END [FIC BTS] CASTLE - KOOKV #CastleKV

ตอนที่ 10 : ♞ CASTLE IX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    29 มิ.ย. 60










NORMAN KINGDOM

 

 

เฮคเตอร์และชูก้ากำลังเตรียมตัวออกเดินทางสำหรับปฏิบัติหน้าที่สอดแนมอาณาจักรวอลดิส แซนเดอร์กำชับพวกเขาเอาไว้ว่าไม่ควรไปใกล้ปราสาทของวีมากเกินไป และหากมีเหตุการณ์ผิดปกติหรือน่าสงสัยอะไรให้รีบออกมาทันที

 


แต่แซนเดอร์ก็พอรู้ว่าถ้าเฮคเตอร์ไม่เจอเจสัน หมอนี่จะไม่ยอมกลับมาแน่ๆ เขาเลยได้แต่บอกไปว่าทำอะไรให้คิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน เพราะเขาไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว

 


“พวกเจ้าต้องกลับมานะ”

 


แซนเดอร์กอดเพื่อนทั้งสองเอาไว้ เขารู้สึกใจคอไม่ดี แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้นอกจากอธิษฐานให้ปลอดภัยกลับมา

 


“อย่าทำหน้าเหมือนคุณลุงแบบนั้นสิแซนเดอร์ เดี๋ยวเราก็กลับมา เอาเจสันกลับมาด้วยเลยเป็นไง” เฮคเตอร์กล่าวแล้วหัวเราะทั้งที่ภายในใจนั้นก็กังวลไม่ต่างจากแซนเดอร์เลยสักนิด ไม่ว่าใครก็หวาดกลัวความตายกันทั้งนั้น แต่มันคงจะถึงเวลาแล้วที่เขาควรทำหน้าที่นักรบที่กล้าหาญบ้างเสียที

 


เฮคเตอร์อยากเป็นเหมือนเจสัน

 


เจ้าเด็กนั่นเข้มแข็งกว่าเขามากทั้งที่อายุน้อยกว่าและได้รับการฝึกในช่วงระยะเวลาอันสั้น เฮคเตอร์หวังว่าเจสันจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในอาณาจักรวอลดิส เขาเชื่อว่าเพื่อนของเขายังไม่ตาย

 


“เพราะข้าเป็นห่วงยังไงเล่า!”  แซนเดอร์โวยวาย

 


“เอาล่ะ ข้าว่ารีบไปเถอะ เดี๋ยวมืดค่ำแล้วจะเดินทางลำบาก” ชูก้าเอ่ยขัด องครักษ์ทั้งสามส่งยิ้มให้กันแล้วเฮคเตอร์กับชูก้าจึงขึ้นบนหลังม้าโดยม้าของชูก้าเป็นสีดำ และม้าของเฮคเตอร์เป็นสีน้ำตาลเข้ม

 


 

แซนเดอร์มองเพื่อนทั้งสองที่ควบม้าออกไปห่างไกลเรื่อยๆแล้วพึมพำออกมาเสียงแผ่วกับตนเอง

 

 

“เดี๋ยวพวกเจ้าก็กลับมา...ใช่ไหมนะ”

 

 

 

 


.

 

 



“ให้ตาย ร้อนชะมัด!

 


“เจ้าหยุดบ่นเสียทีได้ไหมเฮคเตอร์ เรามาทำหน้าที่สอดแนมนะ เดี๋ยวเราก็ได้ตายกันหมด!” ชูก้าเอ่ยอย่างหัวเสียเมื่อเฮคเตอร์บ่นไม่หยุดมาตลอดทาง ถึงแม้ว่าเรายังคงเดินทางอยู่ในเขตอาณาจักรของตัวเองอยู่แต่ก็ไม่มีสิ่งใดรับประกันได้ว่าจะไม่มีผู้ใดแอบเฝ้ามองพวกเขาอยู่

 


“เดินทางเงียบๆมันก็วังเวงสิ”

 


“แล้วเจ้าจะเลือกอะไร วังเวงหรือว่าเราโดนฆ่าตายไปเสียก่อนเพราะความโหวกเหวกของเจ้า”

 


เฮคเตอร์เงียบไปแล้วหันไปมองค้อนชูก้าก่อนจะให้ความสนใจกับชายป่ารอบๆแทน ไม่ใช่ว่าเฮคเตอร์ไม่อยากเงียบหรือว่าอยากบ่นอะไรออกมามากมายแต่เพราะในใจเขามีแต่ความกลัวและความกังวลเขาจึงต้องแสดงออกมาว่าภายนอกนั้นร่าเริงเพื่อกลบความรู้สึกในใจพวกนั้นออกไป

 


ยอมรับอีกอย่างหนึ่งก็ได้ว่าเฮคเตอร์ไม่สนิทกับชูก้าเท่ากับหัวหน้าองครักษ์คนอื่นๆอย่างเจสันและแซนเดอร์ เจ้าคนหน้าง่วงอย่างชูก้าที่วันๆเอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งยิ้มยากทำให้เฮคเตอร์ไม่รู้จะเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไร แต่พอฝึกซ้อมอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆเขาก็ได้รู้ว่าชูก้าก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่

 


“ทำไมเจ้าถึงเลือกรับหน้าที่นี้ล่ะเฮคเตอร์”

 


เมื่อเห็นเฮคเตอร์หน้าจ๋อยไป ชูก้าเลยเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน เฮคเตอร์หันหน้ามามองชูก้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ

 


“ข้าแค่อยากตามหาเจสันน่ะ”

 


“..........”

 


“เด็กนั่นคอยปกป้องและระวังหลังให้ข้าอยู่ตลอด ข้าก็แค่.. อยากช่วยเขาบ้าง อยากเข้มแข็งเหมือนเด็กคนนั้น”

เฮคเตอร์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจสันจากที่เคยเดินตามเขาต้อยๆในวันนั้น กลับกลายเป็นเจสันผู้เก่งกาจและเข้มแข็งนำหน้าเขาไปแล้ว

 


“แล้วเจ้าล่ะชูก้า?”

 


เจ้าของชื่อเงียบไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด ชูก้ายิ้มออกมาเล็กน้อยจนทำให้เฮคเตอร์ทำตาโตจนแทบถลน

 

 

ก็เพราะเขาแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มของคนๆนี้เลย

 


“เอาความจริงไหม?”

 


“ก็ต้องจริงสิ เจ้าจะตอบโป้ปดออกมาทำไมล่ะ”

 


ชูก้าหลุดขำเพราะหน้าตาของเฮคเตอร์ตอนนี้มันตลกมาก และเมื่อชูก้าหัวเราะเฮคเตอร์ยิ่งแตกตื่น

 

 

เพราะรอยยิ้มของเพื่อนคนนี้มันสวยมาก

 

 

“ข้าแค่อยากเห็นพระพักตร์ของกษัตริย์แห่งวอลดิส”

 

 


และคำตอบของชูก้ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเฮคเตอร์หายไปราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

 


“นี่เจ้า..”

 

 

“ข้าได้ยินมาจากท่านปู่ของข้าว่าพระพักตร์ของพระองค์นั้นงดงามมาก”

 

 

“..............”

 

 

“งดงามจนใครต่อใครสามารถยอมทำสิ่งใดก็ได้ตามที่กษัตริย์องค์นั้นต้องการเพียงเพื่อแลกกับการได้มองพระพักตร์ของพระองค์ไปนานๆ”

 

 

เฮคเตอร์นึกตามที่ชูก้าพูด หากว่าวีใบหน้างดงามอย่างที่ผู้คนบอกเล่าต่อๆกันมา แล้ววีใช้วิธีใดอีกฝ่ายถึงรักษาความงามของตนเอาไว้และมีชีวิตอยู่ได้เนิ่นนานถึงเพียงนั้น

 


“หากว่ากษัตริย์แห่งวอลดิสมีชีวิตอยู่มานานถึงเพียงนั้น แล้วพระองค์ทำอย่างไรเล่าถึงไม่แก่ เอ่อ..หรือว่าไม่สวรรคตน่ะ”

 


“เจ้าถามข้าแล้วข้าจะไปถามผู้ใด เรามีกันอยู่แค่นี้ ถามม้าของเจ้าหรือ” ชูก้ามองไปยังม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ของเฮคเตอร์แล้วเจ้าม้าก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างกับรู้ภาษาทำให้เกิดเสียงหัวเราะขึ้นระหว่างองครักษ์ทั้งสอง

 

 

เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปให้หัวเราะแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน

 


“เฮคเตอร์”

 


“หืม? เจ้าแปลกๆไปนะ บอกให้ข้าเงียบแต่เจ้ากลับชวนข้าคุยเนี่ยนะ”

 


“ข้าแค่ลองมาคิดดู หากเราไม่รอดกลับไป เราก็ควรใช้เวลาที่เหลือนี้ให้มีความสุขมิใช่หรือ”

 


เฮคเตอร์ชะงักก่อนจะเบนสายตาไปยังร่างโปร่งที่ควบม้าอย่างไม่เร่งรีบอยู่ข้างๆกับเขา ชูก้าเหม่อมองไปยังบนท้องฟ้าสีสดใสที่ไร้ก้อนเมฆบดบัง บรรยากาศวันนี้มันแจ่มใสเสียจนน่าใจหาย

 


ใจหายเพราะเขากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นมันอีก

 

 

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ไร้สาระเสียจริง ไม่รอดอะไรกัน”

 

 

“...........”

 

 

“พวกเราต้องรอดกลับไปพร้อมกับเจสัน ข้าเชื่อเช่นนั้น”

 

 


เฮคเตอร์ยิ้มให้ชูก้า แม้ว่าในใจของเขาเองจะรู้สึกไม่ต่างจากชูก้าเลยก็ตาม

 

 

 

 



 

 


VOLDIS KINGDOM

 

 

หลังจากที่วีตรัสประโยคนั้นขึ้นในท้องพระโรง เจสันจึงต้องฝึกหนักขึ้น เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะไปส่งข่าวใดๆให้กับอาณาจักรของตน เพราะต้องฝึกต่อสู้ทั้งวันและการกระทำของเขาทั้งหมดก็ตกอยู่ในสายตาของเจมส์ผู้เป็นพี่ชายอยู่ตลอดเวลา

 


ยิ่งวีสั่งให้เจสันย้ายมาพักห้องข้างๆทางฝั่งขวาของห้องบรรทม เขาก็ยิ่งเกิดอาการแปลกๆขึ้น

 


เจสันฝันเช่นเดียวกับที่บ่อน้ำพุร้อนในคืนนั้นแทบทุกคืน เขาฝันว่าตัวเองกับกษัตริย์แห่งวอลดิสลักลอบพลอดรักกันในห้องนอนของเขาเอง และความฝันพวกนั้นมันเหมือนจริงมากจนเขาไม่อยากข่มตาหลับในยามค่ำคืน

 


หากทว่าร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมทำให้เจสันไม่อาจถ่างตาต่อไปได้  เปลือกตาหนาปิดลงอย่างไม่รู้ตัวเฉกเช่นทุกคืนโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังก้าวเข้ามาในห้องนอนของตนผ่านประตูลับที่เจสันไม่เคยรู้มาก่อน

 


ร่างบางค่อยๆขยับตัวช้าๆไปยังข้างเตียงนอนที่มีเด็กหนุ่มนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ฝ่ามือบางสัมผัสลงที่หน้าผากของเจสันก่อนที่เปลือกตาที่ปิดลงไปแล้วจะเปิดขึ้น

 


จากดวงตาสีดำสนิทบัดนี้กลับกลายเป็นสีเทาหม่น ดวงตาคู่นั้นสบกับดวงตาสีฟ้าสดใสก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะรวบเอวบางขึ้นมานั่งคร่อมตักแกร่งของตน  มือสากเกลี่ยแก้มนิ่มของร่างบนตักเบาๆแล้วประครองเพื่อรับจูบอย่างแผ่วเบา

 


“อะ..อื้มม..”

 


ร่างบางครางเสียงแผ่วเมื่อริมฝีปากของเจสันผละออกจากริมฝีปากอิ่มสีแดงแล้วลากไล้ลงมาเรื่อยๆจนถึงซอกคอสีน้ำผึ้ง ฟันคมขบกัดผิวเนื้อนิ่มอย่างรุนแรงจนมือเล็กต้องขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มเอาไว้ รอยฟันขึ้นเด่นชัดไปทั่วลำคอระหงส์แต่ครู่ต่อมารอยพวกนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 


“กายของพระองค์ช่างหอมเหลือเกิน ข้า..ข้าทนไม่ไหวแล้ว”

 


เจสันกดร่างบางบนตักลงบนเตียง มือหนาพยายามปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนใต้ร่าง เรียวขาสีน้ำผึ้งถูกจับขึ้นพาดบ่าแกร่งก่อนที่ปลายจมูกโด่งจะกดลงไปสูดดมความหอมบริเวณต้นขาอย่างหลงใหล

 


ใบหน้าสวยแสยะยิ้มมองภาพตรงหน้าอย่างนึกขบขัน

 


ไม่ว่าผู้ใดก็ตาม สุดท้ายแล้วก็พ่ายแพ้ให้กับความงามจนหมดสิ้น

 


“อ่ะ..”

 


แต่จู่ๆเจสันก็ชะงักไป มือหนาจับขมับของตนเพราะอาการปวดหัวจนแทบระเบิด ดวงตาจากสีเทาหม่นเริ่มกลายเป็นสีดำสนิทดังเดิม

 


มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บแหลมๆทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อ โลหิตสีแดงแทบไหลออกมาจากฝ่ามือบาง ร่างบางยันตัวลุกขึ้นก่อนจะหายไปจากห้องราวกับไม่มีผู้ใดเคยรุกล้ำเข้ามาก่อน

 


“เฮือก..!

 


เจสันสะดุ้งก่อนจะกวาดตามองไปรอบห้องนอนของตนก่อนจะพบว่ามือหนากำลังสัมผัสสิ่งกลางลำตัวที่ตื่นขึ้นจนน้ำเหนียวๆเริ่มปริ่มที่ส่วนปลาย

 


เจสันไม่รู้ว่าเขาถอดกางเกงนอนของตนออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันจะเป็นเช่นนี้ทุกคืนที่เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกและเห็นว่าตัวเองกำลังปรนเปรอแก่นกายของตนอยู่

 


“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง”

 


เจสันใช้มืออีกข้างยีกลุ่มผมสีเข้มของตนเพื่อเรียกสติ เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องฝันถึงเรื่องแบบนี้ทุกครั้ง

 


ฝันว่ากำลังจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับวี

 

 

“อะ..อ่าห์.. วี... อืมม...”

 

 

 

และมันก็จบลงที่เจสันต้องปรนเปรอแก่นกายของตนโดยครางเรียกชื่อของบุคคลที่บรรทมอยู่ในห้องข้างๆอยู่ทุกค่ำคืน

 

 

 

โดยที่ไม่รู้เลยว่าการกระทำเหล่านั้นตกอยู่ในสายตาของวีทั้งหมด

 

 

 

“อีกไม่นานเจสัน เจ้าก็จะตกอยู่ในการควบคุมของข้าอย่างสมบูรณ์” 




 50%



     เฮคเตอร์และชูก้ากำลังซุ่มดูความเคลื่อนไหวของทหารที่เฝ้าอยู่ตามชายแดนระหว่างสองอาณาจักร การที่จะผ่านทางนี้เข้าไปนั้นยากมาก แต่พวกเขาก็ไม่เสี่ยงผ่านไปโดยใช้ป่าแห่งความมืดอย่างแน่นอน เขายอมรบกับพวกทหารผลึกแก้วพวกนี้ยังดีเสียกว่าต้องเอาชีวิตไปทิ้งในป่านรกนั่น

 


“เจ้าว่าเจสันฝ่าทหารพวกนี้ไปได้อย่างไรหรือชูก้า” เฮคเตอร์หันมาถามชูก้าที่กำลังใช้กล้องส่องทางไกลนับจำนวนทหารคร่าวๆอยู่

 


“เจสันไม่น่าจะใช้เส้นทางนี้ในการผ่านเข้าไป เขาน่าจะผ่านป่าแห่งความมืดเสียมากกว่า”

 


“เจ้าจะบ้าหรือ! ไม่มีคนสติดีที่ไหนจะเข้าไปในป่านั่นหรอก” เฮคเตอร์โพล่งขึ้นอย่างลืมตัวจนชูก้าต้องล็อคลำคอของเพื่อนองครักษ์แล้วใช้มือปิดปากนั่นเอาไว้เมื่อทหารผลึกแก้วในชุดเกราะเริ่มหันมองไปรอบๆ

 


“เจ้าน่ะสิเสียสติ! ถ้าจะเสียงดังเช่นนี้ไม่ตะโกนเรียกให้พวกมันรู้ตัวไปเลยล่ะ!” 

 


เฮคเตอร์เบิกตากว้างอย่างพึ่งนึกได้ ชูก้าผละมือออกแล้วลอบมองทหารพวกนั้นต่อแล้วก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อประสาทสัมผัสของเจ้าพวกนั้นค่อนข้างแย่กว่ามนุษย์มากนัก

 


“ข้า...ข้าขอโทษ”

 


“ช่างเถอะ เรามาคิดว่าจะผ่านเจ้าพวกนั้นไปได้ยังไงจะดีกว่า”

 


เฮคเตอร์พยักหน้าก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด เขาไม่ได้อยากเป็นแบบนี้แต่บางทีเขาก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก 

 


“ข้าเหมือนเป็นตัวถ่วงเลยแฮะ”

 

 

“............”

 

 

“ข้านี่มันแย่เสียจริง”

 

 

“เจ้าไม่ได้เป็นตัวถ่วงของผู้ใด หากข้าไม่มีเจ้ามาด้วยมันคงแย่กว่านี้มาก แล้วเจ้าก็ไม่ได้แย่ เจ้าเองมิใช่หรือที่เคยฝึกสอนเจสันมา หากเขาไม่มีเจ้า เจสันก็ไม่มีวันเก่งกาจดังเช่นทุกวันนี้ได้หรอก”

 


เฮคเตอร์เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีดำสนิทก่อนจะพยักหน้าน้อยๆแล้วยิ้มออกมา

 


ชูก้าตอนพูดเยอะๆแบบนี้ก็น่าคบหาไม่ต่างจากเจสันและแซนเดอร์เลยสักนิด

 


“ขอบใจนะ เอาล่ะ! เรามาวางแผนถล่มเจ้าพวกนั้นกันเถอะ”

 


“อืม.. เท่าที่ข้าเห็นพวกมันมีกันอยู่ห้าตน หากไม่มีเจ้านายของพวกมันคุมอยู่โดยตรง ผลึกแก้วมันก็จะไม่งอกขึ้นมาใหม่หากเราตัดมันเสีย”

 


เฮคเตอร์พยักหน้าตามที่ชูก้าพูดอย่างตั้งใจ 

 


“เราควรลอบกำจัดมันทีละตัว หากเราบุกเข้าไปเลยข้าเกรงว่ามันจะบุกมารุมพวกเราแล้วจะเอาชนะมันได้ยากขึ้น”

 


ชูก้าชี้ไปทางทหารผลึกแก้วตัวที่อยู่ด้านซ้ายสุด มันยืนอยู่ห่างไกลจากทหารตัวอื่นๆ หากลอบกำจัดมันก่อนจะทำให้ตัวอื่นๆไม่ทันสังเกตเห็น

 


“ข้าจะไปกำจัดเจ้าตัวที่อยู่ซ้ายสุดเอง ส่วนเจ้า เจ้าเห็นตัวนั้นไหม ด้านขวาสุดใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น” ชูก้าชี้ไปอีกฝั่ง เฮคเตอร์มองตามก่อนจะพยักหน้า

 


“เจ้ากำจัดตัวนั้น หากทำสำเร็จแล้วก็เลื่อนมากำจัดพวกมันทีละตัวๆ เข้าใจไหม?”

 


“เข้าใจแล้ว”

 

 

“อืม ดี แต่ถ้าหากพวกมันรู้ตัว”

 

 

“.............”

 

 

“เราก็ฟันมันทิ้งไปให้หมดเลยก็เท่านั้นเอง”

 

 

แผนข้อหลังนี้มันค่อนข้างห่วยมาก แต่มันไม่มีวิธีใดนอกจากนี้อีกแล้ว ฟังดูเหมือนง่ายแต่พวกเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยเพราะทั้งเฮคเตอร์และชูก้าเคยรบกับทหารผลึกแก้วเป็นกองทัพก็เคยทำมาแล้ว

 


แต่พวกเขาไม่เคยอยู่กันแค่สองคนกับทหารอมนุษย์ที่ไม่รู้ว่ามีซ่อนตัวอยู่ในอาณาเขตของวีมากแค่ไหน

 


“พร้อมนะ ทำตามแผนที่ว่า”  ชูก้าเอ่ยก่อนที่เฮคเตอร์จะพยักหน้ารับ พวกเขาแยกกันไปคนละทาง พยายามเคลื่อนไหวให้เงียบเชียบที่สุด และคงเป็นโชคดีของพวกเขาจริงๆที่สามารถเข้าใกล้ตัวพวกมันได้โดยที่พวกมันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

 

 


เพล้ง!’


 

ชูก้าใช้ดาบตวัดลงไปบนช่วงลำคอที่มีช่องโหว่จากเกราะ ร่างโปร่งทรุดตัวลงก้มหลบหลังพุ่มไม้เมื่อตัวที่อยู่ถัดไปหันมามองก่อนจะเดินตรงเข้ามาใกล้

 

 

ตาเรียวเหลือบมองผ่านใบไม้ก่อนจะเห็นว่าทหารผลึกแก้วกำลังก้มมองเพื่อนของมันที่แตกกระจายเป็นผลึก ชูก้าอาศัยจังหวะที่มันเผลอแล้วตวัดขาออกมาจากพุ่มไม้เตะมันล้มลงก่อนจะใช้ดาบฟันลงไปที่ลำคอของมันเช่นเดียวกับตัวแรก

 


ผลึกแก้วสีดำแตกกระจายเต็มพื้น ชูก้าหันไปมองฝั่งของเฮคเตอร์ก่อนจะพบว่าทหารผลึกแก้วสองตัวถูกกำจัดไปแล้ว

 


เท่ากับว่ามันถูกกำจัดไปแล้วสี่ในห้า

 


แล้วตัวที่ห้ามันหายไปไหน

 

 

พรึบ!’

 



“อั่ก!

 

 

“ชูก้า!!

 

 

ปลายแขนทหารผลึกแก้วสีดำรัดเข้าที่คอของชูก้าจากทางข้างหลังในยามที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ร่างโปร่งดิ้นทุรนทุรายเพราะผลึกแก้วที่เริ่มรัดคอ ดาบของเขาหล่นลงไปบนพื้น ชูก้าพยายามใช้สองมือของตนแกะวงแขนของทหารผลึกแก้วออกจากลำคอแต่มันก็ไม่เป็นผล

 


“อึก...ขะ..ข้า..หายใจไม่...ออก”

 


เฮคเตอร์พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาต้องตัดคอของทหารผลึกแก้วนี่ออกเพื่อที่จะกำจัดมันแต่เพราะเพื่อนองครักษ์ของเขาที่ถูกมันรัดบริเวณลำคออยู่ทำให้เฮคเตอร์ไม่สามารถลงมือได้

 


“อ่ะ...อึก...”

 


ชูก้าเริ่มหน้าซีดเซียวเพราะขาดอากาศหายใจ เฮคเตอร์จับดาบด้วยมือที่สั่นเทา เขาพยายามหาจังหวะฟันลงไปบนลำคอของมันแต่มันกลับทำได้ยากเย็นนัก

 


“ฆ..ฆ่า....ฆ่ามัน..อึ่ก..แค่กๆ”

 


ชูก้าไอโขลกอย่างทุรนทุราย ทำให้เฮคเตอร์รู้ว่าเขาไม่มีเวลาที่จะลังเลแล้ว

 

 

เราก็ฟันมันทิ้งไปให้หมดเลยก็เท่านั้นเอง

 



ประโยคที่ชูก้าเอ่ยเมื่อก่อนหน้านี้ดังเข้ามาในห้วงความคิด เฮคเตอร์จับด้ามดาบแน่นขึ้นก่อนจะพุ่งตัวใส่ทหารผลึกแก้วตนนั้น

 

 


เพล้ง!!!!’

 

 


“แค่กๆ...”

 

 


ตุ่บ!’

 

 

ชูก้าทรุดลงกับพื้นเมื่อวงแขนของมันปล่อยตัวเขาพร้อมกับที่ศีรษะของมันตกลงมาพอดี

 


เฮคเตอร์ทำได้

 


“ชูก้า! เจ้าเป็นอะไรไหม!?”

 


เฮคเตอร์วิ่งไปประครองชูก้าขึ้นมาก่อนจะลูบหลังเพื่อนองครักษ์เบาๆ ชูก้าส่ายหน้าแต่ก็ยังไอออกมาไม่หยุด

 

 

“เจ้า...เจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้”

 

 

“แน่ล่ะ! เห็นฝีมือของข้าหรือยังล่ะ” เฮคเตอร์พูดแล้วตบแผ่นอกของตนอย่างภาคภูมิใจจนชูก้าหลุดหัวเราะ

 

 

“ข้าติดหนี้เจ้าครั้งหนึ่งแล้ว อย่าลืมทวงล่ะ”

 


“ฮ่ะๆ ได้เลย”

 


เฮคเตอร์หัวเราะแล้วช่วยพยุงชูก้าให้ลุกขึ้นยืน แถบชายแดนไม่มีทหารผลึกแก้วเหลืออยู่แล้วแต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะวางใจได้

 

เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในอาณาจักรวอลดิสแล้วก็ไม่มีคำว่าปลอดภัยอีกต่อไป

 

 

“ลุยกันต่อเถอะเพื่อน ไปทำเพื่ออาณาจักรของเรากัน”

 

 

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะกังวลสำหรับการเดินทางต่อในอาณาจักรแห่งนี้มากเพียงใดก็ตาม

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

“ขอพักสักเดี๋ยวไม่ได้หรือไง!

 


“หากเจ้าไปรบจริงๆ เจ้าขอเวลาพักได้เช่นนั้นหรือ ลุกขึ้น!!

 

เจมส์ฉุดข้อมือหนาของเจสันให้ลุกขึ้นจากการนอนแผ่กลางลานประลอง เจสันส่งเสียงฮึดฮัดอย่างขัดใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดี

 


เวลาอยู่กับเจมส์เขาก็มักเป็นแบบนี้ กลับไปเป็นเด็กที่คอยอ้อนพี่ชายอยู่ทุกครั้ง

 


ถึงแม้ว่าตอนนี้เจมส์จะจำเขาไม่ได้ก็ตามที แต่ถ้าเขาแสดงท่าทีแบบเด็กๆเหมือนเมื่อก่อนอาจจะทำให้เจมส์จำเขาขึ้นมาได้บ้างก็ได้

 


แม้ว่ามันจะเป็นการคาดการณ์ไปเองก็เถอะ

 


“นับวันยิ่งอ่อนหัด เจ้าจะไปสู้ใครเขาได้”

 


“อย่างน้อยข้าก็เคยเอาดาบวางไว้บนไหล่ของท่านมาแล้ว”

 


“หึ อวดดี”

 


เจมส์แสยะยิ้มก่อนจะเหวี่ยงเจสันไปอีกทางแล้วเดินออกไปหยิบธนูมาสองคัน เขาโยนมันให้กับเจสันที่รับไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

 


“คนอวดดีเยี่ยงเจ้า ข้าไม่รู้ว่าทำไมฝ่าบาทถึงเมตตาเจ้านักหนา”

 


“ทำไม? ท่านอิจฉาข้าหรือ”

 


เจสันยั่วให้เจมส์เริ่มอารมณ์เสียขึ้นอีกครั้ง ยิ่งเขาสามารถทำให้เจมส์แตกหักจากวีได้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งมีโอกาสได้พี่ชายของตนกลับคืนมามากขึ้นเท่านั้น

 

เจสันจำได้ดีว่าหลังจากคืนที่พี่ชายของเขาเกิดอาการปวดหัวขึ้นมา เจมส์นั้นเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เหมือนหุ่นเชิดที่ไม่มีชีวิตจิตใจ ไร้อารมณ์และความรู้สึก

 

จะมีก็แต่ความรู้สึกเดียว นั่นคือความรู้สึกหลงใหลในกษัตริย์แห่งวอลดิส

 


“ข้าอยากตัดลิ้นเจ้าเสียตอนนี้ เหตุใดข้าต้องอิจฉาเจ้าด้วย อย่างไรเสียฝ่าบาทก็ไว้ใจข้ามากกว่าเด็กอวดดีเยี่ยงเจ้า!

 


ปลายธนูถูกเล็งมายังตำแหน่งศีรษะของเจสัน ดูเหมือนว่าแผนการยั่วให้เจมส์โกรธนั้นมันจะได้ผลดีเกินไปหรือไม่ก็เป็นเพราะปากของตัวเขาเองที่ทำหน้าที่ดีเกินเหตุ

 


“ใจเย็นก่อนน่าเจมส์”

 


“เจ้าคนอวดดี! เจ้ากล้าเรียกชื่อข้าขึ้นมาเฉยๆงั้นหรือ!

 


“เรามียศเท่ากันแล้วมิใช่หรือ ดูเหมือนว่าท่านจะลืมไปแล้วสินะ”

 


เจมส์ชะงักก่อนจะลดคันธนูลง

 


เจมส์ไม่สามารถปฏิเสธความจริงในข้อนี้ได้ว่าฝ่าบาทได้ยกเด็กคนนี้มาอยู่ระดับเดียวกับเขา

 


ถึงเจมส์จะไม่พอใจสักเพียงใดแต่เขาก็ไม่สามารถขัดแย้งพระประสงค์ของฝ่าบาทที่ตนรักจนสุดหัวใจอย่างวีได้

 


“มาแข่งยิงธนูกันดีกว่าน่าพี่ชาย อย่าทำหน้าเยี่ยงนั้นสิ”

 


เมื่อเห็นเจมส์นิ่งไปเจสันจึงเดินไปกอดคอพี่ชายของตนไว้แล้วลากไปยังลานธนูที่อยู่ไม่ไกลนัก เจมส์พยายามดันเด็กอวดดีนี่ให้ออกไปให้พ้นจากตัวแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเจสันนั้นมีแรงเยอะกว่าเขา

 


“หากข้ามีน้องชายเยี่ยงเจ้าจริง ข้าคงจับเจ้าไปให้เสือกินตั้งแต่ยังแบเบาะแล้วล่ะ”

 


เจสันชะงักก่อนจะหันไปสบตากับดวงตาสีเทาหม่นของเจมส์

 

เจมส์เคยพูดประโยคนี้กับเขาเมื่อตอนเขาอายุได้หกขวบ

 


“เป็นอะไรของเจ้า อยากมีเรื่องหรืออย่างไรถึงมองหน้าข้าเช่นนี้”

 


เจมส์ใช้เข่ากระแทกเข้ากับหน้าท้องของเด็กหนุ่มข้างกายอย่างไม่แรงมากนัก แต่มันก็แรงพอที่จะให้เจสันปล่อยเขาให้เป็นอิสระ

 


จะว่าไปเขาก็คุ้นกับประโยคที่เอ่ยขึ้นเมื่อครู่นี้แปลกๆ

 


ราวกับว่าเจมส์เคยพูดมันเมื่อนานมาแล้ว แต่ไม่ว่าเขาจะนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกอยู่ดี

 

 

เจมส์สะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปก่อนจะเล็งธนูไปยังเป้าธนู แต่ก่อนที่เขาจะได้ปล่อยลูกธนูออกไปเสียงหนึ่งที่ฟังดูร้อนรนกลับขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

 

 

“ท่านเจมส์! ทหารของเราจับทหารที่คาดว่าจะเป็นของอาณาจักรนอร์แมนได้ที่หน้ารั้วปราสาทขอรับ!





TBC

     



By meanionV

TALK 2 : คือจะบอกว่าช่วงนี้มันอาจเน้นไปทางการดำเนินเรื่องมากกว่า

เป็นส่วนที่ค่อนข้างสำคัญเลย แต่ต่อจากนี้ก็มีโมเมนต์เจสันวีมาเรื่อยๆอะค่ะ555

ตอนนี้เราแต่งไปถึงตอนที่20 คาดว่า30ตอนจบ 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามฟิคนี้ เห็นเม้นต์นิดๆหน่อยๆก็มีกำลังใจแว้ว 


TALK 1 : มันก็จะอีโรติคหน่อยๆ

มีใครเดาเรื่องได้บ้าง.. 

เราหวังว่ารีดจะเดาไม่ได้อะ แงๆ 5555

1 เม้นต์ คือ 1กำลังใจเน้อ แท็กก็ได้ #CastleKV

จุ๊บบ รักคนอ่านคนเม้นต์ทุกคน 

ขอบคุณสำหรับการติดตามฟิคเล็กๆ(?)เรื่องนี้นะคะ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

2,176 ความคิดเห็น

  1. #2169 One (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 13:13

    น้องเจสันคะ. !!!!!!55555

    #2169
    0
  2. #2165 bemoka19 (@bemoka19) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:54
    เป็นเด็ก17ที่แซ่บจริงๆเลยคุณขาา
    #2165
    0
  3. #2138 ninewthp (@ninewthp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 17:36
    อือ พ้มเจอฉากเจสันกับวีทีไรมันก็อดจะเขินหน่อยๆไม่ได้เรยเชียววว
    #2138
    0
  4. วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 22:35
    สู้ๆ นะสองพี่น้อง ส่วนควีน.... นั่นเด็ก 17... ยังเป็นผู้เยาว์อยู่เลย ใจเย็นๆ หน่อออ~
    #2105
    0
  5. #2076 Kim_JTY (@Cake2196) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 14:11
    จะได้เจอกันแล้วสินะตอนหน้า!! เจมส์ช่วยจำเจสันให้ได้เร็วๆสักทีเถอะ;-;
    #2076
    0
  6. #2000 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:26
    เอาแล้วๆๆ
    #2000
    0
  7. #1987 iguguitar (@iguguitar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:48
    ชูก้า เเฮกเตอร์?????
    #1987
    0
  8. #1966 Mlikyway (@Mlikyway) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 08:24

    มันก็จะงงหน่อยๆ55

    #1966
    0
  9. #1911 Kullyyyy (@Kullyyyy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:32

    กรี้ดดดดดดดดดดดทำม๊ายยยยยย

    #1911
    0
  10. #1895 ดาร์กลอร์ด (@Chihiro_Chris) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:47
    พอถึงฉากนั้นทีไร ใจมันเต้นตุ้บๆทุกที
    #1895
    0
  11. #1870 20102547 (@20102547) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 18:50

    ตายโหงแล๊ววววชูก้าแฮคเตอร์ ไปทำอิท่าไหนล่ะนั่นตะกี๊ยังตัดคอไอ่ผลึกงี่เง่านั่นอยู่ลยมิใช่รึ เหตุใดจึงพลาดเสียได้ เจ้าเจมส์ก็เหมือนกันรีบจำน้องชายเจ้าให้ได้เสียทีสิ ฮึ่ย

    สู้ๆค่ะไรท์

    #1870
    0
  12. #1841 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:58
    เอ้าาาไม่นะ โดนจำหรือเปล่าอุแง้ เจมส์เริ่มเอ็นดูเจสันแล้วป่ะหรือไม่อีกอย่างก็คือรำคาญจนเบื่อไปแล้ว55555555
    #1841
    0
  13. #1799 b9zazagtz (@b9zazagtz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:55

    ตอนแรกคิดว่ากูเดาวีไม่ออก และตอนนี้ก็คิดงั้นเช่นกัน เพิ่มเติมคือ เดาไรท์และเดาเรื่องไม่ออก ...

    #1799
    0
  14. #1711 papanxxx (@nutsipang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 21:33
    ทำไมเฮคเตอร์ถึงได้เป็นหัวหน้าองครักษ์อ่ะ แคลงใจเพราะไม่กล้าฟันทหารที่จับชูก้านี่แหละ
    #1711
    0
  15. #1697 Ga.N (@Ga-Na) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 23:43

    พฮุก อยากให้เจมส์จำน้องได้สักที

    #1697
    0
  16. #1657 moonchild04 (@moonchild04) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:54
    ได้กันๆๆๆๆ
    #1657
    0
  17. #1635 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:43
    วีเสือซุ่มดีๆนี่เอง
    #1635
    0
  18. #1611 Aonma1997 (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 08:32
    อย่าทำอะไรเฮคเตอร์กับชูก้านะแงงง
    #1611
    0
  19. #1507 97xyue (@yueseop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 13:50
    จะม่ามั้ยยยแงงง
    #1507
    0
  20. #1491 loveyourarisa (@loveyourarisa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 06:28
    อย่าน่ะๆๆๆๆ
    #1491
    0
  21. #1469 phirayajungkook (@phirayajungkook) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 01:21
    เอาแล้วไง
    #1469
    0
  22. #1439 กระแด่วๆ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 00:03
    ฮืออออ ฮืออออออออ ทำไมทำไม
    #1439
    0
  23. #1402 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:49
    เจสันระวังตัวมากกว่านี้ก็คงไม่ได้ ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
    ยิ่งอยู่ใก้ลแบบนี้การควบคุมจะง่ายขึ้นรึเปล่านะ
    แล้วก็นะส่งเพื่อนมาสองคน นี่เป็นห่วงเลย แล้วจับได้อีก
    โอ่ย ฮื่อเจสันจะทำยังไง
    #1402
    0
  24. #1109 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 10:46
    เฮคเตอร์กับชูก้าโดนจับไปแล้วหรอ อมก. เฮ้ย จะเจอกันเจสันแล้วหรอ กลัวแผนแตกอ่ะ แง เอาจริงๆเริ่มกลัววีจะสะกดจิตเจสันสำเร็จแล้วนะ
    #1109
    0
  25. #746 prim0309 (@prim0309) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 17:12
    เฮคเตอร์กับชูก้าคือดีต่อใจมากทั้งคู่อบอุ่นมากๆเลย แต่ตอนท้ายนี้โดนจับได้ซะงั้นภาวนาให้ทั้งคู่ปลอดภัยไม่อยากเสียใครไปเลยอ่า นับวันเจสันกับวีทำไมมันดูอีโรติกขึ้นเรื่อยฮืออออ แต่วีก็เริ่มสะกดจิตเจสันตลอดกลัวใจว่าจะหลงกลเข้าสักวัน
    #746
    0