SIX SENSE สัมผัสวิญญาณ BTS Kookmin

ตอนที่ 19 : Sixsense 11 :: มอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ส.ค. 59








เสียงซุบซิบนินทารุ่นพี่เฮดสันทนาการยังมีอยู่อย่างต่อเนื่องแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ใส่ใจซักเท่าไหร่ เพราะเอาแต่กังวลกับเรื่องความฝันจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
 
 
 
 
ในตอนแรกเพื่อนๆก็พากันตกใจที่อยู่ๆเจโฮปก็ร้องโวยวายขึ้นมาในรถ น้องๆที่นั่งมาด้วยกันก็หน้าเสียบางคนถึงกับจะร้องไห้เพราะสิ่งที่อีกคนละเมอออกมามันไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่ แถมพอตื่นมาก็โวยวายขอให้คนขับแวะจอดที่ปั๊มก่อน ทั้งที่พึ่งออกเดินทางได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
 
 
 
 
กว่าจะสงบจิตสงบใจได้ก็ต้องโดนเฮดว๊ากอย่างจอน จองกุก คนนี้ทั้งปลอบทั้งขู่ ไหนจะเจลโล่ที่เอาแต่ยืนมอง ถึงมันจะบอกว่าปลอบแต่คนอื่นเขาก็กดดัน เล่นปลอบแบบยืนกอดอกนิ่งๆ ทำเอาคนร้องไห้สะอึกสะอื้นไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
 
 
 
 
บ่อยครั้งที่จองกุกต้องส่งสายตาปรามรุ่นน้องที่กำลังซุบซิบนินทาพี่ของตัวเองให้เงียบลง แต่ถึงจะห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ เพราะเรื่องมันดังจนรู้ทั่วไปหมดแล้ว แต่พอเห็นว่าต้นเรื่องไม่หยี่ระกับเรื่องนี้เขาก็โล่งใจขึ้นมาบ้าง
 
 
 
 
แต่คิ้วที่มันยังขมวดไม่หยุดกับท่าทางที่เหมือนลูกหมากำลังจะโดนย้ายบ้านอย่างหวาดกลัวนั่นก็ทำเอาประสาทเสียเหมือนกัน พาเอาหลอนกลัวว่ามันจะมีเดจาวูเหมือนกันกับเขาไอเพื่อนเวร แต่ฟังจากสิ่งที่โฮปเล่ามาความเป็นไปไดัก็แทบเป็นศูนย์
 
 
 
 
รถไม่ได้มีชื่ออะไรทั้งนั้น สิงห์ดำสิงห์ขาวบ้าบออะไร
แล้วทางที่จะไปก็ไม่ต้องเดินทางจนถึงกลางคืน แค่ทะเล ใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ ภูเขาทางโค้งอะไรก็ไม่ต้องผ่าน สรุปคือมันกินเยอะนอนเยอะดูหนังเยอะเกินไป
 
 
 
 
"เพราะกู..เพราะกู"
 
 
 
 
ทั้งที่จองกุกพยายามจะคิดแบบนั้นแต่เพื่อนอีกคนอย่าง มิน ยุนกิ ก็เดินหน้าเครียดเข้ามาหาพร้อมกับพึมพำอะไรออกมา แอบดูเหมือนคนโรคจิตเบาๆแต่คนตัวโตกว่าก็พยายามมองข้าม เอื้อมมือไปแตะน้อยๆที่บ่าเล็กของเพื่อนหัวสีเขียว เจ้าตัวสะดุ้งเฮือกนิดหน่อยเหมือนตั้งสติได้ แต่ก็กลับไปทำหน้าเครียดเหมือนเดิม
 
 
 
 
"ไม่ใช่เพราะนายหรอกนะยุนกิ"
 
 
 
 
เป็นซอกจินที่เดินเข้ามาทีหลังพร้อมกับตบไหล่เพื่อนตัวเล็กแบบเดียวกับที่คนตัวโตทำเมื่อกี้และเอ่ยบอกประโยคเดียวกับที่จองกุกกำลังคิด ทุกคนยอมที่จะทำให้เพื่อนสบายใจแม้กระทั่งจะยอมทำตามคำขอเด็กน้อยของเจโฮป ที่บอกให้เพื่อนๆย้ายที่นั่งกันให้หมด ทุกคนก็พากันย้ายแบบไม่มีอิดออด
 
 
 
 
ทำให้ตอนนี้จองกุกได้มานั่งเยื้องๆกับเด็กรุ่นน้องเจ้าปัญหาอย่างจีมิน ดูอีกฝ่ายจะเกร็งไม่น้อยที่บังเอิญหันมาพบว่าสายตาของเฮดพี่ว๊ากกำลังจ้องไปที่ตนเองอยู่ ปากเล็กขมุบขมิบแอบด่าตามนิสัยของเจ้าตัว แต่มันก็ไม่ได้เล็ดลอดสายตาของคนพี่เลยแม้แต่น้อย
 
 
 
 
เพื่อลดปัญหาการปะทะกันจองกุกเลยเลือกที่จะเบนสายตามองไปตามข้างทางแทน ในหัวคิดถึงเรื่องที่เพื่อนผิวขาวพูดเมื่อกี้ ถ้าหมอนั่นโทษตัวเองก็หมายความว่าเจโฮปรู้เรื่องของตัวเองไปแล้ว? แล้วเรื่องของคนอื่นๆล่ะหมอนั่นรู้รึเปล่า?
 
 
 
 
หันกลับมาทางเดิมอีกที ก็พบว่าเด็กดื้อในสายตาของจองกุกก็หลับเสียแล้ว แถมหัวยังตกเบาะเอียงมาทางด้านนอกจนคนพี่นึกห่วง เถียงกับตัวเองว่าเพราะเด็กคนนี้น่าสงสารถึงได้ห่วงใยใครจะไปเอ็นดูลงดื้อก็ดื้อแถมแสบสุดบรรยายขนาดนี้
 
 
 
 
หลังจากที่ตกลงกับความคิดของตัวเองได้แล้วก็ลุกขึ้นเดินไปจัดท่านอนให้เด็กที่กำลังนั่งหลับน้ำลายยืดอย่างสบายอารมณ์อยู่ คนตัวโตไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงได้มองโลกในแง่ดีอัธยาศัยดีขนาดนี้ ทั้งที่เจอเรื่องแบบนั้นมา เรื่องที่พูดไปก็โดนคนอื่นมองว่าเป็นตัวประหลาด เพราะเป็นเด็กร่าเริงยิ้มง่ายหรอถึงลบล้างเรื่องพวกนั้นได้?
 
 
 
 
"อะ..เอ่อ.."
 
 
 
 
กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองจ้องหน้าเด็กตัวแสบอยู่นานก็ตอนที่เจ้าตัวลืมตามาสบตากับเขาเข้าพอดี ด้วยความที่สมองประมวลผลไม่ทัน ทำให้ยังไม่มีใครผละออกจากกันจนปากเล็กๆนั่นส่งเสียงออกมาจากลำคอเบาๆ
 
 
 
 
"นอนต่อไปเถอะ ฉันแค่มาจัดท่านอนให้"
 
 
 
 
จองกุกยืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเหลือบสายตามามองอีกคนแบบฉบับของพี่ว๊ากจอมโหด รุ่นน้องตัวแสบที่เห็นแบบนั้นก็พยักหน้าทั้งที่หน้าแดงก่ำ ไม่ได้เขินอาย แต่ลองมามองหน้าในระยะแลกลมหายใจดูดิ จะเป็นยังไง..
 
 
 
 
เฮดพี่ว๊ากคนเดิมเดินไปนั่งประจำที่อีกครั้งพร้อมกับมองไปทางรุ่นน้องตัวแสบ เห็นว่าอีกคนมองตามมาแต่พอสบตากันอีกฝ่ายก็รีบมุดหัวเข้าที่แล้วแกล้งหลับ มันดูน่ารักเหมือนลูกหมาที่ทำความผิดแบบแปลกๆ..
 
 
 
 
คนพี่ส่ายหน้าไปมากับความคิด ตอกย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่าน้องมันดื้อขนาดไหน ก่อนจะทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ
 
 
 
 
"..กุก"
 
 
 
 
"จองกุก"
 
 
 
 
"ไอกุก!!"
 
 
 
 
"หืม?"
 
 
 
 
จองกุกขานรับคำอย่างตกใจที่อยู่ๆแทฮยองก็ก้มลงมาตะโกนใส่รูหูจนรู้สึกว่ามันวิ้งๆนิดๆ อยากจะด่าเพื่อนแต่เห็นใบหน้าที่ปกติจะชอบทำตัวใจดีพ่อพระงอง้ำก็คิดว่าเงียบไว้น่าจะดีที่สุด
 
 
 
 
"อะไรวะ?"
 
 
 
 
"ถึงนานแล้ว มึงย้ายตัวเองออกจากที่นั่งแล้วเชิญไปต้อนน้องข้างล่างได้แล้ว!"
 
 
 
 
พ่อพระแทฮยองว่าก่อนจะสะบัดหน้าเดินลงจากรถไป ได้แต่ปล่อยให้คนหูอื้อมองตามงงๆ อันที่จริงแทฮยองไม่ค่อยแสดงอารมณ์หรืออาการอะไรแบบนี้ให้เห็นบ่อยๆนักหรอก แม้แต่ตอนทะเลาะกันบางทีมันก็ยังทำหน้าเป็นพ่อพระได้อยู่เลย
 
 
 
 
"เป็นไรของมันวะ?"
 
 
 
 
ชานยอลที่เดินเข้ามาหาจองกุกพร้อมกับสัมภาระ เดินสวนกับเพื่อนตัวเตี้ยกว่าก็มองตามอย่างงงๆเช่นกัน ก่อนจะหันไปถามจองกุกพร้อมกับยื่นกระเป๋าที่ไปหยิบมาจากท้ายรถให้
 
 
 
 
"ควายหายมั้ง"
 
 
 
 
"ไอแทมันเลี้ยงควายด้วยหรอ?"
 
 
 
 
"เฮ้อออ"
 
 
 
 
 
 
 
สถานที่รับน้องคือชายหาดที่ไกลจากตัวเมือง ในวันหยุดยาวผู้คนจะมาท่องเที่ยวกันเยอะ แต่พวกเขาพากันมาในช่วงของเดือนทำงานที่ไม่มีวันหยุดนอกจากเสาร์-อาทิตย์ ทำให้บนหาดไม่ค่อยมีผู้คนมากมายเท่าไหร่นัก
 
 
 
 
จองกุกจัดแบ่งเพื่อนร่วมรุ่นและน้องๆออกเป็นกลุ่มให้แต่ละกลุ่มจับฉลากที่พักอาศัยเนื่องจากบังกะโลที่ให้เช่านั้นมีจำนวนไม่พอให้นักศึกษาได้เข้าพัก จึงจำเป็นต้องให้ผู้หญิงและนักศึกษาชายบางกลุ่มไปนอนในห้องพักของโรงแรม
 
 
 
 
แต่ด้วยเหตุที่เพื่อนรักอย่าง ปาร์ค ชานยอล ดันไปจองห้องโรงแรมเก่าแก่ของที่นี่เข้า เพราะมันอยู่ใกล้หาดและบังกะโลมากที่สุด ขึ้นชื่อว่า 'เก่าแก่' มันก็ยิ่งทำให้บรรยากาศดูน่าวังเวงแม้จะเป็นตอนกลางวัน
 
 
 
 
แน่นอน มิน ยุนกิ ขอปฏิเสธแบบเด็ดขาด ซึ่งจองกุกก็เข้าใจ เข้าใจเผื่อไปถึงเจโฮป กับ ซอกจินด้วยเลย ส่วนไอแทฮยองช่างหัวมัน พ่อพระมากนักก็ให้ไปนอนกับผีเลยแล้วกัน จองกุกมั่นใจว่าในโรงแรมมันมีแน่ๆ
 
 
 
 
และเมื่อจัดกลุ่มที่พักได้เรียบร้อย ปรากฏว่า ปาร์ค จีมิน ได้เข้าพักในโรงแรม แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สะทกสะท้านอะไรแถมยังเอาแต่เล่นกับเพื่อน จองกุกจึงเบาใจไปเปราะหนึ่ง นี่ก็ไม่ได้คิดมากไม่ได้ห่วงอะไร แค่เห็นว่าน้องมันมีความสามารถที่ไม่ธรรมดาเลยเผื่อๆว่าน้องมันจะกลัวแค่นั้นเอง
 
 
 
 
แน่นอนว่าในโรงแรมจะต้องมีชานยอลตัวปัญหาเจ้าของที่มาของโรงแรมสิบห้องไปนอนอยู่ด้วยรวมกับรุ่นพี่คนอื่นๆที่จะได้กระจายไปช่วยดูแลน้องๆ ตอนแรกมันก็จะไม่ยอมแต่พอขู่มันไปนิดๆหน่อยๆมันก็ยอม หลังจากที่ต้อนน้องๆเข้าแถวเฮดพี่ว๊ากก็สั่งให้แต่ละคนไปจัดเก็บกระเป๋าก่อนจะมารวมตัวกันบนหาดภายในเวลา 45 นาที
 
 
 
 
หลังจากที่วิ่งวุ่นกันพวกของจีมินก็เดินตามหลังรุ่นพี่เข้าไปในโรงแรม เพียงแค่ยืนอยู่ทางด้านหน้าประตูทางเข้าบรรยากาศก็เย็นยะเยือกขึ้นมาจนเคนต้องลูบแขนตัวเองป้อยๆ
 
 
 
 
"ทำไมเราต้องมานอนในโรงแรมด้วยว๊า"
 
 
 
 
"เพราะไอยูคเลยไง เสือกจับได้"
 
 
 
 
"โห่ ก็มึงอ่ะแบมกูบอกแล้วว่ากูดวงไม่ดี"
 
 
 
 
เสียงเพื่อนๆพูดเถียงโยนความผิดให้กันไปมาเกือบจะลอยไม่เข้าหูของจีมินเลยด้วยซ้ำเพราะในตอนนี้ เสียงของอะไรบางอย่างมันตีกันอยู่ในหูเยอะแยะไปหมด ทั้งเสียงครวญครางของสิ่งที่มองไม่เห็น เสียงพูดคุยที่ไม่รู้ของคนหรือของใครกันแน่
และบางทีก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนอยู่ไกลๆ
 
 
 
 
อาจจะเป็นเพราะจีมินเคยชินกับการมีคุณผีอยู่ใกล้ๆแม้จะในเวลาสั้นๆแล้ว เพราะพอมีคุณผีจีมินก็จะไม่ได้ยินอะไรเลย ได้ยินแต่เสียงคนด้วยกันกับคุณผีแค่นั้น แต่ที่ตอนนี้ต้องมานั่งแยกว่าเสียงไหนของคนเสียงไหนของผี เพราะตอนที่เก็บกระเป๋าอยู่ๆคุณผีก็พูดประโยคหนึ่งออกมา
 
 
 
 
' ฉั น ไ ป ด้ ว ย ไ ม่ ไ ด้ น ะ '
 
 
 
 
'อ้าว ทำไมล่ะ?'
 
 
 
 
' ฉั น ไ ม่ มี แ ร ง ข น า ด นั้ น '
 
 
 
 
'อือฮึ อันที่จริงฉันกับนายห่างกันบ้างก็ได้นะเจบี'
 
 
 
 
' อ ย่ า ม า นึ ก ถึ ง ฉั น ก็ แ ล้ ว กั น '
 
 
 
 
ในตอนแรกที่ได้ยินประโยคสุดท้ายนั่นก็อดจะเบ้ปากไม่ได้ จะไปนึกถึงทำไมไม่ได้สนิทขนาดนั้น ถึงจะอยู่ด้วยกันมาเป็นอาทิตย์แต่ก็ยังไม่เคยเห็นเลยเถอะ แต่ตอนนี้จีมินว่าจีมินเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมต้องนึกถึง
 
 
 
 
"เกะกะ"
 
 
 
 
"อ่ะ..ขอโทษครับ"
 
 
 
 
ตอนที่คิดอะไรเพลินๆก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง คนตัวเล็กรีบเบี่ยงทางให้พร้อมหันไปค้อมหัวเป็นเชิงขอโทษ แต่เมื่อเงยหน้ามองกลับพบแต่ความว่างเปล่า หันไปมองกลุ่มเพื่อนก็เจอกับสายตาของความสงสัยปนหวาดระแวง
 
 
 
 
โดนอีกแล้วสินะ จีมิน..
 
 
 
 
"กูว่ามึงกับพวกกูคงต้องคุยกันหน่อยแล้วว่ะ"
 
 
 
 
เพื่อนๆในกลุ่มบอกกับคนตัวเล็กแบบนั้นก่อนจะเดินตามรุ่นพี่เข้าไปข้างในโรงแรม ข้างนอกว่าน่ากลัวแล้ว ข้างในน่ากลัวกว่าหลายร้อยเท่า ทุกคนเดินเกาะกลุ่มกันเหมือนจะกลัวหลงทางทั้งที่ ทางในโรงแรมก็ไม่ได้ใหญ่โตซับซ้อนอะไรมาก
 
 
 
 
พนักงานของฟร้อนให้กุญแจกับคีย์การ์ดของชั้นสามทั้งชั้นกับชานยอล เพราะมันเป็นชั้นเดียวที่มีห้องเหลือว่างอยู่ติดๆกันสิบห้อง โดยที่ห้องของกลุ่มจีมินได้รับมานั้นคือห้อง 1313 ที่อยู่ตรงข้ามกับบันไดหนีไฟ
 
 
 
 
"แค่ชื่อเลขห้องก็น่าอยู่แล้วไหมล่ะมึง"
 
 
 
 
เสียงเคนคนเดิมบ่นอุบอิบพลางเดินเกาะแขนฮยอกออกมาจากลิฟต์ ห้องพักของโรงแรมเป็นทางตรงที่มีห้องอยู่ด้านซ้ายขวาไม่มีทางเลี้ยวอะไรทั้งนั้น ตรงกลางและสุดทางเดินจะมีบันไดหนีไฟ และลิฟต์จะมีเพียงด้านเดียวคือด้านที่พวกเขาเดินจากมา
 
 
 
 
"ยังดีที่มันอยู่ใกล้ลิฟต์นะเว้ย"
 
 
 
 
ฮยอกหันไปบอกเคนก่อนจะรีบพากันเดินไปยืนหน้าห้องแล้วไขประตู เหลือเวลาอีกแค่แป๊บเดียวก็จะถึงเวลานัดรวมตัวแล้ว เขายังไม่อยากโดนรุ่นพี่จอมโหดลงโทษหรอก
 
 
 
 
หลังจากที่หมดเวลาพัก นักศึกษาทั้งหมดได้มารวมตัวกันตรงหาดทรายหน้าที่พัก ใส่ชุดที่พี่ๆสั่งให้เอามาคือกางเกงวอร์มชุดพละดำ เสียงว๊ากๆของพี่ว๊ากยังมีต่อไปท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนแถวนี้ บางคนหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเลยก็มี
 
 
 
 
หลังจากจบการว๊ากของวากเกอร์สุดโหดแล้ว ช่วงสันทนาการที่รอคอยก็มาถึง พี่สันฯพาน้องเดินออกห่างจากบังกะโลไปไม่ไกลนัก ก็มาถึงซุ้มใบไม้ที่จัดเป็นห่วงๆให้น้องๆลอดผ่าน พี่ๆบอกว่ามันคือซุ้มรับขวัญน้อง ในตอนนี้พวกพี่ว๊ากหายไปจากตรงนี้ทั้งหมดแล้ว อาจจะเป็นเพราะไม่อยากกดดันน้องๆที่กำลังสนุกกันอยู่ก็เป็นได้
 
 
 
 
สภาพทุกคนหลังจากการลอดซุ้ม ไม่มีใครออกมาเหมือนคนปกติเลยซักคน บนหัวโดนหนังยางมัดผมใครต่ำกว่าสามจุกนี่ไม่มี อย่างบนหัวจีมินตอนนี้มีห้าจุก มีใครให้ได้มากกว่านี้มั้ยครับ?
ไหนจะหน้าตาที่โดนวาดจนไม่เหลือเค้าเดิม
วงกลมตรงรอบๆตา รอยสีแดงตรงจมูกเหมือนกำเดาไหลอีก
 
 
 
 
"หวังว่าจะไม่โดนหนักนะ"
 
 
 
 
"กูกลัวโดนให้ทำไรน่าอายๆมากกว่า"
 
 
 
 
หลังจากลอดซุ้มพวกพี่ๆก็ปล่อยให้น้องๆทานข้าวพักกลางวันก่อน 45 นาทีเหมือนเคย โดยที่บังคับให้ห้ามทำรอยสีที่ถูกเขียนบนหน้าหายไป มันเหมือนเป็นการกักขังน้องๆไม่ให้ไปไหนทั้งที่ไม่ต้องเอ่ยปากบอก หน้าตาอุบาทแบบนี้คงไม่มีใครกล้าโผล่หัวออกไปเดินเฉิดฉายแน่ๆ
 
 
 
 
"พี่เจโฮปคนหล่อมาแล้วคร้าบ"
 
 
 
 
ตึง ตึง ตะ ละ ลึง ตึง โปะ
 
 
 
 
เพียงแป๊บเดียวหลังจากหมดเวลาพักพวกพี่ๆสันฯที่เหลือก็มารวมตัวยืนล้อมรอบน้องๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อันที่จริงพี่ๆขำหน้าตาน้องก็บอกมา พอพี่เจโฮปมาถึงก็มีอีกพวกหนึ่งแห่กองยาวตามมาด้วย แอบเล่นตลกกันนิดหนึ่งพาเอาน้องๆขำตามๆกันไป
 
 
 
 
"พี่จะมีฐานให้น้องๆไปเล่นกันให้ครบ แต่ละกลุ่มต้องอยู่ในเชือกนี้ห้ามออกมายกเว้นตอนทำกิจ ถ้าใครเล่นครบแล้วให้มารวมตัวกันตรงนี้เข้าใจมั้ย?"
 
 
 
 
"เข้าใจครับ"
 
 
 
 
"โอเคดีมาก เริ่มได้เลยครับ"
 
 
 
 
 
 
 
TBC



 
ตอนนี้จะสั้นนิดนึงน๊า คราวหน้าจะมาชดเชยให้ยาวๆ ._.
 
ไปคุยกันได้นะคะที่แอค
 
@Jaeh_yunii หรือแท็ก #SixsenseBTS 
 
ขอบคุณทุกเฟบ และทุกคอมเมนท์ มันคือกำลังใจของไรท์เลย ติดตามกันต่อๆไปอย่าพึ่งทิ้งกันน๊า


 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #190 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 18:33
    <p>เป็นก็บอกเป็นห่วงดิ หาข้ออ้างมากมายทำไมให้เหนื่อยนะคนเรา 555555</p>
    #190
    0
  2. #137 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 19:51
    จองกุกเป็นห่วงร้องละสิ เห็นบอกว่าจีมินเป็นลูกหมาด้วย เอ็นดูขนาดไหนล่ะนั่น
    #137
    0
  3. #132 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 21:26
    จองกุกไม่ได้ห่วงจีมินเลยเนอะ ไม่เลยย
    #132
    0
  4. #131 MyParadise_NS (@narunueng) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 13:11
    อยากอ่านต่ออาะไรท์
    รีบมาต่อนร้า
    จะรอ
    #131
    0
  5. #130 Jeon Litta (@kidconan1412) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 06:31
    เป็นห่วงน้องก็บอกมาตรงๆค่ะจองกุก
    #130
    0