END [FIC BTS] CASTLE - KOOKV #CastleKV

ตอนที่ 27 : ♞ CASTLE XXVI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    16 ก.ย. 60






ไม่มีหนทางใดอีกแล้วที่ดีกว่านี้ ทุกคนต่างเห็นด้วยกับข้อสรุป เว้นแต่สองพี่น้องที่ยังคงไม่ตัดสินใจใดๆ 

 

เจมส์เหม่อมองออกไปยังหน้าต่างบานโต ส่วนเจสันนั้นก้มมองแหวนแห่งนอร์แมนที่นิโคลัสเพิ่งจะมอบให้ เขาเป็นคนเดียวที่วียังคงไว้ใจ ดวงตาของทั้งเจสันและเจมส์ยังคงเป็นสีเทาหม่นทั้งที่พวกเขาหลุดจากมนต์สะกดแล้ว และนิโคลัสก็ไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าเพราะเหตุใดมันจึงเป็นเช่นนี้อยู่

 

“เราต้องรีบแล้ว หากพวกเจ้าหายไปนานมากเกินไป เขาจะสงสัยเอาได้” นิโคลัสเอ่ยพร้อมสั่งให้ชูก้าและเฮคเตอร์ไปเตรียมเหล่าทหารที่ยังพอรบไหวเพื่อเข้าบุกอาณาจักรวอลดิส ในห้องเหลือเพียงกษัตริย์แห่งนอร์แมน เจสัน เจมส์ แซนเดอร์ และฟินน์

 

“เจ้าต้องเป็นคนฆ่าเขาเจสัน” สิ้นคำพูดของนิโคลัส ใบหน้าคมหันกลับมาจ้องใบหน้าของผู้เป็นกษัตริย์ เหตุใดนิโคลัสถึงยังไว้ใจเขาให้ทำหน้าที่นี้ จริงอยู่ว่าเจสันเป็นคนที่สามารถเข้าใกล้วีได้เพียงผู้เดียวในตอนนี้ แต่หากเขาทำพลาดแล้วโดนสะกดอีกครั้งเล่า

 

“ฝ่าบาทไว้ใจข้าหรือ หากข้าทำพลาด..”

 

“เจ้าต้องเชื่อมั่นเจสัน เชื่อมั่นในตัวเอง เราทุกคนต่างมีภาระอันหนักอึ้งเช่นกัน พวกเราจะช่วยเจ้าถ่วงเวลาเอาไว้ แต่เจ้าต้องเป็นผู้ลงมือ”

 

เจสันยกมือขึ้นกุมขมับ ถึงเมื่อก่อนเขาจะเกลียดวีและอยากแก้แค้นอีกฝ่ายมากเพียงใดแต่ตอนนี้เขากลับลังเล เพียงนึกถึงใบหน้างดงามที่คอยยิ้มให้เขา ใจของเจสันก็อ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งโดนลนด้วยเปลวไฟร้อนๆ

 

“ตกลง ข้าจะเป็นคนลงมือเอง” เจสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจนัก หากเขามีวิธีอื่นที่สามารถทำให้วีอ่อนลงได้ล่ะก็เขาก็จะทำ

 

“วีจะไม่เชื่อใจเจ้าแน่ๆ เจ้าต้องทำให้เขาเห็นว่าเจ้ายังเป็นองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์เหมือนเดิม” ทุกสายตาจ้องมองไปที่นิโคลัส แผนการนี้เป็นแผนการที่ค่อนข้างโง่เขลานัก แต่มันไม่มีทางเลือกใดๆให้เขาเลือกมากนัก

 

“ข้าต้องทำอย่างไรขอรับ”

 

“เจ้าต้องนำแหวนแห่งนอร์แมนไปมอบให้วีตามที่เขาต้องการ”

 

“...!!

 

เจสันเบิกตาโพลงด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่นิโคลัสจะให้เขาทำ กษัตริย์แห่งนอร์แมนย้ำกับเขาเสมอว่าแหวนวงนี้มีอำนาจมาก หากวีได้มันไปครอบครองอีกฝ่ายจะเป็นอมตะและมีอำนาจเหนือผู้ใด แผ่นดินจะตกอยู่ใต้เท้าของกษัตริย์ผู้แสนงดงามคนนั้น แต่นี่นิโคลัสกลับให้เขานำแหวนไปมอบให้อีกฝ่ายง่ายๆเช่นนั้นหรือ

 

“แต่ฝ่าบาทบอกข้าเองว่าหากวีได้แหวนไปทุกอย่างจะสูญสิ้น”

 

“วีจะต้องนำแหวนแห่งนอร์แมนไปทำพิธีแน่ ซึ่งระยะเวลาการทำพิธีน่าจะใช้เวลามากพอสมควร เราจะไม่ปล่อยให้พิธีนั่นเสร็จสิ้น” นิโคลัสกล่าว ถึงเขาจะคาดการณ์เอาไว้ว่าไม่ว่าอย่างไรเขาต้องเข้าไปขัดขวางอีกฝ่ายได้แน่ แต่นิโคลัสกลับไม่ได้มั่นใจเลยสักนิด แผนการเสี่ยงที่จะล้มเหลว จริงอยู่ว่าวีเสียกำลังทหารที่เป็นมนุษย์ไปมากทีเดียวตามคำบอกเล่าของเจมส์และเจสัน แต่สิ่งที่อันตรายยิ่งกว่าคือพวกทหารผลึกแก้ว หากมีเจ้านายของพวกมันควบคุมอยู่ พวกมันจะไม่มีวันตายและสามารถหลอมรวมร่างขึ้นมาใหม่ได้เรื่อยๆ 

 

 

“ข้าว่าข้ารู้ขั้นตอนการทำพิธีนั่น” เจสันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา จู่ๆภาพเขียนที่เขาเห็นในทางเดินลับที่เชื่อมต่อกับห้องบรรทมของวีกลับปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ร่างบางที่นั่งหันหลังพร้อมกับแผ่นหลังบางนั่นมีปีกขนาดใหญ่สีดำงอกออกมามันทำให้เจสันเริ่มกังวลว่าภาพนั่นกำลังจะเกิดขึ้นจริง

 

เจมส์ที่เงียบไปนานค่อยๆหันมองน้องชายของตนด้วยความสงสัย

 

“หมายความว่าอย่างไรเจสัน?”

 

“ข้าเคยเห็นภาพเขียนภาพหนึ่งในทางลับที่เชื่อมกับห้องบรรทมของฝ่าบาท” บรรยากาศเริ่มตึงเครียดมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเจสันเริ่มเผยเรื่องราวต่างๆของวีที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้

 

“ภาพนั่นถูกวาดด้วยเลือดกับหมึกสีดำ ข้าคิดว่าอย่างนั้นนะ มันเป็นภาพชายคนหนึ่งนั่งหันหลังและบนแผ่นหลังของเขาก็มีปีกสีดำ”

 

“โอ้.. ให้ตายเถอะ นั่นมัน..”

 

นิโคลัสยืนขึ้นก่อนจะมุ่งตรงไปยังชั้นหนังสือที่อยู่มุมหนึ่งของห้อง เขาคุ้ยหาหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านมันเมื่อไม่นานมานี้ มันเป็นตำราเกี่ยวกับการเล่นมนต์ดำของพวกพ่อมดแม่มด ร่างสูงของผู้เป็นกษัตริย์ค้นหาอยู่นานนับนาทีและตำราเล่มที่เขาต้องการก็อยู่ในมือเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

ตำราเล่มนี้เป็นเล่มที่เก่าที่สุดที่นิโคลัสบังเอิญเจอมันเข้าในห้องหนังสือของผู้เป็นบิดา  กลิ่นเหม็นหืนและกระดาษแห้งกรอบทำให้นิโคลัสต้องบรรจงเปิดหน้าตำราช้าๆทั้งที่ในใจเขากำลังร้อนรน หากสิ่งที่วีคิดจะทำจริงๆมันตรงกับที่เขาเคยอ่านมาแล้วล่ะก็...

 

“เจอแล้ว”

 

นิโคลัสกางหน้าตำราออก  รูปภาพในแผ่นกระดาษมันช่างน่าสยดสยอง รูปแรกเป็นรูปแหวนวงหนึ่งที่คล้ายคลึงกับแหวนแห่งนอร์แมนเหลือเกิน รูปที่สองเป็นรูปมีดปลายแหลมในมือของชายคนหนึ่งที่กำลังจะใช้มีดเล่มนี้กดลงไปบนข้อมือของชายที่นอนบนแท่นพิธี รูปต่อมาเป็นรูปโลหิตของชายคนที่นอนบนแท่นพิธีหยดลงไปบนแหวน แล้วแหวนก็ถูกสวมเข้าไปบนข้อนิ้วเรียวของชายที่ถือมีด

 

และรูปสุดท้ายเป็นรูปชายที่ถือมีดยืนหันหลังโดยมีปีกสีดำสยายอยู่เต็มแผ่นหลัง

 

“อย่าบอกนะขอรับว่ากษัตริย์แห่งวอลดิสจะทำพิธีนี้จริงๆ” เจมส์กวาดสายตาอ่านขั้นตอนการทำพิธีอย่างคร่าวๆก่อนจะเอ่ยถามอย่างอึ้งๆ

 

เพราะมีดในรูปนั้นคล้ายกับมีดประจำกายของวี

 

“เขาจะทำพิธีนี้เลย แต่ว่าพิธีจะไม่สมบูรณ์หากขาดของสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป ในนี้เขียนเอาไว้ว่าต้องใช้ชายที่อายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์เพื่อเป็นเครื่องสังเวยด้วย” นิโคลัสกล่าวพร้อมกับอ่านขั้นตอนการทำพิธีอย่างละเอียดไปด้วย

 

“เจสัน เจ้าอายุเท่าไหร่”

 

จู่ๆเจมส์ก็หันหน้ามามองน้องชายของตนด้วยความตกใจ

 

 ขออย่าได้เป็นเด็กคนนี้เลย ได้โปรด..

 

“สิบเจ็ดปีขอรับ อีกสองวันข้าก็จะอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์.. โอ้..พระเจ้า..”

 

เจสันหน้าซีดเผือด พลางนึกไปถึงที่วีเคยพูดเอาไว้กับเขาก่อนที่จะออกรบ

 

 

“ฝ่าบาทจะให้ของขวัญข้าอย่างนั้นหรือ”

 

 

“โอ้แน่นอน ข้ามีของขวัญจะให้เจ้า แต่เจ้าต้องนำสิ่งหนึ่งกลับมาให้ข้าก่อน”

                                                                             

 

ที่แท้ก็คือสิ่งนี้สินะของขวัญที่วีเคยบอกกับเจสันเอาไว้

 

เป็นเครื่องสังเวยเพื่ออำนาจและความเป็นอมตะของตัวเอง

 

“ให้ข้าทำหน้าที่แทนเจสันเถิดขอรับองค์ราชานิโคลัส นั่นมันเสี่ยงเกินไป” เจมส์เอ่ยกับนิโคลัสที่มีสีหน้าเคร่งเครียด องครักษ์คนอื่นๆออกไปจากห้องหมดแล้วเพราะต้องไปเตรียมตัวรบเช่นกัน ในห้องเหลือเพียงแค่เจมส์ เจสัน และกษัตริย์แห่งนอร์แมน

 

“ไม่ได้หรอกท่านพี่ วีไม่มีทางยอมหากข้าไม่เป็นผู้มอบแหวนนั่นให้กับเขา เขาก็จะทำพิธีไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรวีก็ต้องตามหาข้าจนพบ”

 

เด็กชายคนนี้เจอเรื่องร้ายๆมามากมายเหลือเกิน วีใช้ความรักอันบริสุทธิ์ของเด็กคนหนึ่งที่มีให้มาเป็นเครื่องมือโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร

 

“แต่.. เจ้าอาจจะ..”

 

“ข้าอาจตายได้ ข้ารู้ดี แต่ข้าจะฆ่าเขาให้ได้ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่ามีเพียงข้าเท่านั้นที่จะเป็นคนฆ่าเขา ข้าเป็นผู้ก่อและข้าต้องเป็นคนจบมันด้วยตัวเอง”

 

 

 

เจมส์ถอนหายใจให้กับความดื้อด้านของน้องชายที่มีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ครั้งนี้เขาไม่อยากตามใจน้องชายอีก แต่ก็ไม่มีทางเลือกใดๆที่ดีกว่านี้อีกแล้ว เจมส์ทำได้เพียงแค่ต้องไปขัดขวางพิธีให้ทันเวลาเท่านั้น

 

“ถ้าเช่นนั้นก็ไปเตรียมตัวได้แล้ว เราต้องเดินทางต่ออีกยาวไกลนักทหาร” นิโคลัสยิ้มให้กับองครักษ์สองพี่น้อง เขายื่นมือไปจับมือของเจสันและเจมส์อย่างให้กำลังใจ 

 

“คำสั่งสุดท้ายของข้าก็คือ พวกเจ้าน่ะ.. ห้ามตายเป็นอันขาด เข้าใจไหม”

 

เจสันและเจมส์มองหน้ากันก่อนจะตอบรับคำสั่งนั้นของผู้เป็นกษัตริย์ทั้งที่ในใจของพวกเขาต่างรู้ดีว่าการปฏิบัติตามคำสั่งนี้ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน

 

 

 

 

.

 

 

 

“เราจะบุกเข้าไปในปราสาทหลังจากที่เจสันเข้าไปในนั้นแล้วสักครึ่งชั่วโมง หากนานกว่านี้มันเสี่ยงเกินไป”

 

“ขอรับฝ่าบาท”

 

นิโคลัสอยู่บนม้าศึกสีขาวสง่าตัวใหญ่ที่อยู่หน้าขบวนรบ องครักษ์ประจำกายทั้งหลายอยู่ถัดไปทางฝั่งซ้ายและฝั่งขวา ส่วนเจสันและเจมส์นั้นได้ล่วงหน้าไปแล้ว

 

กองทัพทหารจากนอร์แมนเลือกพักบริเวณชายป่าก่อนถึงเขตชายแดนแห่งวอลดิสเพียงครู่เดียวแล้วก็ออกเดินทางต่อ 

 

 

 

ทางด้านของเจสันและเจมส์ที่อยู่บนหลังม้าศึกสีดำและสีน้ำตาล พวกเขาอยู่ในเขตของอาณาจักรแห่งวอลดิสเป็นที่เรียบร้อยแล้วโดยที่ไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่นาทีเดียว แหวนแห่งนอร์แมนส่องประกายแผ่พลังอำนาจออกมาจากนิ้วเรียวของเจสัน

 

ท้องฟ้าในยามนี้ช่างดูมืดมัวไร้แสงสว่าง เสียงฟ้าคำรามกึกก้องทำให้เจ้าม้าเริ่มพยศด้วยความหวาดกลัว เจสันลูบคอของมันเบาๆแล้วเจ้าเพื่อนตัวโตก็ค่อยๆสงบลงไป

 

ในตอนแรกเจสันจะเข้าไปในปราสาทเพียงผู้เดียว  แต่เจมส์กลับไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น เจมส์เสนอว่าเขาจะเป็นผู้เปิดประตูรั้วให้กับทหารแห่งนอร์แมนเอง ทำให้นิโคลัสเห็นชอบกับความคิดนี้แล้วส่งเจมส์มาช่วยเจสันอีกแรงหากมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น

 

 

“เราเกือบถึงแล้วพี่ชาย”

 

สองพี่น้องอยู่บริเวณเลียบชายหาด ลมทะเลพัดรุนแรงจนเส้นผมสีบลอนด์และสีน้ำตาลเข้มปลิวไสวไปตามแรงลม คลื่นถาโถมซัดเข้าหาฝั่งราวกับท้องทะเลกำลังพิโรธ ฝูงอีกาบินวนรอบปราสาทแห่งวอลดิสและนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยสักนิด

 

“เจ้ากลัวไหมเจสัน”

 

“หากจะบอกว่าไม่กลัวก็เกรงว่าจะดูอวดเก่งเกินไป แน่นอนว่าข้ากลัว” เจสันหัวเราะก่อนจะหันมองเจมส์ที่ควบม้าอยู่ข้างๆ  พ่อกับแม่มักบอกว่าเราเป็นพี่น้องที่ต่างกันสุดขั้วและแทบไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยสักอย่าง เมื่อก่อนเจสันมักเห็นด้วยกับประโยคนี้ แต่หากย้อนเวลาได้เขาอยากกลับไปบอกพ่อกับแม่เสียเหลือเกินว่าสิ่งหนึ่งที่พวกเราสองพี่น้องเหมือนกันก็คือความรักที่มีให้แก่กัน ความดูแลเอาใจใส่และห่วงใยซึ่งกันและกัน

 

เจมส์เคยดูแลและห่วงใยเขาอย่างไรตอนนี้เจมส์ก็ยังคงเป็นแบบนั้นอยู่

 

เด็กชายวัยสิบห้าปีที่แสนกล้าหาญ ยอมสละชีวิตของตนเพื่อปกป้องน้องชายจากกษัตริย์ใจร้าย ภาพนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำของเขาไม่หายไปไหน

 

ดังนั้นวันนี้หากจะเกิดอะไรขึ้น เจสันก็ขอให้เจมส์ปลอดภัย พี่ชายของเขาสละชีวิตช่วยเขามามากพอแล้ว

 

หากเจสันต้องตายในวันนี้เขาก็จะไม่เสียใจเลย

 

 

 

 

เจมส์และเจสันควบม้าตามแนวชายหาดมาเรื่อยๆจนม้าศึกตัวใหญ่สองตัวหยุดลงหน้าประตูรั้วสูงใหญ่ของปราสาท เจมส์กวาดตามองเข้าไปในนั้นแต่กลับไม่พบแม้แต่ทหารเลยสักคนเดียว

 

“เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไมถึง..”

 

 

ครืด...

 

ประตูรั้วของปราสาทถูกเลื่อนเปิดขึ้น เจมส์และเจสันควบม้าเข้ามาภายในเขตรอบนอกของปราสาท พวกเขาไม่พบทหารเลยแม้แต่คนเดียว จริงอยู่ว่าทหารส่วนใหญ่ได้ถูกส่งออกไปรบแต่ก็ยังมีทหารประมาณเกือบพันคนที่ทำหน้าที่เฝ้าอารักษ์ขากษัตริย์แห่งวอลดิสอยู่ที่ปราสาท 

 

เจสันและเจมส์ลงจากหลังม้าก่อนจะก้าวเข้าไปภายในตัวปราสาทที่เงียบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของพวกเขา เสียงโลหะบนชุดเกราะและเสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นเป็นสิ่งเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันวังเวง  เจมส์ตัดสินใจแยกไปสำรวจรอบๆปราสาท ส่วนเจสันตรงไปยังชั้นบนสุดของปราสาทเพื่อตามหาตัวกษัตริย์ของอาณาจักรแห่งนี้

 

แต่ก่อนที่สองพี่น้องจะแยกกันออกไป เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของปราสาท เจสันดึงเจมส์หลบตรงมุมมืดด้านข้างบันไดได้ทันเวลาพอดีกับที่เจ้าของเสียงฝีเท้านั่นปรากฏตัวขึ้น

 

กองทัพทหารผลึกแก้ว

 

“มันมาได้อย่างไร” เจมส์กระซิบถามเจสันด้วยความไม่เข้าใจ เขาสงสัยตั้งแต่ที่ทหารหายไปไม่เหลือเลยสักคนเดียว แต่ทหารอมนุษย์พวกนี้กลับมาแทนที่

 

และเจมส์ก็เข้าใจได้อย่างกระจ่างเมื่อเห็นว่าสิ่งที่พวกมันแบกอยู่นั้นคืออะไร

 

ร่างของชายชราในชุดเกราะของทหาร

 

“นะ..นั่น ท่านเห็นไหม”

 

“อืม นั่นมันไม่ปกติแล้ว เราต้องรีบ”

 

เจมส์และเจสันก้มตัวลงเมื่อกองทัพอมนุษย์กำลังเดินผ่านมาทางที่พวกเขาหลบอยู่ ดีที่ว่าประสาทสัมผัสของพวกมันไม่ดีนัก ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจได้กลายเป็นเหมือนทหารที่พวกมันกำลังแบกอยู่ก็เป็นได้

 

 

เจสันแยกออกมาก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องบรรทมของวี เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงมั่นใจว่าวีจะอยู่ที่นั่น แต่เขาก็หยุดลงตรงหน้าบานประตูหน้าห้องบรรทมเรียบร้อยแล้ว

 

มือหนาค่อยๆผลักบานประตูเข้าไปด้านใน และเจสันก็พบบุคคลที่เขากำลังตามหายืนอยู่บริเวณริมหน้าต่าง

 

วียืนหันหลังให้กับเจสันอยู่ ร่างบางอยู่ในชุดคลุมขนนกสีดำตัวยาว บนเส้นผมสีบลอนด์สว่างมีมงกุฎทองคำสวมอยู่ เจสันค่อยๆปิดประตูลงแล้วก้าวเท้าเข้าไปใกล้กษัตริย์แห่งวอลดิสมากขึ้น

 

“เจ้ามาช้านะเจสัน”  วีหันกลับมามององครักษ์ประจำกายที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคมที่ยังคงเป็นสีเทาหม่นทำให้วีเชื่อเสียสนิทใจว่าเจสันนั้นยังคงตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของตน ดวงตาเรียวคมสีฟ้าเหลือบมองไปยังของสิ่งหนึ่งที่อยู่ในมือของเจสันก่อนจะยกยิ้มอย่างลืมตัว

 

“ส่งมันมาให้ข้าสิเด็กดี”

 

“ขอรับ”

 

ร่างสูงคุกเข่าลงตรงหน้ากษัตริย์แห่งวอลดิสก่อนจะส่งมอบแหวนแห่งนอร์แมนให้กับวี เจสันพยายามควบคุมมือของตนไม่ให้สั่น เขาจะให้แผนการมาพังเพราะความกลัวของตนไม่ได้

 

กลัวว่าเขาจะไม่เหลือทางเลือกอื่นแล้วต้องฆ่าคนที่เขารัก

 

มือบางรับแหวนแห่งนอร์แมนไปแล้ว วีมองมันด้วยความกระหายในอำนาจจนเจสันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่านี่คือคนที่เขารักจนหมดหัวใจ

 

“เจ้าทำดีมากเจสัน วันนี้เจ้าอายุครบสิบแปดแล้วสินะ ตามข้ามาสิ ข้าจะให้ของขวัญแก่เจ้า” วียิ้มก่อนจะคว้าข้อมือหนาแล้วเดินออกมาจากห้องบรรทมของตน วีก้าวลงบันไดด้วยความเร่งรีบ เสียงหัวเราะทุ่มต่ำดังขึ้นทุกขณะราวกับกษัตริย์ผู้นี้เสียสติไปแล้ว

 

 วีผลักบานประตูเข้ามาในห้องๆหนึ่งที่เจสันไม่เคยเห็นมันมาก่อน กลางห้องมีกระถางคบไฟกำลังลุกโชติช่วงแต่มันกลับไม่ได้ทำให้ห้องนี้ดูอบอุ่นขึ้นเลยสักนิด  ห้องนี้ไม่ได้มีอะไรเลยนอกจากภาพเขียนต่างๆที่ติดอยู่บนกำแพงและเก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ถัดจากกระถางคบไฟ ระเบียงของห้องยื่นออกไปทางส่วนหน้าของปราสาทและหากว่าเรายืนอยู่ตรงนั้นก็จะสามารถเห็นการเคลื่อนไหวทุกๆอย่างรอบนอกตัวปราสาทได้ทั้งหมด

 

“ฝ่าบาทจะไม่ให้ข้ารายงานเรื่องผลการรบสักหน่อยหรือขอรับ”

 

“ช่างเรื่องพวกนั้นเถอะน่า มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรอีกแล้ว”

 

เจสันพยายามหาเรื่องขึ้นมาพูดคุยเพื่อถ่วงเวลา แต่ก็ดูไร้ประโยชน์เมื่อวีไม่ได้สนใจสิ่งที่เขากำลังพูดออกไปเลยแม้แต่น้อย กษัตริย์แห่งวอลดิสเอาแต่ก้มลงมองแหวนในมือของตนแล้วนิ้วเรียวก็ค่อยๆลูบมันไปมาอย่างหลงใหล

 

“ไปนั่งบนเก้าอี้นั่นสิเจสัน” วีกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่นั่นมันคือยาพิษชัดๆ เจสันโค้งหัวลงแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตามคำสั่งของวีอย่างไม่มีทางเลือก

 

“เป็นอะไรไป เจ้ากลัวหรือ”

 

กษัตริย์แห่งวอลดิสเท้าแขนกับพนักวางแขนของเก้าอี้แล้วขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าคมที่มีเหงื่อเกาะพราวอยู่ตามไรผม วีใช้ฝ่ามือลูบไปตามสันกรามคมขององครักษ์ประจำกายอย่างเช่นที่เคยทำแต่วีก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไป

 

เจสันไม่เคยหลบสายตาของเขา

 

“เปล่าขอรับ ข้าแค่.. เหนื่อยๆก็เท่านั้น” 

 

“เดี๋ยวเจ้าก็หายเหนื่อยแล้วน่าเด็กดี” วีก้าวขานั่งคร่อมตักแกร่งของเจสันเอาไว้ ริมฝีปากอิ่มค่อยๆกดจูบลงบนสันกรามก่อนจะออกแรงขบเม้มให้ขึ้นรอยแดง มือหนากำพนักวางแขนของเก้าอี้แน่นจนแทบแหลกคามือ เขาต้องคุมสติของตัวเองเอาไว้ให้ได้ ไม่มีโอกาสให้แก้ตัวเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว

 

เพราะนี่คือโอกาสสุดท้าย

 

เสียงดูดดุลผิวเนื้อดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัดก่อนที่วีจะเลื่อนริมฝีปากไปจุมพิตริมฝีปากหยักของผู้เป็นองครักษ์  เจสันไล้ฝ่ามือไปทั่วแผ่นหลังบางเพื่อหาของสิ่งหนึ่งที่ควรจะอยู่ภายใต้ชุดคลุม

 

มีดประจำกายของวี

 

 

เจสันจับด้ามมีดเอาไว้ได้ มือหนาค่อยๆดึงมันออกมาช้าๆเพื่อไม่ให้วีรู้ตัว เขาละริมฝีปากออกแล้วเลื่อนมันลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอสีน้ำผึ้งโดยที่มือค่อยๆดึงมีดออกมาจากฝัก

 

 

แต่ทว่า..

 

 

หมับ!’

 

 

 

“เด็กดี.. อย่าซนสิ :)




 60%



“อ๊ะ!

 

 

ผลั่ก!!!’

 

ร่างสูงถูกเหวี่ยงออกไปจนกระทบกับกำแพงหินอย่างแรงจนเศษหินหลุดกะเทาะลงมา เจสันนอนกุมท้องของตนเอาไว้ด้วยความจุก รอยช้ำเริ่มปรากฏขึ้นมาบนผิวกาย  ดวงตาคมเพ่งมองไปยังร่างบอบบางที่กำลังย่างเท้าเข้ามาโดยที่ในมือมีมีดประจำกายและนิ้วเรียวมีแหวนแห่งนอร์แมนคอยแผ่พลังอำนาจออกมา เจสันคลานถอยหลังไปเรื่อยๆอย่างอัปจนหนทาง อาวุธของเขานั้นทิ้งเอาไว้ในห้องบรรทมของวีที่อยู่ชั้นบนสุดของปราสาททำให้เขาไม่สามารถต่อกรอะไรกับวีในตอนนี้ได้ และถึงมีอาวุธสักร้อยชิ้นเขาก็เชื่อว่าตัวเองไม่อาจสู้วีในตอนนี้ได้อย่างแน่นอน

 

“ดูเจ้าตอนนี้สิ อย่างกับเจ้าหนูตัวน้อยที่โผล่ออกมาช่วยเจ้าวันนั้นเลย จำได้ไหม?”  เจสันชะงักเมื่อวีพูดจบประโยค ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

 

วีหมายความว่าอย่างไรกัน.. เจ้าหนูตัวนั้น..

 

“พระองค์.. พระองค์หมายความว่าอย่างไร”

 

“เจ้าคิดจริงๆหรือเจสันว่าข้าจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย”  วีเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าองครักษ์ที่หน้าซีดเผือดก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงจนใบหน้าของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน ดวงตาสีฟ้าที่เจสันเคยหลงใหลทุกครั้งยามที่ได้จ้องมอง ตอนนี้มันกลับสะท้อนภาพของตัวเขาเองที่กำลังหวาดกลัว

 

 

“คิดว่าข้ามิรู้หรือว่ามีคนแอบเข้าไปในห้องโถงทำพิธีของข้า เจ้าคิดว่าแค่หนูโง่ๆตัวเดียวจะตบตาข้าได้อย่างนั้นหรือ!!” ฝ่ามือบางที่เคยกรีดกรายไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเจสันบัดนี้กลับบีบลงมาที่ปลายคางของเขาอย่างรุนแรง เล็บแหลมคมจิกเข้าไปในผิวหน้าของเจสันจนมันเริ่มแสบและชาไปหมด

 

“อึก...”

 

“ข้าไม่ได้โง่เหมือนฟินน์ เพื่อนองครักษ์งี่เง่าของเจ้าเสียหน่อย หึ.. ติดอยู่ในป่าต้องห้ามแล้วครอบครัวตายหมดอย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่า...”

 

“...............”

 

“พวกเขาตายเพราะน้ำมือของข้าหรืออย่างไร อ่า.. หรือว่าข้าจำผิด”

 

เจสันกำหมัดแน่นแล้วปัดฝ่ามือบางของวีออกไปด้วยความโกรธจัด วีเสียหลักจนเซล้มไปกับพื้น เจสันจึงอาศัยช่วงจังหวะนี้ยันตัวลุกขึ้นยืน แสงอาทิตย์ที่กระทบกับอะไรบางอย่างบนกำแพงข้างตัวทำให้ดวงตาคมต้องหรี่เล็กลงและเมื่อเห็นเต็มตาว่าสิ่งนั้นคืออะไรเจสันจึงไม่ลังเลที่จะดึงมันออกมาจากำแพง

 

มันคือดาบเล่มหนึ่งที่ถูกแขวนเอาไว้ 

 

วีทรงตัวลุกขึ้นยืนได้แล้ว อีกฝ่ายดูไม่ได้มีท่าทีร้อนใจอะไรเลยที่เจสันมีดาบขนาดใหญ่อยู่ในมือ ร่างบางเดินตรงเข้ามาหาเจสันอย่างไม่เกรงกลัวก่อนที่เสียงทุ้มหวานจะพูดต่อ

 

“เจ้าคิดว่าอยู่เหนือกว่าข้าแล้วอย่างนั้นหรือ คิดว่าทำอะไรแล้วข้าไม่รู้เลยใช่ไหม ไม่สงสัยบ้างหรือว่าทำไมข้าถึงปล่อยเพื่อนองครักษ์ของเจ้ากลับไปเมื่อวันนั้น แล้วเจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยังคงปล่อยเจ้าเอาไว้” 

 

 

เคร้ง!’

 

ดาบเล่มโตถูกฟันลงไปยังร่างบางที่กำลังเดินตรงเข้ามา หากทว่าวีกลับใช้มีดประจำกายเล่มเล็กๆตั้งรับเอาไว้ได้โดยที่มือบางไม่ได้สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นมือหนาของเจสันเสียเองที่ออกแรงกดลงไปจนเส้นเลือดแข็งเกร็งขึ้นตามท่อนแขน

 

“เพราะเจ้าจะทำให้ข้าเป็นอมตะได้ยังไงล่ะ ข้าแค่รอเวลาเท่านั้น  ข้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วเจสันว่าเจ้าเป็นใคร เรื่องนี้ต้องขอบคุณเจมส์สินะ เขาเป็นผู้รายงานอดีตของพวกเจ้าได้อย่างดีทีเดียว” ใบหน้าสวยแสยะยิ้ม แสงจากเปลวไฟในคบเพลิงกลางห้องกระทบกับใบหน้าของวีในตอนนี้ช่างดูต่างกับวีคนที่เขาตกหลุมรักจนหมดหัวใจ

 

แต่วีไม่ได้รักเขาเลยสักนิด ทุกๆอย่างที่อีกฝ่ายทำก็เพราะเขาเป็นหมากตัวหนึ่งที่จะทำให้วีเป็นอมตะและมีอำนาจเหนือผู้ใด

 

“อึก...”

 

เจสันขบกรามแน่นเมื่อวีกดข้อมือลง เท้าข้างขวาของเจสันที่ยันพื้นหินเอาไว้ค่อยๆถอยหลังครูดไปเรื่อยๆจนมันชิดกับกำแพง

 

“เบี้ยตัวน้อยจะมาล้มควีนได้เยี่ยงไร ช่างน่าขำเสียจริง”

 

“ข้า..อึก...ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อพระองค์” 

 

ตึง!’

 

 

ร่างหนาถูกดันจนแผ่นหลังชนกับกำแพงหินเย็นเฉียบ วียังคงกดปลายมีดลงบนดาบในมือของเจสัน ปลายดาบเฉียดเข้าใกล้ลำคอแกร่งจนลมหายใจขององครักษ์ขาดห้วง

 

“ทำเพื่อข้าอย่างนั้นหรือ เหอะ องครักษ์แห่งนอร์แมนจะทำอะไรเพื่อข้ากันล่ะ!!” 

  

   เสียงทุ้มหวานตวาดดังลั่นไปทั่วห้อง ดวงตาเรียวคมเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับว่าอดกลั้นมันมานาน ปลายดาบถูกกดลงมาจนชิดกับลำคอของเจสันแล้ว หากเขาขยับตัวเพียงนิดเดียวโลหะแหลมคมนี่ก็จะทิ่มเข้ามาในร่างกายได้ในทันที

 

“ลอบเข้ามากำจัดข้า เจ้ากล้าเอ่ยว่าทั้งหมดนั่นทำเพื่อข้าอย่างนั้นหรือ!!!

 

“นั่น.. อ่ะ!... นั่นมันเมื่อก่อน..แค่ก.. ก่อนที่ข้าจะตกหลุมรัก..อึก... ฝ่าบาท”

 

ฝ่ามือของกษัตริย์แห่งวอลดิสกำลังสั่นไหว ในดวงตาเรียวคมมีน้ำใสๆเกลือกกลิ้งไปมา แรงกดจากข้อมือเล็กค่อยๆคลายออก

 

“โกหก!!! เพราะรูปร่างหน้าตาของข้า พวกบุรุษมักเป็นเช่นนี้กันหมด โง่เง่า!

 

“หากเช่นนั้นข้าคงตกหลุมพรางของพระองค์ตั้งแต่วันแรกที่ได้เข้ามาในอาณาจักรแล้ว”

 

“...............”

 

“ฝ่าบาทอาจรู้หลายสิ่ง รู้ความเคลื่อนไหวของข้าทุกอย่าง แต่พระองค์ไม่เคยรู้เลยว่าหัวใจของข้านั้นเป็นเช่นไร”

 

“ข้ารู้! ทำไมข้าจะไม่รู้!

 

น้ำใสๆไหลลงมาอาบแก้มเนียนที่เจสันเคยสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วน และภาพตรงหน้านั้นช่างบีบก้อนเนื้อในอกของเขาเสียเหลือเกิน

 

วีไม่เคยร้องไห้

 

“ไม่ ฝ่าบาทไม่รู้เลยว่าข้าห้ามใจของตัวเองมากเพียงใด”

 

“อึก...หยุดพูดนะ!

 

“ห้ามใจของตัวเองไม่ให้ตกหลุมรักศัตรูอย่างพระองค์”

 

ใบหน้างดงามส่ายไปมา แรงกดจากใบมีดเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ใบดาบไม่ได้อยู่ติดกับลำคอของเจสันอีกแล้วเมื่อวีผ่อนแรงไป

 

“ทุกอย่างที่ข้าทำก็เพื่อพระองค์”

 

 

ผลั่ก!’

 

 

“อ๊ะ!

 

เจสันใช้แรงทั้งหมดดันดาบของตนออกไปจนสุดแรง วีที่ไม่ทันตั้งตัวจึงเซถอยหลังล้มลงห่างออกไปประมาณสี่ก้าว แต่ทว่าความเจ็บปวดที่แล่นพล่านขึ้นมาตามฝ่ามือข้างซ้ายของเจสันทำให้ร่างสูงต้องละความสนใจจากวีที่นั่งก้มหน้าลงมองอะไรบางอย่างอยู่โดยที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาเสียที

 

“หึๆๆๆ”

 

และทันทีที่เจสันหงายฝ่ามือของตนเขาก็พบกับรอยแผลจากการถูกบาดด้วยของมีคมเป็นทางยาว ของเหลวสีสดไหลออกมาตามรอยบาดแผลที่ปริออก มันค่อยๆไหลลงมาตามท้องแขนหยดลงเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นหินสีดำ

 

วีเงยหน้าขึ้นมาแล้วแต่ทว่าเจสันกลับรับรู้ได้ถึงสิ่งหนึ่งที่แปลกไป

 

แหวนแห่งนอร์แมนในนิ้วเรียวของวีมีกลุ่มควันสีดำหมุนวนอยู่โดยรอบ มือบางกำมีดประจำกายของตนที่มีโลหิตอาบไปทั่วใบมีดก่อนจะค่อยๆเลื่อนมันไปยังนิ้วเรียวที่มีแหวนสวมอยู่

 

เลือดของเจสันหยดลงบนแหวนแห่งนอร์แมนอีกครั้ง

 

 

“ไม่นะ!!

 

ร่างสูงพยายามพุ่งตัวเข้าไปปัดใบมีดทิ้งแต่ก็ไร้ประโยชน์ ผลึกแก้วสีดำโผล่ออกมาจากกำแพงด้านหลังโอบรัดช่วงลำตัวของเจสันเอาไว้

 

“อ่า... คิดไว้ไม่ผิดจริงๆว่าเจ้าต้องเป็นชายในคำทำนายที่แม่ของข้าเคยกล่าวเอาไว้”

 

วีทิ้งมีดประจำกายลงกับพื้นเมื่อมันถูกใช้เสร็จสิ้นแล้ว กลุ่มควันสีดำหมุนวนรอบๆตัวของกษัตริย์แห่งวอลดิส เจสันพยายามดิ้นให้หลุดแต่ผลึกแก้วที่โอบรัดตัวเขาอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะแตกออกไปเลยสักนิด 

 

ไม่ ทุกอย่างต้องไม่เป็นเช่นนี้

 

 

ครืด...ครืด...

 

 

เสียงประตูรั้วเหล็กของปราสาทที่ดังขึ้นทำให้วีชะงักไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนที่ร่างบางจะหันไปทางระเบียงแล้วก้าวเดินออกไป

 

เจมส์! เจ้าคนทรยศ!!!

 

เจมส์ได้เปิดประตูให้กองทัพทหารแห่งนอร์แมนเข้ามาในตัวปราสาท เสียงกู่ร้องของเหล่าทหารดังก้องไปทั่วปราสาท วีกำมือเข้าหากันแน่นก่อนจะจ้องเขม็งไปยังเจมส์ที่กำลังจ้องมองเขาจากด้านล่างเช่นเดียวกัน

 

นิโคลัสเป็นผู้นำทัพมาด้วยตนเอง ทหารมีทั้งทหารของนอร์แมนและวอลดิสที่ตัดสินใจเข้าร่วมการรบครั้งสุดท้าย

 

“เจ้าพวกโง่นั่น อย่าคิดว่าจะเข้ามาขัดขวางพิธีของข้าได้”

 

วีเหยียดยิ้มใส่บุคคลเบื้องล่าง เปลือกตาบางปิดลงช้าๆแล้วเสียงคล้ายกับเสียงแก้วที่กำลังก่อตัวขึ้นก็ดังขึ้นมา

 

ทหารผลึกแก้วสีดำผุดขึ้นมาจากพื้น พวกมันพุ่งเข้าโจมตีเหล่าทหารที่คิดจะต่อกรกับวีอย่างไร้ความปราณี แก้วแหลมคมแทงทะลุชุดเกราะเหล็กของทหาร เลือดสีแดงฉานพุ่งกระเด็นไปทั่วพื้นอย่างน่าสยดสยอง

 

“อ๊ากกกกก!

 

เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วลานหน้าปราสาท วีหวังว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นเสียงของนิโคลัส แต่ช่างน่าเสียดายที่อีกฝ่ายยังคงไม่โดนผลึกแก้วแทงเพราะมีเหล่าองครักษ์คอยคุ้มกันเอาไว้อยู่

 

“พี่ชายของเจ้านี่ช่างเหมือนเจ้าเสียจริงนะเจสัน”

 

วีเดินกลับเข้ามาในห้อง ควันสีดำยังคงไม่จางหายไปไหนแต่ทว่ามันกลับค่อยๆก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง

 

รูปปีกสีดำ

 

“ทรยศเหมือนกันเสียไม่มี”

 

“พวกข้าไม่ได้ทรยศพระองค์!

 

วียกยิ้มก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเจสันที่ถูกตรึงไว้กับกำแพง

 

“ข้าแค่ไม่ได้อยู่ข้างเดียวกันกับพระองค์ตั้งแต่แรกแล้ว ฝ่าบาท”

 

“หึ ข้าให้โอกาสเจ้าแล้วเจสัน ให้โอกาสเจ้าได้อยู่เคียงข้างข้า แต่เจ้ากลับเลือกที่จะทำเพื่อนิโคลัส!

 

มือบางตรงเข้ามาบีบสันกรามของเจสันอีกครั้ง และเมื่อเจสันได้เห็นวีใกล้ๆเขาก็พบว่าอะไรบางอย่างกำลังงอกออกมาทะลุชุดคลุมขนนกสีดำของวี โครงกระดูกสีดำที่กางออกเป็นรูปปีกค่อยๆก่อตัวขึ้น

 

“อึก..หยุดเถอะขอรับ ก่อนที่มันจะสายเกินไป”

 

 

 

วีหัวเราะในลำคอพลางวางฝ่ามือทาบลงบนชุดเกราะบนตัวของเจสัน ของเหลวสีดำไหลเคลือบปกคลุมมันอย่างช้าๆ เจสันรับรู้ได้ว่าชุดเกราะโลหะกำลังแตกร้าวและมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

 

เคร้ง!’

 

 

เศษโลหะแตกกระจายออกเต็มพื้น ร่างสูงมีเพียงเสื้อผ้าฝ้ายบางๆตัวหนึ่งปกคลุมร่างกายท่อนบนเท่านั้น ถึงแม้ตอนนี้ผลึกแก้วที่เคยรัดตัวของเจสันเอาไว้จะแตกกระจายออกไปพร้อมชุดเกราะบนตัวของเขาแต่เจสันก็ไม่สามารถขยับตัวหนีไปไหนได้อยู่ดีเพราะแรงจากมือบางที่เลื่อนมาบีบลำคอของเขาเอาไว้จนเท้าเริ่มลอยขึ้นเหนือพื้น มันกำลังทำให้เจสันขาดอากาศหายใจ

 

“อึก..แค่กๆ...”

 

เจสันดิ้นไปมาอย่างทุรนทุราย ใบหน้าคมเริ่มเขียวม่วงเพราะไม่สามารถรับอากาศเข้าปอดได้ ตอนนี้โครงปีกบนแผ่นหลังของวีเริ่มมีขนสีดำปกคลุมแล้ว

 

พิธีกำลังจะเสร็จสมบูรณ์

 

และตอนนี้เจสันก็กำลังจะขาดอากาศหายใจ

 

 

“ไปอยู่กับพ่อแม่ของเจ้าเสียเถิดเด็กดี เดี๋ยวพี่ชายและคนที่เจ้ารักทั้งหมดก็จะตามเจ้าไปในอีกไม่ช้า”

 

 

มือบางบีบรัดรอบลำคอแน่นขึ้น สติของเจสันกำลังจะดับวูบลง

 

 

ปัง!!!’

 

 

แต่แล้วประตูก็ถูกกระแทกเปิดเข้ามา 




TBC

     


TALK 2 : มาอัพแล้วว สรุป ค้างกว่าเดิม555555555

ตอนหน้าจะจบแล้วอ่ะ เราใจหาย TT อัพมาตั้งแต่เดือนไหนก็ไม่รู้ ฮือ จะจบแล้วว 

ตอนหน้าก็จะแบ่งอัพครึ่ง ครึ่งนะคะ จบภายในอาทิตย์หน้านี่แหละ เพราะใกล้ปิดพรีแล้ว 

วันที่6 ตุลาเน้อ ห้ามลืมมมมมม 

ใครเดาตอนจบไว้ว่าไงมั่ง อย่าพึ่งด่าเราแรงจนกว่าจะได้อ่านตอนจบ100%นะคะ 

เม้นต์ให้เก๊าหน่อยย ขอบคุณค่าา 

ปล. ความรู้สึกของวีจริงๆนะ.. คือเขาก็รู้สึกแหละ แต่เพราะทุกอย่างหล่อหลอมให้เป็นคนแบบนั้น 

อดีตเขาเจออะไรมาเยอะจริงๆ หลายๆคนเลยบอกว่าสงสารวี วีเป็นตัวละครที่น่าสงสารมาก 

วีเปิดใจให้เจสันเลือกมาอยู่ด้วยกัน แต่มนต์ดันคลายซะก่อน พิธีนี้ไม่ได้ทำให้เจสันตายนะคะ 

แค่ใช้เลือดเท่านั้น แบบที่มันหยดลงบนแหวนบนนิ้วของวี หลายคนสงสัยว่าเจสันหลุดจากมนต์แล้ว

ตอนเจสันเจ็บ ทำไมวีไม่เจ็บด้วย ถ้าสองคนนี้ฆ่ากันแล้วใครคนใดคนหนึ่งตาย อีกคนจะกระทบด้วยมั้ย 

ไม่ค่ะ เพราะมนต์ออกไปบางส่วนแล้ว ทำให้ต่างฝ่ายไม่ได้มีผลกระทบต่อกันเน้อออ งงมั้ย

ถ้างงถามเราได้ในทวิตเลย จุ๊บๆ 


TALK 1 : ค้างกันป่าว ไม่ค้างหรอกเนอะ.. 

ไม่รู้จะตัดจบตรงไหนแล้วว TT 

หลายคนเดาตอนจบมา มาลุ้นกันตอนหน้า 

สำหรับปมปริศนาทั้งหลาย หลายพาร์ทอยู่ในสเป 

เพราะงั้นซื้อเล่มกันนะ! สเปหนามากจริงๆค่ะ 70กว่าหน้าเลยอ่ะ5555

เม้นต์หรือแท็กกันได้นะฮับบบบ

ขอบคุณทุกเม้นต์เลย มีรีดคนนึงเม้นต์ยาวมากๆให้เราอ่ะ ดีใจ ขอบคุณเน้อออ


B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

2,185 ความคิดเห็น

  1. #2155 ninewthp (@ninewthp) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:37
    ลุ้นมากกกกกกกกกแอแงงงงงงง เค้าจะรักกันได้จริงๆหรอ อดีตของวีมันคงจะเจ็บปวดมากน่าดูเลยสินะแงงงงง
    #2155
    0
  2. วันที่ 18 กันยายน 2562 / 14:35
    นั่นคนที่รักเธอเลยน๊าาาาาาาาา!! เขารักเธอนะ! ยัยแม่มด!! เข้าใจมั้ย!? ว่าเขารักเธอนะ!
    #2122
    0
  3. #2095 Kim_JTY (@Cake2196) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 22:23
    ลุ้นเยี่ยวเหนียวแร้วค่ะ คูมไรท์;-;
    #2095
    0
  4. #2013 SsB3 (@siprang_tong88) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 16:59
    หายยใจจไม่ทันเลยลุ้น
    #2013
    0
  5. #1935 Oomjanis (@Oomjanis) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 14:39

    หาทางลงของเรื่องไม่เจอ

    #1935
    0
  6. #1887 20102547 (@20102547) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 18:19

    โอยยตื่นเต้นลุ้นระทึกมากเลยอ่ะ อยากรู้แล้วสุดท้ายมันจะจบแบบไหน แต่นี่คิดภาพแบบแฮปปี้เหมือนของแจสเปอร์กะวีวันด้าไม่ออกจริงๆ สู้ๆค่ะไรท์

    #1887
    0
  7. #1858 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 18:05
    ใครมาช่วยทันนนนโอ้ยยย วีเจสันรักวีจริงๆนะ มันต้องมีทางดิ ที่ไม่ต้องข้าวีอ่ะ
    #1858
    0
  8. #1816 b9zazagtz (@b9zazagtz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 21:26

    เปิดพรีอีกรอบได้มั้ยไรท์ คือมาไม่ทันจริงๆอ่ะ!!! เสียดายค่ะ จากใจจริง ได้โปรดดดดดดดดดดดดด

    #1816
    0
  9. #1675 moonchild04 (@moonchild04) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    สนุกมากกกก
    #1675
    0
  10. #1524 Ztart (@pettatiya-pk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:59
    ลุ้นเว่อมากเลย
    #1524
    0
  11. #1486 phirayajungkook (@phirayajungkook) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 12:05
    ลุ้นมากกกกก
    #1486
    0
  12. #1446 กระแด่วๆ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 19:12
    วีก็เป็นอีกตัวละครที่น่าสงสารค่ะ
    #1446
    0
  13. #1419 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:08
    อยากจะกรี๊ดเลยอ่ะ ฮื่ออออออ ขอบคุณอะไรก็ตามที่มีคนเข้ามาช่วยทัน
    คิดแล้วหละว่าวีคงรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว แต่เรื่องของหัวใจตัวเองน่ะ ..
    แบบนั้นรู้รึเปล่า การทพิธีใก้ลจะจบเสร็จแล้ว แต่ว่านะทำไมหละ โดนสาป
    อยากจะรู้ว่าโดนอะไรมา ทำไมถึงจะต้องทำแบบนี้ แล้วความรู้สึกน่ะของจริงรึเปล่า
    #1419
    0
  14. #1274 NokKY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 14:26
    โอ้ย กว่าจะอ่านจบ ฮือTT แต่ละฉากในตอนนี้ทำร้ายใจรีดยิ่งนัก อ่านไปหน่วงไป คือต้องเบรคตัวเองเลยตอนอ่าน อินมากจนจะเปนบ้ายุแล้ว สงสารทั้งเจสันและวีแบบมากๆๆๆๆๆๆ( สงสารตัวเองด้วยTT ไรต์ทำร้ายเรา มันดาร์กจริงๆ ใจรีดจะขาด)

    เจสันคือรักวีจริงๆ สำหรับเราความรักของเจสันที่มีให้วีนี่มันคือรักแท้เลยอะ รักแบบไม่สนว่าวีจะเคยทำอะไรมาก่อนทั้งกับตัวเองหรือคนอื่น ทั้งที่วีทั้งพรากครอบครัวไป

    เรื่องที่หลอกใช้ แล้วที่อยากให้วีหยุดก้เพราะว่ารักอีกนั่นแหละ ถึงตัดสินใจเลือกทำแบบนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าเสี่ยงแค่ไหน ฮรึก จะตายแล้วใจชั้น อยากให้วีเข้าใจหัวใจจริงๆของเจสัน ความรักที่เจสันมีต่อวีมันคือของจริง เราเชื่อว่าถ้าวียอมรับมัน มันจะเยียวยาวีได้ แต่เราก้เข้าใจวีนะ ถ้ามองจากมุมของวี สิ่งที่วีเคยเจอมันหล่อหลอมวีมา แล้วยิ่งมาเจอเรื่องนี้ ทั้งที่เริ่มเปิดใจให้แล้ว วีต้องคิดว่าเจสันไม่เลือกตัวเอง เจสันหักหลัง รู้สึกเหลือตัวคนเดียว โดดเดี่ยวอีกครั้ง เกราะที่วีสร้างขึ้นเพื่อปกป้องจิตใจที่เปราะบางมันก้ยากที่จะทลายลงไปอีก

    ยิ่งตอนตอนเจสันบอกรักวีแล้ววีร้องไห้นี่คือแบบไม่ไหวแล้วเว้ย พีคมาก ปวดหนึบ น้ำตาหยดแหมะๆเลยจ้า สงสารทั้งคู่ มันไม่รู้จะอธิบายยังไงเลยมันยิ่งสะท้อนว่าต่างฝ่ายต่างรักกันอะ ฮือTT ตอนนี้ มันตื้อไปหมดเลย บรรยายไม่ออกบอกไม่ถูก ตอนที่ต่างฝ่ายต่างพรั่งพรูสิ่งที่ตัวเองรู้สึกหรือคิดต่อกันออกมา นี่แบบ ทรมานมาก อ่านไปปวดหนึบในใจยุตลอด

    ขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดีเถอะ อย่าเปนอะไรเลยทั้งเจสันทั้งวี ได้โปรดเถอะรีด แค่นี้ไรต์ก้จะตายยุแล้ว (ช่างทำรุนแรงเหลือเกิน เกินใจของคนจะทน ได้แต่ตั้งหน้าตารอตอนจบ)
    #1274
    0
  15. #1272 foxgybunny (@foxgybunny) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:32
    หงึ;__; ตอนวีร้องไห้แล้วคลายแรงออกนี่แบบน้ำตาคลอเลยอ่ะ ใจนี่สั่นมากประหนึ่งรู้สึกเอง55555555 แต่เจ็บจนจุกตอนที่เจสันบอกว่าไม่ได้อยู่ข้างวีตั้งแต่แรกแล้วอ่ะ?? งือออออไม่เอาเจสันอย่ามาพูดจาล้อเล่นแบบนี้สิ ?? แต่นี่แอบเชียร์ให้พิธีสำเร็จนะ อยากให้วีมีปีก55555 ไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นยังไง เดาไม่ถูกจริงๆแต่เชียร์วีขาดใจเลยค่ะ555555 สู้เค้านะวีแม่เชื่อว่าหนูเก่งหนูทำได้ ;-; เจมส์อ่ะ-_- เราก็รู้นะว่าเธอมีหน้าเปิดประตูแต่พอมาอยู่ในตอนนี้แล้วแบบ งือออออออ?.? เค้าหักหลังวีจริงๆหรอ ถ้าเลือกจะทำแบบนี้แล้ว ปล่อยเค้าเข้ามาแล้วถ้าเค้าฆ่าวีได้จริงๆล่ะ ไหนบอกว่ารักวีไง ฮืออออออ??.?? ถ้าบอกว่ารักวี คงเหลือไว้ให้รักแต่ชื่ออ่ะ//ตัดพ้อเจมส์อยู่55555 ก็ใช่สิวีตายแล้วเธอก็จะมีความสุขกับเจสันกับนิโคลัสและผองเพื่อนใช่มั๊ยล่ะ ?.? วีมานี่ลูกมาหาแม่มาอยู่กับแม่นะคะ
    //ไม่ได้อวยวีจนเกินไปใช่มั๊ยคะ กลัวไรท์รำคาญจัง5555555 อินง่ะ;-; รักกษัตริย์แห่งวอลดิสมากๆ แหะๆ^^
    #1272
    1
    • #1272-1 foxgybunny (@foxgybunny) (จากตอนที่ 27)
      19 กันยายน 2560 / 22:36
      ใส่อิโมจิร้องไห้แล้วกลายเป็น "????" ตลอดเลยอ่ะ เราจะงอนเธอแล้วนะเด็กดี ไม่แจ้งเตือนอัพฟิคอีก T.T
      #1272-1
  16. #1271 โสติง (@babyra) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:24
    โอ๊ยยยยยยยยย มีแววจบไม่ดีมากๆ เราไม่คิดว่าใครจะตายจะอยู่นะ แต่เราสงสารอ่ะ เหมือนสุดท้ายแล้ววีก็ไม่ได้รักเจสัน เค้าเหมือนพยายามจะให้เจสันเลือกมาอยู่กับเค้าก็จริง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะได้ประโยชน์จากเค้ามั้ย เพราะอยากให้มารับใช้หรอ หรือเพราะรักจริงๆ คืออ่านแล้วก็เศร้าอ่ะ ตอนวีร้อง เราแบบในใจเค้าก็ผิดหวังนะ ที่สุดท้ายเจสันก็ทิ้งเค้าไปอีก เจมส์ก็ไป คือเค้าไม่เหลือใครแล้วจริงๆ เราไม่เข้าใจว่าเค้าจะอยากเป็นอมตะไปเพื่ออะไร ในเมื่อสุดท้ายเค้าก็ต้องอยู่อย่างเดียวดาย ความเป็นนิรันดร์มันก็ยิ่งทำร้ายตัวเองมั้ย คืออาจจะมาคิดได้ในวินาทีสุดท้ายก็ได้นะ แต่เราสงสารวีจริงๆ เหมือนเค้าได้เปรียบทุกอย่าง อยู่เหนือใครๆ แต่จริงๆ เค้าโคตรเหงาอ่ะ แต่ก็เพราะความร้ายกาจของตัวเองอีกนั่นล่ะ เราเชื่อว่า เจสันรักวีจริงๆนะ ทั้งที่รู้ว่าเค้าร้ายแค่ไหน ท้งที่เค้าทำลายครอบครัวตัวเอง ทั้งที่รู้ว่าเค้าหลอกใช้เรา แต่แบบรักทั้งที่ไม่ต้องใช้มนต์ออะไรทั้งนั้น อยากให้วีคิดได้นะ แต่มาคิดตอนนี้มันจะสายไปมั้ย สงสารอ่ะ สงสารทุกคนในเรื่อง เจมส์ด้วย เจมส์ก็รักวีจริง แต่อันนี้ชัดเลยว่า วีไม่ได้รักเจมส์มากไปกว่าการเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ อาจเป็นคนที่อยู่ร่วมกันได้นะ แต่ไม่ใช่ฐานะคนรัก 

    รออ่านต่อนะคะ ชอบมากอ่ะ ไม่อยากให้จบเลยค่ะ ฮือออออออTT
    ไรต์แต่งได้ดีมากเลย เราติดตามตั้งแต่ฟิคเจคลูกแอรีส ช็อตฟิคทั้งหลาย เราชอบมากค่ะ ไรต์แต่งเก่งอ่ะ โดยเฉพาะเรื่องนี้ เราชอบภาษา ชอบฟีลเรื่อง ชอบพล็อต การเรียบเรียง การบรรยาย คือทุกอย่างมันลงตัว เป็นเรื่องที่เราแนะนำให้คนอื่นอ่านต่อเลย ถึงเราไม่ได้ชิปคู่นี้ ก็อ่านได้อย่างสนุก เพลินมาก คืออ่านรัวๆ หยุดไม่ได้เลยอ่ะ ทุกตอนไรต์ตัดจบได้ค้างมาก มันทำให้อยากอ่านต่อไปอีกเรื่อยๆ พอรู้ว่าตอนหน้าจะจบแล้วก็แอบใจหายอ่ะ ขนาดเราไม่ได้ติดตามมาตั้งแต่แรกนะ บอกตรงๆ ว่ายังไม่อยากให้จบเลย ทุกครั้งที่เจอฟิคดีๆ ถูกใจมากๆ สักเรื่องคือมันจะมีความรู้สึกแบบนี้ ตอนอ่านทีแรกก็คิดแบบ เออ ดีจัง มีฟิคดีๆ ให้อ่านแล้ว เดี๋ยวน้ี้มีไรต์แต่งเก่งๆ เยอะเลย บางครั้งเราติดตามเรื่องใหม่ทันทีแค่เพราะว่าชอบการเขียนของไรต์เตอร์คนนี้ กดติดตามทั้งที่ยังไม่ได้อ่าน แต่แบบชื่อไรต์มันพอจะการันตีคุณภาพได้ ถูกจริตกับเรา กดตามแบบไม่ลังเลเลยค่ะ ที่จะบอกคือ ไรต์เป็นอีกหนึ่งคนที่เราจะติดตามเรื่องต่อๆไปด้วย ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆ แบบนี้ออกมาค่ะ
    #1271
    0
  17. #1270 Lala_Land (@Lala_Land) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 19:47
    อยากได้เล่มเเล้วววว อยากรู้อดีตวี ต้องสะเทือนใจเเน่ๆเลย กลับตัวกลับใจในตอนหน้านะ ควีน ..ทันไหม...!?? 555
    #1270
    0
  18. #1264 ความดันทุรังสูง (@paoAY) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:21
    ปมเยอะจัง ยิ่งโง่ๆอยู่5555
    #1264
    0
  19. #1262 Pink-Sneakers (@Pink-Sneakers) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 10:17
    เชียร์เจสันนน หนูอยากได้เล่มมม
    #1262
    0
  20. #1261 oZXGKo (@b2utykg) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 01:44
    คิดว่าเจสันรักวีนะ ถึงเลือกที่จะทำแบบนี้
    #1261
    0
  21. #1260 rapbit (@jukialol) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:58
    ใครมาาาาา จบได้ค้าง  แบบ ว้ากกกกกกก นี่มันไคลแมคๆๆๆ
    #1260
    0
  22. #1259 Taedora (@Taedora) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:04
    วีใจร้าย แต่ก็น่าสงสารมากๆ เรารู้สึกได้

    หวังว่าความรักของเจสันจะช่วยเยียวยาได้บ้างงงงงนะ หื้อ
    #1259
    0
  23. #1258 golffiegg (@golffiegg) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:01
    ความรักของเจสันต้องทำให้วีเป็นสีขาวได้สินะ ลุ้นๆ
    #1258
    0
  24. #1257 jik-ki (@jik-ki) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:35
    เราว่าใจนึงวีก็แอบแกว่งกับคำบอกรักของเจสันเหมือนกันนะ แต่ที่ไม่เชื่อเพราะคงผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ ทั้งๆที่เปิดให้เจสันเข้ามาแล้วเจสันก็ยังกลับไปเป็นแบบเดิมจะให้เชื่ออีกคงยาก
    #1257
    0
  25. #1256 ปาร์คซอนมิน (@army_lovy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 23:13
    เชียร์เจสันน
    #1256
    0