SIX SENSE สัมผัสวิญญาณ BTS Kookmin

ตอนที่ 10 : Sixsense 2 :: Run Run Run กับวิญญาณปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 ก.ค. 59







กรี๊ดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดด
 
 
 
 
ปั่ก!!!!!
 
 
 
 
เสียงนาฬิกาตรงหัวนอนที่กรีดร้องขึ้นมาจนคนที่นอนบนเตียงออกอาการรำคาญ เอื้อมมือไปกดปิดเสียงแบบหนักหน่วงไม่ได้กลัวว่านาฬิกามันจะพังเอาเสียเลย
 
 
 
 
ตาที่หลับสนิทก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเปิดขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ยังคงนอนตะแคงกอดหมอนข้างและเหมือนว่าจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกรอบ จนกระทั่ง..
 
 
 
 
' จี มิ น ตื่ น ไ ด้ แ ล้ ว '
 
 
 
 
เฮือก!!!!
 
 
 
 
อะไรฟะ!!
 
 
 
 
ร่างเล็กสะดุ้งพรวดลุกขึ้นนั่งตาสว่างแทบจะทันทีที่รับรู้ถึงเสียงเรียกและลมวูบหนึ่งตรงท้ายทอย
 
 
 
 
เมื่อกี้มันเสียงใคร?
 
 
 
 
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยได้ยินเสียงปริศนาอะไรที่ไหนหรอก เขาได้ยินมันตั้งแต่เด็กจนรู้สึกชินด้วยซ้ำ เพียงแต่ในนี้มันห้องนอนของเขานะ และตอนที่เขาเลือกห้องพักหอ เขาก็เช็คดีแล้วด้วยว่ามัน 'ไม่มีอะไร' ในห้อง
 
 
 
 
"นายเป็นใครน่ะห๊ะ!"
 
 
 
 
คนตัวเล็กส่งเสียงแง๊วๆอารมณ์บูดใส่เสียงปริศนาที่ถือวิสาสะมากระซิบปลุกเขาระยะเผาขนขนาดนี้
 
 
 
 
ไม่สินี่มันไม่ใช่ประเด็น
 
 
 
 
ประเด็นคือ นี่มันห้องนอนเขานะโว้ยย!!
 
 
 
 
" ถ้ า ช้ า จ ะ ส า ย น ะ "
 
 
 
 
"สายงั้นหรอ?.."
 
 
 
 
ร่างเล็กหันกลับไปมองนาฬิกาแล้วเบิกตากว้าง รีบกุลีกุจอลุกจากที่นอนวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเข้าห้องน้ำไป
 
 
 
 
ไม่กี่นาทีก็รีบออกมาแต่งตัวเสื้อยืดดำกับกางเกงวอร์มตามที่รุ่นพี่บอกไว้เมื่อวาน คาดว่าคงจะโดนรับน้องแบบจัดหนักพอสมควร ดีที่วันนี้พี่ๆนัดตอน 11 โมง ไม่ต้องตื่นเช้าแบบเมื่อวาน
 
 
 
 
แต่ตอนนี้ก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว อันที่จริงไปน่ะไปทัน แต่เขาจะอดได้กินข้าวน่ะสิ ไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งที่ตั้งนาฬิกาไว้เก้าโมงครึ่ง ถึงจะนอนต่อก็เถอะแต่ก็ไม่น่าจะถึงสิบนาทีสิ เขารู้สึกว่ามันแป๊บเดียว ทำไมมองนาฬิกาอีกทีถึงได้เกินเวลาปลุกมามากขนาดนั้น
 
 
 
 
ดีนะที่ได้ยินเสียงปลุกไม่งั้นคงไม่ตื่น
 
 
 
 
ไม่สิ มันจะดีได้ยังไงล่ะ!!
 
 
 
 
" น า ย ไ ด้ อ ด กิ น ข้ า ว แ น่ ๆ "
 
 
 
 
ยังอีก..ยังไม่สำนึก ยังจะมาขู่อีก
 
 
 
 
"นายเป็นใครกันแน่ นายยังไม่ตอบฉันเลย"
 
 
 
 
" บ อ ก ไ ป น า ย ก็ ไ ม่ รู้ จั ก "
 
 
 
 
"ถ้างั้นนายจะตามฉันมาทำไม!!"
 
 
 
 
ไอคุณผีกวนประสาทเอ้ยยยยยย
 
 
 
 
" น า ย พ า ฉั น ม า "
 
 
 
 
เป็นอีกครั้งที่คุณผีโบ้ยมาให้ร่างบาง ปล่อยให้ร่างบางยืนงงเป็นไก่ตาแตก เขาไปทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ก็ยืนงงได้ไม่นาน ร่างบางรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์กับกุญแจคีย์การ์ดห้องยัดใส่กระเป๋าแล้วรีบไปเรียกวินมอไซค์หน้าหอบึ่งไปมหาลัยทันที แต่ก่อนไปก็ไม่วายหันกลับเข้าไปมองในห้องแล้วตะโกนบอกคุณผีที่ร่างบางเองก็มองไม่เห็นว่า
 
 
 
 
"ไว้ค่อยกลับมาเคลียร์กัน!!"
 
 
 
 
จีมินเดินชิลๆเข้าคณะเนื่องจากยังพอมีเวลาเหลือ แถมยังแวะซื้อแซนวิชไส้ทูน่ามากินได้อีกตั้งสองอัน ร่างบางกระดกน้ำอึกสุดท้ายลงคอก่อนจะโยนขวดน้ำลงถังขยะที่อยู่ใกล้ๆ แล้วมันก็ลงถังแบบพอดี๊พอดี คนแมนมันก็งี้แหละ
 
 
 
 
เดินเข้าไปตรงที่พี่นัดทำกิจกรรมเห็นเพื่อนๆตัวเองนั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ก็เดินเข้าไปโบกหัวยูคยอมเป็นการทักทาย
 
 
 
 
"สายัณห์สวาทท~"
 
 
 
 
"เดี๋ยวยันด้วยตีนเลย โบกมาได้ เจ็บนะโว้ยย"
 
 
 
 
เจ้าของฝ่ามือหาได้สนใจหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนอีกสี่คนที่เหลือในกลุ่มแทน ทั้งที่พึ่งรู้จักกันเมื่อวานแท้ๆแต่พวกเขาก็ทำเหมือนสนิทกันมานานหลายปี แต่ก็อย่างนี้แหละตามประสาผู้ชาย ไม่ยุ่งยากวุ่นวาย
 
 
 
 
นั่งคุยกันได้ไม่นานพี่สันทนาการก็เรียกรวมแถวให้น้องๆจัดแถวเรียงแบบเมื่อวาน จัดแจงบอกกิจกรรมของวันนี้ โดยอันดับแรก พี่วินัยจะมาตรวจระเบียบของพวกนักศึกษาใหม่ก่อน ตามด้วยกิจกรรมของพี่สัน
 
 
 
 
ร่างบางรู้สึกโล่งอกที่ฟังตารางกิจกรรมแล้ว ได้เจอกับพวกพี่ว๊ากแป๊บเดียว อยากจะกระโดดแล้วร้องเย้ดังๆ แต่ก็กลัวจะออกนอกหน้ามากไป
 
 
 
 
ไม่นานนักพี่ว๊ากกลุ่มเดิมก็เดินออกมาจากในตึกของคณะก่อนจะแยกตัวกระจายล้อมรอบกลุ่มของนักศึกษาใหม่ไว้ บางคนก็เป็นคนที่จีมินไม่รู้จัก ไม่สิ..เขาไม่รู้จักใครเลยมากกว่า เมื่อวานมาถึงก็เอาแต่วิ่งกับเหนื่อย รู้จักแค่เพื่อนห้าคนแล้วกลับบ้านแค่นั้น
 
 
 
 
ขนาดอิรุ่นพี่ใจโหดที่แหกปากถามชื่อเขาจนเขาต้องแหกปากตอบกลับสุดเสียงเมื่อวานนี้เขายังจำแทบไม่ได้เลย รู้สึกจะชื่ออะไร กุ๊กกุ๊ก
 
 
 
 
กุ๊กๆๆๆ ไก่หรอวะ กร๊ากกกกกกกก
 
 
 
 
ร่างบางหลุดขำกับตัวเองเบาๆแต่อยู่ๆสายตาก็ไปสบเข้ากับรุ่นพี่ตัวขาวคนหนึ่งที่ทำผมสีเขียว
 
 
 
 
"คนบ้าอะไรทำผมสีเขียว.."
 
 
 
 
จีมินบ่นอุบอิบคนเดียวรีบหลบสายตานิ่งๆของคนหัวเขียวเสมองไปทางอื่นแทน สายตาของพี่เขาน่ากลัวเกินไปในความคิดของคนตัวเล็ก มองเหมือนจะทะลุไปทั้งตัวอย่างนั้นล่ะ
 
 
 
 
ซักพักรุ่นพี่ที่ร่างบางแอบตั้งชื่อให้เสร็จสรรพในใจแล้วว่า 'กุกกี้' ก็เดินมาทางด้านหลังแถวที่เขายืนอยู่ ก่อนจะตะโกนจนร่างบางสะดุ้งเฮือก
 
 
 
 
"ทั้งหมด!! กลับหลังหัน!!"
 
 
 
 
สิ้นคำสั่งนักศึกษาใหม่ทั้งหมดก็กลับหลังหันไปอีกทางที่รุ่นพี่คนโหดยืนอยู่ ทำให้จีมินต้องยืนประจันหน้ากับจองกุกอย่างช่วยไม่ได้
 
 
 
 
"เมื่อวานนี้!! มีพวกคุณบางคนไปกินข้าวที่หลังมอแล้วไม่จ่าย!! ซ้ำยังวิ่งหนีไปอีก!!"
 
 
 
 
สายตาคมตวัดมองไปที่ร่างบางส่งผลให้จีมินรีบก้มหน้า อับอายทั้งคนข้างหน้าอับอายทั้งเพื่อนร่วมคณะที่กำลังหัวเราะคิกคักกันในแถว
 
 
 
 
"พวกคุณขำอะไรกัน!!"
 
 
 
 
เสียงที่ตะเบ็งขึ้นพร้อมบรรยากาศที่มาคุขึ้นเรื่อยๆส่งผลให้เสียงหัวเราะเมื่อกี้เงียบกริบไปในทันที
 
 
 
 
"ในเมื่อพวกคุณชอบวิ่ง!! ผมก็จะพาพวกคุณวิ่งชมรอบมหาลัย!!"
 
 
 
 
เสียงคำสั่งที่ดังกระแทกหูทุกคนจนจีมินต้องรีบเงยหน้ามองรุ่นพี่ตัวสูงที่กำลังจ้องหน้าตัวเองอยู่ก่อนแล้ว พี่ว๊ากคนโหดที่เห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาประชิดตัวก่อนจะเอ่ยถาม
 
 
 
 
"มองทำไมคุณ?"
 
 
 
 
"เปล่าครับ"
 
 
 
 
"ผมเห็นว่าคุณมอง มองหน้าผมอยากรู้จักผมรึไง"
 
 
 
 
"......"
 
 
 
 
"ผมถามทำไมไม่ตอบ!!"
 
 
 
 
คนตัวสูงที่เห็นอีกคนก้มหน้าเงียบก็เดินเข้าไปตะเบ็งเสียงใส่ตรงหน้าอีกรอบ จีมินที่รอโอกาสให้อีกคนมาประชิดตัวมากกว่าเดิมรีบเงยหน้าแล้วตะโกนตอบใกล้หูอีกคนจนสุดเสียง
 
 
 
 
"เปล่าครับ!!!!!!!!"
 
 
 
 
จองกุกที่รู้สึกวิ้งในหูถึงกับก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว แอบเห็นเพื่อนด้านหลังยืนกลั้นขำก็รีบตวัดส่งสายดุไปให้
 
 
 
 
"ดี!! ไม่มีก็ดี!! งั้นพวกคุณตามผมมา"
 
 
 
 
ร่างใหญ่พานักศึกษาใหม่วิ่งลัดไปตามตึกของคณะพร้อมกับตะโกนบอกชื่อสถานที่ไปด้วย ที่จริงแล้วจะมีการปั่นจักรยานชมมอไปด้วย แต่คราวนี้เขาเลือกที่จะพาน้องวิ่งแทน ถ้าใครตามไม่ทันก็โดนคัดให้วิ่งตามกับพี่ว๊ากข้างหลัง
 
 
 
 
ลำพังพวกพี่ว๊ากที่ออกตัวมาวิ่งกับน้องๆก็เป็นนักกีฬาประจำคณะอยู่แล้ว การวิ่งแค่นี้จึงไม่หนักหนาเท่ากับน้องๆที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบกันอยู่
 
 
 
 
"วิ่งเร็วได้แค่นั้นรึไง!!"
 
 
 
 
จองกุกที่วิ่งนำหน้าน้องหันไปตะโกนถามเสียงเข้ม แต่จีมินกลับรู้สึกว่าสายตาคมนั่นมองจ้องมาที่เขาคนเดียว ร่างบางหน้างอง้ำคิดว่ารุ่นพี่คนโหดกำลังหาเรื่องเขาอยู่ 
 
 
 
 
"มันจะอะไรนักหนากับอิแค่ไม่ได้จ่ายค่าอาหาร ก็คนมันไม่ได้ตั้งใจป่ะล่ะ ชิส์"
 
 
 
 
แอบเถียงอีกคนเบาๆตามสไตล์คนขี้เถียง แต่ก็ไม่อยากโดนลงโทษเพิ่มเลยต้องแอบเถียงไงล่ะ
 
 
 
 
" เ ข า ช อ บ น า ย แ น่ เ ล ย "
 
 
 
 
"ไม่ใช่โว้ยยยยยยยย"
 
 
 
 
วิ่งได้ไม่นานก็มีเสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู ในตอนแรกคิดว่าเพื่อนคนไหนมาแกล้ง กว่าจะมาคิดได้ว่าเป็นเสียงกระซิบเดียวกับที่ปลุกเขาเมื่อเช้านี้ก็ไม่ทันแล้ว เพื่อนๆรวมถึงรุ่นพี่ต่างพากันหยุดวิ่งแล้วมองหน้าจีมินด้วยสายตาแปลกๆ ที่อยู่ๆก็ตะโกนออกมาคนเดียว
 
 
 
 
อิคุณผีจังไรรรรร ทำคนมองกรูแปลกๆอีกแล้วนะ!!
 
 
 
 
เมื่อหมดทางเลือกร่างเล็กจึงเดินเข้าไปหายูคยอมที่ยืนอยู่ใกล้ตนที่สุด พร้อมกระโดดโบกหัวอีกคนผลัวะใหญ่
 
 
 
 
"มันไม่ใช่ไง พูดอะไรของมึงเนี่ย ห๊าาา"
 
 
 
 
ยูคยอมที่ตามเหตุการณ์ไม่ทันก็ทำหน้างงเหรอหรา แต่ไม่มีเวลาให้ทบทวนอะไรมาก
 
 
 
 
"พวกคุณ ยังมีเวลาเล่นกันอีกรึไงห๊ะ!! ไปวิ่งข้างหน้าเดี๋ยวนี้!! ถ้าผมตามพวกคุณทัน รู้ใช่มั้ยจะเป็นยังไง"
 
 
 
 
TT^TT <----- ยูคยอม
 
 
ยูคค เก๊าขอโทดดด <----- จีมิน
 
 
 
 
จากนั้นจีมินกับเพื่อนรักผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็เลยต้องวิ่งหนีพี่ว๊ากนักกีฬาขาโหดโดยที่ร่างบางพยายามคิดว่า กำลังวิ่งหนีหมาที่กำลังไล่กัดอยู่ ถึงได้นำหน้าจองกุกได้จนถึงหน้าคณะ ยูคยอมเองก็เกือบแย่เหมือนกันแต่ก็ยังวิ่งตามหลังจีมินมาติดๆ ทั้งคู่ลงไปนอนแผ่ตรงเตนท์ที่พี่ๆสันทนาการกำลังจัดขนมกับน้ำรอรับน้องๆที่กลับมาเหนื่อยๆ
 
 
 
 
เจโฮปที่เห็นน้องๆกำลังจะขาดใจตายก็รีบให้เพื่อนๆมาช่วยแจกน้ำแดงเฮลบลูบอยผสมน้ำเย็นๆให้น้อง
 
 
 
 
เฮดพี่สันฯที่เห็นน้องๆนอนแผ่แบบนั้นก็สงสาร แอบขมุบขมิบปากด่าจองกุกเบาๆ แต่ก็แค่แอบนั่นแหละเขายังไม่อยากตายเท่าไหร่
 
 
 
 
สองมือถือแก้วน้ำแดงเดินเข้าไปหาน้อง ใจนึงก็กลัวจะได้กลิ่นเหม็นๆที่เคยได้จากน้องเมื่อวานนี้ แต่พอเดินไปใกล้คราวนี้กลับไม่ได้กลิ่นอะไรแล้ว คนถือแก้วน้ำเลยรีบเดินเข้าไปเรียกน้องให้ลุกมากินน้ำ
 
 
 
 
จีมินนั้นยอมลุกมารับแก้วไปถือแต่โดยดี ผิดกับอีกคนที่เริ่มงอแงจากความเหนื่อยลุกขึ้นมาแล้วไม่ยอมรับแก้วไปถือ แต่กลับก้มหน้ายื่นปากมางับหลอดที่เสียบอยู่ในแก้วแล้วดูดน้ำอยู่แบบนั้น
 
 
 
 
พลั่ก!!
 
 
 
 
"อ๊ะ!"
 
 
 
 
อยู่ๆก็มีมือดีมากระชากแขนข้างที่เจโฮปใช้ถือแก้วไว้จนน้ำแดงกระฉอกออกจากแก้ว คนโดนกระชากแขนรีบเงยหน้ามองเจ้าของมือดีก่อนจะพบว่าเป็นคนที่ช่วยเขาไว้ตอนเป็นลมไปเมื่อวาน
 
 
 
 
ความงงงวยเข้ามาแทนที่เลิกคิ้วเป็นเชิงถามความหมายของการกระทำของเพื่อนร่วมคณะ แต่ก่อนก็ไม่ได้สนิทถึงขนาดแตะเนื้อต้องตัวกันนี่หว่า แล้ววันนี้มันเป็นอะไรของมัน
 
 
 
 
สายตาคมดุไม่แพ้เฮดพี่ว๊ากตวัดไปมองนักศึกษาใหม่จนอีกฝ่ายสะดุ้งรีบนั่งตัวเกร็งหลังตรง ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรผิดมา แต่ก็แอบลอบกลืนน้ำลายไม่ได้ จีมินเองก็เช่นกัน
 
 
 
 
"คุณกินเองไม่ได้ใช่มั้ย ถึงต้องมาใช้รุ่นพี่"
 
 
 
 
"เฮ้ย ไม่ใช่ กูป้อนน้องเองเว้ย อึก.."
 
 
 
 
เสียงเรียบเอ่ยถามน้องที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ตรงพื้น เจโฮปที่กำลังงงๆก็ช่วยแก้ตัวแทนน้อง แต่ก็โดนสายตาคมดุตวัดมาทางตัวเองจนร่างบางนึกกลัวไม่ต่างกับน้อง ไม่เข้าใจทำไมต้องกลัว แต่แค่ป้อนน้องต้องดุเป็นหมาขนาดนี้เลยหรอ T^T
 
 
 
 
เจลโล่ดึงแขนที่ยังไม่ได้ปล่อยของอีกคนให้ลุกขึ้นก่อนจะเบนสายตาไปมองน้องอีกทีแล้วเดินจากไป พร้อมพี่เฮดสันทนาการที่โดนดุด้วยสายตาออกไปด้วย
 
 
 
 
ยูคยอมเองที่งงๆกับเหตุการณ์ก็ถึงกับทิ้งตัวลงนอนแผ่กับพื้นอีกรอบ บอกตัวเองว่าวันนี้คือวันซวยของเขา เพราะเป็นยูคยอมถึงเจ็บปวด TT^TT
 
 
 
 
ทางด้านของคนที่โดนจับแขนลากให้เดินตามคนขายาวก็แทบจะวิ่งอยู่แล้ว เดินมาไกลจนรู้ว่ามันเหนื่อย /ผิด
 
 
 
 
เดินมาจนไกลแต่อีกคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยได้แต่ยื้อแขนตัวเองเอาไว้หวังจะรั้งอีกคน แต่กลายเป็นว่าโดนคนตัวสูงกว่ากระชากให้เดินตามจนถึงห้องของชมรมดนตรีที่ไม่มีใครอยู่และโคตรรก
 
 
 
 
พากูมาทำห่าอะไรตรงนี้...
 
 
 
 
ได้แต่พูดในใจไม่กล้าเอ่ย สายตาอีกคนมันยังคงดูน่ากลัวอยู่ ปกตินิสัยมันก็เงียบๆน่ากลัวอยู่แล้วเถอะ
 
 
 
 
"เอ่อ..."
 
 
 
 
เงยหน้ามองอีกคนที่ยืนขวางประตูแล้วก็ยิ้มแหย พยายามจะออกไปจากห้องอันโคตรรกนี่ แต่เดินไปทางซ้ายอีกคนก็ตามมาขวาง เดินมาทางขวาอีกคนก็ตามมาขวางอีก จนต้องเงยหน้าแล้วก็พบว่า ความสูงของตัวเองกับอีกคนมันแตกต่างกันขนาดไหน
แถมยังอยู่ใกล้กันมากขนาดไหนอีกด้วย
 
 
 
 
แดกเสาไฟฟ้าเป็นอาหารหรอวะ..
 
 
 
 
"ถอยสิ"
 
 
 
 
ในตอนนี้คนที่โดนขวางก็เริ่มหงุดหงิดแล้วเหมือนกัน ทำไมคนรูปหล่อพ่อรวยอย่างเจโฮปต้องมาโดนกระทำเหมือนสาวน้อยวัยแรกแย้มแบบนี้ด้วย!!
 
 
 
 
อีกคนที่ตอนแรกคอยเดินมาตามขวาง พอเห็นคนตัวเล็กกว่าเริ่มมีสีหน้างองุ้มก็ได้แต่ถอนหายใจเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไร 
 
 
 
 
ห้ะ?!!...
 
 
 
 
เอากูมาแล้วก็ทิ้งไว้เนี่ยนะ
 
 
 
 
ไอเสาไฟง่าว!!!
 
 
 
 
 
TBC
 
 
 
 
 
ทาชีรัน รัน รัน~ 
วิ่งกันอีกแล้วค่าา 
ฟิคเรื่องนี้ไม่ได้มีเพื่อโปรโมทเพลง run แต่อย่างใด.. 
 
 
และเกิดเป็นน้องยูคเลยเจ็บปวด นี่ไรท์ไม่ได้ลำเอียงให้น้องเจอแต่เหตุการณ์ร้ายๆเลยนะ จริงจริ๊งง 
 
 
สงสัยกันมั้ยเอ่ยว่าผีที่ตามน้องจีมเป็นใครกันแน่~ 
 
 
ความลับนะจ๊ะ อยากรู้ต้องตามอ่านเองน๊า~♡
 
 
พี่กุกคนโหดทำเหมือนแกล้งน้องจีมเลย แต่น้องจีมเองก็แสบใช่เล่นนา ทำเอาอิพี่หูอื้อกันเลยทีเดียว
 
 
ใครที่อยากคุยกับพวกนางเราจะมีช่วง
 
Sixsenseชวนคุย นะคะ 
เป็นทอร์คตอบคำถามของตัวละครที่จะมาตอบคำถามที่รีดเดอร์สงสัยและถามกันมา 
 
 
 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและติดตามฟิคของไรท์น๊า
1 คอมเมนท์ = 1 กำลังใจนะคะ
ติชมได้เลย ชอบตรงไหนไม่ชอบตรงไหนยังไง
 
 
ตามทวงฟิคได้ที่ @Jaeh_yunii
 
หรือพูดคุยในแท็ก #sixsensebts ได้นะคะ 




 






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #181 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 10:46
    <p>ยูคผู้ทำอะไรก็ผิด 55555</p>
    #181
    0
  2. #152 parkkyujin (@parkkyujin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 22:30
    สงสารยูค 555555555
    #152
    0
  3. #79 Dextomtun (@dextomtun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 15:57
    หมูจีมมมมมมม ทำไมทำน้องยูคลูก 55555555555555
    #79
    1
  4. #69 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 08:43
    ใครตามจีมินม้าาาาาาา
    #69
    0
  5. #63 WhalienMonster (@ploy-junyo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 21:43
    สาบานว่านั่นเสียงนาฬิกาปลุก...
    ไรท์เหมือนเอาประสบการณ์ตรงรับน้องมาเขียนเลยค่ะ 555555
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก และสงสารน้องยูคมากมาย...

    อิอิ สู้ๆนะคะคนเก่ง <3
    #63
    0
  6. #62 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 20:47
    จีมินมีความแสบ ยุคผิดอะไรรรร จุนฮงลากโฮซอกไปทำไมลูก
    #62
    0