[KNB] :: MOONSTAGE :: (AKAKURO) [Yaoi]

ตอนที่ 2 : ::CHAPTER 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 965
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ส.ค. 60


ถึงนักอ่านหน้าเก่าทุกคน(อาจจะไม่เยอะแฮะๆ)
ถ้าใครสงสัย หรือหาคิสคุงไม่เจอ เราเอาโยนทิ้งน้ำไม่แล้ว เอ้ย!
เราย้ายคิดคุงไปเป็นนายแบบไอดอลแล้ว ลืมคิสคุงคนเดิมแล้วพบกับคิเสะคุงได้ในตอนที่ 03 นะจ๊ะ



::CHAPTER 1
ท่านปู่ของผม










“แม่ครับ ไปแล้วนะครับ”

“จ้า ไปดีมาดะเท็ตสึจัง เซย์จังด้วยนะลูก”

“ครับคุณแม่”

“กรี๊ดดดดด รู้สึกฟินจังเวลาเด็กหน้าตาดีๆ พูดด้วยแบบนี้” ...เอ่อ แม่ครับ เก็บอาการครับ

“ไปแล้วนะครับ” พวกผมสองหน่อพี่น้อง(ฉับพลัน) พากันเดินไปรอรถที่ป้ายแต่เช้าตรู่ วันนี้เปิดเรียนวนที่สอง ผมจะหาเพื่อนเพิ่มให้ได้เร็วๆ ผมคิดว่าผมจะเข้าชมรมด้วย ที่คิดๆ ไว้ก็มีบาส แต่ผมเล่นไม่เก่ง กับชมรมภาษาญี่ปุ่น เพราะอยากเรียนภาษา อนาคตกะว่าจะพาแม่ไปเที่ยวญี่ปุ่น.... แต่เออ ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้วแหละ ก็พ่อใหม่เป็นคนญี่ปุ่นนี่นา

ผมไม่ได้อคติกับการที่จะมีพ่อใหม่ ผมไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ๆ ของผมด้วยซ้ำ ผมเกิดมาหลังจากพ่อเสียได้สองเดือน แม่เลี้ยงผมมาตัวคนเดียวคงเหงามาก คงไม่เป็นการเสียหายหากแม่อยากมีเพื่ออยู่ด้วยยามแก่เฒ่า ผมจะไม่คัดค้านกับการเลือกคู่ครองใหม่ของแม่ครั้งนี้

“เท็ตสึยะ? ผมขอเรียกคุณอย่างนี้ได้ไหม?”

“เอ๋ เอ่อ ได้สิ ยังไงก็วัยเดียวกันนี่เนอะ”

“แล้วเท็ตสึยะจะเรียกผมว่าอย่างไรล่ะ?”

“...นั่นสิ งั้นผมเรียกว่าเซย์คุงได้ไหม? เหมือนที่แม่ผมเรียกน่ะ”

“...ตามใจ แต่จะดีมากถ้าไม่เติมคุงลงไปนะ คนไทยคงไม่ชินนักที่จะได้ยิน” เซย์คุงยิ้มขำๆให้ พวกผมคุยกันไร้สาระไปจนกระทั่งรถรับส่งมาถึง






 

ตอนเย็นคาบสุดท้าย

“เท็ตสึยะ นายจะเข้าชมรมอะไรเหรอ?” เซย์คุงถามขึ้นหลังจากพวกเรานั่งเอ้อระเหยได้สักพัก

“ผมว่าจะเข้าบาสน่ะ แล้วเซย์คุงล่ะ?”

เซย์คุงเป็นน้องชายที่เพอร์เฟค หลังจากแนะนำตัวกับเพื่อนๆ หน้าชั้นเรียนจนได้รับเสียงกรี๊ดกร๊าดของสาวๆ แล้วยังมีสายตาแอบชำเลืองมองอยู่ตลอดเวลา

“ก็ยังไม่ได้คิดแต่ถ้านายเข้าบาส ผมก็เข้าด้วย เซย์คุงคว้ามือของผมไปรวบไว้แล้วพาเดินไปตามทางเดิน ถ้าเป็นผู้หญิงผมคงหลงรักเขาไปแล้ว แต่ถึงผมจะเป็นผู้ชาย... ก็แอบใจเต้นแฮะ

“คิดก่อนก็ได้นะ เผื่อจะมีที่นายชอบจริงๆ ไง”

“ไม่หรอก แค่มีนายผมก็โอเคที่สุดแล้ว”

พลัวะ!!

“โอ๊ย!!

“ขอโทษนะ พอดีฉันไม่เห็นน่ะ”

“อ่า อาจารย์มิโด?” ผมเอ่ย อาจารย์มิโดประจำวิชาคณิตศาสตร์ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเรา

“ระวังๆ หน่อยสิครับอาจารย์” เซย์คุงพูด

“อืม คราวหน้าจะระวัง”

“พวกเธอจะไปไหนกัน?” อาจารย์ถามเสียเข้มตามปกตินิสัย

“ไปลงชื่อชมรมบาสน่ะครับ”

“ชมรมบาส? อืม ขอให้โชคดี”

“ครับอาจารย์”

“ครับ”




ห้องวิชาการ...

“อาจารย์ครับ พวกผมมาส่งใบสมัครชมรมบาสครับ” เซย์คุงพูดขึ้นหลังเคาะประตูจนได้รับอนุญาตเข้าห้อง

“อ่ะนี่จ้ะ ลงชื่อตรงนี้นะ ส่วนใบสมัครให้ส่งกับหัวหน้าชมรมเอานะจ้ะ จริงๆ รอไปลงชื่อกับทางชมรมก็ได้แท้ๆ รีบกันจังนะเด็กคนนี้”

“อ่ะนี่เท็ตสึยะปากกา”

"นี่ครับอาจารย์เสร็จแล้วครับ"

“จ้ะ อย่าลืมเอาเอกสารไปให้ประธานชมรมล่ะ” อาจารย์ยิ้มหวานให้หนึ่งครั้งก่อนเก็บเอกสารเข้าที่ แม้มือจะจับแฟ้มแต่ตาอาจารย์จับจ้องน้องชายของผมไม่ห่างเลยนะครับ

"อาจารย์ครับขอใบสมัครอีกหนึ่งใบครับ"

“เอ๋ เธอก็ได้ไปใบนึงแล้วนี่จ๊ะ?”

“ผมยังไม่ได้ครับ เมื่อกี้ของเท็ตสึยะ” พูดจบเซย์คุงก็ชี้เข้าหาผม

และโมเม้นเดิมๆ ก็เกิดขึ้น...

“ว๊ายยยย! ตายแล้ว มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ขอโทษนะจ๊ะ พอดีครูไม่ทันสังเกต” นั่นไง

“ครับ ไม่เป็นไรครับ” ไม่แปลกหรอกครับ....



“เฮ้อ เหี่ยวเฉา.....

"เป็นอะไรไปเท็ตสึยะ?"

"ผมนี่จิดจางจริงๆ เลยนะครับเซย์คุง"

"ไม่หรอก ผมยังเห็นนายยืนอยู่ตรงนี้เลย"

"นั่นมันแค่เซย์คุงนี่ครับ"

"แค่ผมก็พอแล้วน่า"

"ครับ" เฮ้อ...





 

ผมและเซย์คุงมารอรถเพื่อกลับบ้านพร้อมกัน เมื่อรถมาถึง พวกเรานั่งเบาะหลังรถเหมือนเมื่อเช้าแต่ที่ทำให้ผมมอายแทบมุดแผ่นดินหนีคือคนขับรถเลือกจะเปิดประตูให้พวกเราขึ้นนั่ง เซย์คุงทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ... แต่ผมว่าผมไม่เป็นแบบนั้น

อายจนจะบ้าตายอยู่แล้ว

ตอนเช้าก็ดีอยู่หรอกเพราะขึ้นรถที่หน้าบ้าน แต่นี่มัน... หน้าโรงเรียนหลังเลิกเรียน

ความจริงขอแม่แล้วว่าอยากขึ้นรถประจำทางแต่พ่อดันไม่อนุญาต จึงต่อลองได้ว่าแค่บางวันเท่านั้นพวกเราถึงจะกลับรถประจำทางได้


หือ? ใครมาทำอะไรที่บ้านกันนะ? หรือว่าจะเป็นญาติของพ่อ?

“กลับมาแล้วครับ”

“กลับมาแล้วครับ”

“อ้าว กลับมากันแล้วหรอ”

“แม่ครับ ทำไมมีคนเยอะแยะเลย?” ผมพูดพร้อมมองไปรอบห้อง ชายแว่นดำนับสิบกับชายชราดูภูมิฐานท่านหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา

“มาทางนี้สิจ๊ะ แม่จะแนะนำให้รู้จัก”

“เอ่อ แม่ครับ คราวนี้ผมขอชื่อเขาด้วยนะครับ คราวที่แล้วแม่แนะนำแต่ไม่บอกชื่อเลย”

"ขอโทษนะลูกรัก เอ้ามานั่งกันก่อน" แล้วแม่ก็กดผมให้นั่งลงที่เดิมเด๊ะ... เหตุการณ์มันดูคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้แฮะ

“สวัสดีครับ ท่านปู่” เซย์โค้งให้ชายวัยชราผู้สวยชุดแบบญี่ปุ่นนั่งเป็นยากูซ่าบนโซฟาตัวโปรดของผม


“อืม เป็นยังไงบ้าง”

“ก็...ดีครับ เป็นคนเรียบร้อย"

“แล้วเลือดล่ะ?”

"ยังไม่ได้ยุ่งเกี่ยวเลยครับ ยัง่ไม่ทราบเลย"

“นั่นสิ ข้าก็ใจร้อนเกินไปแต่ก็ไม่ได้มาเร่งเร้าอะไรเจ้าหรอกนะ ก็แค่จะมาดูหน้า ผู้ถือดอกไม้ เท่านั้นเอง” ผู้ถือดอกไม้? ผมไม่เข้าใจกับการสนทนาครั้งนี้ถึงแม้ว่าเขาจะพูดกัยด้วยภาษาไทยก็ตาม แต่ก็ทำได้เพียงนั่งงงอยู่อย่างนั้น

“อ้อ ลืมทักทายไปได้อย่างไร สวัสดี สถานะตอนนี้ข้าคงเป็นปู่ของเจ้าสินะ อืม หน้าตาต่างจากในรูปที่ดูนิดหน่อยนะ ดูดีกว่าในรูปอีก ปู่ชื่อริวทาโร่ อาคาชิ ถ้าที่ไทยคงเรียกลำบาก เรียกปู่ริวเฉยๆ ก็ตามใจเจ้าแล้วกัน”

“ครับปู่ริว ปู่ก็ดูแข็งแรงดีนะครับ”

“ฮ่ะๆ ปู่แก่แล้ว ไม่แข็งแรงนักหรอก”

“ท่านหัวหน้าตระกูลคะ น้ำชาค่ะ” แม่ยกน้ำชามาเสิร์ฟให้กับปู่ที่ยังยื่นมือมาลูบหัวให้ผมอย่างเอนดู เซย์มองมาด้วยสายตาที่ผมเองก็เดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

“โอ้ ขอบใจมากรินดา แหม ไม่ได้ชิมชาฝีมือเธอตั้งนาน”

“แหม หัวหน้าล่ะก็ ชาที่ไหนมันก็รสชาติเหมือนกันทั้งนั้นแหละค่ะ”

“อ่าวเหรอ? ไอ้เราก็นึกว่าอร่อยเพราะคนชง”

“ค่ะ!

“แหมๆ อย่างงอนไปรินดา หลานฉันนั่งมองตาปริบๆ แล้วนั่น เอ้า ไอ้หลานชายไปเอาชามาให้พี่ชายเอ็งหน่อยสิ!” เป็นปู่ชาวญี่ปุ่นที่พูดไทยได้เก่งจริงๆ....

เซย์ทำตามคำสั่ง แต่ผมก็ต้องลุกไปด้วย ผมไม่อยากให้เขาทำมาเสิร์ฟให้ผมเฉยๆ มันดูไม่ดีนัก

“ตามมาทำไม ไม่ไปคุยกับท่านปู่ล่ะ?”

“ไม่ล่ะ ให้ผมช่วยนะ”

ผมช่วยเซย์ชงชาจนเสร็จก็พากันยกออกไปทางห้องนั่งเล่น แม่และปู่คนใหม่นั่งพูดเรื่องสัพเพเหระกันไป หัวเราะกันไป ผมเสิร์ฟชาที่ชงมาเผื่อแม่ไว้ตรงหน้าก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม

“แล้วเขาจะพร้อมเมื่อไหร่กัน?” อยู่ๆ ปู่ก็เอ่ยถามด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนกะทันหัน

“ตอนนี้ยังไม่ตื่นขึ้นเลยค่ะ คาดว่าอีกไม่นานน่าจะเพิ่มขึ้นทีละนิดๆ หากมีท่านเซย์อยู่ด้วยคิดว่าน่าจะเป็นการเร่งกระตุ้นในพลังตอบสนองเร็วยิ่งขึ้น”

“อืม งั้นก็ดี”

“ท่านปู่ครับ”

“เจ้าทำตามสิ่งที่ต้องทำไปก่อน เมื่อถึงเวลา เราค่อยเริ่มจัดการต่อไป”

“ครับ”

“เอาล่ะหลานปู่ ได้เวลาลากันแล้วล่ะ คืนนี้ปู่มีดริ้งกับเจ้าของบริษัทส่งออกกางเกงลิงรุ่นจีบาน่าที่ ยังไงก็รักษาตัวด้วยนะหลานเอ้ย” ปู่ผมเป็นคนตลก




   TBC.



คอมเม้นด้วยนะคะะะะ เป็นกำลังใจในการมโน เอ้ย จิ้น ออกมาให้ฟินเล่นๆ กันต่อ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #5 P.akane (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 02:06
    ต่อเร็วๆนะคร้าาาาาา ค้างคาใจมากๆ

    ไรต์สู้ๆนะคะ
    #5
    0
  2. #2 Dr.HHMB (@1233_bitey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 09:56
    ป..ปริศนาเพิ่ม....' ') น้องคือผู้ถูกเลือก?? #เดา
    #2
    0