SIX SENSE สัมผัสวิญญาณ BTS Kookmin

ตอนที่ 20 : Special HBDTOJUNGKOOK #KOOKMIN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    1 ก.ย. 59






รถสีดำเงาขับออกนอกชานเมืองในเวลาเช้าตรู่ ในรถเต็มไปด้วยบรรยากาศความอบอุ่นและความสุข วันนี้เป็นวันเกิดปีที่ยี่สิบของ จอน จองกุก เขาจึงพาคนรักที่คบกันมาได้เกือบปีไปหาพ่อกับแม่
 
 
 
 
ใช่แล้วพ่อแม่ของจองกุก..
 
 
 
 
ถึงแม้พวกท่านจะเสียไปแล้ว แต่เขาก็อยากพาคนรักไปที่บ้าน สถานที่ๆเคยอบอวลไปด้วยความรักของครอบครัวของเขา สถานที่ๆเขาเติบโตขึ้นมา
 
 
 
 
และที่นั่นมีป้ายหลุมศพของพวกท่านทั้งสอง จองกุกแค่จะไปบอกว่า คนที่จองกุกรักคือคนที่เขากำลังพาไปหานะ คนๆนี้จะเป็นคนที่จองกุกรักรองจาก พ่อ แม่ ปู่ พี่สาว และจะขอดูแลคนๆนี้ไปชั่วชีวิต
 
 
 
 
แค่คิดขึ้นมาก็ยิ้มจนแก้มจะแตกทั้งที่เป็นคนไม่ค่อยยิ้มซะเท่าไหร่ มือใหญ่เอื้อมไปกุมมือเล็กที่มีนิ้วป้อมๆน่ารักน่าเอ็นดูมาทั้งจูบทั้งหอมจนเจ้าของมือหน้าแดงลามไปถึงหู
 
 
 
 
"อารมณ์ดีอะไรนักหนา?"
 
 
 
 
"พี่อารมณ์ดีนายไม่ดีใจหรอจีมิน"
 
 
 
 
"มากกว่านี้อีกนิดผมจะคิดว่าพี่เป็นบ้าแล้วเนี่ย"
 
 
 
 
ถึงจะพูดแบบนั้นแต่จีมินเองก็หันหน้าออกไปทางหน้าต่างแย้มรอยยิ้มหวานไม่ต่างจากคนขับซักเท่าไหร่ ทำไมจะไม่รู้ว่าคนรักของตัวเองอารมณ์ดีเรื่องอะไร เขาเองก็ไม่ต่างกันนักใจเต้นโครมครามจนจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว
 
 
 
 
เพียงไม่นานนักรถก็ขับเข้ามาจอดในตัวบ้านหลังหนึ่ง แค่มองจากด้านนอกยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากความรู้สึกที่ตกค้างอยู่ คนตัวโตมองเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งคิดถึงและโหยหา 
 
 
 
 
จนรู้สึกถึงสัมผัสบางเบาที่หลังมือ ก้มมองก็พบว่าเป็นคนตัวเล็กข้างๆที่บีบกระชับมือของเขาไว้พร้อมกับส่งยิ้มมาให้จนตาหาย เท่านี้จองกุกก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้วแค่มีคนๆนี้อยู่ข้างๆโลกก็สว่างสดใสไปหมด
 
 
 
 
"เข้าไปข้างในกันเถอะ"
 
 
 
 
จองกุกจูงมือคนตัวเล็กให้เดินตามเข้าบ้าน บ้านที่ไม่มีใครมาอยู่ตั้งแต่ครอบครัวของเขาเสียไป แต่เพราะมีคนดูแลทุกอย่างจึงยังคงอยู่เหมือนเดิม ทั้งต้นไม้ร่มรื่นหน้าบ้าน ต้นดอกกุหลาบหลายๆต้นที่คุณแม่ชอบ และกระบองเพรชที่พี่สาวของจองกุกสะสมเอาไว้
 
 
 
 
มันยังคงอยู่เหมือนเดิมเหมือนวันแรกที่จากมา
 
 
 
 
จองกุกตัดสินใจจะไปหาพ่อกับแม่ตอนบ่ายๆ เพราะตอนนี้ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว เขากลัวว่าคนตัวเล็กจะหิวตอนเดินขึ้นเขาไปทางด้านหลังบ้านซะก่อน หลังจากที่บอกกับคนดูแลไปไม่นานนักอาหารหน้าตาน่ากินหลายอย่างก็ถูกจัดบนโต๊ะ
 
 
 
 
ทั้งคู่นั่งกินข้าวพร้อมพูดคุยกันเหมือนปกติ จะเป็นจีมินที่ชอบถามนั่นถามนี่รอบตัว โดยเฉพาะรูปสมัยเด็กของจองกุกที่ถูกตั้งอยู่ในตู้โชว์ที่ห้องนั่งเล่น คิ้วกระตุกหลายครั้งเมื่อฟังคนรักพร่ำพูดคำว่าน่ารักๆๆย้ำๆ
 
 
 
 
คนน่ารักนั่นมันคือคนพูดต่างหาก ไม่ใช่หรือไง?
 
 
 
 
"ไหวไหมจีมิน?"
 
 
 
 
"ไหวสิ แฮ่กๆ"
 
 
 
 
จองกุกหันไปถามคนที่ตัวเองกำลังเดินจูงมืออยู่หลังจากที่พักกันเสร็จแล้วก็พากันออกเดินขึ้นเขาเพื่อไปที่สุสานด้านบน ด้วยความขาสั้นของจีมินทำให้เดินช้า คนขายาวกว่าก็ผ่อนระยะความเร็วลงให้อีกคนตามทัน แต่ก็อดห่วงคนรักไม่ได้อยู่ดี
 
 
 
 
เหงื่อชุ่มจมูกไปหมด.. แต่เห็นแล้วก็น่ารักดี
 
 
 
 
"อีกนิดเดียวนะ"
 
 
 
 
ที่จริงแล้วเขาอยากจะแบกอีกคนขึ้นหลังอยู่หรอก แต่มันเป็นทางขึ้นเขาถ้าเกิดพลาดคงได้หงายตกเขาไปกันทั้งสองคนแน่ๆ เพราะงั้นเลยต้องคอยเช็ดเหงื่อตามไรผมและจมูกให้อีกคนแทน 
 
 
 
 
คิดผิดรึเปล่านะที่พาเจ้าตัวป้อมมาลำบากแบบนี้?
 
 
 
 
"อ๊ะ ที่นั่นใช่มั้ย??"
 
 
 
 
ประกายแววตาวาววับมองไปที่หลุมศพสามหลุมบนยอดเขาที่มีต้นไม้ให้ร่มเงาอยู่รอบๆ ถึงแม้จะเป็นตอนบ่ายแต่เพราะเงาร่มทำให้บรรยากาศเย็นซ้ำยังมีลมพัดเอื่อยๆจนรู้สึกสบายตัวมากกว่าจะร้อนเพราะแดด
 
 
 
 
"ที่นี่แหละ"
 
 
 
 
ขายาวก้าวเท้าไปยืนอยู่หน้าหลุมศพของครอบครัวก่อนจะก้มทำความเคารพ ซึ่งคนข้างๆก็รีบทำตาม หลังจากนั้นจองกุกก็หันไปยิ้มอ่อนโยนให้จีมิน เอื้อมมือจับที่มือเล็กสอดประสานนิ้วเข้าด้วยกัน
 
 
 
 
"พ่อแม่ พี่ครับ.. นี่จีมิน ผมพามาเยี่ยม"
 
 
 
 
"เอ่อ สวัสดีครับผม ปาร์ค จีมิน ครับ"
 
 
 
 
คนตัวเล็กที่ทำตัวไม่ถูกหลังจากโดนแนะนำตัวก็รีบโค้งเก้าสิบองศาแล้วเอ่ยแนะนำตัวด้วยท่าทางที่ประหม่าเล็กน้อย ฝ่ามือเย็นเฉียบจนเหงื่อซึมออกมาทั้งที่มือและที่ขมับ
 
 
 
 
" คิ ก คิ ก "
 
 
 
 
".....?"
 
 
 
 
จีมินขมวดคิ้วหันไปมองคนข้างตัวกำลังจะอ้าปากถามว่าหัวเราะอะไรแต่ก็ต้องหุบปากลงเมื่อเห็นสายตาที่อีกคนจ้องมองไปยังแท่นป้าย 
 
 
 
 
มันช่างดูเหงาและโดดเดี่ยวเหลือเกิน
 
 
 
 นิ้วโป้งเกลี่ยที่หลังมือแผ่วเบาพยายามบอกให้อีกคนรับรู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้นะ จนมือนั้นบีบตอบกลับมาเขาถึงได้ยิ้มและมองตามสายตานั้น 
 
 
 
 
แท่นป้ายมีรูปหญิงสาวสองคนที่สวยพอๆกัน คนหนึ่งสวยแบบเด็กๆเดาว่าน่าจะเป็นพี่สาวของจองกุก และอีกคนก็สวยแบบผู้ใหญ่ซึ่งคงจะเป็นคุณแม่ของจองกุก และอีกรูปคือรูปของผู้ชายคนหนึ่ง คงไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร
 
 
 
 
"มีคนเคยบอกไหมว่าพี่หน้าเหมือนแม่"
 
 
 
 
"เยอะเลย"
 
 
 
 
"สวยเหมือนแม่.."
 
 
 
 
"อยากตายรึไง"
 
 
 
 
"ชิส์"
 
 
 
 
" น่ า รั ก กั น จั ง "
 
 
 
 
"?!?"
 
 
 
 
จีมินเริ่มรู้สึกถึงเสียงแปลกๆที่ตัวเองได้ยิน จึงพยายามตั้งใจฟังเพราะว่าเสียงมันช่างดูใกล้แค่เอื้อมแต่มันไม่ชัดเจนเอาเสียเลย แต่พอเงียบฟังเสียงนั้นก็หายไป 
 
 
 
 
ในระหว่างที่เงียบรอฟังอะไรบางอย่างคนตัวโตก็นั่งลงเอาดอกไม้ที่ถืออยู่วางลงบนแท่น ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบรูปของบุคคลทั้งสามอย่างเงียบงัน มีเพียงแต่ดวงตาที่บอกเล่าเรื่องราวถึงแม้ไม่เอ่ยคำใดออกมา
 
 
 
 
"ขอบคุณนะครับ"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
เป็นเสียงจีมินที่เอ่ยแทรกความคิดของจองกุกคนตัวโตเลิกคิ้วอย่างแปลกใจในคำพูดนั้น แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรจนคนตัวเล็กพูดต่อ
 
 
 
 
"ขอบคุณที่ให้กำเนิดลูกของคุณน้ามาเพื่อให้ผมได้รัก ขอบคุณที่เลี้ยงเขามาด้วยความรักจนวันนี้เขาได้แบ่งปันความรักนั้นให้กับผม
ขอบคุณจริงๆนะครับ"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"หลังจากนี้ไปผมจะดูแลลูกคุณน้าอย่างดี จะไม่ทำให้เขาเสียใจ จะทำให้เขายิ้มได้ในทุกๆวัน เชื่อมือผมได้เลยนะครับ"
 
 
 
 
รอยยิ้มกว้างถูกยกขึ้นจนตาหยีมือที่ยังคงจับกันอยู่ยิ่งบีบกระชับมากยิ่งขึ้น จองกุกหันกลับไปมองแท่นหลุมก่อนจะดึงตัวอีกคนมาชิดอกพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มประจำตัวที่จีมินเกลียดนักเกลียดหนา
 
 
 
 
"นี่แหละครับ เจ้าสาวของผม"
 
 
 
 
"ย่าห์!! เจ้าบ่าวเส่"
 
 
 
 
"เจ้าบ่าวคือพี่ นายน่ะเจ้าสาว"
 
 
 
 
" คิ ก คิ ก น่ า รั ก จ ริ ง ๆ "
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
จีมินเงียบเสียงไปอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงปริศนาดังมาจากทางด้านหลัง แต่ก็เป็นเหมือนอย่างเคย พอเงียบฟังเสียงนั้นจะหายไป
 
 
 
 
"กลับกันเถอะ"
 
 
 
 
"อ่ะ..เอาสิ"
 
 
 
 
ทั้งคู่ทำความเคารพหลุมศพอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินกลับ แต่แล้วอยู่ๆจีมินก็ได้ยินเสียงอะไรบอย่างดังลั่นที่ข้างหูอย่างชัดเจน ด้วยความตกใจทำให้ตัวเองก็พลั้งปากเอ่ยคำนั้นตามเสียงที่ได้ยิน
 
 
 
 
" จ อ ง กุ ก ! ! "
 
 
 
 
"จองกุก!!"
 
 
 
 
"หืม??"
 
 
 
 
"อ่ะ มะ..ไม่ใช่นะ ไม่ใช่"
 
 
 
 
จีมินรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธคนพี่ที่หันมองขมวดคิ้ว พยายามจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจที่จะเรียกแบบนั้น ที่ลนลานไม่ใช่อะไร ยังจำกันได้มั้ยถ้าไม่เรียก จอน จองกุก คนนี้ว่าพี่ จีมินจะโดนอะไร?
 
 
 
 
"เป็นอะไรรึเปล่า?"
 
 
 
 
"เปล่าๆ"
 
 
 
 
" น า ย "
 
 
 
 
"หือ?"
 
 
 
 
" จี มิ น "
 
 
 
 
"ครับ?
 
 
 
 
ในตอนแรกจองกุกเองก็แปลกใจที่เห็นจีมินยืนพูดคนเดียว แต่พอซักพักก็เริ่มเข้าใจถึงการกระทำนั้น แต่ที่แปลกใจคือแถวนี้จะมีวิญญาณของใครมาอาศัยอยู่กันนะ ถ้าไม่ใช่..
 
 
 
 
พ่อ แม่ หรือพี่สาวของเขา
 
 
 
 
"จองกุก..ฟังที่แม่บอกดีๆนะ"
 
 
 
 
เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมาทีละคำอย่างช้าๆตามที่ได้ยินให้คนรักฟัง เห็นจองกุกทำท่าตกใจแต่เพียงแป๊บเดียวก็เดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมยื่นมือมาบีบมือของเขาเอาไว้ด้วยแววตาสั่นไหว
 
 
 
 
"มันไม่ใช่ความผิดของลูก"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"มันแค่ถึงเวลาของแม่กับพ่อ แล้วก็พี่ของลูก.. จากนี้ไปอย่าเอาแต่โทษตัวเอง"
 
 
 
 
"แต่ว่า.."
 
 
 
 
"แม่จะสบายใจถ้าลูกคิดแบบนั้น เข้าใจมั้ย"
 
 
 
 
"ครับ.."
 
 
 
 
หัวทุยพยักหน้าขึ้นลงตอบรับคำบอกของแม่ด้วยเสียงสั่นเครือ ปกติแล้วจีมินจะเห็นด้านที่เข้มแข็งของคนรักเสมอ แต่ในวันนี้กลับได้เห็นด้านอ่อนแอของคนๆนี้ มันยิ่งทำให้เขาไม่อยากปล่อยมือคนที่เขารักไปแม้แต่วินาทีเดียว
 
 
 
 
"ลูกเป็นลูกที่แม่และพ่อภูมิใจ ไม่ว่ายังไงก็ยังคงเป็นเจ้าทองคำน้อยที่มีค่าของแม่กับครอบครัว เข้าใจหรือเปล่า"
 
 
 
 
"อึก..ครับ"
 
 
 
 
"แม่คอยอยู่ข้างลูกมาเสมอเด็กดีของแม่"
 
 
 
 
" จี มิ น ลู ก "
 
 
 
 
"ครับคุณน้า"
 
 
 
 
" แ ม่ ฝ า ก จ อ ง กุ ก ด้ ว ย น ะ "
 
 
 
 
"ครับ ผมจะดูแลพี่เขาอย่างดี จะทำให้พี่เขามีแต่ความสุข"
 
 
 
 
แม้จะมองไม่เห็นด้วยสายตาแต่จีมินก็รับรู้ได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงอ่อนโยน คำพูดที่ราวกับจะฝากฝังสิ่งมีค่าไว้กับเขา ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
 
 
 
 
" ข อ บ คุ ณ จ ริ ง ๆ แ ม่ ดี ใ จ ที่ วั น นี้ เ ข า มี ค น ดู แ ล แ ล้ ว แ ต่ มั น ห ม ด เ ว ล า ข อ ง แ ม่ แ ล้ ว "
 
 
 
 
"ครับ.."
 
 
 
 
แรงบีบจากฝ่ามือเบาๆทำให้จีมินเงยขึ้นสบตาคนตรงหน้า อมยิ้มน้อยๆกับการประท้วงเหมือนเด็กน้อยของอีกคนที่เห็นเขาเงียบไป
 
 
 
 
"รักกันนานๆ ดูแลจองกุกแทนแม่ด้วยนะ เพราะแม่ต้องไปแล้ว.."
 
 
 
 
น้ำตาหยดลงบนแก้มของใบหน้าคม แต่มือเล็กของจีมินก็ยกขึ้นเกลี่ยมันออกพร้อมรอยยิ้มบางทั้งที่ดวงตาของตัวเองก็คลอไปด้วยหยาดน้ำตาไม่ต่างกัน
 
 
 
 
"พ่อกับแม่ แล้วก็พี่สาวของลูกรักมากๆนะ"
 
 
 
 
"ผม..อึก ผมก็รักพ่อแม่กับพี่ครับ"
 
 
 
 
"มีชีวิตที่ดีนะลูก อยู่บนโลกนี้มีความสุขมากๆแทนพวกเรา"
 
 
 
 
"ผมจะมีความสุขมากๆครับแม่ อึก..จะยิ้มให้มากๆ"
 
 
 
 
" ล า ก่ อ น "
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
คำพูดสุดท้ายที่เอ่ยออกมาจากปากของวิญญาณคุณแม่ของคนรัก ทำเอาจีมินไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าจองกุกจะรับไม่ได้ มือเล็กย้ายจากแก้มสากไปลูบกลุ่มผมสีดำสนิทของอีกคนแผ่วเบา
 
 
 
 
แววตาไม่เข้าใจของคนตัวโตกว่าถูกส่งมาให้ จนทำให้จีมินต้องแอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะเปล่งเสียงพูดคำสุดท้ายที่เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ เพราะหลังจากคำนั้นจีมินก็ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย
 
 
 
 
"ลาก่อน .."
 
 
 
 
"อึก.."
 
 
 
 
ร่างทั้งร่างถูกดึงไปกอดไว้จมอก ไหล่กว้างสั่นสะท้านจนเจ็บแทนในอก ต้องยกมือลูบหัวลูบหลังปลอบอีกคนอยู่นานกว่าคนที่กอดตัวเองอยู่จะสงบลง ดวงตาแดงก่ำจนอดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วไล้ไปมาเบาๆ
 
 
 
 
"จากนี้พี่จะมีผมที่คอยอยู่ข้างๆ และผมจะไม่มีวันทิ้งพี่ไปไหน เพราะฉะนั้นฝากตัวด้วยนะครับ"
 
 
 
 
ไม่ว่าจะยังไงจีมินก็ยังคงยืนยันคำเดิม
 
 
 
 
ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ที่มีจองกุก
ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ที่ทำให้เขาได้จอกับจองกุก
ขอบคุณสิ่งที่เขามีที่ทำให้เขารู้จักกับจองกุก
ขอบคุณหัวใจตัวเองที่หลงรักผู้ชายอย่างจองกุก
 
 
 
 
และก็ขอบคุณจองกุกที่รักคนอย่างเขา
 
 
 
 
ปาร์ค จีมิน เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
 
 
 
 
เป็นครั้งแรกที่จีมินรุกคนตัวโตกว่า ด้วยการเอาริมฝีปากทาบทับบนกลีบปากอีกคนเพียงแผ่วเบาก่อนจะผละออกมา ถามว่าอายไหมก็อายแน่นอน แต่ก็อดจะเอ็นดูคนที่ร้องไห้จนหน้าแดงตาแดงไปหมดเหมือนเด็กผู้ชายตัวน้อยๆไม่ได้
 
 
 
 
"HAPPY BIRTHDAY นะ"
 
 
 
 
เอ่ยบอกข้อความสำคัญสำหรับวันนี้ให้อีกคนก่อนจะจัดการหอมแก้มฟอดใหญ่อีกครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะยิ้มตาหยีให้เหมือนเคย ของขวัญไว้ค่อยให้ทีหลังแล้วกัน
 
 
 
 
"แล้วก็..รักนะครับ คุณแฟน"
 
 
 
 
" อั น ที่ จ ริ ง พี่ ก็ ยั ง อ ยู่ ต ร ง นี้ น ะ "
 
 
 
 
"!?!"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
THE END
 
 
 
 
 
 
 
HAPPYJUNGKOOKDAY ♡♥
 
 
 
 
งงกันมั้ย ถ้างงก็ไม่เป็นไร เค้ายังงงเลย
แงงงงงงงงงง
 
 
อยากให้เศร้าแต่เศร้าไม่สุดจริงๆ 
 
 
 
แต่ก็ชอบให้กุกร้องไห้นะ น่าเอ็นดู แต่ปีนี้ไม่ต้อง โฮวววววว ยี่สิบแล้วเนอะ
จะทำอะไรก็ได้
 
 
ว่าแล้วก็ขอโฆษณา os หน่อย
 
HAPPYJUNGKOOKDAY นั่นแหละค่า ของ #KOOKMIN งึก แต่งครบรอบยี่สิบปีให้นาง


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #191 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 18:48
    <p>ฮาพี่ยังไม่ไป 5555555</p>
    #191
    0
  2. #135 แคนต้าลูปปปป ^^ (@Canta_TT) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 21:27
    ฮือออออ มีความละมุนปนซึ้ง และ บวก ขำตอนท้าย และๆของและ หน้าจองกุก555555 เห็นแล้วขำไม่หาย ฮยองของกุกกี้นี่ร้ายจริงๆ
    #135
    0
  3. #134 Jeon Litta (@kidconan1412) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 06:32
    งือออออ ซึ้งอะ แต่ขำตอนจบพี่สาวจองกุกขี้เล่นจัง
    #134
    0
  4. #133 NIRIN_GB (@NIRIN_GB) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:19
    ถ้าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาคงจะมีความสุขน่าดูเลย น่ารักจัง
    #133
    0