[KNB] :: MOONSTAGE :: (AKAKURO) [Yaoi]

ตอนที่ 8 : ::CHAPTER 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 707
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 ส.ค. 60



::CHAPTER 07

แม้สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่สิ่งที่ปรารถนา



กลางดึกคืนหนึ่ง แสงจันทร์ไม่ได้สาดส่องกราดทั่วตึกรามเหมือนคืนวันเพ็ญ เท็ตสึยะในห้องนอนหลับตาปิดหายใจหอบถี่ คิ้วเรียวขมวดมุ่นในความสลัวจากแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่าง

เหงื่อโทรมไหลทั่วใบหน้ามนจรดลำคอ ผ้าห่มหนาถูกพลิกออกเพราะภายในช่างร้อนระอุ เครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วงอะไรแม้แต่น้อย

ในความมืออาจไม่เห็นแต่หากมีไฟสว่างพอคงเห็นได้ชัดว่างตัวบางนั้นแดงจนน่าสงสาร

เขาเป็นอะไร?... นั่นคือสิ่งที่เท็ตสึยะคิด ใช่ เขาไม่ได้หลับแต่หากเปลือกตานั้นหนักราวกับมีแหล็กสิบตันมาทับไว้

ดิ้นระส่ำไปมาอย่างทรมาน มุมหนึ่งที่อยู่ตูห้อง ร่างของคนที่เจ้าตัวคิดว่าเป็นน้องชายกำลังยืนมองอย่างไม่คิดจะเข้ามาช่วย อันที่จริงเขาจงใจทำให้เท็ตสึยะเป็นแบบนี้เสียด้วยซ้ำ

แม้ใจไม่อยากให้ทรมานแต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ แม้จะจำใจ... แต่ก็ตั้งใจทำ

ไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหน เข็มนาฬิกาเดินไปชี้ที่เลขอะไรแต่สุดท้ายสติของเท็ตสึยะก็ดับลงสู่นิทรา



 




“เซย์คุงช่วยสอนผมชู้ตบอลหน่อยสิครับ” ความพยายามครั้งที่ร้อยของผมไม่ทำให้พัฒนาขึ้นแม้แต่นิด วันนี้ผมและเพื่อนๆ เข้าชมรมจริงจังๆ เป็นครั้ง รุ่นพี่ให้พวกเราลองสนามโดยการแข่งกับรุ่นพี่ ผลการแข่งออกมาเหลือเชื่อ

พวกเราชนะรุ่นพี่ และเด็กใหม่จอมปากดีเริ่มให้การเคารพรุ่นพี่ ไม่รู้ในหัวเขาคิดอะไรแต่ดูจะอ่อนน้อมขึ้นกว่าวันแรกที่เข้าชมรมเพื่อรายงานตัวคราวก่อน แ หลังจากนั้นโค้ชที่เฝ้ามองอยู่ก็เข้ามาจัดการการฝึกให้พวกเราแต่ละคน

สำหรับเด็กม.สี่ก็จะมีงานดูแลอุปกรณ์เพิ่มขึ้นมาจากการฝึกเล็กน้อย

และสิ่งที่ผมต้องฝึกก็คือ... ทุกอย่าง...

“ได้สิ” เซย์คุงยังคงใจดีช่วยสอนแม้ผมจะสอนยากสอนเย็นแค่ไหนก็ตาม

“เอาล่ะพวกม.4 ฝึกตามโปรแกรมที่บอกไว้คร่าวๆ ก่อนนะ คราวหน้าฉันจะเอารายการฝึกซ้อมฉบับสมบูรณ์มาส่งให้พวกเธอรับรองเลือดตาแทบกระเด็นแน่ โฮะๆๆๆ”

หลังจากคลุกคลีกับชมรมได้สักพัก สิ่งที่เรียนรู้ได้คือเมื่อไหร่ที่โค้ชร่าเริงผิดปกติ... เมื่อนั้นคือหายนะของเรา

ฝีมือการเล่นของผมเข้าขั้นวิกฤติ อาจไม่ถึงขั้นห่วย... เรียกว่าห่วยมันสูงไปเรียกว่าโคตรห่วยถึงจะเหมาะสม เซย์คุงสอนผมชู้ตลูกยาสให้ลงห่วงทั้งทฤษฎีและทำเป็นตัวอย่างแต่ผมก็ยังคงไม่สามารถชู้ตให้ลงห่วงได้

“เฮ้อ”

“ไม่เป็นไรหรอกเท็ตสึยะ ค่อยๆ ฝึกกันไป”

“ครับ”

การฝึกซ้อมผ่านพ้นเลยไปจนถึงเวลากลับบ้าน เราต้องเดินผ่านสนามฟุตบอลใหญ่ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังเจี๊ยวจ๊าวมาจากข้างสนาม นักเรียนหญิงเกือบร้อยชีวิตยืนอออดูการแข่งภายในของชมรมฟุตบอลอยู่ และเมื่อสังเกตดีๆ ข้อสงสัยที่ว่าทำไมเด็กผู้หญิงวัยเรียนไม่ยอมกลับบ้านเสียทีแม้เวลาจะล่วงเลยไปเกือบหกโมงเย็น

หนึ่งในผู้เล่นผมทองสะดุดตากำลังวาดลวดลายการเลี้ยงบอลอยู่อย่างชำนาญ คิเสะคุงดูออร่ากลบเพื่อนร่วมทีมคนอื่นจนมิดจนผมแอบสงสาร

“เก่งจังน้า” ผมว่าอย่างชื่นชม

“คนเรามีเรื่องที่ถนัดต่างกันนะ เท็ตสึยะลองมองหาความถนัดของตัวเองดูสิ”

“ฮ่ะๆ เซย์คุง ขอบคุณครับ”

กลับถึงบ้าน คุณแม่กำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว พวกผมขึ้นไปเก็บกระเป๋าบนห้องเสร็จก็ลงมาช่วยคุณแม่ต่อ เซย์คุงชำนาญการใช้มีดเป็นพิเศษจนผมที่ช่วยแม่ทำกับข้าวมาตลอดยังอดทึ่งไม่ได้

ใกล้เวลาอาหารค่ำคุณพ่อก็กลับมาทานข้าวพร้อมกันช่างเป็นเวลาแห่งครอบครัวจริงๆ

“ล้างจานกันเสร็จแล้วก็รีบไปอาบน้ำทำการบ้านนะจ๊ะ เท็ตจังไม่เข้าใจตรงไหนก็ให้เซย์จังสอนนะ”

“ครับผม”

ขณะเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังชั้นสอง อาการหายใจดูลดต่ำลงอย่างกะทันหันความอึดอัดถาโถมใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เท้าที่เคยแตะพื้นบันไดไถลหลุดจนตัวลอยไปพร้อมกับสติที่ดับวูบลงไปแทบจะทันที อาคาชิที่เดินนำด้านหน้าทันเห็นเพียงยามคนตัวเล็กกว่าลอยคว้างอยู่กลางอากาศเอาหลังลง แขนเรียวยืนมาด้านหน้าอย่างหมดกำลัง

สิ่งสุดท้ายที่ได้ยินคือชื่อของตัวเองและตัดจบด้วยเสียงกระแทกพื้นดังสนั่น

 






ภาพเบื้องหน้าพร่าเบลอ แสงแยงตาแสบจนต้องยกมือขึ้นมาบดบัง

“อือ”

“ฟื้นแล้วหรอเท็ตสึยะ” เป็นเซย์คุงที่นั่งเก้าอี้ใกล้เตียง

“อืม ผมวูบไปหรอ?”

“...ใช่”

“ฮ่ะๆ ผมคงจะหักโหมเกินไปกน่อยวันนี้”

“...” เซย์คุงมีสีหน้าลำบากใจ “...ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก”

“อะไรหรอ?”

“เปล่า นอนพักเถอะครับ ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องลุกไปอาบน้ำหรอก” เซย์คุงลุกจากเก้าอี้พลันเดินมาทรุดตัวนั่งที่ข้างเตียง

“ครับผม”

“ฝันดีนะ” เซย์คุงโถมตัวเข้ามาใกล้มาจนผมถดตัวหนี หากแต่ติดว่านอนราบอยู่กับเตียงเสียนี่

“ฝันดีครับ”

จุ๊บ...

จุ๊บ? เดี๋ยวนะ จุ๊บ? เซย์คุงจุ๊บปากของผม? มันเกิดขึ้นเร็วจนผมไม่ทันตั้งตัว บรรยากาศอึมครึมก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นบรรยากาศแปลกๆ ที่มีแต่ผมคนเดียวที่ต้องรู้สึกเพราะเซย์คุงจากไปแล้ว

ให้ตาย มันคงไม่มีแล้วล่ะครับหลับฝันดี... จะมีก็แต่นอนไม่หลับนี่แหละ

ห้องนี้มันร้อนๆ ยังไงก็ไม่รู้



TBC.



บ่นตามสไตล์คนเขียนนอนน้อย(จะอึนๆ มึนๆ)

แฮะๆ หนีไปดูการ์ตูนมาแหละ ไม่ใช่เรื่องเดียวด้วย ดูไปสามเรื่อง ฮ่าๆๆ

แต่ก็แอบบ่นตรงเวิร์ดที่ชอบค้าง เซฟไม่ทันก็ต้องเริ่มแต่งใหม่ซ้ำหลายรอบ เซ็งมาก ตอนแรกว่าแต่งไว้ดีแล้วตรวจคำแล้ว พอโปรแกรมค้าง... หมดกัน ไอ้เราก็จำไม่ได้ว่าพิมพ์อะไรไปบ้าง ต้องขออภัยหากการบรรยายดูแปลกๆ และนิสัยตัวละครดูเปลี่ยนไป คือฟีลมันหายไปหมดแล้วตอนเขียนซ้ำ(เศร้า) หากมีโอกาสจะกลับมาแก้อีกครั้งในภายหลัง

ขออภัยที่หายหน้าหายตา แค่ก็กลับมาหาอยู่เสมอๆ อยากลงแต่การ์ตูนที่เปิดค้างไว้ก็ล่อตาล่อใจ T^T

ใครเล่นในคอมฯ อาจสังเกตเห็นว่าเราเปิดเรื่องวายแบบออริจินัลไว้สองเรื่องซึ่งถูกดรอปไว้ ฮิฮิ บอกไว้เผื่อมีคนสนใจ ฝากให้รอไว้ก่อน ในอนาคตจะลงต่อแน่แต่ตอนนี้ขอเรื่องนี้ก่อน

ขออนุญาตแอบดูคอมเม้น... แหมมันก็ต้องแอบดูกันบ้างอะไรบ้าง 

ทอร์คเสียยาว ต้องขออภัย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #31 TaTar_Wannakarn (@guitar643922) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 12:06
    สนุกมากค่ะ ชอบๆ>~<
    #31
    0
  2. #30 Eliee_Taylor (@21-12-1996) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 18:54
    รุกแรงไปอีกกกกกกกกกกกนะนายน้อยย
    #30
    0
  3. #28 TangmoNatchaya (@TangmoNatchaya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:11
    รออออออออออออออออ
    #28
    0
  4. #27 Kuromi Tetsuya (@bambambb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:07
    มาช้าไม่เปนไยค่าาาา แต่อย่าเลิกแต่งน้าาาา
    #27
    0