คัดลอกลิงก์เเล้ว

วัียรุ่น วุ่นรัก... ตอน เรื่อง มึนๆ อึนๆ ของนายเม่น

บางครั้ง เรื่องรักๆ มันก็ไม่เข้าใครออกใครหรอกนะ...เพื่อนๆว่าจริงมะ...

ยอดวิวรวม

55

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


55

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ก.ย. 58 / 04:25 น.
นิยาย ѡ... ͹ ͧ ֹ ֹ ͧ วัียรุ่น วุ่นรัก... ตอน เรื่อง มึนๆ อึนๆ ของนายเม่น | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ก.ย. 58 / 04:25


เริ่มเหอะ

 


 

วันนี้ไปดูหนังกับเพื่อน เป็นฝูง นานๆทีน่า….

ไอ้อ๋อมหัวหน้าห้องเป็นตัวตั้งตัวตี เกณฑ์ เพื่อนในห้อง เกือบ 30 ชีวิต ไปดูหนังเรื่องเดียวกัน ไม่รู้คิดไรของมัน แต่ก็โอ

หนังเรื่องนี้ ผมรอมานานละ.. ไปดูกันเยอะๆ ก็น่าสนุกดี เรื่องไรนะเหรอ

 

The Advenger ไง. ผมชอบกัปตันอเมริกา..แบบว่าแมนโคตร ไอดอลกูเลย….

สักวัน.. ผมโตขึ้นก็อยากหล่อและกล้ามโตเหมือนกัปตันนะ แต่อย่างผมนี่คงต้องกินนมไปอีกซัก 10 ปีหล่ะมั้งนะ แห้งซะ

ข้ามๆเรื่องหุ่นผมไปเถอะ….

“ป๊อบคอนกู ไอ้สัด” ผมบ่น อยากแดรก ก็ไปซื้อแดรกเองสิวะ ยุ่งไรกะของของกูเนี๊ยะ

อยากตบกบาลแม่นซักป๊าบ แต่มือผมไม่ว่าง ถือป๊อบคอนมือ แป๊บซี่มือ

“โอ๊ย เชี้ย” มือผมไม่ว่าง แต่ตีนผมว่างนะ..บอกก่อน เหอะ

“ไอ้เปา ..ไอ้สัด ไปไกลๆกูเลย อยากแดกไปซื้อเอง แม่น “ ขนาดผมถีบแม่นกระเด็นขนาดนั้นละ ยังจะพยายามยื่นมือมาจก ป๊อบคอนผมอีก ไอ้เหี้ยนี่แม่งกวนตีน

“แค่นี้ทำหวงนะเหี้ยเม่นแดร็กหมดอ๋าว้า กูช่วยแดรกงะ”กวนตีนกูอีกละ แดรกหมดไม่หมดก็ตังค์กูซื้อปะวะ เจือกไรเรื่องของกูเนี๊ยะ ผมก็บ่นในใจไปเรื่อย

ผมหมดความสนใจไอ้เปา เมื่อมันเดินส่ายตูดหนีตีนผมไปจกป๊อบคอน สาวๆ กลุ่ม งามงด อันนี้ไอ้เปามันตั้งของมันเอง ผมก็ว่าเหมาะ แม่น งามงด งดงามจริงๆ …. ถ้าไม่คิดว่าพวกแม่นเป็นเพื่อน ผมจับเล่นผัวเมียไปละจริงๆละ พวกแม่นไม่เอาผม มันรู้ไส้รู้พุงผมหมดละ.ผมยังไม่ทันอ้าปาก พวกแม่นก็เห็นไปยันไส้ติ่งผมละ พวกมันว่างั้น…..ผ่านๆ เรื่องผู้หญิงพวกนี้พูดถึงมากๆละคัน

 

ผมนั่งแดรกป๊อบคอร์นรอเวลาหนังฉาย จนป๊อบคอร์นผมจะหมดถังละ น้ำเป๊ปซี่ผมก็ด้วย

กินไปคุยกวนตีนกับ ไอ้เปา ไอ้อ๋อมไป ก็เพลินดี ว่าแต่ ตั๋วหนังกูอยู่ไหนวะ

“ไอ้อ๋อม ตั๋วหนังอยู่กะใครวะ “ ผมถามด้วยความมึน กูจ่ายตังค๋ไปละ กูยังไม่เห็นเลยว่ากูนั่งตรงไหน

ตั๋วหนังแม่มหน้าตาเป็นไง ผมยังไม่เห็นเลย

“กะ..ไอ้ นัท” ผมมองตามมือไอ้อ๋อมที่ชี้ไปหาไอ้นัท ที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลจากตรงที่ผมนั่งเท่าไหร่นัก ตัวสูงยังกะเปรต หาไม่ยากหรอกมัน

ในมืออีกข้างของมันถือ ตั๋วหนังอยู่เป็นกำ เค กูโล่งละ..

 

“อู้ย ไอ้เหี้ยอ๋อม กูฝาก น้ำกะป๊อบคอร์น แป๊บ สัด กูปวดขี้” แม่นหนังใกล้ฉายละ ดันปวดหนักเฉย

จะเอาของกินเข้าไปในห้องน้ำก็กะไร ฝากไว้ที่ไอ้อ๋อมนี่แหละ ไอ้เปาแม่นทำหน้าแสลน เสนอหน้าให้ผมฝาก ฝันไปเถอะมึง ผมบ่นงึมงำแล้วยืนของกินของผมให้ไอ้อ๋อมไป

แล้ววิ่งจู้ดเข้าห้องน้ำไปด้วยความเร็วแสงเกือบ 20 นาทีที่ผมหมกตัวอยู่ในห้องน้ำ พอผมออกมา แม่นๆเพื่อนๆกูหายไปหมดละ

อ๋อยังไม่หมดหนิไอ้นัทยังยืนทำหน้าแป้นแล้นขาววิ้งอยู่ตรงทางเข้าโรงหนัง แม่นคงรอกู ถามว่าผมรู้สึกผิดไหม ไม่หรอก

“รอกู?” ผมพูดยิ้มๆ ละยื่นมือไปคว้าป๊อปคอร์นกะน้ำเป๊ปซี่ที่อยู่ในมือมัน.. ผมคิดว่าคงเป็นของผมแหละ เพราะก่อนหน้านี้กผมไม่เห็นมันถือน้ำถือถังป๊อปคอร์นเลย

“หึ..รอหมาหน่ะ” สัด.. ไม่พูดปล่าวมันขยับมือหนีผม แล้วเดินนำหน้าผมเข้าโรงหนังเฉย..เอ๋าไอ้เวรนี่ กวนตีนกูละ

“ไอ้นัท ไอ้เหี้ย มึงว่ากูเป็นหมาเหรอ” วอนตีนแล้วมึง

มันหันหน้ามายิ้มมุมปากเยาะเย้ยไอ้เหี้ยยยยยยผมโคตรหมั่นไส้ ไอ้รอยยิ้มแสยะแบบนี้ของมันชิบหาย

ผมยกตีน แล้วยันเบาๆไปที่ตูดของมันแต่เหมือนไอ้เชี่ยนี่จะรู้ทัน ขยับหลบได้เฉยแล้วมันก็หัวเราะเยาะผมเสียงดังเลยแม่น กวนตีนนนน

แต่ก่อนที่ผมจะทำอะไรไปได้มากกว่านั้น ผมกับมันก็เดินกันมาจนถึงในโรงหนังละ และที่นั่งแม่นเต็มหมดเลย ผมส่ายสายตามองหาที่นั่ง หาไอ้เปากะไอ้อ๋อม เพื่อนเลิฟด้วย

“นู้น” ไอ้นัทมันเอาแขนมาดันๆที่ไหล่ผม เออ ..แขนแหละ กูเตี้ยกว่ามันหน่อยนึง เคมะ

ไอ้อ๋อมยกมือ ชูขึ้นโบกให้ผมไหวๆ เออ

ผมก็เดินฝ่าแม่นเพื่อนในห้องผมนี่แหละ ไปหาไอ้อ๋อม.หนังกำลังเริ่มฉายตัวอย่างผมก็เป็นพวกมารยาทงามอะนะฝ่าแม่นพวกมันไปเลยเหอๆ (คือชั้นนี้ผมดูละ มีแต่เพื่อนๆผมทั้งนั้นแหละเสื้อขาว สลอนเลย)

ผมได้ยินเสียงเพื่อนๆผมสรรเสริญผมกันเซงแซ่ โดยมีไอ้นัท เดินหัวเราะตามตูดผมมาไอ้นี่แม่นเมายากันยุงปะวะ อารมณ์ดีเกินนะกูว่า

ผมย่อนตูดลงนั่ง เก้าอี้ตัวว่างข้างๆไอ้อ๋อม และไอ้นัทก็นั่งลงที่นั่งข้างๆผม พวกมันแม่น เหลือที่นั่งไว้ให้ผมกับไอ้นัท 2 ตัวพอดี

“อ้าว ไม่ไปนั่งกับเพื่อนมึงงะ ผมขมวดคิ้วถามไอ้นัท ด้วยความสงสัย

ถึงจะอยู่ห้องเดียวกันผมกับมันก็คนละกลุ่มปะวะ เพื่อนมันก็มี

“เรื่องมากน่าที่มันไม่ว่างจะให้กูไปนั่งบนหัวพวกมันไง” สัด กูถามหน่อยเดียวเอง

ไอ้นี่กวนตีนกูอีกละ….

“พวกมึงเมื่อไหร่จะเงียบวะรำคาญหว่ะหนังจะฉายแล้วสัด” ไอ้อ๋อมคงรำคาญ ด่าผมเฉย

ผมถึงได้เงียบปาก พร้อมกับ ยื่นมือไปจก ป๊อปคอร์นในถัง ที่ผมซื้อแต่ไม่ได้ถือ..มากินดับอารมณ์ฉุนเฉียว

ผมได้ยินเสียงไอ้เชี่ยนัท หัวเราะขำผมอีกละไอ้นี่สงสัยวันนี้มันเมายากันยุงจริงๆผมเห็นมันอารมณ์ดีตั้งกะนั่งรถเมล์มาที่ห้างละ

“ขำเหี้ยไรของมึง” โต๊ด กูอดไม่ไหวจริงๆ หมั่นไส้แม่น..

“มึงว่าไงนะ” สัด ขนกูลุกเกลียว

“ไอ้เชี้ย อย่าเข้ามาใกล้กู กูขนลุก..อะไรของมึงเนี๊ยะ วุ” ผมขนลุกจริงๆนะ แม่นเล่นเมาพูดใกล้ๆหูกู

ขนลุกชนชัน..จุดอ่อน จุดกระสันผมเลยนะนั้นแม่น

“หึหึหึ” สัดหัวเราะน่ากลัวชิบหาย

“โอ๊ะ เชี้ย” ก่อนที่ผมจะโต้ตอบอะไรไอ้เชี่ยนัทไป..

มือใหญ่ๆของไอ้หัวหน้าห้องเพื่อนเลิฟ ก็ตบป๊าบ เข้าที่กบาลกูเต็มๆ

“หุบปาก” มันว่างั้น แล้วคิดเหรอว่าคนอย่างไอ้เม่นจะยอม

ขึ้นเลยสิกู ขึ้นเลย

“ชู้วววว”

“อือ เอ็มอิบอ๋าย อ่อยอู” ผมบ่นอู่อี่ เมื่อไอ้เชี่ยนัท มันยื่นมือมาปิดปากผม สัดเค็ม ผมเผลอเอาลิ้นเลียฝ่ามือมันด้วย เค็มสัดๆ

จริงๆละไม่หรอก มือแม่น.นุ่มหอมด้วย มีรสหวานๆที่ฝ่ามือมันด้วยแหละ

ไอ้เชี่ยนัท แม่นสะดุ้ง ตอนกผมเลียมือมัน จนมันต้องปล่อยปากผม แล้วแม่นก็เงียบไปเลย

ผมที่ง้างปากกะด่ามันเต็มที่ก็ต้องเงียบตามไปด้วยคือ ผมก็งงอะนะ อยู่ๆมันก็นิ่งไปเลยผมก็ช่างแม่นเหอะ ไรงี้

 

หนังแม่น โคตรสนุก ผมก็ทั้งลุ้น ทั้งสะใจ ทั้งมันส์คือดีอะชอบไงชอบกัปตันเมกา ไอดอลผม ยังไงก็เท่ห์เหลือรับเหมือนเดิม

ตาดู มือก็จก ป๊อบคอร์นไปเพลินๆ อ้าวสัดหมดป๊อปคอร์นกูไมหมดเร็วจังวะ

ผมหันหน้าไปมองหน้าไอ้นัท จากการประมวลผลของสมองอันน้อยนิดของกระผมแล้ว คาดว่าไอ้นี่มันต้องขโมยกินป๊อปคอร์นผมแน่ๆ

“หืออะไร” ไอ้นัทตอนแรกมันไม่ได้สนใจผมหรอก

แต่คงเห็นผมจ้องหน้ามันอะมั้ง มันจึงขยับเข้ามากระซิบซะแทบจะชิดปากผม

ผมก็สะดุ้งเฮือกเลยสิ มันจะใกล้อะไรนักหนาวะ

“หึหึหึ” ไอ้เชี่ยนี่หัวเราะ 3 หึ แสนสยองอีกละกูชักกลัวมึงละนะไอ้เชี่ยนัท ผมได้แต่คิดในใจ

เลยหันหน้าหนีมันแม่น พร้อมกับยืนมือไปจับๆที่ตัวมัน เช็ดมือแม่นเลย ฮี่ๆๆๆ

“มึงทำไร” ไอ้เชี่ยนี่ขยับตัวมากระซิบที่ข้างหูผมอีกละ

มิหนำซ้ำ แม่นยังจับมือผมข้างที่ไปขย้ำ ขย้ำที่เสื้อนักเรียนมันมือครู่ไว้แน่นเลย

“ก็เช็ดมืองะตาบอด” ผมก็กวนตีนแม่นเลย

“หึ ก็บอกกูดีๆสิ” มันว่างั้น ผมนึกว่ามันจะตบเปี้ยงที่กบาลกลมๆของผมซะอีก

อานะ คำพูดไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้ที่มันกำลังทำอยู่นี่…. คือไรแว้ๆๆ กูก็แค่กวนตีนมึงเฉยๆปะวะที่มึง่ทำนี่คือไรว้าๆๆๆ

ไอ้นัท มันดึงมือผมไปที่ชายเสื้อนักเรียนมัน แล้วมันก็ดึงเสื้อนักเรียนมันออกกางเกง แล้วเอามาเช็ดๆมือที่เปื้อนป๊อบคอร์นของผม

คืออะไรแว้ๆๆ ผมได้แต่นั่งอ้าปากค้างงงๆคือไร

แล้วมันก็ไม่ปล่อยมือผมแถมแม่นยังสอดนิ้วเข้ามาประสานกับนิ้วผมแน่นไอ้นัท ตามันจ้องมองไปที่จอหนัง พร้อมรอยยิ้มน้อยๆเหมือนมันถูกใจอะไรนักหนา ผมได้แต่จ้องที่หน้ามันนิ่งๆด้วยทำอะไรไม่ถูก….ผมพยายามชักมือกลับ แต่ไอ้นัท มันไม่ยอมปล่อยมือผม

นิ้วมือเราที่ประสานกัน มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ผมก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เหมือนกัน มันกรุ่นๆ

เมื่อผมพยายามที่จะแกะออกเท่าไหร่ มันก็บีบมือผมแน่นขึ้นเท่านั้น ผมจึงช่างแม่นเหอะ

ผมไม่รู้อะว่าไอ้นัทมันจับมือผมไว้นานแค่ไหนจนหนังที่ฉายอยู่หน้าจอ ใกล้จบละมั้ง ฮอร์ค จับโลกิ ทุ่มละ..

แต่หิวน้ำหว่ะ คอแห้งเออ แล้วน้ำเป๊ปซี่กูไปไหนวะผมบ่นกับตัวเองในใจ

ผมจิกเล็บลงที่หลังมือไอ้นัท ที่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือผมอยู่ดี (กูนี่ก็ใจง่ายเนาะให้เค้าจับอยู่ได้เป็นชั่วโมง)

ไอ้นัทแม่นสะดุ้ง แล้วหันหน้ามากระซิบที่ข้างหูผมอีกละ ทำกูขนลุกอีกละไอ้นี่

“อะไร”

“กูหิวน้ำ” ผมกระซิบแม่นคืน

“อ๋อ” มันว่างั้น พร้อมรอยยิ้มน้อยๆที่ส่งมาให้ผม เชี่ยะ ยิ้มหวานเพื่อ

ไอ้นัทมันยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำแป๊ปซี่ ที่วางอยู่ที่ใส่แก้วน้ำด้านขวามัน แล้วยื่นมาจ่อที่ปากผม

ผมมองหน้ามันพร้อมกับเอื้อมมืออีกข้างที่ว่างๆอยู่กะจะไปถือน้ำมาดูดเอง

แต่มันก็ขยับหนีมือผมอะนะ

“เฮ้อ..อะไรของมึงวะ” ผมบนพึมพำ

ไอ้นัทมันพยักเพยิด เหมือนกับจะให้ผมดูดแล้วมันจะถือเอง..เออะ ไอ้นี่ ช่างแม่นเหอะ อะไรของมันวะ

ก้ต้องจำใจ ก้มลงดูดน้ำในแก้วที่มันถืออยู่ ดูดเสร็จก็ขยับหนี ไอ้นัทมันก็เอาไปดูดต่อ ไอ้สัดดดด

“น้ำกู” ผมโอดกับมันเบาๆ กลัวเพื่อนๆด่าอะ ตอนนี้หนังกำลังมันส์เลย

“อือหวาน” สัด ไม่ต้องหวานใกล้กูขนาดนั้น ก็ได้

ไอ้เม่นนี่ อยู่ๆหน้าก็ร้อนวูบวาบเลยครับ มันเล่นชะโงกหน้ามาหวานใกล้ๆกับปากผม จนแทบจะจูบปากกันอยู่แหละ ไอ้สัดใจกูเต้นโครมๆ..

“หึหึหึ” เกลียดแม่น ไอ้หัวเราะ 3 หึ ของมันเนี๊ยะ ดูไม่น่าไว้ใจยังไงชอบกล

มันแกล้งผมแน่ๆเลยครับว่าปะไอ้เพื่อนชั่วนี่

แล้วกูก็ดูหนังไม่รู้เรื่องเลย อ้ายสาดดดด ผมอยากจะด่าและกระทืบไอ้เชี่ยนัทให้จมพื้นโรงหนัง

แม่นเล่นยุกยิกๆ เอานิ้วลูบหลังมือผมอยู่นั่น คือกูก็สยิวปะวะ

 

และแล้วหนังก็จบจนได้ผมถอนหายใจดังเฮือก เพื่อนๆหลายๆคนเริ่มลุกกันละผมก็กำลังจะลุกละ ถ้าไม่มีเงาอะไรบางอย่างมาบังใบหน้าผมไว้ซะมิด พร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนของใครบางคนที่ก้มลงมาและไอ้เชี่ย กูโดนจูบ

ไอ้เม่น อึ้ง ตึงโป๊ะ..งุนงง และสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นวะ ไอ้จูบความเร็วแสงเมื่อครู่มันคืออัลลัย….

ผมกระพริบตาถี่ๆ มองตามไอ้สูงโย่ง โอโมพลัส นั่นไปจนสุดสายตา แม่น จูบกูแล้วเดินหนีเฉยเลยสาดดดดดด

“ไอ้เชี่ย เม่น ไม่ลุกไงจะอยู่เก็บขยะให้เค้าไงสัด” เสียงด่าละเสียงป๊าบที่กบาล ที่ไอ้หัวหน้าห้องมันประเค็นใส่หัวกลมๆของผมทำให้ผมต้องสะบัดไล่ความมึนงงออกจากหัวตัวเองอย่างเร็ว

แล้วเดินตามไอ้อ๋อมออกจากโรงหนังแบบมึนๆพร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเองขึ้นมาเมื่อกี้มันเกิดไรขึ้นวะ….

ปากไอ้เชี่ยนัทนุ่มชะมัดเฮ้ยยยยไม่ใช่ละ

 

 

แล้วพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน

ผมเดินแบบอึนๆ ไปที่ป้ายรถเมล์เพื่อกลับบ้าน

พอรถเมล์สายที่ผมจะขึ้นผ่านมา ผมก็เดินขึ้นรถแบบเอื่อยๆ  คนก็เยอะตามปกติแหละ แต่ก็พอมีที่ยืนบ้างเหมือนกัน

ซักพักกระเป๋ารถ ก็เดินมาเก็บตังค์กะผม

“สองคนครับ..” แบงค์ 50 ใหม่เอี่ยม ยื่นให้กระเป๋ารถเมล์

ก่อนที่ผมจะยื่นให้ เสียงแม่นคุ้นๆ ผมจึงหันกลับไปมองที่มาของเสียง

“อ้าวไอ้เชี่ย มาเมื่อไหร่” ผมถอนหายใจหนึ่งเฮือก แล้วถามไอ้นัทไปเบาๆ

“มาเมื่อเห็น”

“กวนตีน” ใช่ไอ้เชี่ยนี่แม่นกวนตีนจริงๆครับ

แล้วผมก็เลิกสนใจมัน รู้สึกแปลกใจอยู่นิดๆเหมือนกันที่เห็นมันบนรถเมล์ แถมยังเป็นสายเดียวกับผมด้วย

 

พอถึงซอยเข้าบ้านผม ซึ่งก้ไม่ห่างจากห้างเท่าไหร่นัก ผมก็กดกริ่งลง

ผมก็ยกมือขึ้นเตรียมบ๊ายบายไอ้นัท

แต่โดนมันเอามือผลักเบาๆที่หลังซะก่อน ผมขมวดคิ้ว แล้วเดินลงรถเมล์มา

“บ้านมึงอยู่ซอยเดียวกะกูหรา” ผมหันหน้าไปถามไอ้หน้าขาว ปากแดง ตัวสูงตรงหน้า

“ปล่าว”มันว่างั้นพร้อมยิ้มน้อยๆ

“แล้วมึงลงไมเนี๊ยะ” ผมเอียงคอถามมันด้วยความสงสัย

“ส่งมึง” ไอ้เชี่ย หน้ากูร้อนวูบๆ

“ส่งเชี่ยไรวุ พูดกับมึงมากๆ ไมเกรนกูจะขึ้น” สัดกูเขิน ทำไมต้องยิ้มตาเชื่อมแบบนั้นด้วยวะ แม่น

หันหลังเดินหนีแม่นเลยอะไรของมันวะ…… เรียนอยู่ห้องเดียวกันมาตั้งกะ ม4 จนตอนนี้จะจบ ม5 ละ ไม่เคยได้คุยกันเกิน 3 คำเรย แล้วนี้มันอะไรวะ..

งง กับมัน ชิบหาย

ผมก็เดินคิดเกี่ยวกับไอ้เชี่ยนัทนี่แหละ จนเกือบจะถึงบ้านละ แปลกเนาะว่าปะ ผมคิดเรื่องมันแต่แทบลืมไปซะสนิทว่าแม่นเดินตามตูดผมมาตั้งกะปากซอย จนตอนนี้ ถึงหน้าบ้านผมละ

และผมก็หยุดกึก เมื่อนึกได้ว่า ไอ้นัท มันเดินมาด้วยนี่หว่า

“ยิ้มทำเหี่ยอะไร” อดใจไม่ไหวจริงๆ แม่นทำหน้ากรุ่มกริ้ม อัลลัยของมันว้าๆๆๆ กุงง

“หึปากมึงนี่นะหมาชิบหายแต่ก็” มันทำตาเจ้าเล่ห์และเหล่ตามองผม

ใจไอ้เม่นแม่นเต้นเป็นจังหว่ะ สามช่าละไอ้เหี่ย ทำหน้าเจ้าเล่ห์ยิ้มกรุ่มกริ้ม คิดว่าหล่อตายยยห่าละ….

เออ แล้วใจกูไมมันเต้นแรงนักวะ

 “ก็อะไร” เห็นมันหยุดพูดเอาแต่ส่งสายตาฟรุ้งฟริ้งให้ผม

“ก็ทั้งนุ่มทั้ง หวานไง” ไอ้เหี่ยยยยยยยยยย

ใจกูระเบิดตู้มเรยยย หน้ากูนี่ร้อนฉ่าๆ

“ไอ้เหี่ย กลับบ้านมึงไปเลยไอ้สัด” กูเขิน เขินจนต้องยกขาขิ้นแล้วถีบแม้แรงๆที่ตูดมัน

ละหันหลังเตรียมเปิดประตูเล็กเข้าบ้าน

“เฮ้ยไอ้ ชะ” คำว่าเชี่ยยังไม่หลุดจากปาก

เมื่อไอ้เพื่อนหน้าหล่อ จอมม่อ มันเดินมาประชิดตัวผมเมื่อไหร่มะรู้ กว่าจะรู้ตัวก็เมื่อมันยืนมือมาดึงหน้าผมให้หันกลับไปหามัน แล้วมันก็กดริมฝีปากแดงๆนุ่มๆนั่นลงที่ปากผมทันที

ตกใจ อ้าปากค้างเหี้ยๆๆ หน้าบ้านกูสัด

แล้วผมก็โดนมันจูบดูดลิ้น ดูดปากผมซะเพลินเลย ผมก็ได้แต่คิด หน้าบ้านกู หน้าบ้านกู..

“ฝันดีนะครับเม่น” สัดดดดดดดดด

แล้วมันก็หันหลังเดินหนีผมไปเลย…. มันคืออัลลัยว้า

 

“เม่น “ ขณะที่ผมยืนอึ้งมองตามแผ่นหลังกว้างๆของไอ้นักเรียนหน้าหม้อที่ขโมยจูบผมไปอยู่นั่น

ไอ้บ้านั่นมันก็หันหน้ามาแล้วเรียกผมเสียงดัง

“หวานชิบหาย” อ้ายยยยยยสัด

แล้วมันก็เดินหนีผมไปจริงๆ

คืออะไรของเมิง ผมยกมือจับที่ริมฝีปากของตัวเอง

“อือหวานจริงๆแหละ”ไอ้เหี้ยๆๆ กูเขินหล่ะ

 

จบบริบูรณ์

ผลงานอื่นๆ ของ แมวน้อยสีส้ม

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น