[Give it to her] ตัวประกอบขอมีบทเด่น

ตอนที่ 3 : chapter 1 : เฟลิเซีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 62

Fantasy Art Engine

"ฟลอเรนเทีย"



ความรู้สึกชาแล่นไปทั่วร่างกาย บวกกับความงัวเงีย ทำให้หนังตาของเธอหนักอึ้ง 

“ตื่นขึ้นเถอะสาวน้อย” เสียงทรงอำนาจดังก้องในหูของเธอ เธออยู่ที่ไหน เมื่อจบเสียงที่ทรงอำนาจนั้น เปลือกตาของเธอค่อยๆเปิดออก

“อึก..ที่นี่ คุณคือใครคะ?”  เธอลืมตาและมองไปยังหญิงสาวเจ้าของเสียง

“ชีวิตของเจ้าช่างน่าสงสาร เดียวดายไร้ซึ่งครอบครัว ไร้ญาติ ไร้สหาย”  สายตาของหญิงสาวตรงหน้ามองเธออย่างอาวรณ์ นั่นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด


ในชาติที่แล้วเธอสูญเสียครอบครัวไปตั้งแต่ยังเล็ก แต่ด้วยมรดกของครอบครัว ทำให้เธออยู่สบาย เมื่อขาดความสุข เธอจึงหาสิ่งอื่นเพื่อเติมเต็มความสุข และเธอก็ได้พบ Give it to her เกมจีบหนุ่มแนวเวทมนตร์ เธอโหมเล่นเกมนี้อย่างหนัก โดยที่ไม่พักผ่อนจนทำให้เธอเป็นเช่นนี้แล


“มันผ่านไปแล้ว ฉันไม่ได้ข้องใจอะไรหรอกค่ะ” รอยยิ้มจางๆถูกระบายออกมา

“เราจะให้ความสุขเจ้าอีกครั้ง ครอบครัวที่เจ้าโหยหา สหายที่อยู่เคียงข้างเจ้าและ..คนรักที่จะคอยปกป้องเจ้า และด้วยพรของเรา เราขอให้เจ้าจงแข็งแกร่งและเข้มแข็ง” หญิงสาวยิ้มให้เธอเช่นกัน และนั่นเป็นภาพสุดท้ายก่อนสติจะดับลง

 

แอ้ อุแว้ อุแว้!

“เป็นเด็กผู้หญิงเพคะ เป็นแฝดเพคะ”

“เรา..เหนื่อยเหลือเกิน” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยอำนาจ

“พักผ่อนก่อนเถอะเพคะ องค์ราชินี อีกเดี๋ยวองค์ราชาจะมาถึงแล้วเพคะ” สาวใช้นางหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใยผู้เป็นนาย เจ้าหญิงทั้งสองช่างโชคดีที่ได้เกิดมาจริงๆ

แกร็ก!

“แฮ่ก แฮ่ก ลูกของเราล่ะโอเลีย” โอเลียหรือโอเลียวีน่า ยิ้มออกมาอย่างมีสุขให้กับชายที่เธอรัก เขาดูเหนื่อยหอบจากการเร่งรีบ

“ไอเซส ลูกของเราอยู่ที่เปล เจ้าตั้งชื่อเถอะ เราจะพักสักเดี๋ยว” ไอเซสพยักหน้าก่อนจะตรงไปที่เปล ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นองค์ราชา เขามีร่างกายสูงใหญ่ดวงตาสีฟ้า ผมมีสีเงินปลิวไสวตามแรงลม และโอเลียวีน่า องค์ราชชินีผู้สูงศักดิ์ เธอมีใบหน้าหวานละมุน ดวงตาสีม่วงสวย ผมมีสีทองราวดวงอาทิตย์ในยามเช้า ทั้งสองคือผู้ปกครองของฟลอเรนเทีย และตอนนี้ทั้งคู่ก็ได้มีทายาทตัวน้อย

 

“แฝดงั้นรึ ”  ไอเซสช้อนตัวทารกน้อยที่มีผมสีเดียวกับเขาขึ้นมา  ทารกน้อยที่หลับอย่างสบายในอกของบิดา เขาพิจารณาหน้าตาของลูกคนแรก หน้าตาคล้ายเขาถึงสี่ส่วน คนเล็กนั้นคล้ายภรรยาเจ็ดส่วน

“มอบชื่อให้องค์หญิงเถอะเพคะองค์ราชา”

“เราขอมอบนามให้เด็กคนนี้ ความโชคดี เฟลิเซีย และความฉลาด โซเฟีย”


หลังจากตั้งชื่อให้บุตรีเสร็จ ไอเซสกลับไปเคลียร์งานที่ค้างคาต่อ จนเวลาล่วงเลยมาถึงเย็น โอเลียวีน่าตื่นจากการพักผ่อน เธอเดินมายังเปลทันที

“ค่อยๆเดินเถอะเพคะ”

“เราจะไปหาลูก..เราอยากกอดลูก”

ภายในเปลนั้นเด็กทารกทั้งสองหลับตาพริ้ม โอเลียช้อนทารกคนแรกขึ้นมา เส้นผมสีทองที่เหมือนกับเธอ เธอคลอเคลียเด็กทารกก่อนจะส่งเด็กให้แม่นมของเธออุ้ม

และช้อนตัวเด็กอีกคนขึ้นมา เธอมองลูกตัวเองอย่างสุขใจ ลูกที่เธอเฝ้าหา

“ลูกน้อยของแม่ เจ้าทั้งสองคือดวงใจของพ่อกับแม่ แม่จะปกป้องเจ้าแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม”

 




10ปีผ่านไป

ฟึ่บ ฟึ่บ

เสียงดาบฟาดฟันไปในอากาศ ตั้งแต่เกิดมาที่โลกนี้ก็สิบปีได้แล้ว เธอในโลกนี้มีชื่อว่า เฟลิเซีย เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเอลฟ์  ฟลอเรนเทีย

“เอาล่ะพักก่อนเถอะลูกรัก” เสียงหวานของมารดาเอ่ยขึ้น

“ค่ะท่านแม่ โซเฟียล่ะคะ”

“น้องเรียนเวทมนตร์อยู่กับท่านพ่อน่ะจ้ะ เอาล่ะไปเตรียมตัวเถอะอีกเดียวบาทหลวงจะมาวัดพลังธาตุของลูกทั้งสองแล้ว” โลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าเวทมนตร์ไหลเวียนอยู่ โดยการวัดพลังธาตุนั้น จะวัดเมื่ออายุครบ10ปี และราชวงศ์จะได้รับการวัดก่อน ต่อมาอีก1เดือนให้หลังจะเป็นของขุนนางและประชาชน

 

ผ่านไปไม่นอนเธอและท่านแม่ก็มาที่ห้องโถง โดยที่น้องสาวฝาแฝดท่านพ่อและบาทหลวง

“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ” คณะบาทหลวงก้มหัวให้ครอบครัวของเธอ ทำไมกันนะ ทำไมถึงรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

“ท่านพี่ เป็นอะไรไปคะ?” โซเฟียเด็กสาวที่มีหน้าตาคล้ายกับเธอต่างกันแค่สีผมเท่านั้น

“เปล่าหรอกจ้ะ พี่ไม่ได้เป็นอะไร”

“เอาล่ะเชิญองค์หญิงโซเฟียวางมือที่ลูกแล้วเลยพะย่ะค่ะ”  โซเฟียพยักหน้าก่อนจะวางมือลงบนลูกแล้ว พลันปารกฏแสงสีรุ้งอ่อน ทุกอย่างๆรอบตัวโซเฟีย  และตามด้วยตัวของโซเฟียค่อยๆจางหายใจ ก่อนกลับมาเป็นปกติ


“ธาตุมายา บริสุทธิ์ พลังพิเศษจากราชวงศ์ฟราวบี้คือล่องหน!” อ่า ได้พลังพิเศษมาจากสายเลือดของท่านแม่ด้วยสินะ อยากรู้แล้วสิว่าฉันจะได้พลังอะไรกันนะ


“เอาล่ะเชิญองค์หญิงเฟลิเซียพะย่ะค่ะ”  ฉันเดินตรงไปที่ลูกแก้ว หลับตาแล้ววางมือลงบนลูกแก้ว  ทันใดนั้นเองลูกแก้วเกิดสีต่างๆสลับไปมา จนในที่สุด


เพล้ง


“ไม่...ไม่สมารถระบุธาตุได้ชัดเจน พลังพิเศษคือ พลังจิต!” นั่นสามารถสร้างเสียงฮือฮาให้กับท่านพ่อและท่านแม่ได้ แต่เพียงไม่นานก่อนที่เธอกับโซเฟียจะโดนเหล่าบาทหลวงจับตัวเอาไว้

“เจ้าจะทำอะไรลูกเรา ปล่อยเดี๋ยวนี้!” ท่านตวาดออกมา

“ฮ่าๆ องค์ราชินี เด็กสองคนนี้พลังเวทย์ช่างหน้าทึ่งนัก ทางศาสนจักรขอตัวไว้ใช้ทดลองได้หรือไม่พะย่ะค่ะ”หัวหน้าบาทหลวงพูดด้วยความนอบน้อม แต่รอยยิ้มนั้นช่างโรคจิต เธอกลัว กลัวเหลือเกิน ไม่นะโซเฟียอย่าร้องสิ ท่านพ่อท่านแม่ช่วยพวกเราด้วย

 

“ท่าน..ฮึก แม่ ช่วยลูกที ฮึก ลูกกลัว” โซเฟีย ร้องไห้ออกมา 

 ความกลัวกัดกินหัวใจ สองขาของเธอสั่น เมื่อเห็นบาทหลวงกำลังใช้เวทย์ธาตุลมจับตัวน้องของเธอเอาไว้   


“ไม่...อย่า เราบอกว่า อย่า!” 

ตอนนั้นเอง เฟลิเซียไม่รู้ตัวเลยว่า เธอเผลอระเบิดพลังจิตของเธอใส่บาทหลวง จนร่างกายของบาทหลวงทุกคนผิดรูปน่าสยดสยอง หลังจากนั้นเฟลิเซียก็สลบไป

 

 

“อึก อะไรกันที่นี่อีกแล้วหรอ”

“ตื่นแล้วหรอแม่หนู..ไม่สิเฟลิเซีย” เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

“ฉันตายอีกรอบแล้วหรอคะ” เธอถาม

“ยังหรอก แค่เกือบไปน่ะ หลับตาสิเราจะมอบบางสิ่งให้” เมื่อหลับตาลงจู่ๆก็รู้สึกอุ่นที่กลางอก พลังมากมายถาโถมเข้ามา

“คุณให้พลังอะไรกับฉันคะ”

“พลังเวทย์ส่วนนึงจากเราอย่างไรเล่า เอาล่ะเราขอมอบพรให้เจ้าอีกครั้ง ขอให้เจ้าเป็นที่รักของทุกชีวิตที่พบเจอ ขอให้เจ้ากล้าแกร่งในเวทมนตร์ ขอให้เจ้าเป็นที่รักของเทพทุกองค์ แม้แต่เราก็เช่นกัน” หญิงสาวยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินมากอดร่างเล็กของเฟลิเซีย


“เอาล่ะนี่ก็นานแล้ว ตื่นขึ้นเถิด...ลูกรัก”


 

 

เฮือก!

เฟลิเซียสะดุ้งตื่นขึ้น แต่ก็ตกใจอีกครั้งเมื่อห้องที่เธออยู่ไม่ใช่ในปราสาท เธออยู่ที่ไหนกัน โซเฟียล่ะน้องของเธอล่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่!

เมื่อตั้งสติได้เธอก็ลุกออกจากเตียง และพยายามก้าวเดินไปยังประตู สองมือสั่นพยายามยกขึ้นเพื่อจับลูกบิด

 

แอ๊ดด

สิ่งแรกที่พบคือสถานที่ ที่เธอไม่คุ้นเคย ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ตัดกับหญ้าคือถนน ที่คาดว่าน่าจะเข้าไปที่เมือง

ตุบ!

“ท่านพี่ ท่าน..ท่านฟื้นแล้ว” โซเฟียที่ปลายเท้ามีตะกล้าที่น้องสาวทำตก หน้าตาน้องสาวของเธอยิ้มแย้ม แต่กลับมีน้ำตาที่ไหลริน

“ว่าไงโซเฟีย” ฉันคลี่ยิ้มให้กว้างที่สุดที่จะทำได้ และก้าวเท้าเข้าไปรวบร่างของอีกฝ่ายเข้ากอด

“ฮึก...ฮึกน้องคิดว่า..น้องจะเสียท่านพี่ไปแล้วเสียอีก ท่านหลับไหลไปนานน้องกลัวว่าจะเสียท่านพี่ไป ฮึก” โซเฟียสะอื้น แล้วพร่ำพูดคำต่างๆออกมา ฉันทำให้แค่เพียงกระชับอ้อมกอด และลูบหัวอีกฝ่าย

“โซเฟียพี่หลับไปนานเท่าไหร่ แล้วเกิดอะไรขึ้นช่วยเล่าให้พี่ฟังได้ไหม”

โซเฟียพยักหน้าก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ 
สรุปว่า ฉันสลบไปนานถึงหนึ่งปี ท่านพ่อกับท่านแม่เลยส่งตัวเรามาที่เฮเทนเนีย


โดยให้อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆนี่ โดยสร้างข่าวว่าพวกเธอสองคนหายตัวไป    แต่ด้วยที่ฉันยังไม่ฟื้นโซเฟียจึงต้องจัดการทุกอย่างมาตลอดหนึ่งปี ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นเจ้าหญิงแห่งฟลอเรนเทีย 

ชาวบ้านรู้แค่ว่าฉันกับโซเฟียเป็นเอลฟ์ที่ย้ายมาอาศัยที่มืองนี้ โดยที่ฉันป่วยด้วยสาเหตุบางอย่างจึงทำให้หลับไหล ท่านพ่อส่งเงินมาตลอดทุกเดือน แต่โซเฟียไม่อยากให้ใครสงสัยเลยปลูกดอกไม้ขาย



“พี่ขอโทษนะ เหนื่อยมากไหม”

“ไม่ค่ะ แค่น้องได้ดูแลท่านพี่น้องก็ดีใจแล้ว”

“ขอบใจนะโซเฟีย”

“จริงด้วยหนังสือเวทมนตร์ทั้งหมดในอาณาจักรที่ท่านแม่ส่งมาให้อยู่ในชั้นใต้ดินนะคะ”

“อะไรนะทั้งหมดเลยหรอ” ท่านแม่ท่านห่วงลูกเกินไปแล้วค่ะ

“ที่เฮเทนเนียนั้นกว้างใหญ่มาก น้องรอท่านพี่หายดีแล้วเราไปเดินเที่ยวด้วยกันนะคะ” โซเฟียกอบกุมมือทั้งสองข้างของเธอ

“ได้สิ ว่าแต่เมื่อกี๊น้องว่าเมืองนี้คืออะไรนะ”

“เฮเทนเนียค่ะท่านพี่” เฮเทนเนีย.....ห๊ะ เฟลีเซียที่ตอนนี้ต้องตกใจอีกครั้ง ทำไมเธอถึงไม่ได้สังเกตเลยนะ ว่าเธอหลุดมาในเกมจีบหนุ่ม!

 

 

 

 à¸œà¸¥à¸à¸²à¸£à¸„้นหารูปภาพสำหรับ mahoutsukai no yome house



cr. pinterest  



สวัสดีค่ะนักอ่านที่น่ารักทุกคน ไรท์กลับมากับเรื่องนี้อีกครั้งนะคะ โดยทำการเปลี่ยนเนื้อเรื่องใหม่ทั้งหมด หวังว่าทุกๆคนจะชอบนะคะ แล้วก็หนูรลินกับหนูมิโฮโนะไรท์ย้งแต่งอยู่ เพียงแต่ว่ายังไม่ได้เอาลงนะคะอดใจรอกันหน่อยเนาะ เพราะม.5งานหนักมากๆ รักนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น