SIX SENSE สัมผัสวิญญาณ BTS Kookmin

ตอนที่ 16 : Sixsense 8 :: คนใจดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ส.ค. 59








ยุนกิ พาร์ท
 
 
 
 
 
สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น
 
 
 
 
มินยุนกิเข้าใจคำๆนี้อย่างถ่องแท้ จากที่ได้รับฟังเรื่องราวของภูติผีวิญญาณ จากปากของเพื่อนร่วมคลาสที่บังเอิญลอยเข้าหูบ้าง คนข้างบ้านบ้างหรือใครก็ตามที่พูดถึงเรื่องที่ตนเองประสบพบเจอมา เมื่อใดก็ตามที่เขามองไปที่บุคคลที่กำลังเล่าเรื่องๆนั้น
 
 
 
 
เขามักจะเห็นบางสิ่ง..
 
 
 
 
สิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
 
 
 
 
สิ่งที่คนอื่นๆสัมผัสไม่ได้
 
 
 
 
สิ่งที่น่ากลัวมากกว่าในเรื่องเล่าเสมอ
 
 
 
 
"ป้าข้างบ้านเขาทักว่ามีเงาตามกูว่ะ"
 
 
 
 
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่มินยุนกิได้ยินเสียงของ แทคยอนเพื่อนร่วมคลาส ที่กำลังคุยเฮฮากับเพื่อนในกลุ่มดังขึ้นในระหว่างที่กำลังรออาจารย์เข้าสอน ตอนแรกเขาก็ตั้งใจจะไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ แต่ก็คงไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายยังคงส่งเสียงให้ลอยเข้าหูเขาอยู่ดี
 
 
 
 
"เงามึงรึเปล่า"
 
 
 
 
"กูก็ว่างั้นแหละว่ะ ป้าเขาตาฝ้าฟางตามประสาคนแก่แน่ๆ ฮ่าๆๆ"
 
 
 
 
"อาจจะเป็นผีก็ได้"
 
 
 
 
"น่ากลัวว่ะ"
 
 
 
 
อยู่ๆก็มีเสียงของชานซองเพื่อนในกลุ่มเดียวกันของแทคยอนที่พูดขัดขึ้นมา ถึงแม้ตอนแรกยุนกินั้นจะฟังเพียงแค่เสียงโดยไม่ได้ใส่ใจ แต่เขาก็รู้สึกอยากจะหันไปมองหน้าของคนที่ขัดบทสนทนาเพื่อนพูดเรื่องผีสางขึ้นมาเอาตอนนี้ อยากเห็นว่าอีกคนจะเป็นยังไงหลังจากนี้
 
 
 
 
ผลัวะ!!
 
 
 
 
"ผีบ้านมึงสิไอซอง!!"
 
 
 
 
"เจ็บนะโว้ยยยยย"
 
 
 
 
เสียงฝ่ามือของแทคยอนที่ปะทะเข้าตรงกลางหัวชานซองดังไปลั่นห้อง จนเพื่อนในกลุ่มอีก 2-3 คนพากันขำ เพราะมันเป็นเรื่องชินตาไปแล้ว ที่เห็นสองคนนี้เตะตีกันประจำ
 
 
 
 
ถ้าหากว่าเพียงแค่เรื่องเล่ายังฟังน่ากลัว แล้วคนที่ต้องทนเห็นพวกมันตลอดเวลาล่ะ
ถ้ามันมาในสภาพที่ยังเป็นคนปกติก็คงดี
แต่ส่วนมากมันจะมาในรูปแบบสภาพหลังความตาย ร่างกายที่บิดเบี้ยว กระดูกที่หักงอ หรือบางทีใบหน้าที่เน่าฟะจนไม่กล้าที่จะมอง
 
 
 
 
"แต่หน้ามึงก็ดูโทรมขึ้นจริงๆว่ะแทค"
 
 
 
 
"ช่วงนี้กูปวดเมื่อต้นคอกับไหล่ว่ะ บางทีก็นอนไม่หลับเลย"
 
 
 
 
อันที่จริงมันจะเป็นแค่เพียงเรื่องที่ลอยผ่านหูไปธรรมดาถ้ามินยุนกิไม่ตัดสินใจหันไปมองที่กลุ่มของเพื่อนทางด้านหลังอย่างเต็มตา จนสุดท้ายเขาก็เข้าใจถึงสาเหตุที่ทำให้เพื่อนร่วมคลาสของเขาต้องปวดไหล่จนดูโทรมลงแบบนี้
 
 
 
 
บนบ่าของแทคยอนที่เจ้าตัวบอกว่าปวด
มีเจ้าสิ่งนั้นอยู่..
 
 
 
 
ร่างกายท่อนล่างจากเอวลงไปถึงขาสองข้างเท่านั้นที่เขามองเห็น..
 
 
 
 
ท่อนขาสีขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดสีม่วงโปดปูนขึ้นมาเป็นเส้นๆอย่างชัดเจน กระโปรงสีแดงลายสก็อตที่สื่อให้เห็นว่าเจ้าของร่างกายส่วนล่างนั้นเป็นผู้หญิง
 
 
 
 
และมันกำลังนั่งขี่อยู่ตรงคอของแทคยอนโดยที่ปลายเท้าทั้งสองข้างกำลังแกว่งไปมาเหมือนกับว่ากำลังสบายใจหรือกำลังนั่งเล่นอยู่บนม้านั่ง ยิ่งแกว่งไกวแรงเท่าไหร่ใบหน้าของแทคยอนก็ยิ่งแสดงถึงอาการปวดเมื่อยมากขึ้นเท่านั้น
 
 
 

 





 
อยู่ๆหูก็อื้อขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุตั้งใจจะหันกลับมานั่งให้เข้าที่เข้าทางแต่ก็ต้องตกใจจนมือปัดไปโดนเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะตกกระจายเต็มพื้น เรียกสายตาของเพื่อนๆในคลาสให้หันมามองอย่างสนอกสนใจ เพื่อนบางคนเดินเข้ามาช่วยเก็บเอาเอกสารเหล่านั้นรวมทั้ง จินและเจโฮป แต่เจ้าของอย่างมินยุนกิกลับเอาแต่นั่งตัวแข็งตาค้างเกร็งอยู่กับที่ ดวงมาเบิกโพลงมองไปที่โต๊ะด้านหน้าของตัวเอง
 
 
 
 
ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างนั้นรู้ได้ยังไงว่าเขามองเห็น ถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเขาแบบนี้
 
 
 
 
ท่อนบนของหญิงสาวตั้งแต่ส่วนเอวไล่ขึ้นไปจนถึงหัวตั้งอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ร่างกายที่ใส่เน็คไทน์สีแดงเลือดหมู เสื้อนักเรียนที่เปื้อนไปด้วยเลือด ดวงตานิ่งและสีหน้าเฉยชาแต่กลับมีริมฝีปากที่ฉีกยิ้มบนใบหน้าพร้อมกับมีของเหลวสีสดไหลทะลักลงมาจากปากอย่างน่าสยดสยอง
 
 
 
 
ไม่ชิน..
 
 
 
 
ไม่มีทางชิน..
 
 
 
 
แบบนี้ยังไงก็ไม่ชิน..
 
 
 
 
เขาไม่มีวันชินกับอะไรแบบนี้ได้หรอก..
 
 
 
 
"ยุนกิ!"
 
 
 
 
เฮือก!!!
 
 
 
 
เป็นจินที่เดินเข้ามาเขย่าไหล่ของเขาอย่าแรง หลังจากที่เห็นเพื่อนนิ่งเงียบไป คนหน้าบวมซักถามอะไรอีกมายมายด้วยความกังวลจากที่คนโดนซักไซร้ฟังจากน้ำเสียงโดยที่อีกคนนั่งนิ่งงันอยู่แบบนั้นเพราะพูดไม่ออก บางคำถามยังไม่เข้ามาในสมองให้เขาประมวลด้วยซ้ำนอกจากคำว่า 'เป็นอะไรมั้ย?'
 
 
 
 
เป็นสิ..
 
 
 
 
ฉันไม่อยากเจอเรื่องบ้าๆแบบนี้อีกแล้ว
 
 
 
 
แต่ถ้ามันจะทำให้คนอื่นลำบาก
 
 
 
 
`ยุนกิ แกมันตัวปัญหา ทำไมไม่ตายตามพ่อกับแม่แกไปซะ!!`
 
 
 
 
ผมไม่เป็นไร..ก็ได้
 
 
 
 
สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอคนนั้นที่ไม่ยอมหายไปและเธอเองก็กำลังมองมาอยู่เช่นกัน ร่างกายรู้สึกอึดอัดเหมือนกับหายใจแต่ไม่ได้รับออกซิเจนเข้าปอด มันเหมือนไม่ได้หายใจ เหมือนว่าหัวใจจะเต้นถี่แรงและกระตุกจนเจ็บไปหมด เหงื่อไหลซึมข้างขมับทั้งที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนอะไร
 
 
 
 
และก็ต้องขนลุกซู่ดวงตาเบิกกว้างไปอีกเมื่อใบหน้าที่เคยเฉยชาแต่ก็ยังคงเหมือนมนุษย์ปกติทั่วไปกลับเริ่มบวมอืดขึ้นอย่างช้าๆ ผิวกายที่บวมจนเนื้อค่อยๆปริแตกออกจากกันจนเห็นเนื้อสีคล้ำภายในและกระดูกสีขาวเหลือง ภายนอกเองก็อืดบวมจนเขียวช้ำเลือดช้ำหนอง 
 
 
 
 
เนื้อหนังของเธอเริ่มเปื่อยยุ่ยจนเนื้อตรงข้างแก้มที่ฉีกขาดหยดแหมะลงบนโต๊ะพร้อมกับน้ำหนองสีเหลืองเขียว เลือดที่เคยทะลักออกมาจากปากสีแดงฉานก็กลายเป็นสีดำคล้ำ พอๆกับหยดน้ำที่เคยเป็นน้ำตาก็กลายเป็นสีเดียวกับเลือด
 
 
 
 
ยุนกิตกใจจนเผลอจิกเล็บลงกับโต๊ะเรียนอย่างแรง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเลือดซึมออกจากปลายนิ้วเมื่อไหร่ แรงเขย่าที่หัวไหล่ไม่สามารถเรียกให้คนที่กำลังตกใจกลัวละความสนใจไปจากอะไรตรงหน้าเหมือนโดนสะกด
หางตาแอบเหลือบเห็นคิมซอกจินเพื่อนที่มีความลับเหมือนกันกับผมค่อยๆถอดแหวนออกจากนิ้วด้วยสายตาเป็นกังวล
 
 
 
 
ไม่ได้นะ..
 
 
 
 
ถ้าทำแบบนั้น..นายจะ!
 
 
 
 
ตึง!!
 
 
 
 
โครม!!
 
 
 
 
"อึก..อ่ะ อ๊วกกกก"
 
 
 
 
ตึง!!!!
 
 
 
 
"เฮ้ย!! เจโฮปเป็นอะไร"
 
 
 
 
เป็นอย่างที่คิดเมื่อซอกจินเอื้อมมือไร้แหวนวงนั้นมาสัมผัสตัวเขาเพียงแค่ปลายนิ้วเท่านั้น คนขวัญอ่อนอย่างจินก็สะดุ้งตัวโยนจนเซถอยหลังไปโดนโต๊ะและเก้าอี้ที่วางเรียงอยู่จนล้มระเนระนาดไปด้วยกันท่ามกลางความตกใจของเพื่อนทั้งห้อง สายตาจับจ้องมาที่สิ่งๆเดียวกันกับที่เขามองอยู่
 
 
 
 
เช่นกันกับเสียงของเจโฮปที่เดินอยู่หน้าห้อง อยู่ๆก็เกิดอาการพะอืดพะอมหน้ามืดล้มตึงไป ตามด้วยเสียงชุลมุนต่างๆจากเพื่อนทั้งคู่ของเขา ยุนกิตั้งสติได้รีบหันไปมองร่างของคนจมูกดีเกินกว่าเหตุที่มีเจลโล่อุ้มออกจากห้องไปอีกครั้ง 
 
 
 
 
สายตาหันมองไปที่ซอกจินที่ยังนั่งตาแข็งอ้าปากค้างด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอยู่กับที่ กำลังจะเอื้อมมือไปแตะคนที่กำลังขวัญกระเจิงพอกันกับเขา หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ แต่อีกคนก็ผวาเฮือกจนเขาตกใจก่อนจะรีบลุกแล้ววิ่งหนีออกไปนอกห้อง
 
 
 
 
เมื่อกี้..ที่จริงแล้วเขาเองก็อยากจะเบือนหน้าหนีสิ่งที่ตัวเองเห็นตรงหน้าอยู่แล้วเหมือนกัน แต่เพราะมัวแต่ตกใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เลยยังเอาแต่จ้องเธอคนนั้นอยู่แบบนั้น เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเจ้าสิ่งนั้นใกล้ขนาดนี้ แถมตอนที่ซอกจินแตะตัวเขา คล้ายกับว่าสิ่งตรงหน้าก็จะสามารถสัมผัสเขาได้ด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า
 
 
 
 
หันหน้าหนีไปอีกทางได้ไม่นาน เธอก็ตามมารังควาญอีกครั้งด้วยการใช้มือยื่นไปจับที่ขอบโต๊ะแล้วลากร่างของตัวเองให้ไถไปกับโต๊ะโดยที่สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมาที่เขาตลอด
 
 
 
 
บางทียุนกิก็นึกดีใจที่ไม่ได้มีจมูกพิเศษแบบเจโฮป จากที่สังเกตมาว่าเพื่อนมักจะมีอาการเหม็นจนเวียนหัวและคลื่นไส้หลังจากที่มีวิญญาณรายล้อมตัวเยอะๆ
หากเขามีความสามารถแบบนั้นเพิ่มมาอีกอย่างเขาคงได้อยากกัดลิ้นตัวเองตายวันละหลายรอบแน่ๆ เพราะแค่เพียงเห็นเขาก็รู้สึกพะอืดพะอมมากพอแล้ว หากต้องมาได้กลิ่นเพิ่มอีกคงสลบแล้วไม่ฟื้นอีกนาน 
 
 
 
 
เธอค่อยๆลากตัวจากโต๊ะตรงหน้าที่ยุนกินั่งไปอยู่ตรงโต๊ะข้างๆที่มีช่องว่างไม่ห่างกันมากนัก เหมือนว่าเธอต้องการให้เขาสนใจ ต้องการให้เขาเห็นและมองให้มากกว่านี้ ซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อยุนกิเอาแต่จดจ้องร่างของเธอด้วยความตกใจอยู่แบบนั้น
 
 
 
 
สิ่งที่ผีสาวทำมันทำให้โต๊ะเรียนทั้งสองเกิดการสั่นสะเทือนอย่างแรงคล้ายกับว่ามีอะไรอยู่บนโต๊ะแล้วเขย่ามันไปมา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเห็นว่าอยู่ๆโต๊ะที่ตั้งอยู่ส่วนกลางห้องมันก็ขยับเอง บ้างก็พากันหวาดกลัวและตกใจ แต่บางคนยังกลับเห็นเป็นเรื่องตลก มีเพียงยุนกิเท่านั้นที่รู้ว่าสิ่งที่ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้คือใคร
 
 
 
 
เขาที่ไม่กล้าหันหน้าหลบและยังคงมองนิ่งค้างไปที่เธอแบบนั้น เพราะกลัวว่าเธอจะทำอะไรไปมากกว่านี้ให้คนทั้งห้องต้องตกใจกลัว พลันหูที่เคยได้ยินเสียงชัดกลับอื้อขึ้นมาอีกครั้ง สายตาเหลือบมองเลือดที่โดนลากเป็นทางเปรอะเปื้อนเต็มโต๊ะพร้อมเศษชิ้นเนื้อ 
 
 
 
 
กระทั่งริมฝีปากที่มีเลือดสีดำทะลักออกมาไม่หยุดค่อยๆขยับเป็นคำพูดอะไรซักอย่างที่ยุนกิไม่ได้ยิน จนต้องขมวดคิ้วมองทั้งที่ในดวงตานั้นพร่าเลือนเต็มที แต่แล้วเขาก็สามารถจับใจความได้จากรูปปาก ที่ขยับขึ้นลงช้าๆว่า
 
 
 
 
มิ-น-ยุ-น-กิ
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
ชื่อของเขา..
 
 
 
 
"ยุนกิ"
 
 
 
 
เฮือก!!
 
 
 
 
"อึก"
 
 
 
 
สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกชื่อของเขาแทรกขึ้นมาในระหว่างที่ริมฝีปากของผีสาวกำลังจะพูดอะไรต่อ เธอก็หายไปต่อหน้าต่อตา รีบหันไปมองที่คอของแทคยอนที่กำลังมองมาที่เขาอย่างงงๆเช่นกัน ก็พบว่าส่วนล่างของเธอก็หายไปด้วย ไม่ใช่แค่นั้น วิญญาณหลายๆตนที่เคยอยู่ใกล้ๆบริเวณที่เขานั่งก็ถอยห่างไป ไม่ได้หายไปแต่มันแค่ถอยไปอยู่ไกลกว่าตอนแรก
 
 
 
 
ยุนกิหันกลับมามองบุคคลที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาด้วยสายตาพร่าเลือน บุคคลที่หลายต่อหลายครั้งเคยช่วยเขาไว้แบบนี้ในยามที่เขาต้องมองเห็นอะไรที่เกินกว่าจิตใจของเขาจะรับได้ราวกับรู้ว่าเขากำลังต้องการความช่วยเหลือ เพียงแค่อีกคนเรียกชื่อของเขาเท่านั้น พวกมันก็ถอยห่างออกไป
 
 
 
 
คิม แทฮยอง..
 
 
 
 
คนที่เจอกันวินาทีแรกเขาก็รู้แล้วว่าคนๆนี้ไม่ใช่คนธรรมดา
 
 
 
 
ไม่อยากยอมรับว่า อุ่นใจ..
 
 
 
 
แต่ก็หลีกหนีใจไม่ได้ว่าโล่งใจแค่ไหน
 
 
 
 
อยากขอร้อง
อยากขอความช่วยเหลือ
อยากขอให้ช่วยเขาบ้างแม้ซักนิดก็ยังดี
 
 
 
 
แต่ก็..
 
 
 
 
`แกมันตัวภาระ ตายตามพ่อแม่แกไปซะ!`
 
 
 
 
ช่างมันเถอะ...
 
 
 
 
พรึ่บ!!
 
 
 
 
ยุนกิรีบลุกขึ้นเดินหนีคนที่กำลังยืนค้ำหัวก้มลงมามองหน้าเขาพร้อมส่งยิ้มละมุนมาให้และเพื่อนๆที่มองมาที่เขาด้วยความสนอกสนใจ เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเขาอีกแล้ว ถ้าเขาไม่หันกลับไปมองแทคยอน เธอก็คงไม่มาปรากฏตัวแบบนั้น และ..ซอกจินกับเจโฮปก็คงไม่ต้องมาเจออะไรร้ายๆ เหมือนกันกับเขาด้วย 
 
 
 
 
ไม่อยากเลย..ไม่อยากให้แทฮยองเห็นความอ่อนแอของเขาไปมากกว่านี้ ถึงแม้จะเผลอแสดงท่าทีความอ่อนแอให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่น่าให้อภัยบ่อยๆก็เถอะ
 
 
 
 
ตามทางเดินจากห้องเรียนจนถึงห้องน้ำ แค่เห็นพวกผีที่ค่อยๆถอยห่างไปก็เข้าใจแล้วว่าอีกคนเดินตามมาเงียบๆ นั่นยิ่งทำให้ยุนกิรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไปอีก แต่อีกคนก็คงจะยังตามมาอยู่แบบนั้น เพราะพวกผีตามทางเดินยังคงหลบหลีกเขาอยู่เลย
 
 
 
 
บางทีเขาก็อยากจะมีอะไรแบบนั้นบ้าง
ไม่สิ.. เขาไม่อยากจะเห็นมันด้วยซ้ำ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวไม่อยากมองไม่อยากสัมผัส แต่ก็ทำไม่ได้ หนีไม่ได้ ยิ่งหนีมันก็ยิ่งตาม เพราะมันเป็นตัวตนของเขา
 
 
 
 
`มันเป็นพรสวรรค์ของหลานนะยุนกิ`
 
 
 
 
มันเป็นพรสวรรค์ต้องคำสาป..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ซ่าาาาาาา
 
 
 
 
เสียงเปิดน้ำตามด้วยการล้างหน้าอย่างบ้าคลั่งให้น้ำปกปิดน้ำตาที่ไหลลงมา เขาไม่อยากอ่อนแอ ไม่อยากอ่อนแอให้เป็นภาระของใครอีกแล้วจริงๆนะ ไม่ได้อยากเป็นภาระเลยจริงๆ แค่ครอบครัวที่มีอยู่ตอนนี้ น้ากับน้าเขยของเขา ก็มองเขาเป็นตัวภาระมากพออยู่แล้ว
 
 
 
 
หลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้ยุนกิเงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองตัวเอง แต่ก็ต้องชะงักตัวชาวาบเมื่อพบกับเงาดำที่อยู่ด้านในของกระจกกำลังเอาสองมือทาบเข้าที่ผนังยืนทับกับเงาสะท้อนของเขา เขาค่อยๆหันมองไปทางด้านหลังก็พบกับความว่างเปล่า ทำให้เข้าใจได้ว่าเจ้าเงานี่อยู่อีกฝั่งด้านหนึ่งของกระจก
 
 
 
 
หันกลับมามองทางเดิมก็พบว่าเงานั่นยังคงต้องเขม็งมาทางเขามันพยายามใช้กำปั้นทุบกระจกอยู่หลายครั้งจนบานกระจกสะเทือน ส่วนที่น่าจะเป็นปากพะงาบไปมาเหมือนกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเขย่ากระจกอย่างแรงอีกครั้ง คล้ายว่าอยากจะออกมาจากข้างในนั้น  
 
 
 
 
ยุนกิเมินหน้าหนีเงาดำนั้นก่อนจะหมุนตัวหันกลับไปที่ประตูทางออก คราวนี้ถึงแม้จะตกใจแต่มันไม่ได้ทำให้เขากลัวอะไรมากมายนัก มันเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำกับในห้องเรียนเมื่อกี้นี้ เดินออกจากห้องน้ำไม่กี่ก้าวก็เจออีกคนที่ยืนรออยู่จากตรงหน้าห้องน้ำ เหลือบมองไปทิศทางเดิมก็พบว่าเงานั้นหายไปแล้ว
 
 
 
 
แล้วเมื่อกี้หายไปไหนมา..
 
 
 
 
ไม่สิ.. คนๆนี้จะว่างมาเดินตามเขาตลอดได้ยังไงกัน คิดอะไรโง่ๆอีกแล้วนะยุนกิ
 
 
 
 
บางทีคนๆนี้ก็อาจจะไม่ได้ตามเขามาก็ได้ อาจจะแค่บังเอิญเดินผ่านมา
 
 
 
 
"เปียกหมดเลยนะ"
 
 
 
 
ทันทีที่เดินไปถึงหน้าประตูทางออกของห้องน้ำ คนที่ยืนอยู่ก็หันมาทักแล้วยิ้มให้น้อยๆพร้อมกับจ้องมองตามใบหน้าขาวของเขา อดที่จะเมินหน้าหนีไม่ได้ ไม่ได้เกลียด..เพียงแค่รู้สึกไม่ชอบ
ไม่ใช่ไม่ชอบเขา..แค่ไม่ชอบรอยยิ้มก็เท่านั้น 
 
 
 
 
รอยยิ้มของคนใจดี
ที่ทำให้เขาพาลอยากจะโอนอ่อนไปด้วย
แต่ผลสุดท้ายก็ต้องโดนทำร้ายจิตใจอยู่ดี..
 
 
 
 
ผ้าเช็ดหน้าผืนสีครีมถูกยื่นมาให้ตรงหน้าทำให้ต้องหันกลับมามองทางเดิมอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้เอื้อมมือไปรับ ทำเพียงแค่เดินหลบออกมาช้าๆ ในระยะที่อีกคนยังคงเดินตามได้
 
 
 
 
ไม่ได้รอ..
 
 
 
 
ก็แค่จะได้ให้ไอเจ้าพวกนั้นมันถอยห่างไปแค่นั้น
ถึงแม้หางตาจะคอยเหลียวกลับไปมองบ่อยครั้ง แล้วก็พบแต่รอยยิ้มใจดีที่ส่งมาให้เรื่อยๆ
แต่ก็ยังอยากยืนยัน..ว่าไม่ได้รอจริงๆ
 
 
 
 
จริงๆนะ..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
TBC
 
 
 
 
 
 
งึก.. กลัวจะไม่น่ากลัวอ่า ถ้ายังไม่น่ากลัวติชมได้นะคะ จะได้อัพเลเวลความหลอนให้มากกว่านี่
 
 
 
1 คอมเมนท์ = 1 กำลังใจ
 
 
 
 
ไปคุยกันได้นะคะที่แอค
 
 
@Jaeh_yunii หรือแท็ก #SixsenseBTS 
 
 
ขอบคุณทุกเฟบ และทุกคอมเมนท์นะคะ มันคือกำลังใจของไรท์เลย ติดตามกันต่อๆไปอย่าพึ่งทิ้งกันน๊า
 
 
รักและเอ็นดูบังทันของพวกเราตลอดไปด้วยนะคะ ♡



 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #187 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 17:05
    <p>ไม่ไหวอ่ะนึกภาพตามเเล้วคิดเเบบพี่ก้าเลย ดีเเค่ไหนที่ไม่ได้กลิ่นด้วย </p>
    #187
    0
  2. #153 parkkyujin (@parkkyujin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:47
    น่ากลัวดีคับไรท์ บรรยายเห็นภาพแล้วหลอนดี ????????????
    #153
    0
  3. #149 KHUN9JUNG (@KHUN9JUNG) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:00
    โหยยยย คิดภาพตามแล้วกลิ่นลอยมาเลยอะไรท์
    #149
    0
  4. #148 KHUN9JUNG (@KHUN9JUNG) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 21:59
    โหยยยย คิดภาพตามละ กลิ่นลอยมาเลยอะไรท์
    #148
    0
  5. #143 PLOYELLE (@PLOYELLE) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 14:22
    เรื่องนี้วีก้าหรือป่าวเนี่ยยยยย
    ส่วนเรื่องรุปทำเรานอนไม่หลับเลยไรต์อดนอน3วัน3คืน555
    #143
    0
  6. #109 zf17074018 (@zf17074018) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 11:14
    เรื่องนี้ไม่ทีพระเอก 555555. จองกุกบอก ไม่ได้ออกสักที 555555555555555555555555
    #109
    1
  7. #108 Jeon Litta (@kidconan1412) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 23:21
    มีความวีก้า ชอบๆๆๆ มาต่อไวๆนะคะ ยุนกิน่าสงสารอะ
    #108
    1
  8. #107 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 20:38
    พี่วีโค ต ร เป็นคนดีเลยคะะะะ
    #107
    1
  9. #106 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 17:20
    วีก้าชัวๆๆๆๆ แต่ก็นะ อยากให้มารวมตัวกันแร้ววววว เรื่องมันจะเข้มข้นมากขึ้นแน่ๆๆๆ รอค่ะะ ต่อเร็วๆน้าาาา
    #106
    1
  10. #105 ไข่มุกราตรี (@Kano23) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 05:38
    น่ากลัวว. รอตอนต่อไปนะคะ
    #105
    1