[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 10 : Chapter9 : เวลาที่ห่างกัน (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 พ.ค. 58



 

 

'พี่ซื่อซุน!!!'

 

กึก

 

ซื่อซุนชะงักเล็กน้อยหันไปมองยังเบื้องหลัง...เหมือนได้ยินเสียงลู่หาน...

 

แต่เขาคงคิดไปเอง

 

เจ้าลูกแมวนั่นจะมาอยู่ในคฤหาสน์นี้ได้ยังไง เมื่อวานเขาก็เพิ่งพาเจ้านั่นไปไว้ที่คฤหาสน์ท่านผู้เฒ่าหนิ

 

ซื่อซุนคิดพลางส่ายหัวไปมา...คิดมากไปแล้วเรา แค่ลูกแมวที่มาอยู่กับเราไม่ถึงเดือน ทำไมถึงรู้สึกว่าคฤหาสน์เก้าหางมันเงียบเหงาเหลือเกินทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นเขาก็สามารถอยู่ตัวคนเดียวมาได้ตลอด

 

...แต่เพราะอะไรล่ะเขาเกือบลืมไปด้วยซ้ำว่าก่อนหน้านั้นเขาอยู่คนเดียวได้อย่างไรและวันๆทำอะไรบ้าง จำได้แต่ช่วงเวลาที่อยู่กับเจ้าลูกแมว...

 

เขาเดินไปยังห้องรับแขกที่ติดกับสวน...ห้องที่เคยกินอาหารกับเจ้าลูกแมวนั่น...เงียบมาก มีแต่เสียงใบไม้เสียดสีกันภายนอกสวนเมื่อลมพัดมา

 

เขาก็ชอบไม่ใช่หรอชีวิตที่เงียบสงบแบบนี้ไม่มีเสียงอะไรให้หนวกหู รำคาญใจ

 

คิดพลางหยิบจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก

 

'กินอย่างนั้นไม่ดีนะคับ...'

 

"!"

 

ซื่อซุนละออกจากจอกเหล้ารีบหันไปมองด้านข้าง.......ว่างเปล่า

 

นี่เขาเป็นอะไรกันแน่! ทำไมเขาได้ยินแต่เสียงของเจ้าแมวเด็ก!

 

เขาวางจอกเหล้าไว้บนเสื่อ เดินออกไปยังสวนภายนอกตรงไปที่ต้นแอปเปิ้ล เด็ดผลสีเขียวออกมาและเดินกลับมานั่งบริเวณระเบียงทางเดิน

 

ซื่อซุนกัดฟันลงบนแอปเปิ้ลสีเขียวผลนั้นเมื่อรับรู้ถึงรสชาติ จึงพึมพำออกมา

 

"เปรี้ยว..."

 

ก็แน่ล่ะสิผลสีเขียวขนาดนี้ไม่เปรี้ยวก็แปลก พาลนึกถึงแอปเปิ้ลที่วางอยู่ภายในห้องนอนของเขา

 

เด็กหนอเด็กยังไม่รู้ว่าผลไหนสุกไม่สุกแต่ก็ยังพยายามจะแสดงให้ดูอีกนะว่าหากินเองได้

 

ถึงคิดดังนั้นซื่อซุนก็กัดแอปเปิ้ลคำต่อไปจนหมดผล....

 

.

.

.

 

"ลู่หานเจ้าต้องใส่แบบนี้สิ"

 

จินจูพูดขึ้นพลางจัดชุดยูกะตะให้ลู่หานเรียบร้อย

 

"ผมใส่ชุดตอนแรกไม่ได้หรอฮะ..."

 

"ไม่ได้...เจ้าต้องรู้ว่าที่นี่เป็นที่ไหนและควรทำตัวอย่างไร"

 

เด็กน้อยถามจินจูปฏิเสธ ทำเอาลู่หานต้องเงียบไป

 

กว่าลู่หานจะยอมหยุดร้องต้องเดือดร้อนท่านผู้เฒ่าที่สัญญาว่าจะพาไปหาท่านเจ้าจิ้งจอกเมื่อเด็กน้อยพร้อมแก่การเป็นเจ้าสาวเต็มตัว...แล้วเมื่อไรผมจะได้เป็นเจ้าสาวเต็มตัวล่ะ...

 

วันนั้นลู่หานก็สัญญากับพี่ซื่อซุนแล้วว่าจะเป็นเจ้าสาวพี่ซื่อซุนนะ...

 

'เจ้ายังไม่พร้อมหรอกเด็กน้อย'

 

ประโยคสุดท้ายที่ท่านผู้เฒ่าพูดกับเขาพร้อมกับลูบศีรษะเด็กน้อยอย่างแผ่วเบาและเดินจากไป

 

หลังจากนั้นจินจูก็พาลู่หานไปทำความสะอาดร่างกายพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้า...รู้สึกวุ่นวายจังแค่ใส่เสื้อผ้าเนี่ย...

 

เมื่อแต่งตัวเสร็จลู่หานถูกจินจูหมุนตัวไปมาหลายรอบ

 

"เอาล่ะ...เรียบร้อยแล้ว ข้าจะสอนเจ้าแต่งตัวในชุดยูกาตะเพียง'สามครั้งเท่านั้นถ้าเจ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องออกจากห้องทั้งวันเข้าใจนะ"

 

"ส..สามครั้ง!"

 

ลู่หานตะโกนแล้วชูนิ้วเล็กๆชั้นมาสามนิ้วและนับในใจพลางเก็บนิ้วลง

 

'สามครั้งครั้งนี้ไปแล้วหนึ่ง อย่างนี้ก็เหลืออีกแค่สองครั้งนะสิ!'

 

เด็กน้อยมองมือของตนเองที่ชูขึ้นมาสองนิ้วและมองหน้าจินจู

 

"ใช่ เจ้าเหลือโอกาสแค่สองครั้งเท่านั้นฉะนั้นเจ้าต้องจำให้ได้ว่าวิธีการใส่ชุยูกาตะเจ้าต้องใส่อย่างไร"

 

...ใจร้ายจัง...พี่ซื่อซุนยังใจดีกว่านี้อีก

 

"ต่อไปเจ้าก็ต้องจดจำตำแหน่งของห้องที่อยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ ข้าจะพาเจ้าเดินไปตามห้องต่างๆและเวลาจะเข้าห้องท่านผู้เฒ่าสูงสุดหรือผู้ที่มีศักดิ์เหนือกว่าเจ้าต้องขออนุญาติทุกครั้ง...ไม่สิจะเข้าห้องใครเจ้าต้องขออนุญาติทุกครั้ง"

 

จินจูพาลู่หานเดินไปรอบๆคฤหาสน์ระหว่างทางก็จะเจอผู้รับใช้เดินสวนมา ทุกคนที่เขาพบต่างยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร ลู่หานจึงโค้งศีรษะลงให้เล็กน้อยและยิ้มกลับ

 

"จริงด้วยท่านผู้เฒ่าบอกข้าว่าหาพาเจ้าเดินรอบคฤหาสน์เสร็จให้พาเจ้าไปหาท่านด้วย..."

 

จินจูพูดขึ้นระหว่างเดินจนถึงห้องสุดท้ายพอดี

 

"ตามข้ามา...ไม่สิเจ้านำทางข้าไปหน่อยซิว่าห้องพักของท่านผู้เฒ่าสูงสูดอยู่ที่ไหน"

 

จินจูหันมาถามลู่หานให้นำทางไป เด็กน้อยรับคำและเดินไปยังห้องที่จินจูย้ำนักย้ำหนาว่าต้องจำได้

 

"ถึงแล้วคับ"

 

ลู่หานหยุดเดินตรงหน้าห้องท่านผู้เฒ่าสูงสุดพอดี จินจูยิ้มรับและให้ลู่หานนั่งข้างข้างหลังตน ส่วนตนเองก็นั้งลงเช่นกันและค่อยๆเปิดประตูเลื่อนออก

 

"พาลู่หานมาแล้วค่ะนายท่าน"

 

"อ่า...พาเขามาได้เลย"

 

เมื่อได้ยินเสียงอนุญาติของท่านผู้เฒ่าจินจูก็พาลู่หานเข้ามาในห้องนั่งลงตรงข้ามกับท่านผู้เฒ่า

 

"เอ่อ..ท่านผู้เฒ่ามีอะไรกับผมหรอคับ...หรือว่าพี่ซื่อซุนมา..."

 

ลู่หานตั้งความหวังไว้เล็กน้อยว่าซื่อซุนจะมาหาตนแต่ได้รับเพียงห่อผ้าที่ห่อลูกแก้วใสสีทองมาเท่านั้น

 

เด็กน้อยยื่นมือออกไปรับห่อผ้าลูกแก้วดังกล่าว

 

"ท่านเจ้าจิ้งจอกฝากสิ่งนี้ไว้กับข้าให้เจ้า"

 

"พี่ซื่อซุนมาที่นี่หรอคับ!"

 

ลู่หานรีบมองซ้ายมองขวาหลัวว่าจะได้พบกับบุคคลที่ตนอยากเจอ

 

"เปล่าหรอกท่านฝากมากับศรลมน่ะ"

 

"ศรลม?"

 

เมื่อเห็นเด็กน้อยสงสัยท่านผู้เฒ่าจึงอธิบายเพิ่มเติม

 

"ศรลมคือการส่งสารแบบหนึ่งนี่แหละสามารถส่งอะไรไปอีกที่ก็ได้แต่ต้องเป็นข้อความหรือสิ่งของเท่านั้นน่ะ"

 

"....มีเท่านี้หรอคับ..."

 

"ใช่...สิ่งนั้นคือแก้วจิ้งจอก หากเจ้าพกติดกับตัวเจ้าจะสามารถกลบกลิ่นอายของปีศาจแมวหรือปีศาจชนิดอื่นที่ไม่ใช่ปีศาจจิ้งจอกได้ ก็คือจะไม่มีใครรู้ว่าเจ้าเป็นปีศาจแมว ซึ่งเจ้าสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ยามมีบุคคลภายนอกเข้ามาที่คฤหาสน์ข้า หรือยามเจ้าออกไปที่ตลาดกับจินจู...ถือเป็นของหายากเลยนะ รักษาให้ดีล่ะ"

 

ลู่หานหยิบลูกแก้วขึ้นมาและกำลูกแก้วนั่นไว้แน่ราวกับกลัวว่าลูกแก้วนั้นจะหายไป

 

วิ้ง!

 

ฉับพลันเมื่อลูกแก้วสัมผัสกับร่างกายของลู่หาน ลูกแก้วใสสีทองก็เปล่งแสงออกมา

 

"โอ๊ะ..."

 

ลูกแก้วเรืองแสง แต่ภายนอกของเด็กน้อยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...ผู้เฒ่าจึงช่วยอธิบายต่อ

 

"หากลูกแก้วนั่นสัมผัสกับกายเจ้า เจ้าก็จะเหมือนกลายเป็นจิ้งจอกแต่หากไม่โดนร่างกายแล้วเจ้าก็จะกลับเป็นแมว..ซึ่งตอนนี้กลิ่นอายของแมวเจ้านั้นหายไปแล้วถ้าเจ้าออกไปข้างบบนอกตอนนี้คงไม่มีใครสงสัยเจ้าแน่นอนว่าเจ้าเป็นปีศาจแมว"

 

"แก้วจิ้งจอกหรอคับ..."

 

ลู่หานทวนชื่อของลูกแก้วอีกครั้ง พี่ซื่อซุนมีของดีๆแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย...แต่ผมอยากเจอพี่ซื่อซุนมากกว่า

 

เด็กน้อยดูซึมเศร้าอีกครั้ง ผู้เฒ่าเห็นดังนั้นจึงกว่างบางอย่างให้ฟัง

 

"เจ้ารู้ไหมว่า'แก้วจิ้งจอก'นี่มาจากไหน"

 

ลู่ห่านส่ายหัวเป็นการตอบ

 

"แก้วจิ้งจอกว่ากันว่าเป็นสิ่งล้ำค่า เพราะแก้วจิ้งจอกกำเนิดจากน้ำตาจิ้งจอกเก้าหางยังไงล่ะ...."

 

"........"

 

"จิ้งจอกเก้าหางเป็นปีศาจจิ้งจอกที่หยิ่งในศักดิ์ศรีไม่มีทางหลั่งน้ำตาง่ายๆหรอกนะ ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่เคยปรากฏมีเพียงสองท่านคือ ท่านทามาโมะ มาเอะแต่ท่านนั้นได้สิ้นชีวิตไปแล้ว จิ้งจอกเก้าหางที่เหลืออยู่ก็มีเพียงแค่..."

 

'พี่ซื่อซุน...'

 

ลู่หานมองลูกแก้วในมือเล็กๆเห็นแล้วก็จินตนาการไม่ได้เหมือนกันว่าแก้วจิ้งจอกนี้ออกมาจากตาของพี่ซื่อซุนได้อย่างไร

 

"เอาล่ะ ข้าจะให้ของเจ้าอีกอย่าง"

 

ผู้เฒ่ายื่นถุงผ้าใบเล็กคล้ายถุงรางให้ลู่หาน

 

"นี่คือถุงที่ทอจากขนจิ้งจอก ถ้าเจ้าถือแก้วจิ้งจอกนั่นไว้ตลอดคงจะไม่ถนัดใช่ไหมล่ะ เจ้านำแก้วจิ้งจอกใส่ในถุงใบนี้และพกติดกายไว้ก็จะมีอำนาจเหมือนกับถือลูกแก้วไว้ติดกายเลยเชียว"

 

ลู่หานทำหน้างวยงง จินจูที่นั่งอยู่ข้างๆจึงช่วยอธิบาย

 

"ก็คือเจ้านำแก้วจิ้งจอกใส่ในถุงใบนี้และก็สามารถใส่ไว้ในเสื้อผ้าเจ้าได้โดยที่ยังคงเวทของแก้วจิ้งจอกไว้ได้ยังไงล่ะ"

 

"...เข้าใจแล้วคับ...ท่านผู้เฒ่าขอบคุณมากนะคับ"

 

ลู่หานรับคำและหันไปขอบคุณผู้เฒ่าพร้อมกับก้มศีรษะให้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม

 

"ธุระของข้าหมดแล้วถ้าพวกเจ้ามีอะไรก็ไปทำเถอะนะ"

 

"ขอบคุณคับ"

 

"รับทราบค่ะ"

 

ลู่หานกล่าวขอบคุณอีกฝ่าย จินจูจึงพาลู่หานออกจากห้องของผู้เฒ่า

 

"นี่ก็เที่ยงวันแล้วข้าจะพาเจ้าไปที่ห้องอาหารนะ เราจะทานอาหารกันที่นั่น"

 

จินจูพาลู่หานไปยังห้องอาหารสำหรับผู้รับใช้ในคฤหาสน์

 

"เจ้าทานแต่ผลไม้ใช่ไหมล่ะ"

 

"คับ"

 

"ผลไม้วางอยู่ตรงนั้นหยิบแต่พอกินเท่านั้นล่ะ"

 

ลู่หานพยักหน้าเป็นการรับคำและเดินไปหยิบผลไม้ในจำนวนที่ตนเองกินได้

 

"คุณจินจูไม่ทานผลไม้หรอคับ..."

 

"ไม่ล่ะ จิ้งจอกแบบพวกข้าทานแต่สาเกน่ะ"

 

จินจูว่าพลางยกแก้วสาเกขึ้นจิบ

 

"รวมถึงพี่ซื่นซุนด้วยหรอคับ"

 

"แน่นอนสิ จิ้งจอกน่ะทานสาเกเป็นหลักน่ะ จะมาทานผลไม้แบบเจ้าได้ยังไง"

 

ลู่หานฟังแล้วพาลนึกถึงพี่ซื่อซุนที่กินผลไม้เป็นเพื่อนเขาตลอดเกือบทุกมื้อ

 

"แล้วถ้าทานไปจะเป็นยังไงหรอคับ... "

 

"ไม่รู้สิแต่ข้ารู้สึกรสมันบาดคอเล็กน้อยนะ เพราะมันไม่คุ้นชินละมั้ง จำได้ว่าสมัยก่อนเคยกินไปครั้งเดียวปวดท้องมากเลยนับจากนั้นข้าเลยไม่ทานอีกน่ะ"

 

'แล้วอย่างนี้พี่ซื่อซุนจะเป็นยังไงล่ะเนี่ยหรือเราทำให้พี่ซื่อซุนเดือดร้อนจริงๆ'

 

ลู่หานรู้สึกผิดขึ้นมาหลังจากที่นึกได้ว่าตนเองเป็นคนบอกให้ซื่อซุนกินผลไม้ด้วยกัน แต่ก่อนจะคิดอะไรต่อจินจูก็กล่าวขั้นมาก่อน

 

"ลู่หานหลังจากนี้เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเดินที่ตลาดนะ"

 

"ว..วันนี้เลยหรอคับ..."

 

"ใช่"

 

เขาจะได้ออกไปเจอกับสังคมที่เขาไม่เคยรู้จัก...จะเป็นยังไงบ้างนะ...
 

____________________________________________________________________________

 

---ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกการติดตามนะคะ<3---
 

 

{ Winter Dark Theme }

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #427 Yellow (@netty25) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 15:49
    พี่ซุนน ร้องไห้เลยเรอะ ไม่งอแงนะทั้งสองคน อีกแปปๆก็จะได้เจอกันแล้ว
    #427
    0
  2. #304 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 03:55
    ฮือออออออออ พี่ซื่อซุนี้องไห้ น้องอยากจะร้องตาม ประทับใจเบอร์10... รีบๆโตนะลูก พี่ฮุนเขาไม่อยากคุกเลยฝากคนอื่นมาเลี้ยงต้อย
    #304
    0
  3. #212 Kate (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 14:05
    สนุกมากเลยค่ะ
    #212
    0
  4. #196 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 18:18
    ลู่หาน สุ้ๆๆนะ เดวก่ได้เจอกันแล้ว 
    รักหรือ ไม่ หวง รึป่าว ดูจากของ ที่ส่งมาให้ ก่น่าจะรู้ 
    เตรียมตัวเปนเจ้าสาวด้วยนะ ลู่หาน 
    #196
    0
  5. #186 Always.HunHan (@alway-hunhan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 19:15
    สู้ๆนะ!! เดี๋ยวก็เจอกันแล้วววววว
    #186
    0
  6. #154 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 12:20
    ขอให้อย่าโดนจับได้นะเจ้าแมวน้อย อย่าซนหละ
    #154
    0
  7. #28 Tao EXO Overdose (@bam42-_-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 16:30
    สงสารฮุนฮานจริงๆนะ พี่ลู่รีบๆโตนะ จะได้เจอฮุนเร็ว
    #28
    0