[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 27 : Chapter26 : ท้องฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มิ.ย. 58




เมื่อได้ยินเสียของใครซักคนที่ดังมาจากด้านหลัง ลู่หานจึงหันกลับไปมองและพบกับนกขนาดใหญ่ที่ขนทั้งตัวปกคลุมไปด้วยสีแดง ดวงตาสีเงินจ้องมองมาที่เขา

"คุณคือ...."ลู่หานถาม เมื่อพอนึกได้ลางๆว่าเคยเห็นนกตัวนี้ที่ศาลเจ้ามังกรตอนที่ซื่อซุนต่อสู้กับคริสก่อนหน้านี้

"ข้าคือผู้รับใช้ของท่านซื่อซุนน่ะ...ท่านซื่อซุนเคยช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อหลายร้อยปีก่อนข้าจึงขอติดตามท่านน่ะ..."นกไฟกล่าวโดยใช้โทรจิตสื่อสารกับลู่หาน ถึงจะพูดภาษานกออกไปเด็กหนุ่มตรงหน้าก็คงฟังไม่รู้เรื่อง

"ผู้รับใช้....แล้วทำไมผมไม่เคยเห็นคุณเลยละครับ ตอนที่ผมเป็นเด็ก ผมเคยมาอยู่กับพี่ซื่อซุนแต่ผมไม่เคยเห็นคุณเลย..."

"สงสัยนั่นอาจจะเป็นช่วงที่ข้ากำเนิดใหม่กระมัง..."

"กำเนิดใหม่..."

"ใช่"นกไฟพยักหน้าก่อนจะอธิบายต่อ

"ข้าเป็นนกอมตะ เมื่อถึงช่วงเวลาที่ต้องตายร่างกายข้าก็จะถูกเผาและเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน โดยที่ความทรงจำยังคงอยู่ครบ...ว่าแต่เจ้าคงเป็นลู่หานสินะ"

"ใช่ครับ"

"แล้วทำไมถึงมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ล่ะ"เมื่อถูกอีกฝ่ายถามลู่หานจึงก้มหน้าลงและพยายามปฏิเสธ

"ไม่มีอะไรหรอกครับ..."

"เจ้าโกหก"นกไฟกล่าวขึ้นลู่หานเงยหน้ามองนกไฟ ประหนึ่งว่าทำไมถึงรู้ว่าเขากำลังมีเรื่องกลุ้มใจ

"เจ้าคิดว่าข้าอยู่มากี่ร้อยปีกัน เพียงแค่การแสดงออกแบบเด็กๆของเจ้า ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าโกหก"นกไฟกล่าวออกมาด้วยเสียงที่อ่อนโยน เมื่อได้ยินดังนั้นลู่หานจึงตัดสินใจเล่าเรื่องในใจให้อีกฝ่ายได้รับรู้

"ผม...รู้สึกว่าผมไม่คู่ควรกับพี่ซื่อซุนเลย...พี่ซื่อซุนน่ะเป็นจิ้งจอกเก้าหาง ฐานะของพี่ซื่อซุนอยู่สูงเกินกว่าที่ผมจะอยู่เคียงข้างเขาได้ และถ้าผมยังคงอยู่กับพี่ซื่อซุนแบบนี้ต่อไป พี่ซื่อซุนคงจะต้องเดือดร้อน สิ่งที่ผมควรทำก็คือควรหายไปจากชีวิตของพี่ซื่อซุน แต่พอผมคิดแบบนั้นแล้ว.."ลู่หานชะงักคำไปเล็กน้อยก้มหน้าและหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาหยดลงสู่พื้นหญ้า

"พอผมคิดแบบนั้น...น้ำตามันก็..."ลู่หานพยายามบังคับไม่ให้น้ำเสียงของตนสั่นไปมากกว่านี้

นกไฟมองเด็กหนุ่มด้วยความเห็นใจ...ทำไมเด็กที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ยังต้องเจ็บปวดเพราะความรักกันนะ...

"เจ้าแน่ใจหรอว่าสิ่งที่เจ้าคิดจะดีต่อทั้งเจ้าและท่านซื่อซุน"นกไฟถามอีกครั้ง ลู่หานยังคงก้มหน้าและพยักหน้าอยู่เนืองๆ

"ข้าละคิดไม่ออกเลยนะว่าถ้าท่านซื่อซุนมาได้ยินเข้าท่านจะรู้สึกอย่างไร เด็กหนุ่มที่ท่านคอยดูแลมาตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมากลับมาพูดประโยคอันน่าอ่อนแอถึงเพียงนี้...."

"ดูแล...สิบปี...หมายความว่าไงครับ!"ลู่หานเงยหน้ามองนกไฟทั้งน้ำตา ประหลาดใจกับคำพูดของอีกฝ่าย

"ความหมายก็ตามที่ข้าพูดนั่นแหละ เจ้าคิดว่าการดูแลคนคนหนึ่งถึงสิบสองปีมันเป็นเรื่องง่ายๆงั้นรึ เจ้าคิดว่ามีกี่ครั้งที่ท่านซื่อซุนต้องเสี่ยงชีวิตไปช่วยเจ้าโดยที่เจ้าไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยตั้งกี่ครั้งกี่หน"

".............."

"เอาเถอะ...ข้าจะไม่โทษเจ้าที่เจ้าไม่รู้เรื่องนี้ เพราะท่านซื่อซุนก็ไม่ปรารถนาจะให้เจ้ารู้เรื่องนี้เช่นกัน แต่ข้าคงต้องฝ่าฝืนคำสั่งเพราะทนเห็นความอ่อนแอของเจ้าไม่ได้ ในโลกนี้ทุกอย่างมีเรื่องโหดร้ายเสมอ แต่ถ้าเจ้าเลือกที่จะเชื่อใจและเดินเคียงข้างไปกับเขาคนนั้นแล้ว...จงก้าวเดินไป อย่าหวั่นไหว แม้จะเห็นนรกอยู่ภายหน้าก็ตาม จงแบกรับความทุกข์แบ่งปันความสุขซึ่งกันและกัน...เมื่อเจ้าผ่านจุดจุดนั้นแล้วเจ้าจะเป็นผู้ที่มีความสุขที่สุด...รวมถึงคนรักของเจ้าด้วย"นกไฟกล่าวออกมา ลู่หานปาดน้ำตาทิ้งและกล่าวขอบคุณนกไฟ

"ขอบคุณมากนะครับ ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย ต้องขอบคุณจริงๆนะครับ...ว่าแต่คุณนกไฟชื่ออะไรหรอครับ"เด็กหนุ่มถามชื่ออีกฝ่าย นกไฟชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่น

"ไม่มี"

"ห๊ะ..ชื่อไม่มี...."ลู่หานทวนคำเพราะคิดว่าตนเองอาจจะได้ยินอะไรผิด

 "ข้าไม่มีชื่อหรอก..."

"อ้าว...แล้วเวลาที่พี่ซื่อซุนเรียกคุณละครับ"

"เดิมทีแค่ท่านซื่อซุนผิวปากข้าก็มาแล้ว"

"งั้นถ้าไม่รังเกียจผมขอเรียกคุณว่า...อืม..."ลู่หานยืนคิดอยู่ซักพักหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ท้องฟ้าหรอ...จริงด้วย

"ฮานึล!"ลู่หานกล่าวออกมานกไฟหันมามองเด็กหนุ่มที่ทำหน้าดีใจและมองมาที่ตนเอง

"ผมขอเรียกคุณว่าฮานึลได้ไหมฮะ"

"ฮานึล...."นกไฟทวนชื่อที่เด็กหนุ่มคิดให้ ก็ไม่เลวหนิ...

"ฮานึล(ท้องฟ้า) ผมว่าเหมาะกับคุณมากเลยนะครับ แต่ถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไรครับ"ลู่หานอธิบายอีกฝ่ายแต่พอเห็นว่านกไฟนิ่งเงียบจึงเริ่มไม่ค่อยมั่นใจเรื่องการตั้งชื่อให้อีกฝ่ายนัก

"ไม่หรอก....ข้าชอบชื่อนี้"นกไฟกล่าวออกมา ลู่หานยิ้มดีใจที่เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นพอใจกับชื่อที่ตัวเองตั้งให้

"ดีจังเลย ขอบคุณนะครับ ฮานึล"นกไฟยิ้มให้เด็กหนุ่มและก่อนที่ตนจะบินจากไปนั้นจึงกล่าวบางอย่างเล็กน้อย

"ข้าต้องไปแล้วนะ ขอบใจสำหรับชื่อข้าเพื่อเป็นการตอบแทนข้าจะบอกอะไรดีๆให้เจ้าได้รู้"ลู่หานสบตากับฮานึล ก่อนที่ฮานึลจะพูดกับเด็กหนุ่มราวกับเสียงกระซิบ

"ทำไมเจ้าไม่ลองเข้าไปในห้องท่านซื่อซุนล่ะ ในนั้นข้าคาดว่าต้องมีอะไรบางอย่างที่ให้คำตอบในใจของเจ้าได้แน่นอน"คำกล่าวสุดท้ายก่อนจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายลับไปกับแสงจ้าของดวงอาทิตย์

"ห้องพี่ซื่อซุนหรอ...."ลู่หานพึมพำออกมา

'เราควรจะเข้าไปดีไหมนะหรือว่าไม่เข้าดี...'เด็กหนุ่มคิดไปมาอย่างลำบากใจ อยากเข้าเพราะอยากรู้ว่ามีอะไร แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาทเข้าห้องพี่ซื่อซุนโดยพลการ

ด้วยความอยากรู้ และต้องการหาคำตอบให้ตนเองตามที่ฮานึลได้กล่าวไว้ ลู่หานจึงแอบเข้าไปที่ห้องซื่อซุน

'อย่าโกรธผมนะฮะพี่ซื่อซุน...'

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของซื่อซุนแอบมองซ้ายมองขวาค่อยๆแง้มประตูออกและเดินเข้าห้องซื่อซุนอย่างเงียบๆ

โชคดีที่พี่ซื่อซุนไม่ได้คุยกับท่านผู้เฒ่าที่ห้องนี้แต่ไปคุยกันที่ห้องรับแขกที่อยู่อีกมุมของคฤหาสน์พอดี...

ลู่หานเดินเข้าไปในห้องอันใหญ่โตกว้างขวาง แต่กลับมีของเพียงไม่กี่ชิ้น

"ห้องกว้างขนาดนี้จะหายังไงละเนี่ย...."ลู่หานสงสัย....

ฟูกสำหรับนอนที่ปกติจะต้องพับเก็บเพื่อประหยัดเนื้อที่ในห้องกลับถูกปูอยู่มุมห้องอย่างเรียบร้อย ข้างๆตู้ก็มีตู้สำหรับเก็บของที่ดูค่อนข้างเป็นของเก่าแต่สภาพยังใช้งานได้ดี และประตูบานเลื่อนที่น่าสงสัยอยู่อีกมุมหนึ่ง

เด็กหนุ่มเดินไปที่ตู้เก็บของค่อยๆเลื่อนลิ้นชักออกมาดู....โล่ง ไม่มีอะไรเลย

แล้วพี่จะมีตู้ลิ้นชักไว้ทำไมละเนี่ย...

เมื่อเปิดดูจนหมดไม่พบอะไรเลยลู่หานจึงเดินไปที่ประตูบานเลื่อนสำหรับเก็บของที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง

ครืดดด...

ประตูเลื่อนที่ฝืดเล็กน้อยถูกเลื่อนออก ภายในกว้างขวางแต่ก็มืดเพราะแสงจากภายนอกเข้ามาไม่เพียงพอ

คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง...ขณะที่กำลังจะหันกลับนั้นเองเด็กหนุ่มรู้สึกว่าเหมือนมีแสงบางอย่างสว่างอยู่ในห้องอันมืดมิด

"อะไรน่ะ..."

ลู่หานค่อยๆคลำทางเดินจนถึงกล่องขนาดไม่ใหญ่มากโดยรอบกล่องบุด้วยกำมะหยี่สีแดงและมีแสงลอดออกมาจากกล่องนั้น

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้นค่อยๆแง้มกล่องออกช้าๆ

"นี่มัน...."ภายในกล่องสวยหรูกลับมีเพียงแอปเปิ้ลที่กำลังเรื่องแสงอยู่ผลหนึ่ง ลู่หานเดินออกมาจากห้องเก็บของและเลื่อนประตูห้องเก็บของปิด โดยที่ในมือได้ถือกล่องใส่แอปเปิ้ลปริศนามาด้วย

เด็กหนุ่มหยิบผลแอปเปิ้ลส่องกับแสงที่ลอดเข้ามา พบว่าผมแอปเปิ้ลนี้เป็นสีเขียว

"แอปเปิ้ลนี้ยังไม่สุกเลยหนิ ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้นะ..."

คำถามนี้คงไม่มีใครสามารถตอบได้นอกจากพี่ซื่อซุน...ว่าทำไมต้องเก็บแอปเปิ้ลที่ยังไม่สุกไว้ด้วย

แต่ว่าถ้าเราไปถามพี่ซื่อซุนตรงๆพี่ซื่อซุนรู้แน่ว่าเราแอบเข้าห้องพี่เขา

ไม่ได้ๆ เราต้องเอาไปวางคืนที่เดิม

เด็กหนุ่มวางแอปเปิ้ลลงในกล่องดังเดิมและเดินกลับไปที่ประตูห้องเก็บของเพื่อที่จะเก็บกล่องแต่ทว่า

กึก...

เอ๋?

กึก กึก..

เอ๋?!!!

เมื่อกี้ยังเปิดปิดได้อยู่เลยแล้วตอนนี้ทำไมตอนนี้ถึงเปิดไม่ได้ล่ะเนี่ย?!

เด็กหนุ่มพยายามที่จะออกแรงดึงให้มากขึ้นแต่ประตูเลื่อนก็แทบไม่ขยับสักนิด

"ทำไงดีล่ะ..."ลู่หานกล่าวออกมาอย่างเคร่งเครียด ถ้าพี่ซื่อซุนรู้เข้าละก็....ไม่อยากจะคิด

หรือว่าจะแอบใส่ไว้ในตู้เก็บของก่อนดี....

คิดได้ดังนั้นลู่หานจึงเดินไปที่ตู้เก็บก็วางอยู่ข้างๆฟูกนอนของอีกรอบวางกล่องลงบนพื้น ค่อยๆดึงลิ้นชักที่ว่างเปล่าออกมา หยิบกล่องและวางลงในลิ้นชักอย่างระมัดระวังและปิดลิ้นชักทันที

ในตอนแรกที่คิดว่าจะเดินออกไปนอกห้องและทำไม่รู้ไม่เห็นทันที แต่ลู่หานก็แอบเหลือบมองฟูกนอนอย่างสนใจ

'แปบเดียวน่า...'ค่อยๆขยับตัวเข้าใกล้ฟูกนอนมากขึ้น

จากนั่งข้างๆเริ่มขยับตัวเข้ามานั่งในฟูกและเหยีดตัวลงนอนกับฟูกนุ่ม ใบหน้าหวานฝังลงที่หมอนนุ่มและไซร้ไปมาเล็กน้อย

'กลิ่นพี่ซื่อซุนเต็มที่นอนเลย...'

ยิ่งดมยิ่งติดจนถอนตัวไม่ขึ้น จากไม่กี่นาทียืดยาวเป็นเกือบชั่วโมง จากเกือบชั่วโมงก็ได้ผ่านไปหลายชั่วโมง

อากาศที่อบอุ่น และฟูกนุ่มๆคงทำให้แมวอย่างลู่หานลุกได้ยาก และเผลอหลับไป...

.
.

"อืมมม...."เสียงครางในลำคอของเด็กหนุ่มดังขึ้นเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างไซร้ไปมาที่หูแมวของตนซึ่งเป็นการรบกวนการนอนอย่างมาก

มือเล็กปัดป่ายสิ่งรบกวนออก แต่ไม่นานก็ถูกรบกวนอีกครั้ง ลู่หานพยายามไม่สนใจแต่ก็ต้องลืมตาโตเมื่อได้ยินบางอย่างกระซิบที่หู...

"มานอนบนที่นอนพี่แบบนี้ยั่วกันหรือไง"เมื่อถูกซื่อซุนกระซิบเข้าที่หูลู่หานจึงรีบลุกขึ้นมาทันที!

"พี่ซื่อซุน!มาเมื่อไรครับ!"ทำไมเขาไม่เห็นรู้ตัวเลย

"ก็มาตอนที่ใครบางคนกำลังหลับสบายบนฟูกนอนพี่และนอนยิ้มอย่างมีความสุขนะสิ แถมน้ำลายยืดด้วย"ลู่นรีบเอามือเช็ดๆที่มุมปากอย่างรีบร้อนแต่ก็ไม่พบว่าตนเองน้ำลายไหลแต่อย่างใด

"พี่ซื่อซุนหลอกผมอ่ะ ไม่เห็นมีน้ำลายเลย"

"ไหนๆ"

จุ๊บ

ซื่อซุนยื่นใบหน้าเข้าใกล้ลู่หานและจูบเบาๆที่ริมฝีปากอีกฝ่าย

"นี่ไงเลอะน้ำลายแล้ว"ซื่อซุนยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

"........."ลู่หานได้เพียงอ้าปากค้างและหน้าแดง เมื่อตั้งสติได้ก็ผลักซื่อซุนออกไปและตะโกนออกมา

"พี่ซื่อซุน คนลามก!! โอ๊ะ!...."เมื่อพูดเสร็จจึงรีบลุกขึ้นยืน แต่เนื่องจากยืนขึ้นอย่างเร็วทำให้เด็กหนุ่มหน้ามืดเล็กน้อยจนเซไปมา

"ลู่หาน!"ซื่อซุนรีบดึงตัวลู่หานให้ล้มลงมาที่ตน และเนื่องจากลู่หานยังทรงตัวไม่ได้จึงล้มตัวลงที่ซื่อซุนพอดี

"ลู่หานเป็นอะไรหรือเปล่า..."

"ครับ...พอไหวครับ..."

เด็กหนุ่มค้างอยู่ท่าเดิมซักพักพอรู้สึกว่าดีขึ้นแล้วจึงค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆโดยมีซื่อซุนคอยช่วย

"พอได้แล้วฮะพี่ซื่อซุนผมไม่เป็นไรแล้ว"ลู่หานบอกอีกซื่อซุนที่ยังไม่ยอมปล่อยตนเอง เมื่อซื่อซุนได้ยินเด็กหนุ่มบอกจึงยอมปล่อยให้ลู่หานเดินไปเอง

เด็กหนุ่มเดินออกมาจากห้องอย่างใจเต้นรัว

ไม่น่านอนเพลินเลยเราโดนพี่ซื่อซุนแกล้งอีกจนได้...

ลู่หานคิดตำหนิตัวเองอยู่ในใจ และมองไปข้างนอกที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน

นี่เรานอนนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย......

ความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเริ่มมากขึ้น...เราอาจจะนอนมากไปมั้ง...

___________________________________________________________________________________________

สำหรับตอนนี้ความจริงก็เริ่มเปิดเผยทีละนิดๆ

จิ้งจอกแอบดูแลแมวมาตั้งหลายสิบปียังไงละเนี่ย!! ไหนบอกไม่สนใจไง

ใครยังจำแอปเปิ้ลได้ไหม??อยู่ตอนไหนจำได้ไหมเอ่ย....

ความหวานยังคงไม่สิ้นสุด และแน่นอนว่าน้องหานยังไม่เสียซิงนะฮ้า...

กว่าจะมาอัพหลายคนคงหายไป
 
กลับมาก่อนๆ เรามาต่างประเทศเลยทำให้อัพลงช้าT^T

ส่วนธีมของนิยายก็ทนๆแบบนี้ไปก่อนเนอะกลับไทยแล้วเดี๋ยวเราแก้ให้

พยายามอย่างที่สุดที่จะหาเน็ตและลงฟิคให้จงได้ ลำบากจริงๆฮาๆๆๆแต่ก็จะพยายามมาอัพให้บ่อยๆเท่าที่จะทำได้นะ

ฉะนั้นอย่าทิ้งกันน้าT3Tรักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ

---ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกการติดตามนะคะ<3---
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #321 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 06:00
    กามเทพสื่อคุณนกไฟฮานึล ขอบคุณมากนะฮ้าบ ไม่งั้นลู่หนีหายไปแล้วแน่เลย อิคุณพี่แอบดูแลน้องยังไง แล้วขี้เถ่าที่ลู่เจอตอนออกมาจากสร้างเจ้าของคริสเกี่ยวอะไรด้วยไหม?
    #321
    0
  2. #230 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 08:03
    เชื่อคำของฮานึล เถอะ แล้วความสุขคงจะตามมาจิงๆ 

    #230
    0
  3. #213 tonvanwan (@tonvanwan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 18:13
    รอนานล่ะทำไมไม่แต่งต่อ
    #213
    0
  4. #174 Mon Yanasiri (@mon-yanasiri) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 21:14
    อะร้ายยยยอะรายคือดูแลมาสิบกว่าปี แหนะๆๆ
    #174
    0
  5. #173 tong_be (@tong-4744) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 19:57
    ฮานึลนี่น่าให้รางวัลจริง แมวน้อยมาเห็นแล้วจะบอกพี่ซื่อซุนมั้ยน้าาาเรื่องแอปเปิ้ลเนี่ย อห.คอยดูมาตลอดเลยเหรอ!! ไปแอบดูตอนไหนหล่ะเนี่ย
    #173
    0
  6. #172 Mlu.เอ็ม (@hollybeauty) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 16:24
    ก็ที่หนูปีนไปเก็บไงยัยลู้
    #172
    0
  7. #170 asppure (@apisara-mnpp) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 12:46
    แง้งงๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักจริงๆเลย พี่ซื่อซุน
    #170
    0