SIX SENSE สัมผัสวิญญาณ BTS Kookmin

ตอนที่ 15 : Sixsense 7 :: ความลับเปิดเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ส.ค. 59







"ว่าไงนะ!!!"
 
 
 
 
คราวนี้ผมเก็บความตกใจเอาไว้ไม่อยู่ แหกปากไปดังลั่นแถว แทรกเสียงกลองที่กำลังรัวอยู่โดยไม่มีเสียงร้องเพราะรุ่นพี่สั่งให้พักก่อน ในขณะที่พวกเขากำลังสอดส่องหาเหยื่อกลุ่มใหม่ออกไปเต้นอีก 
 
 
 
 
ตอนนี้ไม่ใช่แค่เพื่อนในกลุ่มหรอกครับที่หันมา นักศึกษาใหม่ทั้งหมดรวมทั้งรุ่นพี่ฝ่ายว๊ากฝ่ายสันฯ ก็หันมามองผมเป็นตาเดียว หันไปมองไอยูคมันก็รีบถอยห่างผมไปอย่างไว คงจะกลัวโดนลูกหลงอีก ไอเพื่อนเวรร ผมจะทำอะไรได้ ก็อายสิครับจะรออะไร รีบมุดเข้าหลังไอเคนเลยทีเดียว เหมือนตัวมันจะบังผมเอาไว้ได้แต่ก็ไม่ และเสียงกระชากวิญญาณก็ดังขึ้นตามมาติดๆ
 
 
 
 
"น้องคะ ออกมาหน่อยเร็ว"
 
 
 
 
น้องไหนฟะ อาจจะเป็นคนอื่นก็ได้
 
 
 
 
"น้องคนที่ตะโกนเมื่อกี้อ่ะค่ะ ออกมาหาพี่หน่อยเร็วว"
 
 
 
 
นั่นไง.. กูชัดๆ
 
 
 
 
"ถ้าไม่ออกมา พี่จะส่งตัวให้เฮดพี่ว๊ากแทนนะคะ"
 
 
 
 
พอจบเสียงผมนี่รีบลุกพรวดอย่างไวเลยครับ นี่ไม่ได้กลัวใครเลยนะบอกเลย เฮดพี่ว๊ากอะไร๊ไม่เคยจะสน แต่นี่รีบลุกเพราะกลัวพี่เขารอนานไง ผมเห็นรุ่นพี่หลายๆคนแอบหัวเราะกันเบาๆหลังจากที่ผมตาลีตาเหลือกรีบลุกขึ้นเมื่อกี้ หันไปมองพี่หัวเขียวๆเขาก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ซะอย่างนั้น ไออาการจ้องเขม็งตาจะถลนก็ไม่มี เหมือนไม่เคยเกิดเหตุการณ์อะไรแบบนั้นมาก่อน
 
 
 
 
พี่แทฮยองเองผมก็เห็นว่าพี่เขาหลุดยิ้มนิดๆ ส่วนตัวคนที่โดนกล่าวถึงนี่จ้องผมซะจนตัวผมเกร็งตะคริวจะกินครบทุกส่วนของร่างกายอยู่แล้ว จะจ้องอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้ เสียงหัวเราะคิกคักก็ยังมีให้ได้ยินอยู่ จนพี่โชรงสาวสวยแต่เถื่อนของคณะกล่าวขึ้นอีกครั้ง
 
 
 
 
"ออกมาตรงนี้สิคะน้อง"
 
 
 
 
ผมก้าวเท้าเดินหน้าหงอยๆไปยืนอยู่หน้าแถว ความรู้สึกนี่หมั่นไส้ผีกับไอพี่หัวเขียวมากครับ แต่ทำอะไรไม่ได้ไง อยู่ๆก็แหกปากขึ้นมาเอง ถึงต้นเหตุจะเป็นเพราะผีบ้านี้เนี่ย แต่จะทำไรมันได้ล่ะ แช่งให้ไม่ได้ไปผุดไปเกิดก็ดูแรงไป จะทำอะไร ขอให้ส่วนบุญส่งไปไม่ถึงหรอ? เดี๋ยวจะเป็นบาปที่ผมซะเปล่าๆ คือยังก็ต้องปล่อยไปแล้วให้ผมรับกรรมอยู่คนเดียว
 
 
 
 
"น้องตะโกนว่าไงนะคะ?"
 
 
 
 
พี่โชรงที่เคยแนะนำตัวเองหน้าแถวทำให้ผมจำชื่อได้ขึ้นใจเพราะท่าเต้นพิศดารที่พี่เขาเป็นคนออกแบบ เขายิ้มให้ผมแบบสวยหยดย้อยหยาดเยิ้มมาก แต่ถามว่ามันมีเวลาเคลิ้มมั้ยล่ะครับ ก็ไม่ เพราะผมรู้ไงว่ายิ้มแบบนี้มันจะต้องมีหายนะมาเยือนผมในไม่ช้า
 
 
 
 
"ว่าไงคะน้อง"
 
 
 
 
"วะ..ว่าไงนะ ครับ.."
 
 
 
 
นี่เสียงสั่นแบบไม่ใช้สแตนอินเลยจริงๆ คือกับพี่ว๊ากยังพอกวนตีนกลับได้บ้างอะไรบ้าง เพราะเป็นเพศเดียวกันไง แต่กับเพศแม่ที่มีหลายอารมณ์หลายมิตินี่บอกเลยว่าไม่กล้า กลัวครับ เกิดกลายเป็นมนุษย์วันแดงเดือดอยู่พอดีผมก็ตายสิ
 
 
 
 
"พี่ถามว่าเราตะโกนว่ายังไงนะคะ"
 
 
 
 
"ผม.. ตะโกนว่า ว่าไงนะ ครับ.."
 
 
 
 
"อ่อ.. โอเค งั้นพี่จะทำโทษเรานะ"
 
 
 
 
ผมเงยหน้าทำปากยื่นนิดๆเวลาจะอ้อนแม่ตอนโดนแม่ดุ แต่มันไม่ใช่ว่าจะได้ผลกับทุกคนนี่ จริงมั้ย? เขาไม่ยื่นตีนมาถีบผมก็ดีเท่าไหร่แล้วเนี่ย พอเห็นว่าไม่ได้ผลผมเลยต้องก้มหน้าลงแล้วพยักหน้าอย่างจำยอม
 
 
 
 
"เนี่ย เราเลือกเลยว่าจะเอาพี่ว๊ากคนไหน"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"เลือกมาห้าคน แล้วเราก็วิ่งไปตะโกนคำที่เราพูดเมื่อกี้ใส่พี่เขา ต้องรอพี่เขาตอบมาด้วยนะ ถ้าเขาไม่ตอบก็ต้องทำจนกว่าเขาจะตอบ"
 
 
 
 
อันที่จริงตอนได้ยินคำว่าเลือกพี่ว๊าก ผมก็ตาเหลือกมากพออยู่แล้วนะ พอจบคำสั่งนี่ผมแทบลงไปกอดขาพี่สาวคนโหดทันทีเลยล่ะครับ พยายามส่งสายตาอ้อนให้อีก คิดว่าพี่เขาจะเปลี่ยนใจ แต่เขากลับยิ้มสวยๆให้อีกรอบซะงั้น ในสายตาคนอื่นมันอาจจะเป็นรอยยิ้มนางฟ้า แต่สายตาผมมันเป็นรอยยิ้มแม่มดชัดๆ
 
 
 
 
อย่าไปบอกพี่เขานะครับ ว่าผมคิดแบบนี้ ผมกลัวจะไม่มีลมหายใจต่อในวันพรุ่งนี้
 
 
 
 
ผมหันกลับไปมองกลุ่มพวกพี่ว๊ากที่ยืนคุมน้องๆอยู่ประปราย อยากจะถามว่าผมจะจำได้มั้ยว่าคนไหนเป็นพี่ว๊ากคนไหนเป็นพี่สันฯ จำไม่ได้หรอก.. คนแรกที่ผมส่งสายตาไปให้ก่อนเลยคือพี่แทฮยอง พี่เขาก็ส่งยิ้มมาให้น้อยๆตามแบบฉบับของเขานั่นแหละ คือจะให้ผมไปตะโกนๆใส่เขาทั้งที่เขาใจดีกับผมขนาดนั้นมันก็ยังไงๆ แต่ทำไงได้ล่ะครับพี่เขาใจดีกับผมที่สุดแล้วอ่ะ
 
 
 
 
ผมวิ่งเตาะแตะก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพี่แทฮยอง เบะปากงอแงใส่น้อยๆให้เขารู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจเลือกเขานะ ก็ตั้งใจแหละแต่ก็ไม่ได้เต็มใจจะเลือกไง
 
 
 
 
"พี่แทฮยองครับ.. ว่าไงนะ!!!"
 
 
 
 
ผมเริ่มต้นด้วยเสียงอ่อยๆก่อนจะตะเบ็งออกมาดังลั่น เสียงเพื่อนๆในแถวหัวเราะคิกคักดังเข้าหูผม คนที่ผ่านไปผ่านมาก็หันมามอง แบบอายครับ อยากจะมุดดินหนี อยากจะเป็นขอมดำดินให้รู้แล้วรู้รอด
 
 
 
 
"ว่าไงครับ"
 
 
 
 
พี่แทฮยองก้มมามองผมแล้วก็ยกยิ้มแบบรอยยิ้มประจำตัวน่ะครับ มันเหมือนยิ้มแบบตัวร้ายในละครนะ แต่ไม่รู้ทำไมพอเขาทำแล้วมันดูใจดี ซักพักพี่เขาก็เอามือมาวางแหมะไว้บนหัวผมแล้วขยี้เบาๆ พร้อมกับตอบรับคำพูดของผม ทำเอารุ่นน้องพากันแอบกรี๊ดพี่เขาเบาๆเลยครับ มันก็ไม่เบาหรอกผมยืนอยู่ตรงนี้ยังได้ยินเลย แล้วพี่เขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมจะไม่ได้ยินได้ไง 
 
 
 
 
พอผมทำภารกิจกับพี่ว๊ากคนแรกเสร็จก็เริ่มหาเป้าหมายที่สองครับ ผมเลือกพี่คนผิวคล้ำๆที่มีไฝใต้ตา คนที่เคยไปกินข้าวร้านป้าวันที่ยองแจทำน้ำหกใส่เสื้อเขาแล้วผมก็พาเพื่อนวิ่งหนีออกมานั่นแหละครับ ชื่ออะไรก็ไม่รู้..
 
 
 
 
"เอ่อ.. พี่ครับ ว่าไงนะ!!!"
 
 
 
 
ผมทำซ้ำแบบเดิมกับเมื่อกี้เปลี่ยนก็แค่คนละคนกันเท่านั้น ความอายก็มีครับแต่มันน้อยกว่าเดิมแล้วนิดนึง ผมมองจ้องลุ้นรอให้พี่เขาตอบผม เพราะตั้งแต่โดนพี่ว๊ากทั้งหลายคุมมา น้อยมากครับที่จะเห็นพวกเขาพูดกัน เงียบเพราะนิสัยกับเงียบเพราะเก๊กโหดนี่มันต่างกันนะครับ
 
 
 
 
"ครับ"
 
 
 
 
เฮ้อ....
 
 
 
 
ถอนหายใจด้วยความโล่งอกครับ นึกว่าพี่เขาจะแกล้งอะไรผมซะอีก แต่พอเขาตอบออกมาผมนี่อยากกระโดดกอดแล้วพาพี่เขาเต้นเลยอ่ะ แต่คิดไปคิดมาไม่เอาดีกว่า ไม่อยากโดนต่อยครับ แมนๆกอดกันคงขนลุกน่าดู 
 
 
 
 
ผมมองหาเป้าหมายถัดไปเรื่อยๆ ซึ่งมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี พี่ๆคนอื่นก็ตอบกันแบบง่ายๆ พวกเขาอาจจะใจดีกว่าที่ผมคิดไว้ก็ได้ จนมาถึงคนที่สี่ ผมจงใจที่จะเลือกพี่หัวเขียวตามคำที่ผีเจบีกระซิบบอก พอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า พี่เขาก็ทำแบบเดิมคือเหลือบมองไปทางด้านหลังที่มีคุณผีอยู่ ถ้าคุณผีเขาไม่ส่งเสียงผมก็ไม่รู้หรอกครับ แต่นี่ผมได้ยินเสียง อืม อือ อยู่ข้างหูไง เลยรู้
 
 
 
 
ผมกลั้นหายใจมองพี่เขาเล็กน้อย รู้สึกเกร็งนิดหน่อยจากที่เจบีบอกออกมา อยากจะคุยกับพี่เขาให้รู้เรื่อง แต่จะคุยตรงนี้ก็ไม่ได้ เขาเห็นวิญญาณงั้นหรอ เขามีสัมผัสแบบผมรึเปล่า? หรือเห็นแค่เจบีแค่นั้น หรือยังไงกันแน่ ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะทำเหมือนที่ทำกับพี่ว๊ากทั้งสามคนที่ผ่านมา
 
 
 
 
"พี่ครับ ว่าไงนะ!!!"
 
 
 
 
.......
 
 
 
 
"......"
 
 
 
 
"อือ"
 
 
 
 
"......"
 
 
 
 
เขาปรายตาเหลือบมามองผมนิดหน่อยก่อนจะเสมองไปทางด้านหลังของผมอีกครั้งด้วยหน้าตาที่ไม่ยินดียินร้าย
 
 
 
 
เย็นชา..
 
 
 
 
คำนี้มันผุดมาในหัวของผมขึ้นมาดื้อๆ ขนาดแค่มายืนทำกิจกรรมไม่กี่วินาที รังสีไม่ต้อนรับใครก็แผ่ออกมาจากตัวพี่เขาทันที แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องสนไม่ใช่รึไง
 
 
 
 
จนสุดท้ายผมก็เหลือภารกิจสุดท้ายกับสองตัวเลือก ด้านซ้ายคือเฮดพี่ว๊าก จอน จองกุก
ด้านขวาคือพี่ว๊ากควบตำแหน่งพี่ชายของยองแจ ชเว เจลโล่
 
 
 
 
เลือกทางไหนใจก็เจ็บ
 
 
 
 
อีกคนก็เหมือนเกลียดกันมาแต่ชาติปางไหน
อีกคนนี่ขนาดน้องชายยังกลัว แค่ปรายตามองก็น้ำลายเหนียวแล้วอ่ะ ผมควรทำไง..
 
 
 
 
ผมค่อยๆเดินแต่ละก้าวแบบเชื่องช้า ทั้งที่มันมีสายตากดดันจากพี่โชรงอยู่ แต่ผมก็ทำให้มันเร็วมากกว่านี้ไม่ได้ เดี๋ยวขอเวลาทำใจแป๊บนึงได้มั้ยล่ะ แล้วผมก็ค่อยๆมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของ..
 
 
 
 
เฮดว๊ากล็อตไวเลอร์...
 
 
 
 
"พี่ครับ.."
 
 
 
 
เรียกด้วยน้ำเสียงหงอยปนอ้อนครับ ไม่ได้อยากอ้อนแต่แค่อยากให้สงสารเด็กตาดำๆ ช่วยปล่อยผมไปซักครั้งเถอะ พลีสสสส
 
 
 
 
"พี่จองกุกครับ"
 
 
 
 
พี่เขาก็มองผมแต่แรกแล้วล่ะครับ แต่แค่มองจิกแรงมากกว่าเดิมจนผมไม่แน่ใจแล้วว่านี่คนหรือไก่ สายตานี่ก็ดุเกิ๊น ผมสูดหายใจเข้าลึกๆรวบรวมพลังลมปราณ ก่อนจะหลับหูหลับตาตะเบ็งเสียงดังๆใส่คนตรงหน้า
 
 
 
 
"ว่าไงนะ!!!"
 
 
 
 
......
 
 
 
 
เงียบกริบครับ เงียบแบบ ก๊า ก๊า ก๊า
 
 
 
 
ไม่มีเสียงตอบรับ หรือปฏิกิริยาโต้ตอบจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว นิ่งสนิทจนเหมือนหุ่นไล่กา อยากจะกอดตัวเองแล้วร้องไห้ กวนตีนพี่เขาไว้เยอะไง ผมหันไปมองหน้าพี่เจลโล่พรางนึกว่านี่ผมคิดผิดรึเปล่าที่มาเลือกรุ่นพี่ล็อตไวเลอร์คนนี้
 
 
 
 
แต่พอได้สบตากับพี่เจลโล่เท่านั้นล่ะครับ หันกลับมาแทบไม่ทัน ผมว่าผมเลือกคนตรงหน้านี่แหละดีแล้ว ผมสูดหายใจตะเบ็งเสียงใส่คนตรงหน้าอีกครั้ง
 
 
 
 
"ว่าไงนะ!!!"
 
 
 
 
กริบ...
 
 
 
 
อีกรอบแล้วกันเนอะ..
 
 
 
 
"ว่าไงนะ!!!!"
 
 
 
 
เงียบ..
 
 
 
 
กูว่าแล้ว..
 
 
 
 
คือถ้าคนที่ไม่รู้เหตุการณ์แล้วมาเจออะไรแบบนี้นี่ อาจจะคิดว่าผมกำลังขู่กรรโชกคนตรงหน้าอยู่ แต่ที่จริงแล้วฝ่ายผมเนี่ยแหละที่กำลังโดนทารุณกรรมทำร้ายจิตใจขั้นสูงสุดอยู่
 
 
 
 
น้ำตาจะไหลอ่ะ..
 
 
 
 
"พี่ครับ.. ผม.. "
 
 
 
 
เบะครับ ไม่ได้อยากเบะ แต่ปากมันเบะไปเองก่อนแล้ว แบบงอแงครับ อับอายขายขี้หน้าคนอื่นแล้วยังมาโดนแกล้งอีก เห็นอีกคนยกยิ้มมุมปากแบบพี่แทฮยองแล้วก็แบบ มันคนละขั้วกันเลย พี่แทฮยองทำแล้วดูอบอุ่น แต่คนตรงหน้าผมยิ่งทำยิ่งดูเลว อยากจะย้ำคำว่า เลวววว แบบเพิ่ม ว.แหวน ล้านตัว 
 
 
 
 
หันไปมองพี่แทฮยองเหมือนหาที่พึ่ง พี่เขาก็พยักหน้าให้น้อยๆ ผมเลยหันหน้าไปหลับหูหลับตาตะเบ็งเสียงใส่ไอพี่ว๊ากโหดตรงหน้าอีกรอบ ไม่อยากมองแล้วครับกลัวร้องไห้ เดี๋ยวจะโดนหาว่าสำออย
 
 
 
 
"หนวกหู"
 
 
 
 
เอาจริงๆถ้าตอนนี้ต่อให้พี่เขาด่าผม ผมก็ยอมอ่ะครับ แค่พูดอะไรออกมาซักคำก็พอแล้ว แล้วคำที่พ่นออกมามันก็ไม่ได้เกินความคาดหมายอะไรของผมอยู่แล้ว ผมนี่แทบจะบินกลับไปหาพี่โชรงเลยอ่ะ ไม่ขอบคงขอบคุณอะไรทั้งนั้น
 
 
 
 
แล้วหลังจากที่พวกพี่ๆปล่อยรับน้อง ผมก็โดนเรียกไปช่วยงานอะไรอีกนิดหน่อยครับ เรื่องที่จะคุยกับพี่คนหัวเขียวๆก็ต้องเลื่อนไปก่อน กว่าจะทำอะไรเสร็จก็เกือบเย็นโน่นแล้ว พี่เขาก็คงกลับบ้านไปแล้ว กลายเป็นต้องล้มเลิกความคิดไป
 
 
 
 
จนผ่านพ้นมาอีกวันผมที่มีรับน้องตอนเช้ากว่าจะโดนปล่อยตัว ก็ต้องเต้นแร้งเต้นกาจนเอวจะเคล็ด พวกหญิงเถื่อนประจำคณะก็หื่นครับ ยิ่งเด้งแรงก็ยิ่งชอบ เฟรชชี่หญิงก็พากันกรี๊ดกร๊าดแต่แทนที่จะปิดตากลับจ้องเอาๆ ผมว่าอนาคตพวกเธอก็คงไม่ต่างกับพี่โชรงแน่นอน
 
 
 
 
มาโดนปล่อยตัวเอาตอนสิบเอ็ดโมงกว่าๆ เหนื่อยจนปวดขาปวดเอวไปหมด แต่ก็เหมือนเดิมครับยังต้องมาตามหาพี่หัวเขียวจนปาไปเกือบเที่ยงครึ่งก็ยังไม่เจอ หลังจากแยกย้ายกิจกรรมพี่เขาก็หายไปเลย
หายคือเหมือนคนหายตัวได้ ทั้งที่ผมว่าผมก็จับตาดูพี่เขาอยู่นะ
 
 
 
 
สุดท้ายเลยต้องวิ่งไปทั่วมหาลัยตามหาพี่หัวเขียวที่หายไป ยากเย็นพอๆกับเพอร์ซี่ แจ็คสัน ตามหาสายฟ้า ดีที่เห็นสีหัวพี่เขาแว๊บๆ ก็ตามมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ผมมานั่งเล่าชีวประวัติตัวเองในห้องชมรมที่อยู่ใกล้คณะแค่เพียงเอื้อมมือ มันใกล้มากกว่าระยะทางที่ผมวิ่งตามหาเขาซะอีก รู้งี้ผมไปถามพี่แทฮยองแต่แรกก็ดีหรอก จะได้มาดักรออยู่ตรงนี้ซะเลย 
 
 
 
 
ว่าแต่พี่เขาจะมาจริงๆใช่มั้ยเนี่ย ทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีก
นั่งรอจนแทบจะเลื้อยไปกับโซฟา ซักพักก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังเดินมา รีบดีดตัวมานั่งหลังตรงเรียบร้อยเหมือนผ้าที่พับไว้ 
 
 
 
 
ผมเคยเปรยๆไปใช่มั้ยครับ ว่าพี่เขาออกแนวเป็นคนเย็นชา แล้วถ้าเขาเป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ เขาก็คงไม่ตอบผมง่ายๆเหมือนลิงปอกกล้วยเข้าปากหรอก แต่จะให้มาคิดหาหนทางตอนนี้ด็ไม่ทันละ ดูพี่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะมาโดนผมหลอกถามได้ง่ายๆด้วย
 
 
 
 
แล้วคนที่ผมรออยู่นานสองนานก็ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูห้อง เป็นครั้งแรกมั้งครับที่พี่เขามองหน้าผมก่อน ไม่ได้มองไปข้างหลังหรือมองข้ามหัวผมอย่างที่เคยทำ แต่ไอสายตานิ่งๆที่มองมานี่มันก็ทำเอาผมไปไม่เป็นเหมือนกันนะ มันเหมือนสายตาแช่แข็งคนพร้อมกับส่งคำถามประมาณ 'เข้ามาทำไม' อะไรแบบนั้น
 
 
 
 
"อะ..เอ่อ"
 
 
 
 
ผมควานหาคำตอบของตัวเองให้พี่เขา ทั้งที่พี่ยุนกิอะไรนี่ยังไม่ได้เอ่ยปากเลยด้วยซ้ำ แต่ถามว่ากล้าหือไหมก็ไม่ครับ ถ้าเขามองแบบหาเรื่องๆ หรือมีอารมณ์สื่อออกมาจากสายตามากกว่านี้มันก็คงดีหรอก แต่นี่ไม่มีเลยซักนิด นอกจากที่มองๆเมื่อกี้เหมือนสงสัยที่เห็นผมแล้ว พี่แกก็ไม่มีทีท่าอะไรอีกเลย
 
 
 
 
จะเอาไงดีวะ..
 
 
 
 
"คือ..ผม.."
 
 
 
 
"มีอะไร"
 
 
 
 
"คือผมจะมาสมัครชมรมครับ"
 
 
 
 
อ้าวเวร! อยากจะตบปากตัวเองให้ฉีกถึงหู มีเรื่องอื่นร้อยแปดให้แถเจือกไม่แถ ทำไมต้องมาอยากเหยิกอะไรตอนนี้! กูไม่ได้อยากจะอยู่เลยนะไอชมรมอนุรักษ์เนี่ย หน้ากูไม่ได้ส่อแววรักธรรมชาติเลยซักนิด
 
 
 
 
"งั้นหรอ"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"ปีหนึ่งหาชมรมกันอาทิตย์หน้าไม่ใช่รึไง?"
 
 
 
 
ใช่ครับ ผมนี่รีบพยักหน้ารับจนหน้าม้าแสกกลางปลิวว่อนเลย เพราะงั้นพี่ช่วยปฏิเสธการขอเข้าชมรมของผมที เมื่อกี้ที่พี่ได้ยินถือเป็นโมฆะ ผมไม่เหมาะกับการรักธรรมชาติ ปลูกป่า หรืออะไรทั้งนั้น ผมไม่นิยมปลูกไม้ป่าเดียวกันด้วย อย่างผมแมนๆเตะบอลครับพี่ สีม่งสีม่วงคืออะไรไม่รู้จัก เพราะงั้นปฏิเสธด่วนเลยเถอะ
 
 
 
 
"กรอกใบสมัครสิ"
 
 
 
 
โอ้โห ผมนี่อยากจะยกขาก่ายหน้าผากเลยครับ ก้มมองใบสมัครแล้วอยากจะจีบมาฉีกทิ้ง เขามีหาชมรมอาทิตย์หน้าแล้วทำไมมีใบรับสมัครตอนนี้ล่ะครับอยากจะถามพี่รีบมากหรอ หรือยังไง? กลับลำทันไหมอยากถาม แต่พอเงยมองเห็นหน้านิ่งๆที่มองมา
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
 
โอเคครับ..ผมกรอกก็ได้ แอบปาดน้ำตาในใจ
 
 
 
 
แล้วไอใบสมัครนี่ก็อะไรนักหนา ถามนั่นถามนี่ ถามแม่งทุกอย่าง จะเอาใบแจ้งเกิดด้วยเลยมั้ย?!
 
 
 
 
เฮ้อ..
 
 
 
 
อันที่จริงคือมันถามปกติแหละครับ แต่ตอนนี้ผมพาลไปหมดแล้ว เข้าใจคำว่าพาลป่ะ แบบถ้าเกิดไอยูคมันมายืนข้างๆแล้วชี้นกให้ดูแล้วบอกผมว่าเป็นนก ผมก็จะตบหัวมันแรงๆแล้วบอกว่าหมาโว้ยยย อะไรแบบนี้
 
 
 
 
ผมเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอกใบสมัครบ้าๆนี่จนเสร็จแล้วถึงเดินเอาไปให้พี่เขาที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวเดิมที่มีเอกสารเรียงอยู่บนโต๊ะเยอะแยะไปหมด จัดการวางใบสมัครลงตรงหน้าคนหน้านิ่งที่กำลังอ่านหนังสืออยู่แบบแอบหมั่นไส้ลึกๆ ย้ำนะครับ ลึก ลึกกก ก.ไก่ล้านตัว
 
 
 
 
"เสร็จแล้วครับ"
 
 
 
 
"อืม"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"มีอะไรอีกมั้ย"
 
 
 
 
"มะ..ไม่มีครับ"
 
 
 
 
ไอเสียงนี่ก็สั่นจังเลย ไม่ได้สั่นแบบเขินอายนะครับ แบบกดดันอ่ะกดดัน กดดันมากก จะเล่นมุข ก.ไก่ล้านตัว มันก็จะโหลไปอีก พึ่งเล่นไป แต่ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายได้แล้ว พี่แกจะนิ่งไปไหน นิ่งขนาดนี้ถ้าหน้าตาไม่น่ารักเขาเรียกหยิ่งนะอยากจะบอก แต่นี่พี่แกน่ารักมากไงเลยยังมีคนเข้าหา มั้ง.. ก็เห็นพี่เขาเพื่อนเยอะนี่หว่า
 
 
 
 
"อืม"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
อันที่จริงพี่ยุนกิแกจะตอบรับด้วยคำอื่นก็ได้นะ 'อืม' มาแบบนี้กูก็ไปต่อไม่ถูก ไอที่จะมาถามอะไรก็โดนแช่แข็งไปพร้อมกับความหนาวเหน็บของสายตาพี่แกละ ลัไอคำนั้นมันคือประโยคปิดท้ายในความคิดกูอ่ะ แบบไม่ใช่กูคนเดียวที่คิดแบบนี้หรอก คนอื่นเขาก็คิด กูเคยเห็นเขาทวิตกันเป็นคำคมยอดรีพันกว่า อย่าเถียง!
 
 
 
 
"คิดว่าจะมาถามอะไร"
 
 
 
 
"เอ๊ะ?"
 
 
 
 
คือจะมาถามนั่นแหละ แต่ถ้าถามแล้วพี่เขาจะยอมบอกดีๆหรอ มันไม่ใช่คำถามที่ถามแม่ค้าในตลาดนะว่าอันนี้ราคาท่าไหร่ แล้วเขาจะยอมบอกแบบหน้าชื่นตาบาน ขนาดที่กูได้ยินเสียงกูยังบอกใครไม่ได้เลยอ่ะ
 
 
 
 
"หึ"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
ถ้าพี่เขาไม่มองผมแบบที่มอง ทะลุตัวคนจนพรุนได้ทั้งตัวผมจะไม่เสียวสันหลังขนาดนี้เลยเถอะ..
 
 
 
 
"ยกตัวอย่างให้เอาไหม?"
 
 
 
 
"ผม.."
 
 
 
 
บอกทีว่าบรรยากาศหนาวยะเยือกนี่คืออะไร..
 
 
 
 
"เช่น"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"วิญญาณที่อยู่ข้างๆนาย"
 
 
 
 
สรุปว่า.....
 
 
 
 
พี่เขาเห็นผีจริงๆสินะ
 
 
 
 
 
 
 
 
TBC
 
 
 
 
 
 
สวัสดีค่าาา ฮักเช่ย!! // จาม 
ไรท์ไม่สบายอ่ะ ฟืดดดดด ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ นี่ไรท์เป็นไข้หวัดใหญ่ นอนหงอยมาได้ 2-3 วันแล้ว // จาม
 
 
 
ใครไปคอนมาบ้าง ฮืออออ อิจแรง
สงสารพวกนางด้วยน้าน็กสอนให้พูด #เสียงสูง พวกนางก็พูดตาม น่ารักไปอี๊กกกก
 
 
 
เรื่องกำลังจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆนะคะ จะดึงๆให้ทุกคนมารวมตัวกันแล้วเร็วๆนี้ อย่าพึ่งเบื่อกันไปซะก่อนนะ ไปคุยกันได้นะคะที่แอค
 
 
@Jaeh_yunii หรือแท็ก #SixsenseBTS 
 
 
ขอบคุณทุกเฟบ และทุกคอมเมนท์นะคะ มันคือกำลังใจของไรท์เลย ติดตามกันต่อๆไปอย่าพึ่งทิ้งกันน๊า
 
 
รักและเอ็นดูบังทันของพวกเราตลอดไปด้วยนะคะ ♡




 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #186 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 16:42
    <p>อ่่านไปก็ลุ้นจนตัวเกร็งกว่าพี่ก้าจะพูดเเต่ละที </p>
    #186
    0
  2. #104 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 21:52
    จะสงสารหรือฮาจีมินดี
    #104
    0
  3. #103 วาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 16:59
    ค้างค่ะค้างงงงงงต่อไวๆน่ะ
    #103
    1
  4. #101 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 11:51
    ตอนนี้มีความยุนมินสูงมากกกกกกกกกกกกกกก ต่อนะคะะะะ
    #101
    0
  5. #100 DayMay (@DayMay) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 08:13
    ไรท์เเต่งสนุกกกกดี
    #100
    1
  6. #99 WhalienMonster (@ploy-junyo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2559 / 07:42
    จีมินขี้บ่นมากมาย
    พี่กินี่นึกอยากจะบอกก็บอกกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ .....
    ปล.ไรท์พิมพ์ผิดมากมาย หายไวๆนะคะ <3
    #99
    1