[AU Fanfic Ben10] Anlontipe (Yaoi)

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 33 : Gwen and Plumbers kids VS Tennisia Family

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    5 ก.พ. 62



 

ณ ดาวโลก ที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง ในห้องห้องหนึ่ง มีชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่บนพื้น เขาเขียนข้อความลงบนสมุดบันทึกด้วยมือที่สั่นเทา สรรพเสียงรอบข้างดังอื้ออึงด้วยสำเนียงที่ชาวโลกไม่มีวันเข้าใจ

ทว่าในความเป็นจริง มีเพียงชายคนนี้เท่านั้นที่ได้ยินเสียงไร้ที่มาเหล่านั้น บนพื้นและผนังห้องเต็มไปด้วยสัญลักษณ์หน้าตาประหลาด เขากุมขมับเมื่อเสียงเหล่านั้นดังขึ้นเรื่อยๆ มีเลือดไหลออกจากจมูกและหูของเขา เขาเริ่มไม่รับรู้ถึงเสียงต่างๆในโรงพยาบาล มีแค่เสียงวิ้งและเสียงกระซิบ

เขาจิกเล็บลงไปในผิวหนังจนเลือดออก เขาปวดหัว เสียงไร้ที่มาเริ่มดังมากขึ้นเรื่อยๆราวกับต้นตอของเสียงเข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้นทุกขณะ เขาหลับตาแน่น นั่งชันเข่าขดตัวเข้าหากัน ร่างกายแข็งเกร็ง แต่แล้ว ฉับพลันเสียงเหล่านั้นก็เงียบลง เขางุนงง

“ฮืออออออออ” เสียงไร้ที่มาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ เสียงนั้นเย็นยะเยือก เขาตัวสั่น มันเรียกชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมาดังก้องอยู่ในหัว

“อ็อก” ชายวัยกลางคนอ้วกออกมาเป็นเลือด โลหิตสีแดงฉานเจิ่งนองเต็มพื้น เขาหอบหายใจ แต่ราวกับปอดมันไม่ทำงาน เขาหายใจไม่ออก ชายวัยกลางคนล้มลงไปนอนกองบนพื้น ร่างกายหงิกงอ ตาเหลือกขึ้นจนเหลือแต่ตาขาว ก่อนจะแน่นิ่งไป

เวลาผ่านไปราวๆ 5 นาที ร่างของชายวัยกลางคนก็กระตุกลอยขึ้นจากพื้น เสียงกระดูกดังลั่นห้อง ร่างของชายวัยกลางคนเริ่มขยับ เขาหลับตาก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป สีของม่านตากลายเป็นสีแดง ตาขาวเปลี่ยนเป็นสีดำ เส้นเลือดสีดำปูดโปนไปทั่วร่างอย่างเห็นได้ชัด ผิวของเขาซีดลง

ร่างของชายวัยกลางคนที่ลอยอยู่เหนือพื้นเริ่มเปลี่ยนท่าทาง เขาค่อยๆลอยต่ำลงจนสัมผัมกับพื้นห้อง เท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนกองเลือดของตัวเอง เขาขยับคอและหัวไหล่ จนเกิดเสียงกระดูกลั่น เขาสูดลมหายใจแล้วผ่อนออกมา ชายวัยกลางคนลูบผมไปด้านหลัง เขาเหลือบมองสมุดบันทึกที่ตกอยู่บนพื้น เขาหยิบมันขึ้นมา เปิดอ่านครู่หนึ่ง

“หึ โรเบิร์ตที่น่าสังเวช” ชายวัยกลางคนแสยะยิ้มชั่วร้าย หัวเราะด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แค่ความรู้เพียงนิด ก็แหละสลายแล้วรึ? มนุษย์หนอมนุษย์ อ่อนแอ เปราะบางและน่าสมเพชเสียจริง”

เขาโยนสมุดบันทึกข้ามไหล่ เกิดประกายไฟขึ้นบนสมุดก่อนตกลงบนพื้น ไฟเริ่มลามไปทั่วห้อง ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากห้อง ไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าประตูมันล็อกอยู่ เพราะเขาแค่ออกแรงนิดเดียว ประตูก็หลุดออกมาทั้งบานแล้ว

เขาเดินไปเรื่อยๆตามทางเดินภายในโรงพยาบาลพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกลามตามหลัง ชายวัยกลางคนเดินออกมาจนถึงหน้าโรงพยาบาล เขาเดินออกมาด้านนอก เงยหน้ามองท้องฟ้า สูดลมหายใจ หลับตารับลมเย็นๆที่พัดผ่านมาแล้วผ่อนลมหายใจออกมา

“เอาล่ะ เริ่มจากตรงไหนก่อนดีนะ” ชายวัยกลางคนพึมพำ แว่วเสียงไร้ที่มาดังเซ็งแซ่ “อ่า แย่จัง ข้ามีเวลาไม่เยอะเสียด้วย อีกไม่นานร่างนี้จะแหลกสลาย มันรองรับตัวตนของข้าได้ไม่นานนักหรอก”

เขายกมือขึ้นมาดู กำมือแล้วแบ ผิวหนังของเขาจากตอนแรกที่เป็นสีขาวซีด เริ่มดำคล้ำขึ้นเหมือนคนโดนแดดเผา แว่วเสียงไร้ที่มาดังขึ้นอีกครั้ง

“ญาติ? จริงรึ?” ชายวัยกลางคนแสยะยิ้ม “นางน่าจะใช้ได้”

สิ้นคำพูดร่างของชายวัยกลางคนก็หายไปจากหน้าโรงพยาบาลพร้อมกับแรงระเบิด เสียงกรีดร้องของผู้คนที่กำลังโดนไฟเผาและเสียงไซเรนของรถตำรวจ,รถดับเพลิงและรถพยาบาล

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

เกวนกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องนอนของเธอ เธอกำลังพัฒนาพลังแมนน่าของตัวเอง ช่างน่าเสียดายที่ห้องสมุดของเฮ็กซ์หายไปอย่างเป็นปริศนา มันจึงทำให้เธอไม่อาจหาความรู้ใหม่ๆเกี่ยวกับเวทย์มนต์ได้

แม้จะฝึกการติดต่อกับกระแสแมนน่าในจักรวาล แต่ดูเหมือนเหล่าแมนน่าจะไม่ค่อยยอมรับเธอเท่าไร เด็กสาวผมแดงขมวดคิ้ว ขัดใจกับกระแสแมนน่าที่ปฏิเสธเธอ เกวนพยายามใช้แมนน่าตามหาเบนมานานหลายปีแล้ว แต่บรรดาแมนน่าก็ปฏิเสธที่จะยอมบอกเธอว่าญาติของเธออยู่ที่ไหน

“อย่าแปลกใจว่าทำไมเธอถึงหาเขาไม่เจอ” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้เด็กสาวลืมตา สายลมพัดผ่านตัวเธอ สิ่งแรกที่เกวนเห็นหลังจากลืมตาขึ้นมาคือชายวัยกลางคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนกลางอากาศตรงหน้าเธอ “เพราะเขาไม่อยากให้ใครหาเจอยังไงล่ะ”

“คุณเป็นใคร?” เกวนสร้างบอลพลังงานขึ้นมาบนฝ่ามือ พร้อมโจมตีทุกเมื่อถ้าอีกฝ่ายแสดงท่าทางคุกคามเธอ “เข้ามาที่นี่ได้ยังไง?”

“ก็แค่หายตัวเข้ามา” ชายวัยกลางคนยักไหล่ “ส่วนคำตอบของคำถามแรก ชื่อของฉันออกเสียงยากหน่อย แต่เธอน่าจะพอออกเสียงได้ ... Abnyar...”

“เอ็บไนอา?” เกวนลองออกเสียงตาม แต่ใกล้เคียงที่สุดได้แค่นี้

“ใกล้เคียง” Abnyar แสยะยิ้ม

“คุณต้องการอะไร?” เกวนถาม รู้สึกใจเต้นกับรอยยิ้มของ Abnyar

“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากให้เธอช่วยเท่านั้นเอง” ร่างของ Abnyar ค่อยๆร่อนลง จนกระทั่งเท้าสัมผัสกับพื้นไม้

“ช่วย?” เกวนทวน Abnyarเดินเข้ามาใกล้เธอ

“ใช่ ช่วย” Abnyar โน้มตัวลงมาหาเกวน เด็กสาวนั่งนิ่งไม่ได้หลบหรือยิงพลังแมนน่าใส่ ดวงตาสีเขียวสบกับดวงตาสีแดงประหลาด แต่แล้วก็เป็นฝ่ายเธอที่ต้องหันหน้าหนี เธอหน้าแดง ทำ Abnyar แสยะยิ้ม ก่อนจับคางเกวนหันมาเผชิญหน้า “ช่วยตามหา เบนจามิน เทนนิสันให้เจอ”

“แต่-“

“ฉันจะช่วย ฉันรู้ว่าญาติของเธออยู่ที่ไหน”

“คุณรู้?”

“รู้ดีเลยล่ะ”

Abnyar กระซิบข้างหูเกวน เด็กสาวใจเต้นแรงขึ้นทุกขณะจนเธอรู้สึกอึดอัดในอก

“พิกัดดาว?” เกวนถามขณะที่ Abnyar ผละออกไป เขายังคงจ้องเธอ นิ้วโป้งของชายวัยกลางคนลูบคลึงริมฝีปากของเด็กสาววัยแรกรุ่น

“ใช่ เขาอยู่ที่นั่น” Abnyarเอ่ย “แต่เธอต้องปฏิบัติงานนี้เป็นความลับ”

“ทำไมล่ะ?” เกวนเอ่ย Abnyarหัวเราะ เสียงของเขา เซ็กซี่จัง เกวนคิด

“เพราะเธอต้องฆ่าเขา” Abnyarตอบ “เพื่อจักรวาล”

“อะไรนะ!?” เกวนร้อง ผละออกมาจากชายแปลกหน้า “นี่คุณเสียสติไปแล้วหรือยังไง?”

“อย่างที่บอก เพื่อจักรวาล” Abnyarกล่าว “และ เพื่อให้เธอเข้าใจได้ดีขึ้น คงต้องให้เธอได้เห็นความจริงบางอย่าง”

Abnyarจับข้อมือเกวน เด็กสาวสะดุ้ง เมื่อเธอกระพริบตา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป แทนที่จะเป็น Abnyar ที่อยู่ตรงหน้าเธอ กลับเป็นภาพท้องฟ้าสีชาด ควันไฟลอยขึ้นฟ้าตามจุดต่างๆ กลิ่นไหม้และกลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เสียงคำรามของสัตว์ประหลาด เสียงอาวุธและเสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ราวกับกำลังอยู่ในสนามรบ ใช่ เธอกำลังอยู่กลางสนามรบ

สัตว์ประหลาดลักษณะคล้ายสุนัขผสมกับกิ้งก่า ร่างกายสีเขียวปนเทา มีลายสีเขียวเข้มพาดผ่านกับเขี้ยวสีแดงบนใบหน้าของมัน พวกมันมีจำนวนมากและกำลังโจมตีมนุษย์

“อะไรกันเนี้ย?” เกวนพึมพำ รู้สึกอยากอ้วกเมื่อเห็นสัตว์ประหลาดพวกนั้นกำลังโจมตีและกัดกินมนุษย์

“พวกมันคือลูคูบร้า(Lucubra)” เสียงของAbnyarกระซิบอยู่ข้างหูเธอ แต่เธอไม่เห็นตัวเขา “พวกมันคือลูกสมุนของไดอากอน(Diagon)”

“ไดอากอน?”

“ไดอากอน เป็นจอมมารและปีศาจที่ชั่วร้าย แข็งแกร่งและทรงพลัง มันยึดครองมิติมาได้หลายมิติแล้ว และมันก็กำลังจะมาเกิดที่มิติของเจ้า ผ่านครรภ์ของ เบนจามิน เทนนิสัน”

“แต่เบนเป็นผู้ชาย เขาท้องไม่ได้”

“เจ้าคิดเช่นนั้นรึ? โชคร้ายหน่อยแม่สาวน้อย เทคโนโลยีเอเลี่ยนสามารถทำให้ผู้ชายตั้งครรภ์ได้ และ เบนจามิน เทนนิสันสามารถตั้งครรภ์ได้”

“...”

“เจ้าต้องฆ่าเบนจามิน เทนนิสัน เพราะมิเช่นนั้น จักรวาลจะตกอยู่ในอันตราย และพวกเจ้าทั้งหมดต้องเผชิญหน้ากับมัน”

เกวนกระพริบตาอีกครั้งภาพเหตุการณ์เปลี่ยนไปอีกรอบ คราวนี้เด็กสาวผมแดงถึงกับกรีดร้องด้วยความสะพรึงกลัว ภาพของสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายปลาหมึก ดวงตาสีแดงจ้องมาที่เธอ เสียงคำรามของมันแทบจะทำให้เธอเสียสติ เกวนปิดหน้าหนีจากภาพตรงหน้า

มือของใครบางคนจับมือของเธอออกแล้วปิดตาเธอแทน

“ชู่ว์ ไม่เป็นไร เกวนโดลิน เทนนิสัน” Abnyar กระซิบ “นั่นคือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อ 1,700 ปีก่อน ไดอากอนพยายามยึดครองมิติของเจ้า แต่ถูกผู้ก่อตั้งอัศวินอมตะขัดขวางไว้เสียก่อน มันสูญเสียพลัง” Abnyarv อธิบาย “ในตอนนี้ทางเดียวที่มันจะได้พลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิมและมายังมิตินี้ได้โดยไร้ปัญหาหรือเงื่อนไขใดๆ คือจุติลงมาในครรภ์ของเบนจามิน เทนนิสัน”

“ทำไมต้องเป็นเบน?” เกวนถาม

“มันก็มีหลายเหตุผลน่ะนะ” Abnyar แสยะยิ้ม เขากระซิบข้างหูเด็กสาวผมแดง “และเขารู้อะไรบางอย่างด้วย รู้ไหม? ว่าชีวิตของเจ้ามันไม่ต้องไม่ใช่แบบนี้”

มือที่ปิดตาเกวนลดลง ภาพตรงหน้าเกวนคือภาพของตัวเธอเองกำลังเดินออกมาจากบ้าน มีรถสีเขียวคันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้าบ้านเธอ ร่างที่ลงมาจากรถคือชายหนุ่มผมสีดำ เขายิ้มให้เธอ เธอยิ้มให้เขา เด็กสาวผมแดงเดินเข้าสวมกอดและจูบชายผมดำ

“เควิน?” เกวนกระพริบตา ภาพทั้งหมดหายไป เธอกลับมาอยู่ในห้องของเธออีกครั้ง

“เธอควรได้ครองคู่กับ เควิน เลวิน” Abnyar เอ่ย “แต่เบนจามิน เทนนิสัน แย่งเควิน เลวิน ไปจากเธอ”

“เบนรู้เรื่องนี้เหรอ?” เกวนถาม

“รู้” Abnyar แทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆเมื่อเขาเห็นและได้กลิ่นอารมณ์รุนแรงจากเด็กสาวผมแดง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องใช้งานเธอ เกวนโดนลินนับว่าเป็นอาหารที่น่าอร่อยไม่เบา ไว้หมดประโยชน์ค่อยกินก็ไม่เสียหาย Abnyar คิด

เกวนกำมือแน่น เม้มปาก เธอชอบภาพที่เธอกอดจูบกับเควิน ถึงเธอจะชอบไมเคิล แต่ความรู้สึกของเธอที่ได้เห็นภาพนิมิตเมื่อกี้ทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจมากกว่า เธอชอบเควินและเธอพอจะรู้ว่าเควินชอบเบนมาก มันทำให้เกวนอิจฉาเบน เธออิจฉาญาติของเธอมาตลอด ในบางครั้ง เวลาที่เบนทำอะไร มันเหมือนทุกๆอย่างจะเป็นไปตามที่เบนต้องการทั้งๆที่เบนไม่ได้พยายามอะไรเลย

ทำไมไม่เป็นเรา? บ่อยครั้งที่เสียงนี้ดังขึ้นมาในหัวของเธอ

“ถ้าอยากมีชีวิตที่เธอปรารถนาและช่วยจักรวาล ก็แค่ฆ่า เบนจามิน เทนนิสัน” Abnyar เอ่ย “เธอจะกลายเป็นฮีโร่ผู้เสียสละ”

“ฮีโร่” เกวนพึมพำก่อนแสยะยิ้ม “ฉันชอบนะ”

“เธอทำได้ใช่ไหม?” Abnyar กุมแก้มเกวน

“ได้” เกวนกล่าว “มันคือการเสียสละที่ยิ่งใหญ่”

“ใช่ การเสียสละที่ยิ่งใหญ่” Abnyar โน้มตัวลงมาหาเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดหน้าเด็กสาว เกวนหน้าแดง ไม่รู้ทำไม แต่เธอกลับรู้สึกใจเต้นแรงกับ Abnyar “ข้าจะช่วยเจ้า และให้ของขวัญอะไรเล็กๆน้อยๆ”

“ของขวัญ?” เกวนกระพริบตา Abnyar พยักหน้าไปทางโต๊ะข้างเตียงของเธอ เพียงแค่เด็กสาวกระพริบตา ก็มีปืนปรากฏขึ้นบนโต๊ะข้างเตียงของเธอ ลักษณะของมันเหมือนปืนที่เธอเคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว “ปืนมิตินัล?”

“ไม่ใช่ปืนมิตินัลธรรมดา แต่ปืนนี่มันจะส่งเบนจามิน เทนนิสันไปต่างมิติ” Abnyar เอียงคอ “รู้ไหม ว่าถ้าเธออยู่ในมิติที่ไม่ใช่ของเธอนานๆมันจะเป็นยังไง? ตัวตนของเธอจะค่อยๆแตกสลาย แล้วเธอ แม่สาวน้อย ก็จะสามารถแทนที่ เบนจามิน เทนนิสันได้”

เกวนลังเล แต่เมื่อได้สบตากับAbnyar ความลังเลเหล่านั้นก็หายไป มันเหมือนความรู้สึกทั้งหมดภายในจิตใจที่ลึกที่สุดของเธอตื่นขึ้นและกลืนกินตัวตนของเธอทั้งหมด ความอิจฉาริษยา โกรธ เกลียด ปะทุขึ้นมาในอกราวกับภูเขาไฟระเบิด

Abnyar ยิ้ม มองเด็กสาวที่ดวงตาเรืองแสงสีชมพู กลิ่นอารมณ์ที่ปะทุของเธอช่างหอมหวาน ถ้าเธอไม่มีเชื้อสายของมนุษย์ เธอคงไม่โดนพลังของฉันเล่นงานได้ง่ายขนาดนี้หรอก Abnyar ต้องพยายามไม่หัวเราะ ไม่เช่นนั้นแผนของเขาคงไม่สำเร็จดังหวัง

“ฉันจะทำ” เกวนพูดอย่างมุ่งมั่น “คุณเชื่อใจฉันได้เลย”

“ดีมาก” Abnyar กระซิบ “ฉันจะรอฟังข่าวดีนะ”

เมื่อเกวนกระพริบตา ร่างของAbnyar ก็หายไป เหลือเพียงแค่เธอในห้องนอนตัวเอง เด็กสาวเอนตัวลงนอนบนเตียง ดวงตาสีเขียวมองเพดานห้องอย่างใช้ความคิด เธอจำเป็นต้องรวบรวมกำลังคน เบนโดนวิวแก็กซ์ลักพาตัวไป ตอนนี้อีกฝ่ายต้องยังอยู่กับมหาวายร้ายแน่ๆ

จากข่าวล่าสุด ซึ่งมีมูลความจริงมากน้อยแค่ไหนก็ไม่ทราบ แต่เท่าที่พวกเธอรู้คือ เป็นไปได้ว่าญาติของเธออาจจะโดนวิวแก็กซ์ล้างสมองไปแล้ว และถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ

ถ้าเธอต้องฆ่าเบน เธอคงจะไม่รู้สึกผิดอะไร ในทางกลับกัน ตัวเธอเองเนี้ยแหละที่จะกลายเป็นคนช่วยปลดปล่อยญาติของเธอจากความทรมาน

เด็กสาวก่ายหน้าผาก ขณะนึกชื่อคนที่เธอจะพาไปร่วมทำภารกิจนี้ด้วย

“เพื่อจักรวาล” เกวนพึมพำ เพื่อความปลอดภัยของทุกๆคน ฉันจำเป็นต้องฆ่าเบน

 

 

 

Abnyar  ปรากฏตัวนอกบ้านเกวน เขาหันกลับไปมองบ้านของเด็กสาวผมแดงก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ช่างเป็นอาหารที่ล่อลวงง่ายเสียจริง” Abnyar กุมหน้าขณะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า “อย่าถือโทษโกรธแค้นกันเลยนะ ไดอากอน ข้าก็ไม่ได้อยากขัดขวางการมาจุติของเจ้าหรอก แต่เจ้าดันเลือกจะเข้ากับฝ่ายศัตรูของพวกเรานี่ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้”

กระแสลมพัดรุนแรงพร้อมกับเสียงกระซิบเซ็งแซ่ไร้ที่มา ไม่มีใครรู้ความหมายของเสียงกระซิบเหล่านั้นนอกจากตัว Abnyar เอง

“ถึงจะเสียดายมดลูกของ เบนจามิน เทนนิสัน แต่เลือกตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมน่าจะดีเสียกว่า” Abnyar พึมพำ “เจ้าจะไม่ได้ครองมิตินี้ ไดอากอน และไม่ได้เหยียบย่ำในมิตินี้ เจ้าจะไม่ได้อะไรเลย”

Abnyar หัวเราะเยี่ยงคนเสียสติ ผิวกายของเขาเริ่มสีเข้มขึ้นก่อนที่ร่างของ Abnyar จะระเบิด เศษเนื้อและเลือดกระจายไปทั่วบริเวณ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ ดาวเทนนิเซีย

 

เบนขมวดคิ้ว เขาได้ยินเสียงกระซิบดังเซ็งแซ่ฟังไม่ได้ศัพท์ ตามมาด้วยเสียงวิ้งและอาการปวดหัวจนคลื่นไส้ เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งอย่างฉับพลันก่อนจะรีบวิ่งลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ

เหตุการณ์เดิมๆเกิดขึ้นทุกคืนจนคนนอนร่วมเตียงชิน แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดเป็นห่วงเด็กหนุ่มไม่ได้ พวกเขาลุกขึ้นนั่ง

วิวแก็กซ์เป็นคนแรกที่ลงจากเตียง เดินตามเบนไปยังห้องน้ำ ดวงตาสีแดงมองภรรยาคนงามโก่งคออ้วกอยู่ข้างชักโครก เขารู้สึกสงสารเด็กหนุ่ม เบนกำขอบชักโครกแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกข้อนิ้วลั่น มือสั่นเกร็ง มหาวายร้ายเดินเข้ามาคุกเข่าอยู่ข้างๆ ลูบหลังภรรยาตัวน้อยให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

รูก,เควินและสเกาท์เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ คอยดูสถานการณ์ สเกาท์พร้อมวิ่งไปตามลูน่าได้ทุกเมื่อ ถ้าสถานการณ์เกินควบคุม

“เวร” เบนสบถ เขาอ้วกจนไม่มีอะไรจะออก เด็กหนุ่มหอบหายใจ พิงชักโครกอย่างหมดแรง “ระยำเอ้ย”

“ดีขึ้นไหม?” วิวแก็กซ์ถาม ค่อยๆจับเด็กหนุ่มมาพิงตัวเขา เบนส่ายหน้า

“ปวดหัว” เบนพึมพำ ตายังคงปิด “โคตรปวดหัวเลย”

“เดี๋ยวไปทำน้ำขิงมาให้” สเกาท์พูดก่อนจะวิ่งไปที่ห้องครัว

“อยาก...ไปที่ทะเลสาบ” เบนพูดเสียงแหบ รูกเดินเข้ามาหยิบแก้วน้ำ กรอกน้ำใส่แล้วยื่นให้เบนบ้วนปาก หนุ่มเรโวน่าประคองแก้วให้เด็กหนุ่ม เบนบ้วนน้ำทิ้ง ปากสั่น หน้าซีด เขาลืมตามองบรรดาสามีของเขา ดวงตาสีเขียวหันมาสบกับดวงตาสีแดงของมหาวายร้าย “พาไปหน่อย”

“ข้าว่าไม่ใช่ความคิดที่ดี” วิวแก็กซ์พูด “เจ้าควรพัก”

“วิวแก็กซ์ได้โปรด” เบนอ้อน ถูแก้มกับอกของเอเลี่ยนตัวใหญ่ ดวงตาสีเขียวอ่อนแรงมองอย่างออดอ้อน เอเลี่ยนหน้าปลาหมึกกลืนน้ำลาย “นะ ผมอยากออกไปสูดอากาศ พาไปที่ทะเลสาบหน่อย”

“พาไปที่ทะเลสาบก็ได้” เควินพูด “อยู่แต่ในนี่อุดอู้ตาย”

รูกไม่รอคำอนุญาต เขาอุ้มเบนขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วพาเดินออกไปทันที เควินกับวิวแก็กซ์กระพริบตาปริบๆ ชายหนุ่มผมดำยักไหล่แล้วเดินตามออกไป วิวแก็กซ์รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างประหลาด เขาได้ยินเสียงกระซิบไร้ที่มา

อย่า” ผู้พิชิตได้ยินเสียงกระซิบแค่บางคำเท่านั้น “อย่า...ให้...ออกนอกบ้าน

มหาวายร้ายลุกขึ้นเดินตามคนอื่นๆออกไปนอกบ้านด้วยความรู้สึกไม่ดีที่มากขึ้นเรื่อยๆ เสียงกระซิบหายไปเมื่อเขาเดินออกมาข้างนอก

ใคร? มันจะเกิดอะไรขึ้น? วิวแก็กซ์ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ ขณะมองหนุ่มเรโวนน่าอุ้มภรรยาคนสวยของพวกเขาไปยังทะเลสาบ

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเขาได้รับข้อความจากลูคัส ว่ามีกลุ่มยานรบปริศนาแอบลอบตามพวกเขามายังดาวเทนนิเซีย วิวแก็กซ์ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาสลัดยานทุกๆลำทิ้งก่อนกลับมาที่เทนนิเซียแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันลอบตามเขามา ก็ต้องมีใครสักคนบอกพิกัดดาวเทนนิเซีย แล้วใครเป็นคนบอกกันล่ะ? ผู้พิชิตคิด แต่ก็ไม่อาจหาคำตอบให้กับสิ่งที่เขาสงสัยได้

ปัญหาเซอร์สแกย์ไม่ได้จัดการยากอะไร ก็แค่ให้จอมเวทย์ขังมันไว้ในโทเทมแล้วเอามันไปขังไว้บนคุกใกล้ๆดวงอาทิตย์ แค่นั้นมันก็หลุดออกมาสร้างปัญหาไม่ได้แล้ว เว้นแต่จะมีใครทะลึ่งไปปล่อยมันออกมา

ในตอนนี้ลูคัสคงกำลังไล่กวด อ่า ไล่จัดการพวกแขกไม่ได้รับเชิญทั้งหลาย แต่ถึงกระนั้น วิวแก็กซ์ยังใจคอไม่ดีเช่นเดิม ราวกับว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

 

“ดีขึ้นไหม?” รูกถาม เบนหลับตา เงยหน้ารับสายลมเย็นๆที่พัดมาต้องผิวกาย ลมเย็นๆและเสียงกระซิบเบาๆจากทะเลสาบ ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น เด็กหนุ่มยิ้มอ่อน พยักหน้าตอบรูก

“ช่วยพยุงหน่อยได้ไหม ฉันอยากยืน” เบนกล่าว รูกตามใจเบน เขาค่อยๆวางเด็กหนุ่มลงกับพื้น เบนโอบรอบคอบลองโก้ เท้าของเขาสัมผัสพื้น ต้องใช้เวลาสักพักเขาถึงทรงตัวได้ “พาเข้าไปใกล้ๆทะเลสาบหน่อย”

“ฉันคิดว่านายไม่ควรเล่นน้ำตอนกลางคืน” เควินกล่าว “อีกอย่าง นายกำลังอ่อนแรง”

“ฉันไม่ได้จะเล่นน้ำ” เบนกระซิบ “ฉันแค่ อยากสัมผัสน้ำ ก็แค่นั้น”

“โอเค ระวังๆด้วยล่ะ” รูกใจอ่อนกับแววตาออดอ้อนของเบน หนุ่มเรโวนน่าถอนหายใจ ค่อยๆพยุงพาเบนเข้าไปใกล้ทะเลสาบมากขึ้น เด็กหนุ่มย่อตัวลงโดยมีบลองโก้คอยประคอง

เบนนั่งลงในที่สุด มือของเด็กหนุ่มสัมผัสกับน้ำเย็นๆ เบนยิ้มกับอุณหภูมิของน้ำ

“ดีขึ้นไหม?” รูกกระซิบถาม เด็กหนุ่มพยักหน้า

“ขออยู่แบบนี้อีกสักพักนะ” เบนอ้อน บลองโก้หัวเราะ

“แค่แปบเดียวนะ” รูกพูด เบนพยักหน้าก่อนจะหันไปสนใจน้ำในทะเลสาบต่อ

ระวัง” เสียงกระซิบดังขึ้น ช่างน่าแปลกที่ทุกๆคนได้ยิน เบนสะดุ้ง เขาหันมามองรูกที่หันมามองเขาเช่นกัน

“นายก็ได้ยิน?” เบนถาม รูกพยักหน้า

“รีบเข้าบ้านกันเถอะ” เควินเข้ามาพยุงเบนให้ลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหน บางอย่างก็พุ่งมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว เควินเห็นแต่ป้องกันไม่ทัน ชายหนุ่มกระเด็นตามแรงกระแทก รูกโดนโจมตีและโดนกระแทกซ้ำจนกระเด็นออกห่างจากเบน

เด็กหนุ่มถูกบางอย่างจับแยกจากรูกกับเควิน บางอย่างที่ว่าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและมันมีรูปร่างเหมือน XRL8 เด็กหนุ่มหรี่ตา เขาจำเอเลี่ยนตัวนี้ได้ เธอคือเฮเลน

“เบนจามิน!!” วิวแก็กซ์กำลังจะเข้ามาหาเบนแต่ก็ต้องทรุดตัวลงไปคุกเข่าอยู่บนพื้นเมื่อเขาโดนลำแสงสีดำพุ่งใส่ตัว พลังและเรี่ยวแรงทั้งหมดหายไป

เบนยิงพลังแมนน่าใส่เฮเลน แต่เธอสามารถหลบได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอเร็วเกินกว่าที่เขาจะสามารถจัดการเธอได้หรือเพราะเขาอ่อนแรงจากอาการแพ้ท้องกันแน่ เด็กหนุ่มได้แต่เม้มปาก อยู่นิ่งๆให้เอเลี่ยนสาวจับเขาพาวิ่งไปที่ไหนก็ไม่รู้ ในระหว่างนั้นก็คอยหาโอกาสหนีจากเฮเลน

เควินสะบัดหัว เขาลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มคำราม กดออมนิทริกซ์กลายร่างเป็นXRL8 เพื่อตามมาจัดการเฮเลน เควินแย่งเบนมาได้ แต่เขาก็ต้องพบว่ากำลังถูกล้อมไว้โดยเหล่าคนคุ้นหน้าคุ้นตา

“พวกแก” เควินจ้องกลุ่มคนตรงหน้าเขม็ง “ต้องการอะไร!!

“นี่ไม่เกี่ยวกับเธอเควิน” เด็กสาวผมแดงเดินออกมายืนข้างหน้า เควินกับเบนจำเธอคนนี้ได้ดี

“เกวน?” เบนกระพริบตา เขาสับสน คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว เขามั่นใจว่าเขาป้องกันทุกๆทางเพื่อซ่อนตัวเองจากการตามหาของเกวนและทุกๆคน เกวนไม่น่าจะมาที่นี่ได้ และถ้าเขาจำไม่ผิด เขาขับไล่พวกเฮเลนไปแล้ว พวกเขาไม่น่าจะเข้ามาที่เทนนิเซียได้นี่?

“ไม่ได้เจอกันนานนะเบน” เกวนเอ่ย “ถ้าสงสัยเรื่องฉันล่ะก็ มันไม่มีอะไรมาก ก็แค่มีคนช่วยบอกที่อยู่ของเธอ ส่วนพวกเขา ที่เข้ามาที่นี่ได้ก็เป็นเพราะฉันอีกนั่นแหละ”

เควินกับเบนเริ่มใจคอไม่ดี ชายหนุ่มกำลังจะอุ้มภรรยาคนสวยพาวิ่งหนี แต่ก็ต้องล้มลงไปกองกับพื้น เขากอดเบนไว้แน่นกันแรงกระแทก เมื่อมองสำรวจดูแล้วเด็กหนุ่มไร้รอยแผล เขาก็โล่งใจแต่พอหันมาดูตัวเองว่าเขาล้มเพราะอะไร เควินพบว่าเขากำลังโดนเชือกสีชมพูมัดขาอยู่ ซึ่งเชือกเส้นนั้นสร้างมาจากพลังแมนน่า

“ไปเอาตัวเบนจามิน เทนนิสันมา” เกวนสั่ง แมนนี่กับเพียสเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะชะงักเมื่อโดนใครบางคนยิงกระสุนเลเซอร์ใส่พื้นตรงหน้าพวกเขา

“อย่าขยับ” รูกขู่ เขาเล็งปืนมาที่พวกผู้บุกรุกขณะเดินเข้ามาช่วยเควินตัดเชือกแมนน่าออก “ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน”

แมนนี่แสยะยิ้ม หยิบปืนมายิงใส่รูก หนุ่มเรโวนน่าเปลี่ยนโปรโตทูล์ของเขาเป็นโล่ เพียสพุ่งเข้ามา เบนยิงพลังแมนน่าสะกัดเพียสไว้ได้ เด็กหนุ่มกังวล ตามความเป็นจริง เกวนเป็นแอนโนไดท์ที่แข็งแกร่ง และตัวเขาในตอนนี้ไม่น่าจะมีกำลังพอต่อกรกับญาติของเขาได้

“เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็เป็นแอนโนไดท์” เกวนพึมพำ “มิน่าล่ะ”

“อย่ามายุ่งกับเรา” เควินคำราม พุ่งเขาไปจัดการเกวน แต่ก็ต้องโดนขัดขวางโดนเฮเลนกับอลัน ชายหนุ่มคำราม พยายามหาช่องว่างไปจัดการเด็กสาวผมแดง

“พวกเธอไม่รู้อะไรเลยหรือไง?” เกวนเอ่ย มองรูกที่ดึงเบนไปหลบด้านหลัง เด็กหนุ่มหอบหายใจ รู้สึกอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว

“รู้อะไร?” รูกคำราม เขาไม่สามารถขยับไปไหนได้ ถ้าเขาพุ่งเข้าไปจัดการพวกมัน เบนจะกลายเป็นเป้านิ่ง เขากังวลกับอาการหอบหายใจของเด็กหนุ่ม เบนอ่อนแรงจนต้องพิงตัวรูกไว้

 “ฉันก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เราต้องทำเพื่อความปลอดภัยของจักรวาล” เกวนถอนหายใจ ชี้มาที่เบน “เบนกำลังท้อง และเด็กที่จะเกิดมา คือปีศาจร้ายที่จะทำลายจักรวาลของพวกเรา”

“เขาไม่ใช่ปีศาจร้าย” เบนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แต่ในดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยประกายแข็งกร้าว “เขาเป็นลูกของฉัน!!

“ช่างน่าสงสารที่เธอโดนล้างสมอง” เกวนพูดด้วยความเห็นใจ แต่เบนกับทุกๆคนรู้สึกเหมือนความเห็นใจนั้นมันจอมปลอม

“อย่าเอาความปลอดภัยของทั้งจักรวาลมาเสี่ยงกับทาสเซ็กซ์ของวิวแก็กซ์สิ” แมนนี่พูด รูกคำราม เขาดึงเบนมาไว้ในอ้อมกอด เปลี่ยนโปรโตทูล์เป็นปืนอย่างรวดเร็ว แล้วยิงเลเซอร์ใส่อกแมนนี่เต็มๆ

“ห้ามว่าเบนแบบนั้น!!!” รูกคำราม

“มันให้นายเอาไปกี่รอบแล้วล่ะถึงได้หลงหัวปักหัวปำขนาดนี้” แมนนี่แสยะยิ้ม รูกแยกเขี้ยว ยิงใส่หนุ่มเททราแมนด์อีกรอบ แต่ในตอนที่เผลอ เขาก็โดนเพียสยิงหนามปักทะลุขา รูกคำรามด้วยความเจ็บปวด แมนนี่เข้ามาชกเขาซ้ำ

“อย่าทำเขา!!” เบนดวงตาเรืองแสง ยิงพลังแมนน่ากระแทกแมนนี่กับเพียสออกไปไกลๆ เขาหันมาหาสามีเรโวนน่า “ไม่เป็นอะไรนะบลองโก้?”

“ไม่เป็นไร” รูกกัดฟันดึงหนามออกจากขาของเขา หนุ่มเรโวนน่ากดแผลบนต้นขาของเขา เบนวางมือบนแผลของรูก แต่บลองโก้จับมือของเด็กหนุ่มออก “เบน อย่า ฉันไม่เป็นไร”

“แต่นายเลือดออก” เบนพูด

“เบน ถ้านายใช้พลังมากกว่านี้มันจะไม่ดีกับนายนะ” รูกจับใบหน้าซีดเซียวของเบนด้วยความเป็นห่วง “เชื่อฉันเถอะ ฉันไม่เป็นไร”

“...นายห้ามฉันไม่ได้หรอก” เบนดึงมือของตัวเองออกแล้ววางมือบนแผลของรูก รีบใช้พลังรักษาแผลให้สามีเรโวนน่าของเขา ทันทีที่แผลหายดี เบนก็หน้ามืด

“เบน!!” รูกตกใจรีบประคองภรรยาคนสวยไว้ก่อนจะล้ม

“ฉัน- บลองโก้ระวัง!!!” เบนร้องเมื่อพลังแมนน่าสีชมพูพุ่งมาทางพวกเขา เด็กหนุ่มสร้างโล่แมนน่าขึ้นมาป้องกัน แต่ด้วยความอ่อนกำลัง จึงทำให้โล่แมนน่าของเขาแตกอย่างรวดเร็ว เบนทรุดลงไปนั่งกับพื้น เด็กหนุ่มหอบหายใจ

“เบน” รูกกังวลกับอาการของเบน สถานการณ์เริ่มแย่ลงทุกทีๆ เขาหันไปมองเควินที่มองมาทางเบนด้วยความเป็นห่วง แต่หนุ่มออสโมเซี่ยนไม่สามารถเข้ามาหาภรรยาคนสวยของเขาได้เพราะโดนขัดขวางโดยเฮเลนและอลัน

เพียงชั่วพริบตาที่เควินเผลอ เขาก็โดนกระสุนแมนน่ากระแทกอัดหน้าจนมึน แถมโดนอลันกับเฮเลนเข้ามาเล่นงานซ้ำอีก เควินกลับร่างเขารีบดูดซับสสารบนพื้นมาเป็นโล่งป้องกันตัว

“นี่ต้องให้จัดการเองหมดทุกอย่างเลยใช่ไหม?” เกวนเดินตรงมาที่เบนกับรูก หนุ่มเรโวนน่าเอาตัวเขามาบังภรรยา แต่ก็โดนเด็กสาวผมแดงยิงพลังแมนน่าใส่รัวๆ

“หยุดนะ!!” เบนดวงตาเรืองแสง ปล่อยคลื่นแมนน่าดีดเกวนกระเด็นออกไปให้ห่างจากพวกเขา

เด็กสาวผมแดงสร้างโล่แมนน่าขึ้นมากั้นคลื่นพลังของเบน โล่ของเธอแตก ร่างกายเธอสั่นจากความแรงพลังของเบน

“บลองโก้” เบนเขย่ารูกที่โดนพลังแมนน่าโจมตีจนสลบ “ฟื้นสิบลองโก้!!

รูกคำรามแต่ยังไม่ฟื้น เบนใช้พลังของเขารักษารูก แต่พลังของเขาเริ่มใช้ได้น้อยทุกทีๆ ร่างกายประท้วงต้องการการพักผ่อน เขาเหนื่อยจนแทบสลบ แต่สถาการณ์ตอนนี้บังคับให้เขาไม่อาจทำแบบนั้นได้

เบนหอบหายใจ ปวดร้าวไปทั่วร่าง ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วยนะ เบนคิด กัดฟันฝืนใช้พลังแม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าและประท้วงไม่ให้เขาใช้พลัง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนจนเขาปวดหัว เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่อแขนของเขาโดนกระชาก

เมื่อหันมองคนกระชากก็พบกับแมนนี่ หนุ่มเททราแมนด์แสยะยิ้มกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ต้องหงายหลังเมื่อโดนกระสุนพลังลูกใหญ่ยิงอัดหน้าเต็มๆ

เบนกระพริบตาหันมองตามที่มาของกระสุน พบสเกาท์กำลังเล็งปืนมาทางนี้ เด็กหนุ่มก้มหัวหลบกระสุนที่ยิงไปโดนเพียสกระเด็น

“ไม่มีฉันจะทำยังไงล่ะนี่” สเกาท์เข้ามาช่วยเบนพยุงรูกให้ลุกขึ้นนั่ง บลองโก้สะบัดหัวไล่ความมึน

“ไปทำน้ำขิงนานจัง” เบนล้อก่อนจะหอมแก้มสเกาท์ไปทีหนึ่ง หนุ่มโลโบนสะดุ้ง หูกระดิก “ดีใจที่นายมาช่วยไว้ได้ทัน”

“เอ่อ ยินดี” สเกาท์หางกระดิก

“ยังเร็วไปที่จะดีใจ” รูกกล่าว กระสุนแมนน่าพุ่งตรงมาที่พวกเขา เบนสร้างโล่แมนน่าขึ้นมาป้องกันพวกเขา แต่โล่ก็แตกอย่างรวดเร็ว เกวนยิงพลังแมนน่ามาที่พวกเบนรัวๆ เบนเหงื่อไหลกับการสร้างโล่ สุดท้ายเขาก็ทรุด เด็กหนุ่มไม่เหลือเรี่ยวแรงจะใช้พลังแล้ว

เบนรู้สึกร้อนบริเวณหน้าท้อง ราวกับกระแสพลังในตัวเขาไหลไปรวมกันอยู่ที่ท้องเพื่อปกป้องทารถน้อยในครรภ์จากอันตรายต่างๆ

เกวนยังไม่หยุดยิงพลังแมนน่าใส่เบน คราวนี้เด็กหนุ่มไม่สามารถสร้างโล่ขึ้นมาป้องกันตัวเองและสามีของเขา รูกกับสเกาท์จึงใช้ร่างกายมาเป็นโล่ให้เบน สองหนุ่มเอเลี่ยนโดนพลังของเบนอัดเข้าไปเต็มไป

“บลองโก้!!สเกาท์!!!” เบนร้อง เกวนวิ่งเข้ามาจับแขนเขา เบนพยายามสะบัดตัวออกขณะเด็กสาวลากเขาออกมาจากสามีทั้งสอง “ปล่อยนะเกวน!!!

“ฉันไม่อยากให้คนบริสุทธิ์โดนลูกหลง” เกวนพูด เธอเหวี่ยงเบนออกไปยังฝั่งที่จะไม่มีใครโดนลูกหลง เด็กสาวผมแดงจ้องเบนนิ่ง ราวกับกำลังบอกลา เธอหยิบปืนมิตินัลขึ้นแล้วยิงไปด้านหลังเบน

ประตูมิติสีแดงฉานเปิดออกพร้อมกับเริ่มดูดสิ่งรอบข้างเข้าไปด้านในนั้น

“เบน!!!  เควินร้อง เขาเพิ่งจัดการอลันกับเฮเลนได้ ชายหนุ่มต้องลงทุนดูดพลังของทั้งสองคนเพื่อทำให้ตัวน่ารำคาญนี่อ่อนแรงและเลิกขัดขวางเขาเสียที ชายหนุ่มใช้พลังที่ได้จากเฮเลนวิ่งเข้ามาหาเบน หลบกระสุนแมนน่าของเกวนที่ยิงขัดขวางเขา

เด็กหนุ่มอ่อนแรงเกินกว่าจะทำอะไรได้ ร่างของเขาลอยเข้าไปในประตูมิติ แต่เขาโดนเควินจับแขนรั้งเอาไว้ได้เสียก่อน

“จับมือฉันไว้ ห้ามปล่อยเด็ดขาด!!” เควินร้อง เบนอดขำไม่ได้เมื่อสถานการณ์มันดูคุ้นๆ เหมือนเมื่อ 5 ปีก่ออนที่เควินโดนเซอร์สแกย์สิงแล้วถูกส่งเข้าไปในมิตินัล

“เควิน” เบนเรียก

“อย่าได้พูดคำว่า ปล่อยมือฉัน เชียวนะ” เควินกัดฟัน น้ำตาคลอ เขากำลังกลัว เบนยิ้มปลอบสามีออสโมเซี่ยนของเขา

“อย่าปล่อยมือฉันนะ” เบนพูด

“ได้ ฉันจะไม่ปล่อยมือนาย” เควินกำข้อมือเบนแน่น ในดวงตาสีดำมีประกายมุ่งมั่น “ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากนาย เด็ดขาด!!!

รูกฝืนทนความเจ็บปวดตามร่างกาย วิ่งกระเผลกเข้ามาช่วยเควินดึงเบนออกจากประตูมิตินัล แต่แรงของพวกเขาช่างน้อยนิด พวกเขาใช้แรงทั้งหมดที่มียื้อเบนไว้

สเกาท์สะบัดหัวไล่ความมึน ฝืนความปวดร้าวตามร่างกายมาช่วยเควินกับรูกดึงเบน แต่ถึงกระนั้นแรงของทั้งสามคนก็ยังไม่อาจดึงร่างเบนให้หลุดออกมาจากแรงดึงดูดของประตูมิติได้

“จวนแล้ว อีกนิด ออกแรงกันหน่อย!!” เควินบอกตัวเองและคนอื่น เบนดวงตาแทบปิดด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายของเขาไม่ไหวแล้ว “อย่าหลับนะเบน!!!

“ฉันไม่ไหวแล้ว” เบนกระซิบ เขาพยามตื่น แต่ทั้งความล้าและความปวดร้าวตามร่างกายทำเขาทนไม่ไหวแล้ว แรงจับของเด็กหนุ่มยเริ่มอ่อนแรงลง ทำให้บรรดาสามีของเขาต้องเพิ่มแรงจับยึดมากขึ้น

 

ตุบ!!!!

 

เสียงเหมือนของหล่นดังขึ้นพร้อมกับร่างของ ไมเคิล  มอร์นิ่งสตาร์ ที่นอนกองอย่บนพื้นในสภาพเละยับเยิน วิวแก็กซ์หอบหายใจ เอเลี่ยนหน้าปลาหมึกเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าภรรยาตัวน้อยของเขากำลังถูกดูดเข้าไปในมิตินัล

“เบนจามิน!!!” วิวแก็กซ์พุ่งเข้ามา หมายจะช่วยเบน แต่ก็ต้องสร้างโล่ขึ้นมาป้องกันตัวเองอย่างกระทันหันเมื่อเกวนยิงพลังแมนน่าใส่เขา

เด็กสาวผมแดงตั้งสมาธิ ใช้มือหนึ่งยิงพลังแมนน่าสกัดวิวแก็กซ์ แล้วใช้อีกมือยิงพลังแมนน่าใส่แขนของทั้งสามหนุ่มที่ยังคงยื้อเบนไว้

ทุกๆอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก พลังแมนน่าที่ยิงมาทำให้ทั้งสามคนปล่อยมือจากเบน เขากำลังจะฝืนใช้มือที่เจ็บคว้าภรรยาคนสวยของพวกเขาเอาไว้ แต่มันช้าไป

ร่างของเบนลอยเข้าไปในประตูมิตินัล ภาพสุดท้ายที่พวกเขาเห็นคือเบนที่ปิดเปลือกตาด้วยความเหนื่อยล้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหล

สิ่งสุดท้ายที่เบนได้ยินก่อนที่โลกทั้งใบจะกลายเป็นสีดำคือเสียงตะโกนเรียกชื่อของเขา

อยากให้มันเป็นเพียงแค่ฝันจัง เบนคิดทั้งน้ำตา แต่เรารู้ดี ว่ามันไม่ใช่ความฝัน

 

“ไม่!!!!!!!!!!!” เควินร้อง ประตูมิติปิดลง เกวนยิ้มเธอรีบทำลายปืนประตูมิตินัลของAbnyar ทันที

“สำเร็จ” เด็กสาวพึมพำด้วยน้ำเสียงดีใจ

“แก!!” วิวแก็กซ์พุ่งเข้า เกวนไหวตัวทัน สร้างกรงแมนน่าขึ้นมาขังวิวแก็กซ์ เธอรู้ว่ามันคงขังมหาวายร้ายได้ไม่นาน แต่ก็พอซื้อเวลาให้เธอกับพรรคพวกหนีได้

“อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้!!!!” เควินพุ่งเข้ามาจับแขนเกวน เขาดูดพลังจากเด็กสาวผมแดง เกวนกรีดร้องเมื่อรู้สึกว่าพลังของเธอค่อยๆไหลออกไปจากตัว

รูกกับสเกาท์ยังคงอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บลองโก้เป็นคนแรกที่ได้สติ เขาต้องหยุดเควินก่อนที่หนุ่มออสโมเซี่ยนจะเสียสติ แต่เขาก็ช้าไป

 

ผัวะ!!!!

 

“เบนเคยบอกไม่ใช่หรือไง ว่าถ้านายดูดพลังแล้วนายจะบ้า” เป็นคอนสแตนตินที่ตบหัวเรียกสติเควิน หนุ่มออสโมเซี่ยนหันมาแยกเขี้ยวใส่โลโบนเผือก คอนสแตนตินกรอกตา ตบหัวเควินไปอีกที “มีสติหน่อย”

“เกิดอะไรขึ้น?” ลูน่าวิ่งมาพร้อมกับโฮป,เฮ็กซ์,สเปลไบเดอร์และอัลบิโด้ เธอมองทุกๆคนที่มีสีหน้าไม่ค่อยดีก่อนจะเหลือบเห็นปืนมิตินัล ปืนนั่นมัน ลูน่าไม่แน่ใจ แต่ปืนกระบอกนี้มันดูคุ้นๆ

“พวกคุณมาช้าไป” รูกพึมพำ “เบน...เบนถูกส่งไปมิตินัล”

ทุกๆคนเบิกตากว้าง ลูน่าดวงตาเรืองแสง เธอสะบัดมือ เถาวัลย์สีเขียวสลับฟ้าโผล่ขึ้นมาจากดิน พวกมันพุ่งเข้าพันร่างของพวกผุ้บุกรุก

“พวกนายหายไปไหนมา!!” เควินตะโกน เขาเสียใจ รู้สึกแย่ที่ปกป้องภรรยาของเขาไม่ได้ ยิ่งเห็นเบนหลุดเข้าไปในมิตินัลมันยิ่งทำเขาแทบเสียสติ เควินรู้ดีว่าในมิติบ้านั่นมันโหดร้ายและอันตรายแค่ไหน มันไม่ใช่สถานที่สำหรับคนท้อง ชายหนุ่มเป็นห่วงภรรยาของเขาแทบบ้า

“เราเจอปัญหากับอสูรกายหิน” โฮปกอดอก “ฝีมือยัยเกวนโดลิน”

“เราคงมาถึงเร็วกว่านี้ถ้าไม่ต้องเสียเวลากับกับดักของเกวนโดลิน” เฮ็กซ์เอ่ย อัลบิโด้กำมือแน่น เจ็บใจที่ไม่สามารถมาช่วยเบนได้ทัน

“พวกแกทำบ้าอะไรกันอยู่” อัลบิโด้กัดฟันพูด “ทำไมไม่ปกป้องเบนจามิน!

“แล้วคิดว่าพวกเราทำบ้าอะไรอยู่!!” เควินตะโกน “คิดว่าพวกเราไม่พยายามหรือไง!!

“พวกแกพยายามไม่พอ ถ้าพวกแกพยายามมากกว่านี้ เบนจามินคงไม่ถูกส่งไปอยู่ในมิตินัล!!

“แล้วแกล่ะ ไปอยู่ที่ไหนตอนที่เบนต้องการความช่วยเหลือ!!

“พอมันทั้งคู่นั้นแหละ!

 

ผัวะ!!!!

 

คอนสแตนตินตบหัวทั้งเควินกับอัลบิโด้ ทำเอาสองหนุ่มหน้าเหมือนมึน

“เลิกทำแบบนั้นสักที!!” เควินหันมาตะคอกใส่คอนสแตนติน โลโบนสีขาวกรอกตา

“มีสติหน่อย ตอนนี้เบนถูกส่งไปอยู่ในมิติที่เต็มไปด้วยอาชญากร ซึ่งมันไม่ใช่สถานที่สำหรับคนท้องเลย” คอนสแตนตินกล่าว “เบนต้องการพวกนาย เบนต้องการให้พวกนายไปช่วย ฉะนั้น แม่งช่วยตั้งสติกันหน่อยสิวะ ไอ้พวกกาก!!!!

“คอนสแตนตินพูดถูก” รูกพูด “เบนต้องการเรา”

“เราคงมีเรื่องต้องคุยกันหน่อย” ลูน่ามองเกวนที่มีท่าทางอ่อนแรงจากการโดนดูดพลัง เธอเห็นรอยยิ้มเยาะในแววตาของหญิงสาว มีบางอย่างผิดปกติ ลูน่าสึกได้ “ถ้าเบนติดอยู่ในมิตินัล เราก็แค่เปิดประตูมิติไปตามหาเบน”

วิวแก็กซ์พยายามใจเย็น แต่มันช่างเป็นเรื่องยากเหลือเกิน เขากังวล กลัวว่าจะเกิดอันตรายกับภรรยาตัวน้อยของเขา

“เบนไม่เป็นอะไรหรอก” ลูน่าพยายามปลอบทุกๆคน และตัวเธอเอง “นี่เบนนะ เขาเก่ง เขาเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว”

“ตอนนี้เบนกำลังท้อง” สเกาท์หูลู่ “ล่าสุดเบนดูอาการไม่ดีเท่าไร”

“...เบนไม่เป็นอะไรหรอก” ลูน่าปลอบทุกๆคนและตัวเธอเองอีกครั้ง “เบนจะต้องไม่เป็นอะไร”

 

++++++++++++++++++++++++++++++

 

ณ มิตินัลแห่งหนึ่ง

 

เบนนอนสลบอยู่บนพื้นดิน สิ่งมีชีวิตหน้าตาคล้ายสุนัขแต่ไร้ดวงตาฝูงหนึ่งเดินตรงเข้ามายังร่างของเด็กหนุ่มที่ยังคงนอนนิ่ง

ฝูงวอปิแมนเซอร์(Vulpimancer) ชะงัก ก้มดมกลิ่นจากเด็กหนุ่ม มันหันไปคุยกันก่อนที่หนึ่งในพวกมันจะคาบที่คอของเบนแล้วเริ่มออกตัววิ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่ง

วิ่งได้ไม่นานฝูงวอปิแมนเซอร์ก็มาถึงเมือง พวกมันวิ่งตรงไปใจกลางเมือง ชาวเมืองมองพวกมันด้วยความแปลกใจ เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเมื่อพวกเขาเห็นร่างที่วอปิแมนเซอร์ตัวหนึ่งคาบมาด้วย

ฝูงวอปิแมนเซอร์ส่งเสียงร้องราวกับกำลังเรียกใครสักคน ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างของชายหนุ่มในชุดสีดำ สวมหน้ากากเหล็กก็เดินเข้ามา ชายคนนั้นก้มมองร่างของเบน เขาเบิกตากว้าง

“ไปตามแม่มาเร็ว!

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เอ ยังไงนะ ปริศนามาอีกแล้ว ลับสมองประลองปัญญากันหน่อยสิ55555

เกวนเข้าสู่ด้านมืดแล้วเรียบร้อย(ลาก่อนนะเกวน มันต้องมีใครสักคนเสียสละเป็นตัวร้ายอะ และเธอคือผู้เสียสละ//แฟนคลับเกวนอย่าฆ่าเรานะ)

ใครพอเดาตอนนี้ได้บ้างเอ่ยว่าเบนไปติดอยู่ที่ไหน? คนอ่านเก่งๆกันทั้งนั้นเดาได้แน่นอน(ไม่ก็คนเขียนไม่ได้มีอะไรเซอร์ไพรส์มาก)

ทำไมตอนนี้ถึงมาเร็ว?...คนเขียนไม่รู้คะ555555(ไม่รู้จริงๆว่าเขียนถึงขนาดนี้ได้ไง แบบ รู้ตัวอีกที....อ้าว? ครบโควตาแล้วหรอ? งั้นลงสิ รออะไร) ท่าทางคนเขียนจะเอาแน่เอานอนไม่ได้(มากๆ)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

520 ความคิดเห็น

  1. #489 vkpNmb9pN (@vkpNmb9pN) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 20:50
    เกวนโดนหลอกใช้ง่ายจนเข้าขั้นโง่
    #489
    0
  2. #297 momosononanami (@momosononanami) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:55
    ขอยากเกลียดเกวนมากๆเลยค่ะ แง เบนหลงไปในมิติของเบนเวอร์มารดาอสูรแน่ๆเลยอ่ะ

    ฮอลลลลต้องใช่แน่ๆใดต่อจรจริงๆเลย
    #297
    0