถของเขามาสร้างเกราะคลุมร่างกาย ชายหนุ่มพุ่งเข้าโจมตีมังกรก่อน มันพ่นไฟใส่เขาแต่ไฟไม่อาจทำอะไรเขาได้ เควินชกมังกร จากแรงของเขารวมกับความหนาแน่นของเกราะเหล็ก มันมากพอที่จะทำให้มังกรเจ็บช้ำภายใน

สัตว์ร้ายหันมาจ้องเขาด้วยความโกรธ มันใช้ปีกปัดเควินกระเด็นตามด้วยพ่นไฟซ้ำ ชายหนุ่มหลบได้ เขาพุ่งไปกระโดดชกหน้ามังกร มันล้มลงก่อนจะบินขึ้นทำท่าจะหนี เควินหยิบหินมาปาใส่ปีกของมัน มังกรเสียการทรงตัวทำให้มันต้องตกลงมาบนพื้น

รูกพยายามขัดขวางคอนเนอร์ อัศวินหนุ่มกำลังเล็งปืนสลายควอนตัมจากต่างดาวไปทางเควินกับมังกร รูกยิงโปรโตทูล์(Proto-Tool)ขัดขวาง แต่เลเซอร์ของเขาถูกขวางโดยโล่แมนน่าของเกวน

“เควิน!!ระวัง!!!” รูกตะโกนเตือน หนุ่มเรโวนน่าหน้ามุ่ยเมื่อลำแสงสีแดงจากปืนสลายควอนตัมถูกยิงออกไปยังร่างของเควินกับมังกร “ทำแบบนี้มันเกินไปนะ”

“พวกนายเข้ามายุ่งเอง” เกวนกล่าว “จะโทษพวกเราไม่ได้นะ”

สิ้นคำพูดของหญิงสาวก็มีกระสุนแมนน่าพุ่งเข้ามากระแทกหัวเต็มๆ เมื่อมองย้อนกลับไปยังต้นตอของกระสุน พบสเกาท์กำลังสะบัดอุ้งมือและดาร์กสตาร์ที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น

“อะไร?” สเกาท์ถาม “ไม่คิดจะขอบคุณกันหน่อยหรือไง?”

“ขอบใจ” รูกเอ่ย “เหมือนนายจะใช้อาคมได้เก่งขึ้นนะ”

“นิดหน่อย” สเกาท์เจ็บอุ้งมือเล็กน้อยเพราะเขารีบร่ายคาถา พลังแมนน่าจึงช็อตใส่ “ต้องขอบคุณเบน”

“นั่นสินะ” รูกเห็นด้วย เขาปรับตั้งค่ากระสุนของโปรโตทูล์ก่อนจะยิงใส่ปืนสลายควอนตัมของคอนเนอร์จนมันระเบิดคามืออัศวินหนุ่ม “จะมาโทษพวกเราไม่ได้นะ”

โชคดีของคอนเนอร์ที่เกราะช่วยปกป้องตัวเขาเอาไว้ เควินทรุดลงบนพื้น เกราะของเขาแตกหมด มังกรสะบัดหัว มันกำลังจะสยายปีกขึ้นบิน

“เฮ้!!!” เบนเรียก เด็กหนุ่มกระชากผ้าพันแผลออก ชูฝ่ามือที่สัญลักษณ์อักษรรูนกำลังเรืองแสง “มาทางนี้!!!

เจ้ามังกรหันตามเสียงเรียก มันเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นอักษรรูนบนฝ่ามือของเบน เจ้ามังกรบินตรงดิ่งเข้ามาหาเบนทันที มันใช้อุ้งมือจับที่ลำตัวเบนก่อนจะพุ่งทยานขึ้นไปบนท้องฟ้าท่ามกลางความตกใจของทุกๆคน

“เบน!!!” สามหนุ่มตื่นตระหนก รูกกับสเกาท์เข้าไปช่วยพยุงเควินมาขึ้นรถ พวกเขารีบขับตามมังกรไปแต่ก็คลาดกัน

“เวรเอ้ย!” เควินสบถ

“ใจเย็นๆ” สเกาท์เอ่ย เขาเปิดกระจกรถ ยื่นหน้าออกไปสูดกลิ่นข้างนอก หนุ่มโลโบนได้กลิ่นของเบนชัดเจน “ถึงข้างหน้าแล้วเลี้ยวขวา”

“เยี่ยม” เควินขับไปตามทางที่สเกาท์บอก

“ฉันว่าเจ้ามังกรนั่นมันแปลกๆ” รูกวิเคราะห์ “เสียงคำรามของมันมีรูปแบบ ที่ออกจากปากของมันก็ไม่ใช่ไฟ เหมือนจะเป็นเลเซอร์มากกว่า”

“เดี๋ยว จะบอกว่ามังกรมันจะคุยกับพวกเรางั้นเหรอ?” เควินถาม “ไม่มีทาง”

“ทีนายยังพูดได้เลยนี่” รูกกล่าว

“เฮ้” เควินขมวดคิ้ว แต่ถ้าคิดตามที่รูกพูด “เออ ก็จริง แต่ถ้ามันพูดได้จริงๆ มันจะพูดว่าอะไร? ฉันจะขย้ำแกให้เหมือนหมากฝรั่งงั้นเหรอ?”

“ไม่มีใครสังเกตเห็นเครื่องแปลภาษาครอบจักรวาลตรงคอของมันเลยหรือไง?” สเกาท์ถาม “เลี้ยวขวา”

“สังเกตเห็น” รูกกล่าว “บางทีมันอาจจะกำลังเสียอยู่ นายคงไม่ได้บังเอิญพกเครื่องแปลภาษาครอบจักรวาลมาใช่ไหม?”

“บังเอิญฉันพกติดตัวมาด้วย” เควินกล่าว

“งั้นสิ่งที่เราต้องทำ ก็แค่เปลี่ยนอันที่อยู่ตรงคอมาเป็นอันที่นายพกมาด้วย” รูกสรุป

“ก็แค่เหรอ?” เควินหรี่ตา “มันคงไม่ง่ายแบบนั้นหรอก”

 

 

พวกเขาตามร่องรอยกลิ่นของเบนจนกระทั่งมาถึงโกดังแห่งหนึ่ง เควินกำลังจะกดนาฬิกากลายร่างแต่โดนรูกห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ถ้านายกลายร่าง พวกช่างประปาจะจับสัญญาณของออมนิทริกซ์ได้” รูกกล่าว “ปัญหาได้ตามมาแน่”

“เออ ก็ได้” เควินถอนหายใจ เขาซึมซับสสารจากเหล็กบนรถของเขาเผื่อเอาไว้ พวกเขาเดินเข้ามาในโกดัง ได้ยินเสียงคุย เป็นเสียงที่พวกเขาจำได้ดี เสียงของเบน

ทั้ง 3 คนรีบวิ่งไปตามเสียง พบกับรูโหว่ขนาดใหญ่บนพนัง ภายในโกดังพวกเขาพบเบนนั่งอยู่บนรังไม้ กำลังเผชิญหน้ากับมังกร

“เบน!!!” ทั้งสามคนวิ่งเข้ามา รู้สึกโล่งใจที่คนสวยของพวกเขาปลอดภัย มังกรหันมาทางทั้ง 3 หนุ่ม มันอ้าปากเตรียมพ่นไฟ

“เดี๋ยว” เบนห้าม “พวกเขาเป็นแฟนของผม”

เจ้ามังกรหันมามองเบน มันส่งเสียงสูงต่ำ ยากที่จะเข้าใจ แต่ไม่ใช่กับเบน

“อ่าฮะ ทั้งสามคนเลย ที่จริงยังมีอีกคนแต่ตอนนี้เขาไปตรวจตราดาวบ้านเกิดของเขาอยู่” เบนพูดกับมังกร ทั้ง 3 หนุ่มมองเบน พวกเขากระพริบตา เด็กหนุ่มหันมามองพวกเขา “อะไร?”

“นายฟังมันรู้เรื่อง?” เควินถาม

“ใช่” เบนชูฝ่ามือที่มีสัญลักษณ์รูนแห่งมังกร(The Dragon Rune)ให้แฟนหนุ่มทั้ง 3 ดู “ต้องขอบใจรูนแห่งมังกร”

เจ้ามังกรส่งเสียงอีกครั้ง รอบนี้เควินถึงกับเหลืออด มันน่าหงุดหงิดที่แฟนของพวกเขาเข้าใจที่เจ้ามังกรนี่พูดแล้วหัวเราะคิกคักกับมัน ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาเลยว่ามันทำเขาหึงมากๆ

“รูก” เควินโยนเครื่องแปลภาษาให้หนุ่มเรโวนน่า “ไปเปลี่ยน”

“ขออนุญาตนะ” รูกเดินเข้ามาจัดการเปลี่ยนเครื่องแปลภาษาอันเก่าบนคอของมังกรเป็นอันใหม่ อุปกรณ์แปลภาษากระพริบแสงสีแดงครู่หนึ่ง

“ผมว่าคุณน่าจะกลับไปดาวบ้านเกิดของคุณได้แล้ว” เบนพูดกับมังกร

“โอ้ว ข้ากลับแน่ เจ้าสาวของราชา” เจ้ามังกรเอ่ย พวกเขาเข้าใจสิ่งที่มันพูด แต่คำที่มันเรียกเบนทำให้เควิน,รูกและสเกาท์คิ้วกระตุก “แต่ข้าต้องสะสางธุระก่อน”

“ธุระ? หมายถึง ทำแผนที่ให้เสร็จใช่ไหม?” เบนถาม เขาสังเกตเห็นความงุนงงจากบรรดาแฟนหนุ่มทั้ง 3 คน “ฉันกับเขาคุยกันนิดหน่อยก่อนพวกนายมา เขาบอกว่าเขาเป็นนักทำแผนที่น่ะ”

“ไม่ใช่เรื่องนั้น” ทั้งปากและดวงตาของมังกรเรืองแสง “ข้าจะล้างบางพวกอัศวินอมตะไม่ให้เหลือซาก”

เจ้ามังกรคำราม เครื่องแปลภาษาไม่แปลเสียงคำรามของมังกร

“เอ่อ ใจเย็นๆนะ ถ้าลองคิดดูดีๆ นี่มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิด” เบนกล่าว มังกรหันมาจ้องเขา “...เรื่องเข้าใจผิด อย่างใหญ่หลวง”

“ไอ้พวกอัศวินบ้านั่นมันเอาเวลาข้าไปพันปี” มังกรเอ่ย น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด “1,000 ปีเต็มๆเชียวนะ”

“...นานมากไหมสำหรับมังกร?” เบนถาม รู้สึกเห็นใจและเข้าใจความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

“นานโขเลยทีเดียวล่ะ สำหรับการต้องจากบ้าน จากครอบครัว” มังกรกล่าว “ป่านนี้ลูกของเขาบินได้แล้วด้วยซ้ำไป”

“...โอเค งานของเราจบแล้ว กลับกันเถอะ” เควินเอ่ย

“เควิน” เบนเรียก “งานเรายังไม่จบนะ”

“เราไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับพ่อนักทำแผนที่นี่ ไม่รู้จักด้วยซ้ำ อีกอย่าง เสียงกระซิบของนายก็บอกแค่ให้มาช่วยหมอนี่ เราช่วยได้แล้ว ถือว่างานเราจบ” เควินกอดอก

“ไม่ งานของเรายังไม่จบ” เบนพูด แต่จู่ๆก็เกิดระเบิดที่ด้านนอกโกดัง

“เจริญ” เควินกรอกตา “เราน่าจะรีบชิ่งในตอนที่ยังมีโอกาส”

“งั้นก็ชิ่งไปคนเดียวเลยไป” เบนหน้ามุ่ย เขาเห็นคอนเนอร์วิ่งตรงมาทางพวกเขาพร้อมกับยิงปืนสลายควอนตัมมาด้วย แต่มันไม่โดนพวกเขา มันไปโดนกำแพงของโกดังแทน เจ้ามังกรส่งเสียงคำราม “ไปจัดการพวกอัศวิน ถ่วงเวลาเอาไว้ เดี๋ยวฉันขอเจรจากับมังกรก่อน”

เควินกรอกตา เขาพยักหน้าแม้จะไม่เต็มใจทำก็ตาม แต่เขาจะปล่อยให้คนสวยของเขาทำงานนี้คนเดียวไม่ได้

“เราคงใช้สันติวิธีไม่ได้ผล” รูกแสดงความคิดเห็น “พวกเขาไม่ฟังเราแน่”

“งั้นก็คงมีแต่ต้องใช้กำลัง” เควินหักนิ้วมือ เขาดูดซับพื้นปูนมาสร้างเป็นเกราะ

“กลัวอยู่ว่านายจะพูดแบบนี้” สเกาท์ถอนหายใจ มาถึงขั้นนี้ก็คงมีแต่ต้องสู้เท่านั้น

 

เบนเดินตามมังกรเข้ามาด้านในลึกสุดดของโกดัง พบกับยานของมังกร มันเปิดยานก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน มันเปิดช่องลับตรงแผงควบคุมตัวยานเผยให้เห็นสิ่งที่ดูคล้ายปืนหลายกระบอก

“อาวุธ?” เบนกระพริบตา

“ตอนลงจอดไม่คิดหรอกว่าจะได้ใช้” เจ้ามังกรกำลังเลือกอาวุธ “ประมาทไปหน่อย แต่จากนี้ไม่มีแล้ว”

“แบบนี้ไม่จำเป็นเลยนะ” เบนพูด ถึงแม้เขาจะมาช่วยมังกรและยินดีเข้าข้างมัน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจำเป็นจะต้องปล่อยให้มันไปแก้แค้น สำหรับมังกรมันมีแต่เสียกับเสีย สถานการณ์จะได้บานปลายหนักกว่าเก่าน่ะสิ

“รู้หรอกน่า แต่ใจมันถามหา” มังกรเอ่ย “ท่านเองก็เหมือนกัน”

“ก็อาจจะจริงอย่างคุณว่า” เบนหรี่ตา “การล้างแค้นเป็นอะไรที่หอมหวาน แต่ถ้าเราลองมองดูดีๆ การล้างแค้นมันไร้ค่าเมื่อเทียบกับครอบครัว คนที่เรารักและคนที่รักเราที่กำลังรอเราอยู่”

เจ้ามังกรชะงัก แต่แค่ครู่เดียว มันกลับไปประกอบปืนต่อจนเสร็จ เบนมายืนขวางตรงทางเข้ายาน

“ลองคิดดูให้ดี คุณเป็นนักทำแผนที่ ไม่ใช่สัตว์ร้าย” เบนเอ่ย “ครอบครัวของคุณกำลังรอให้คุณกลับไป ป่านนี้ลูกของคุณอาจบินได้แล้ว คุณไม่อยากรู้หรอ? ว่าเขาจะบินได้สูงแค่ไหน?”

เจ้ามังกรหยุดนิ่ง มันคิดตามที่เบนพูดก่อนจะน้ำตาไหล

“ไม่แปลกใจว่าเหตุใดองค์ราชาจึงเลือกเจ้าเป็นเจ้าสาว” เจ้ามังกรพึมพำ มันยอมลดปืนลง เบนยิ้มแม้จะไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำว่า เจ้าสาวของราชา ที่เจ้ามังกรพูดก็ตาม

 

 

ด้านนอก เควิน,รูกและสเกาท์กำลังปะทะกับพวกอัศวินอมตะและเกวน ครั้งนี้เกวนไม่ประมาทพวกเขา เธอเลือกเล่นงานสเกาท์ก่อน ไมเคิลจัดการเควิน เขาดูดพลังชีวิตมาจากเควินทำให้เกราะของชายหนุ่มแตก รูกต้องจัดการกับพวกอัศวินอมตะเพียงลำพัง มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาจนกระทั่งเกวนยิงพลังแมนน่าใส่หลัง

หญิงสาวใช้พลังแมนน่าจับหนุ่มโลโบนกับหนุ่มเรโวนน่าเอาไว้

“พลังแมนน่าของพวกนายแปลกๆ” เกวนดวงตาเรืองแสง ฉับพลัน ร่างแปลงของรูกกับสเกาท์ก็สลายหายไป เผยให้เห็นร่างจริงของพวกเขา “นี่พวกนายเป็นเอเลี่ยน?”

ไมเคิลโยนเควินลงบนพื้นตรงหน้าเกวน หญิงสาวหรี่ตาก่อนจะใช้พลังคลายมนต์ลวงตาออก เกวนเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นร่างจริงของเควิน

“เควิน?” เกวนจำชายหนุ่มได้ โตขึ้นมาหล่อจัง เกวนคิด

“ดูเหมือนฉันจะประมาทเธอไปหน่อยแฮะ” เบนยิงพลังแมนน่าใส่เกวนกับไมเคิล หญิงสาวสร้างโล่แมนน่าขึ้นมาป้องกันได้ทัน แต่พลังของเบนทำให้โล่ของเกวนแตกในทันที เธอรีบสร้างมันขึ้นมาใหม่ เบนดีดนิ้วร่างของแฟนหนุ่มทั้ง 3 ก็หายมาอยู่ฝั่งเขา เบนก้มตัวลงไปรักษาเควิน

พวกอัศวินกำลังจะเดินเข้าไปในโกดังแต่ก็ต้องรีบวิ่งหนียานอวกาศที่กำลังพุ่งออกมา คอนเนอร์ยิงลำแสงสลายควอนตัมใส่ยานแต่ตัวยานมีเกราะป้องกันทำให้ลำแสงนั้นไร้ผล คอนเนอร์ยังคงยิงต่อไป ตัวยานชนคอนเนอร์กระเด็น มันบินออกไปนอกโกดังและบินขึ้นไปบนฟ้า สูงเกินกว่าคอนเนอร์จะสามารถยิงต่อได้ อัศวินหนุ่มทิ้งปืนลงกับพื้นแล้วเดินจากไปเมื่อเขาไม่สามารถบรรลุภารกิจได้

เบนสะบัดมือ โล่แมนน่าของเกวนสั่นสะเทือนพอให้เกิดรูโหว่ แม้เพียงชั่วครู่ก็ตาม เข็มแมนน่าสีชมพูจากฝ่ามือของเบนพุ่งเข้าใส่เกวนกับไมเคิลที่อยู่ในโล่ พวกเขาโดนเข็มนั้นไปเต็มๆ

“นายทำอะไรพวกเขา?” รูกถาม

“ก็แค่ทำให้สลบและลบความทรงจำ” เบนตอบ

“นายทำได้ไง?” รูกถามอีกครั้ง เบนหันมามองเขา ไม่เข้าใจว่าหนุ่มเรโวนน่ากำลังพูดเรื่องอะไร “ที่ทำให้มังกรยอมกลับไป”

“ก็แค่คุยกับเขานิดหน่อย” เบนยิ้ม “และทำให้เขานึกออกว่าอะไรสำคัญกับเขามากกว่ากันระหว่างการแก้แค้นกับครอบครัวที่เขาคิดถึงมาเป็นพันปี”

เควินขยับตัว เขาลืมตา ชายหนุ่มยิ้มเมื่อภาพแรกที่เขาเห็นคือแฟนคนสวยของเขา เควินกุมมือเบนมาแนบแก้ม

“รักษาสัญญาด้วย” เควินกล่าว

“สัญญาอะไร?” เบนถาม

“ก็สัญญาที่ว่า ถ้าฉันได้รับบาดเจ็บนายจะต้องออกเดทกับฉัน 1 วัน”เควินทวง

“ฉันรักษาสัญญาเสมอ” เบนยิ้ม เควินดึงคนสวยของเขาลงมาจูบแอบส่งสายตาเยาะเย้ยไปให้สองหนุ่มเอเลี่ยนที่ได้แต่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ใกล้ๆ “แต่ ต้องบอกวิวแก็กซ์ก่อน”

“พูดถึงวิวแก็กซ์ เราควรรีบกลับกันได้แล้ว” รูกพยุงเบนให้ลุกขึ้นยืน

“นั่นสินะ ถ้าวิวแก็กซ์กลับมาแล้วไม่เจอเรา แทนที่เราจะได้เดทกัน ฉันว่าเราได้โดยจับแยกกันมากกว่า” เบนเอ่ย เควินรีบอุ้มเบนวิ่งกลับไปที่รถเพื่อขับกลับไปที่ยานของเขาทันที ท่ามกลางความหมั่นไส้ของรูกกับสเกาท์และเสียงหัวเราะของเบน

 

 








TBC.

 

+++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนหน้า เควินมีเดท!!!!!! จะล้มหรือจะรุ่งหนอ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 258 ครั้ง

520 ความคิดเห็น

  1. #173 Dark (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 20:17

    หนุกมากเยยทำต่อไปน่าตอนเเต่ละตอนยาวจุใจมากๆ????????????????????????

    #173
    0
  2. #171 โยชิน่อน (@hellzen) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 19:47
    ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครคือราชามังกร ก็โจไงล่ะจะใครอีก!!
    #171
    0
  3. #165 ICE-CREAMMAMA (@ICE-CREAMMAMA) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 19:34

    ชอบสุดใจเลยเรื่องนี้ มาต่ออีกนะ
    #165
    0
  4. #164 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 17:12
    ขอให้ท่านวิวแก๊กซ์อนุญาตนะคะเควิน 5555555
    #164
    0
  5. #161 boomcocoe55 (@boomcocoe55) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 02:52
    วิวแก๊กนี้เป็นทั้งว่าที่สามีเป็นทั้งพ่ออีกด้วย
    #161
    0
  6. #160 099987606543 (@099987606543) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 00:09
    เควินฉันกลัวแต่เดทนายจะล้นนี้แหบะ55555//อยากให้น้องโดนลงโทษผิดมั้ย555555
    #160
    0
  7. #159 FatherMint (@FatherMint) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:54

    ฉันคิมว่า..................

    ...............

    .............ล้มแน่นอนวิวแกทซ์เลยนะเธอ(เขียนผิดขออภัย)
    #159
    0
  8. #158 0991368123 (@0991368123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:54
    ชอบบบบบ
    #158
    0
  9. #157 blackteacup07 (@blackteacup07) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 23:47

    ลุงหนวดคุมอำนาจเยอะเลย555555
    แต่ช่วงนี้เวลาเห็นเรื่องนี้ทีไร ก็นึกถึงแต่เรื่องสัญญา 15 ปีทุกที ใจฉันมันบาปปปปป
    #157
    0