SIX SENSE สัมผัสวิญญาณ BTS Kookmin

ตอนที่ 21 : Sixsense 12 :: เบาะแสจากคนบ้า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 ก.ย. 59





กว่าหลายวันที่ คิม นัมจุน ต้องวิ่งหัวหมุนไปมา กว่าจะหาเบาะแสของคดีที่ตนกำลังสืบหามาได้ก็แทบจะหมดแรง ซ้ำร้ายยังมี 'ใครบางคน' ที่หนุ่มนักสืบรู้สึกว่าต้องเป็นผู้ประสงค์ร้าย คอยขัดขวางการทำงานของเขาอยู่
 
 
 
 
ต้องขอบใจมันมั้ยที่มันยังไม่ทำอะไรเขา ทั้งที่จะทำเมื่อไหร่ก็ได้ แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงปลอดภัย แม้จะเครียดเกือบตายเพราะหาข้อมูลอะไรไม่ได้เลยก็ตาม
 
 
 
 
นัมจุนรู้ว่าพวกมันรู้ว่าเขาต้องการอะไร
เพราะพวกมันมักจะเร็วกว่าเขาก้าวหนึ่งเสมอ จึงสามารถทำลายหลักฐานที่ควรจะมีในตอนที่นัมจุนกำลังจะค้นพบสิ่งๆนั้นจนแทบไม่เหลือ
และตอนนี้นัมจุนเองก็รู้แล้วเช่นกันว่าพวกมันต้องการอะไร
 
 
 
 
จะใช้เขาเป็นเครื่องมืออย่างนั้นสินะ
 
 
 
 
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่นักสืบหนุ่มค้นพบหลักฐานอีกชิ้น ถึงแม้จะดูไม่น่าจะเกี่ยวโยงกันได้เลย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรคืบหน้า
 
 
 
 
ตอนนี้เบื้องหน้าของเขาเป็นโรงพยาบาลสำหรับผู้ป่วยจิตเวช อาจจะเป็นเพราะข้อมูลล่าสุดที่หามาได้ทำให้เขาต้องมายืนอยู่ที่นี่ตอนนี้
 
 
 
 
ข้อมูลที่บอกว่ามีนักศึกษาหญิงอีกหนึ่งคนที่ดรอปเรียนเมื่อไม่นานมานี้ด้วยอาการป่วย มันดูไม่น่าจะเชื่อมโยงกันได้จริงๆ ถ้าไม่บังเอิญว่าคนป่วยที่ว่านั้นเป็นเพื่อนกันกับคนที่เขากำลังตามหา และเธอคือคนสุดท้ายที่ติดต่อกับคนที่หายไป
 
 
 
 
บัตรประชาชนถูกยื่นให้เจ้าหน้าที่ประจำโรงพยาบาลสแกนและตรวจสอบ เนื้อตัวถูกสัมผัสค้นหาสิ่งแปลกปลอมหรือแม้กระทั่งกระเป๋าที่พกมาก็ถูกยึดไปเพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วย 
 
 
 
 
ไม่นานนักก็มีเจ้าหน้าที่อีกคนพาเขาเดินไปตามทางสีขาว ผู้ป่วยที่ดูไม่เหมือนคนป่วยหลายๆคนเดินเล่นอยู่กลางสวนหย่อมของรพ. สีหน้ายิ้มแย้มจนเหมือนคนปกติทั่วๆไป เจ้าหน้าที่ๆเดินมาด้วยกันจึงอธิบายว่า คนเหล่านี้คือผู้ป่วยที่มีอาการดีขึ้นแล้ว จึงสามารถพาออกมาเดินเล่นได้แต่ยังต้องอยู่ในการดูแลของพี่เลี้ยงคนอื่นๆ
 
 
 
 
"แต่เพื่อนของเราอยู่เขตชั้นใน เป็นผู้ป่วยที่มีอาการรุนแรง"
 
 
 
 
คำสุดท้ายที่เจ้าหน้าที่หันมาพูดก่อนจะเดินนำหน้าไปทำเอานัมจุนขมวดคิ้วมุ่น ถึงแม้จะไม่ได้รู้จักอะไรเป็นการส่วนตัวแต่จากการที่ไปสอบถาม เลียบๆเคียงถามถึงนักศึกษาหญิงคนนี้ เพื่อนๆของเธอก็บอกว่าเธอเป็นคนร่าเริง มีมนุษยสัมพันธ์ดี
 
 
 
 
แล้วอะไรที่ทำให้เธอต้องกลายเป็นแบบนี้??
 
 
 
 
หลังจากที่เจ้าหน้าที่คนแรกยื่นบัตร ทำเรื่องเซ็นอะไรมากมายให้คนที่เฝ้าเวรอยู่ ก็มีพี่เลี้ยงอีก 2-3 คนเดินตามมา แค่ผู้หญิงคนเดียวต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลยหรอ? นั่นเป็นคำถามที่เกิดขึ้นเพียงในใจ ถึงจะงงๆไปบ้างแต่เขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร
 
 
 
 
"ผมจะให้สองคนนี้เข้าไปอยู่เป็นเพื่อน ถ้ามีอะไรให้เรียกได้เลยนะครับ"
 
 
 
 
นัมจุนทำเพียงพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่ถูกไขกุญแจเปิดออกเมื่อครู่ ภายในห้องสีขาวสะอาดตา มีแสงจากหลอดไฟนีออนเพียงหนึ่งดวง ทั้งห้องมีเพียงเตียงที่ถูกปูด้วยผ้าสีขาว หมอนและผ้าห่มที่ถูกวางอยู่บนเตียง
 
 
 
 
กับผู้หญิงที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ขอบตาสีดำคล้ำใบหน้าโทรมจนจำเค้าเดิมที่เห็นในรูปแทบไม่ได้อีกหนึ่งคน..
 
 
 
 
ช็อง อึนจี เพื่อนสนิทของ ยุน โบมี
นักศึกษาหญิงที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
 
 
 
 
"อึนจี.."
 
 
 
 
หญิงสาวที่นั่งมองเพดานด้วยสายตาเลื่อนลอย เธอเอาแต่ฮำเพลงในลำคอเบาๆโดยที่ตัวก็เอียงไปเอียงมาตามทำนองที่เธอร้อง เหมือนกับว่าเธอตัดขาดจากโลกใบนี้แล้ว แม้จะส่งเสียงเรียกอีกสองสามครั้งเธอก็ยังคงเป็นแบบเดิม
 
 
 
 
เหมือนกับว่าข้อมูลชิ้นนี้เขาจะต้องคว้าน้ำเหลวอีกครั้ง คล้ายกับต้องวิ่งวนหาอะไรที่ถูกทำลายไปทีละอย่างโดยที่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย ความล้มเหลวอยู่ข้างหน้าไม่ไกล
 
 
 
 
วินาทีที่ความท้อพุ่งชนร่าง เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น
 
 
 
 
"ฮืออออออ"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
__________________________________SixSenseBTS__________________________________
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"เพื่อนเราเคยร่วมทางกันมา ก่อนจากลาน้ำตารินไหล.."
 
 
 
 
เสียงฮัมเพลงในลำคอเกี่ยวกับเพื่อนยามที่นึกถึงเพื่อนสาวของตัวเอง สายตามองเหม่อออกไปไกลแสนไกลนึกถึงตอนที่เคยไปเที่ยวกันสองคน ตอนที่นั่งกินข้าวด้วยกันสองคน ใบหน้าน่ารักของเพื่อนตัวเองที่ใครๆต่างก็หลงรัก แม้กระทั่งคนที่ตัวเธอแอบชอบก็ยังหลงรัก
 
 
 
 
"ฮืออออออ"
 
 
 
 
เสียงร้องครางในลำคอดังขึ้นแทนเสียงเพลงเมื่อนึกถึงความเจ็บปวดภายในใจ ยังจดจำตอนที่เห็นคนที่ตนแอบรักบอกรักเพื่อนรักของตัวเองต่อหน้าต่อตา เจ็บ ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา มันเจ็บจนอธิบายไม่ถูก ปากบางเม้มเข้าหากันกลั้นเสียงสะอื้น ใบหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดอย่างไม่ปกปิด มันเจ็บเข้าใจบ้างมั้ย มันเจ็บ!!!
 
 
 
 
ปัง!!!!
 
 
 
 
ฝ่ามือทุบเข้าที่เตียงอย่างแรงจนสั่น สายตาที่เคยแสดงความเจ็บปวดพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอาฆาตแค้น ถึงแม้จะเจ็บมือมากเท่าไหร่แต่มันก็ยังไม่เจ็บเท่าข้างในใจ ยุน โบมี เธอมันมีดีอะไร ทำไมถึงได้ความรักจากคนมากมายขนาดนั้น ฉันด้อยกว่าเธอตรงไหน!!
 
 
 
 
กึก ๆ ๆ ๆ ๆ
 
 
 
 
เฮือก!!!!
 
 
 
 
"มันกำลังมา มันกำลังมา"
 
 
 
 
บัดนี้ใบหน้าคล้ำได้เปลี่ยนไปอีกครั้งกลับกลายเป็นความหวาดกลัวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย สายตามองไปรอบๆตัวอย่างหวาดระแวง กลัวว่าจะมีสิ่งที่ตามรังควาญเธอโผล่มาให้เห็นอีก แขนเรียวกอดเข่าตัวเองทั้งสองข้างไว้แนบอก นั่งตัวสั่นพึมพำออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่
 
 
 
 
"ออกไปนะ อย่ามายุ่งกับฉัน!!"
 
 
 
 
เสียงเล็กตวาดออกมาแม้จะหวาดกลัว สายตามองไปรอบๆห้องอีกครั้ง หูยังคงได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบกันกับพื้นกระเบื้อง จนกระทั่งเสียงของมันหยุดลงที่บริเวณหน้าห้องของเธอ พร้อมกันกับที่เธอมองเห็นเท้าที่สวมรองเท้าสีแดง สีโปรดของเพื่อนสนิทหยุดลงตรงหน้าห้องของเธอเช่นกัน
 
 
 
 
"ฮืออออออออออออ"
 
 
 
 
ร่างเล็กรีบเบียดตัวเข้าหาผนังราวกับหาที่พึ่ง ยกมือปิดหูตัวเองเอาไว้เหมือนทุกครั้งที่เธอต้องเผชิญหน้ากับมัน แต่มันก็เท่านั้นเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงผิวเนื้อเย็นเฉียบที่แตะลงบนข้อมือของเธอพร้อมกระชากออกอย่างแรง
 
 
 
 
มือสีขาวซีดจนน่ากลัวที่มีเล็บสีม่วงช้ำ มันจิกลงบนนิ่มเนื้อจนเกิดรอยเลือดซิบ และเมื่อคนโดนกระทำค่อยๆเงยมองเจ้าของฝ่ามือขาวนั้นก็ถึงกับต้องตาเหลือกโพลงอ้าปากค้างส่งเสียงหวีดร้องโหยหวนออกมาลั่นห้อง
 
 
 
 
"ทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉัน!!!!"
 
 
 
 
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
 
 
 
 
ภาพของหญิงสาวสูงราวสองเมตร สูงจนกระทั่งหัวของเธอต้องก้มโค้งไม่ให้ชนเพดาน ผิวตามเนื้อตัวขาวซีดมันขาวจนเหมือนกระดาษ เนื้อเปื่อยยุ่ยเหมือนกาวที่ลอกเป็นขุย ดวงตาโตแต่ไร้หนังตาเบิกโพลงมองเธอด้วยความโกรธแค้น
 
 
 
 
มือเล็กสะบัดมือขาวออกราวกับมันคือของร้อนทั้งที่ความจริงแล้วมันเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง หลับหูหลับตารีบผุดลุกจากเตียงวิ่งไปทางประตูก่อนจะชนกับอะไรบางอย่างจนต้องล้มลงกับพื้น ไม่นานนักก็มีมือปริศนามาจิกที่ผมของเธอแล้วกระชากอย่างแรงให้เงยขึ้นมอง
 
 
 
 
"อย่า อย่าทำอะไรฉันเลย ฮืออออออ ฉันกลัวว"
 
 
 
 
"เธอกลัวฉันงั้นหรอ..เพื่อนรัก"
 
 
 
 
ก่อนที่เธอจะช็อคไปอีกรอบใบหน้าของอดีตเพื่อนรักที่บัดนี้มีเลือดนองเต็มสองตาก้มลงมายิ้มให้ จนเห็นข้างแก้มที่เนื้อหลุดลุ่ยถึงกระดูก หนอนไต่ไปมาจนน่าขยะแขยง ความหวาดกลัวทำให้สติของเธอหลุดไปทันที ปากตะโกนพูดในสิ่งที่เธอปกปิดเอาไว้ในใจมานานโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนอื่นกำลังรับฟังอยู่
 
 
 
 
 
"กรี๊ดดดดดดดดด!! ยุน โบมี แกมันโง่!!"
 
 
 
 
"....."
 
 
 
 
"สมควรแล้วที่แกต้องเจอแบบนี้!!"
 
 
 
 
"อึนจี..ปล่อย!!"
 
 
 
 
"แกมันสมควรตาย ตายๆไปซะก็ดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"
 
 
 
 
"เอาคนเยี่ยมออกไปจากห้องก่อนเร็ว!!"
 
 
 
 
"แกมันโง่เองโบมีหน้าโง่ ฮ่าๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"
 
 
 
 
นัมจุนที่ได้แต่เงียบตั้งแต่เกิดเรื่อง จนกระทั่งถูกพามานั่งทำแผลที่ห้องพักญาติเยี่ยมผู้ป่วย เขารู้สึกมึนงงไปหมด และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เห็นคนเกิดอาการคลั่งขึ้นมากับตา 
 
 
 
 
จากที่ตอนแรกเธอคนนั้นกำลังนั่งบนเตียงดีๆก็เกิดอาการเศร้าโศกเสียใจ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าโกรธแค้นนั่งทุบที่นอนของตัวเอง ต่อมาก็กลายเป็นหวาดกลัวแล้วลุกมาจิกแขนจิกหน้าทำร้ายตัวเอง
 
 
 
 
ตอนนั้นนัมจุนคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะแค่เกิดคุ้มคลั่งเหมือนปกติ จนกระทั่งเธอวิ่งมาชนจนพากันล้มไปทั้งคู่ ดวงตาของเธอกลับฉายแววใครอีกคนทั้งที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่
 
 
 
 
เงาในดวงตาสีดำนั้นสะท้อนใครบางคนที่เขาได้รับว่าจ้างให้ตามหา..
 
 
 
 
อยากจะบอกว่าตัวเองเข้าใจผิดไป แต่แรงกระชากจนหัวสั่นหัวคลอนของคนที่ชนเขาจนล้มก็ยังติดอยู่ในสายตา ไม่มีใครอยู่ทางด้านหลังและสองมือของผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ที่พื้น แต่กลุ่มผมที่ถูกยกขึ้นมานั่น..
 
 
 
 
นักสืบหนุ่มสะบัดหน้าไปมา พยายามปัดความคิดตัวเองแล้วโทษว่าตัวเองประสาทหลอนตามสถานที่ บอกกับพยาบาลที่กำลังทำแผลที่ถูกข่วนให้หยุดก่อนจะผละไปรับกระเป๋าที่ฝากไว้ ก่อนจะเดินออกจากรพ.
 
 
 
 
เหมือนจะได้ข้อมูล แต่ก็เหมือนจะไม่ได้อะไร..
 
 
 
 
คำพูดของผู้ป่วยจิตเวชไม่มีน้ำหนักมากเพียงพออยู่แล้ว
 
 
 
 
เพราะในหัวเอาแต่ครุ่นคิดกับเรื่องราวที่ตัวเองพบเจอมาทำให้ชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่า ตนเองนั้นกำลังโดนรถสีดำติดฟิล์มทึบสะกดรอยตามมาตั้งแต่เมื่อกี้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
TBC
 
 
 
 
 
 
ห่างหายไปนานกับนัมจุน วันนี้พานางกลับมาพบปะ ประชาชนแล้วววว ฮู่เล่~
 
 
ไปคุยกันได้นะคะที่แอค
 
 
@Jaeh_yunii หรือแท็ก #SixsenseBTS 
 
 
ขอบคุณทุกเฟบ และทุกคอมเมนท์นะคะ มันคือกำลังใจของไรท์เลย ติดตามกันต่อๆไปอย่าพึ่งทิ้งกันน๊า
 
 
รักและเอ็นดูบังทันของพวกเราตลอดไปด้วยนะคะ ♡




 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #200 itspearry (@itspearry) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 12:07

    ตอนนี้ก็ยังรออยู่นะคะ อยากให้มาอัพมากๆเลย มันสนุกมากๆค่ะ ไรท์แต่งดีมากเลยน้า
    #200
    0
  2. #194 พริ้นเซสแพนด้า (@Miikii956) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 14:12
    รอนะคะ สนุกมาก;—;
    #194
    0
  3. #192 TueQ-q (@Tuep-q) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 19:00
    <p>ไรท์หายไปนานจัง ยังมีหวังจะได้อ่านอยู่มั้ยอ่ะ&nbsp;</p><p><a><img src="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png" alt="https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png"> </a></p>
    #192
    0
  4. #171 ck_jm (@siriparpa2686) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 09:18
    มาต่อนะคะ ชอบบบ
    #171
    0
  5. #169 mewjimin (@mewjimin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 10:29
    นานเกินไปแล้วเด้อค่ะ
    #169
    0
  6. #166 a_o_m_ (@a_o_m_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 17:38
    สนุกมากค่ะมาต่อหน่อยนะ
    #166
    0
  7. #164 pantira13 (@pantira13) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:58
    ต่อได้มั้ยยเตงง
    #164
    0
  8. #160 Min45 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 19:12
    มาต่อหน่อยนะคะ สนุกมาก
    #160
    0
  9. #147 neverme (@neverme) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 12:11
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #147
    0
  10. #146 PLOYELLE (@PLOYELLE) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:56
    โบมีมะใช่ว่าเมน(อึนจี)ชั้นฆ่าเทอหรอออออ??
    #146
    0
  11. #144 case254572 (@case254572) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:17
    มาอัพต่อเร็วๆนะ
    #144
    0
  12. #139 Jeon Litta (@kidconan1412) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 19:07
    ข้องใจมากว่าเกิดอะไรขึ้นกับโบมี
    #139
    0
  13. #136 k_922 (@k_92) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 22:40
    นัมจุนกับการตามหาหญิงสาวของเขา? 555 นานๆทีจะได้ออก
    #136
    0