[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 28 : Chapter27 : ปั่นป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 พ.ย. 58




ร้อน....

ความรู้สึกที่ลู่หานสามารถสัมผัสได้เมื่อถึงช่วงกลางดึกของคืนนั้น

ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย...ยังพอทนได้แต่ร่างกายกลับหนักอึ้ง....

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย....หรือจะมีไข้นะ

ลู่หานคิดอยู่ซักพักขณะที่กำลังเก็บขวดสาเกเข้าชั้นวาง

เพล้ง!

ขวดสาเกตกลงสู่พื้นเพราะเด็กหนุ่มเผลอคลายมือออกจากปากขวดก่อนที่จะวางบนชั้นวาง

"ย...แย่แล้ว"เด็กหนุ่มรีบก้มตัวลงเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายไปทั่ว แต่ก่อนที่จะได้เก็บกลับรู้สึกหน้ามืดขึ้นมาฉับพลัน!

'ถ้าล้มทั้งแบบนี้ต้องโดนแก้วบาดแน่...แต่ว่าไม่มีแรง...'

ฟึบ!

"โชคดีนะที่รับทัน..."

ซื่อซุนที่รีบวิ่งเข้ามารับตัวลู่หานก่อนที่เด็กหนุ่มจะล้มลงกับพื้นเอ่ยขึ้นอย่างโล่งอก

พอได้ยินเสียงแก้วแตกในครัวก็รีบวิ่งมาแล้วเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ในสภาพจะล้มลงกับพื้นโดยมีเศษแก้วกระจายเกลื่อนกราด

...เห็นเพียงเท่านั้นหัวใจแทบหยุดเต้นรีบวิ่งเข้าช้อนตัวลู่หานก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

"...อ๊ะ..พี่ซื่อซุน ผมขอโทษ..."

ลู่หานที่เหมือนจะพึ่งตั้งสติได้ดีดตัวออกจากอ้อมกอดของซื่อซุนอย่างรวดเร็ว

"นายตัวร้อน"

ซื่อซุนเอ่ยขึ้นหลังจากที่พอว่าลู่หานตัวร้อนมาก เด็กหนุ่มหลบตาและเม้มปากแน่น

"ผม..ไม่เป็นไร"

"อย่าปากแข็งน่า"

ซื่อซุนเดินเข้าประชิดตัวอีกฝ่าย จนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มชิดติดกำแพงไม่มีที่ให้หนี

"พี่ซื่อซุน"

ลู่หานสงสัยว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

มือใหญ่เสยผมที่ปรกหน้าเด็กหนุ่มขึ้น และเอาหน้าผากตนจรดกับหน้าผากของลู่หาน

ซึ่งจากการกระทำดังกล่าวทำให้ลู่หานหน้าแดงขึ้นไปอีก

"......"ไม่มีคำพูดใดๆออกมากจากปากของเด็กหนุ่มที่ได้แต่หลับตาแน่น

เด็กหนุ่มรู้สึกได้ว่าไม่ใช่เพียงแค่เอาหน้าผากจรดกันแต่อีกฝ่ายใช้จมูกไล่ ไปตามใบหน้าของตน เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังดมสำรวจบางสิ่งบางอย่าง

"?!"

ขณะที่กำลังจะเริ่มเคลิบเคลิ้มกับการกระทำของซื่อซุน อีกฝ่ายกลับผละตัวออกอย่างรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว

"ว่าแล้วเชียว..."ซื่อซุนพึมพำออกมา ส่วนลู่หานก็ได้แต่ยืนนิ่ง...

....เมื่อกี้เราชอบ...งั้นหรอ...

"ตามพี่มานี่"ซื่อซุนออกคำสั่งและจับมือลู่หานเดินออกจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว

"พี่ซื่อซุนมีอะไรหรอฮะ..."ลู่หานถามอีกฝ่าย

"ตามพี่มาก่อน"ซื่อซุนตอบเพียงแค่นั้น และเดินจูงมือลู่หานไปยังห้องนอนของตนเอง

เด็กหนุ่มอึ้งไปซักพักเมื่อเห็นว่าซื่อซุนพาตนเองมาที่ห้องนอนของอีกฝ่าย

"ด...เดี๋ยวฮะ ห้องนอนผมไปทางนั้น"ลู่หานพูดอย่างเลิกลั่ก ซื่อซุนหันมามองหน้าเด็กหนุ่ม

"ห้องนี้แหละถูกแล้ว...ห้องของ'เรา'ไง"

โอ้ยยย!! วันนี้ผมโดนพี่ซื่อซุนพูดแบบนี้กี่ครั้งแล้วเนี่ย!!!

เด็กหนุ่มถูกซื่อซุนจับให้นอนลงบนฟูกนุ่ม ทันใดนั้นซื่อซุนขึ้นคร่อมตัวลู่หานทันที

คนที่อยู่ข้างล่างได้แต่นอนตาโตและตกใจกับจารจู่โจมที่รวดเร็วของอีกฝ่าย

"พี่ซื่อซุน!"

"ครั้งแรกอาจจะรู้สึกแปลกๆหน่อยแต่ก็อดทนหน่อยนะ...อย่าเกร็งล่ะ"

ซื่อซุนจับมือของเด็กหนุ่มที่วางราบอยู่ที่ฟูกขึ้นมาจับไหล่ตนเองทั้งสองข้าง

"ถ้าทนไม่ไหว...จิกพี่ได้เลยนะ"

เด็กหนุ่มหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ต่อจากนี้

'ทำไงดี...ไม่ได้เตรียมใจเลย'

ลู่หานหลับตาแน่นเมื่อใบหน้าของซื่อซุนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"อ้าปากหน่อยสิ...อย่างนี้พี่ก็'ดูด'ไม่ได้นะ"

แค่เพียงไม่กี่ประโยคก็ชวนคิดไปไกล เขินจนตัวแทบจะระเบิดอยู่แล้วนะ!

เด็กหนุ่มเผยอปากเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ยังคงหลับตาแน่นด้วยความตื่นเต้น

สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายใกล้เข้ามาจนถึงระยะหนึ่ง แต่ไม่รู้สึกถึงริมฝีปากของอีกฝ่ายเลย....ซักพักจึงรู้สึกเหมือนมีไอร้อน เคลื่อนไหวภายในช่องท้องและค่อยๆเคลื่อนขึ้นมาที่ส่วนหน้าอก

ทรมาร....

เด็กหนุ่มจิกเล็บลงที่ไหล่ของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว

ปากที่อ้าเพียงเล็กน้อยจากตอนแรก เริ่มอ้ากว้างขึ้นด้วยความเกร็ง ลำตัวบิดไปมาเล็กน้อยด้วยความทรมาร

ซื่อซุนใช้มือของตนเองข้างหนึ่งจับใบหน้าของเด็กหนุ่มไว้อย่างเป็น ห่วง...ส่วนอีกข้างคอยพยุงตนเองไม่ให้ร่างล้มทับลู่หานที่อยู่ใต้ร่างเขา

ตาโตลืมขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่าไอร้อนกลุ่มนั้นเคลื่อนที่มาถึงส่วน คอของตนเอง ทำให้เด็กหนุ่มเห็นถึงดวงตาสีทองเรืองรองกำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา...

ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาเพราะความทรมารจากไอความร้อนที่ไหลเวียนภายในร่าง

"อ๊ะ...."

เสียงออกจากลำคอของเด็กหนุ่มเมื่อรู้สึกได้ว่าไอร้อนดังกล่าวได้ค่อยๆออกจาก ปากของตนเอง ความทรมารค่อยๆลดลง นิ้วเรียวที่จิกไหล่ของซื่อซุนค่อยๆผ่อนคลายลง และค่อยๆเลื่อนมือคล้องที่ลำคอของอีกฝ่ายไว้

ไอความร้อนค่อยๆเคลื่อนไหวภายในร่างที่ออกไปทางปาก ไม่รู้สึกทรมารเหมือนตอนแรก

เมื่อรู้สึกชินกับความรู้สึกดังกล่าว สติของเด็กหนุ่มเริ่มกลับมาอีกครั้ง ดวงตาสองสีจ้องมองไปยังผู้ที่อยู่เหนือร่าง

ความรู้สึกต่างๆนานาไม่จำเป็นต้องพูด เพียงสบตาและจ้องมองกันก็เพียงพอแล้ว....

ไอร้อนกลุ่มสุดท้ายเคลื่อนตัวออกจากปากของเด็กหนุ่ม เข้าสู่ปากของซื่อซุนเป็นที่เรียบร้อยเขาขยับใบหน้าห่างจากเด็กหนุ่มเล็ก น้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด

ลู่หานนอนหลับตาหอบอยู่บนฟูกนอนอย่างเหนื่อยอ่อนเพราะสูญเสียพลังไปแต่ความรู้สึกร้อนภายในร่างกายก็หายไปแล้ว

เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้งแต่ก็พบว่าซื่อซุนยังคนอยู่ท่าเดิมไม่ขยับไปไหน

"ทำไมพี่ยังไม่ออกไปอีก..."

ลู่หานกล่าวอย่างงอนเล็กน้อย...ทำเราคิดมากอยู่คนเดียวจิ้งจอกบ้า!

"ก่อนพูดดูก่อนไหม...ว่าใครไม่ยอมปล่อยมือออกจากคอพี่เนี่ย..."

เด็กหนุ่มตกใจเล็กน้อยรีบเอามือของตนออกจากลำคออีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว และพูดอีกโดยหันหน้าออกไปด้านข้าง

"เอาออกแล้วพี่ซื่อซุนก็ออกไปสิครับ"

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เหอะ...ไม่อยากให้พี่ซื่อซุนขยับไปไหนเลย...

เดี๋ยวนะ!ทำไมเราถึงลามกขนาดนี้นะ!

"หูกับหางหายไปแล้วนะเสียดายจังสงสัยเพราะพลังหายไป...น่าจะเหลือพลังให้หูกับหางโผล่อีกนิดหน่อยน่ารักดี"

อีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะขยับไปไหนแถมยังมาล้อเขาอีก ลู่หานทำหน้าบึ้งและยังคงไม่สบตาอีกฝ่าย

"แบบนี้พี่ไม่ชอบใช่ไหมล่ะ..."

"หึๆๆ"ซื่อซุนหัวเราะในลำคอกับการกระทำของลู่หาน

น่ารัก...

"พี่หัวเราะอะไร..."

"พูดเหมือนหึงตัวเองในตอนที่มีหูกับหางเลยนะ..."

"อะไร! ใครหึงผมเปล่านะ!"เด็กหนุ่มตอบกลับมาทันควัน และรีบหันหน้ามามองซื่อซุนอย่างรวดเร็ว

จุ๊บ..

"?!!!"ลู่หานอึ้งไปซักพักเมื่อตนเองหันหน้ากลับมาทางเดิมจึงพบใบหน้าของซื่อ ซุนที่ขยับมาใกล้กว่าเดิมตอนไหนไม่รู้ ทำให้ริมฝีปากของตนเองโดนกับแก้มของอีกฝ่ายอย่างไม่ทันตั้งตัว และดูท่าทางอีกฝ่ายจะพอใจกับผลลัพธ์นี้ด้วย

"หอมแก้มขอบคุณพี่หรอ...ขอมากกว่านี้ได้ไหม...."

เด็กหนุ่มได้แต่นอนอึ้งไม่ขยับตัวหัวสมองคิดถึงเรื่องอย่างว่า

พรึบ!

หูแมวของเด็กหนุ่มโผล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ลู่หานตกใจกับเหตุการณ์ดังกล่าวอย่างมาก

'โอยย!!นี่เราคิดอะไรของเราเนี่ย!!'

"หูโผล่แล้วนะเราคิดอะไรไปไกล....พี่ขอนอนกอดเท่านั้นเอง..."ไม่ว่าเปล่าริมฝีปากของซื่อซุนยังไล่ไปตามใบหูแมวของลู่หานอีก

เด็กหนุ่มหลับตาแน่น...หูคือจุดที่ไวต่อการสัมผัสจุดนึงเลยนะ!

'ทนไม่ไหวแล้วนะ!!!'

ปุ้ง!

ลู่หานคิดก่อนที่จะเปลี่ยนร่างเป็นแมวทันที พี่ซื่อซุนไม่รู้หรอกว่าตอนที่ผมอยู่ที่คฤหาสน์ผู้เฒ่าผมสามารถเปลี่ยนร่าง ตามใจชอบได้แล้วนะ!

ซื่อซุนประหลาดใจเล็กน้อยกับการตอบรับของอีกฝ่าย

"ม๊าวววว!!"แมวสีขาวใต้ร่างเขาร้องออกมาก่อนที่จะกระโจนหนีจากใต้ร่างเขาทันที

กระโจนไปได้ระยะหนึ่งแแมวตัวสีขาวเหลียวหลังกลับมามองเขา ลิ้นเล็กๆแลบออกมาจากปาก

"กล้าแลบลิ้นใส่พี่หรอ..."

ก่อนที่ซื่อซุนจะลุกจากฟูกและวิ่งไล่แมวสีขาว สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่แมวตัวนั้น'ลืม'ไว้บนฟูกเสียก่อน

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นพร้อมกับหันไปมองแมวตัวขาวที่ยังคงไม่รู้ว่าการ ที่ตนเองเปลี่ยนร่างเป็นแมวแบบนี้จะสร้างผลเสียให้ตัวเองแบบไหน...ซื่อซุน นั้งขัดสมาธิบนฟูก

"ลู่หาน...."

ซื่อซุนเรียกอีกฝ่าย แต่แมวขาวก็ยังไม่ยอมหันมา

"ลู่หาน ตอนนายเปลี่ยนร่าง...นายเสกเสื้อผ้าไม่ได้สินะ"สิ้นคำแมวสีขาวหันควับมาหาเขาอย่างรวดเร็ว!

คิดว่าจะหนีได้แล้วแต่กลับลืมเรื่องนี้สนิท!

ซื่อซุนหยิบกองเสื้อผ้าของลู่หานขึ้นมาและยักคิ้วให้อีกฝ่าย

"จะมาหาพี่ไหม..."

"ม๊าวววว...."เสียงตอบรับและแมวตัวสีขาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม

"ไม่เป็นไร...พี่รอได้ทั้งคืน"ซื่อซุนหยิบเสื้อผ้าลู่หานวางบนตักของตนเอง และใช้มือตบที่ตักของตนเบาๆเป็นการสื่อว่าถ้าอยากได้เสื้อผ้าคืนให้มาหาตน

ลู่หานยังคงเดินวนเวียนไปมาในห้องอย่างร้อนรน แต่ซื่อซุนก็ยังคงนั่งที่เดิมอย่างใจเย็น

...เสื้อผ้าก็อยากได้คืน แต่ก็ไม่อยากโดนอีกฝ่ายแกล้ง....

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงสถานการณ์ยังคงอยู่เช่นเดิม แต่อากาศเย็นลงเรื่อยๆ

ตอนนี้แมวตัวสีขาวไปนอนขดอยู่มุมห้องอย่างน่าสงสาร โดยที่คนที่นั่งอยู่บนฟูกมองตามอย่างเป็นห่วง

"ลู่หาน..."ซื่อซุนเรียกอีกฝ่ายแต่ลู่หานยังคงนอนขดตัวสั่นอยู่ที่เดิม

การรอคอยสิ้นสุดเมื่อซื่อซุนลุกจากฟูกเดินไปหาแมวสีขาวที่ขดตัวอยู่มุมห้อง

เขาน่ะทนทั้งคืนได้แต่ลู่หานทนไม่ได้แน่...

"ม๊าวววว....."เสียงร้องของแมวน้อยดังขึ้นเมื่อเข้าเดินเข้าใกล้ไม่ถึงคืบ

"โอเค...ลู่หานพี่ขอโทษ พี่ไม่แกล้งแล้วมานี่เถอะนะ..."ซื่อซุนนั้งยองกับพื้นและยื่นมือมาหาอีกฝ่าย

แมวสีขาวมองซื่อซุนอย่างชั่งใจซักพักจึงยอมลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปหาซื่อซุนอย่างว่าง่าย

ซื่อซุนช้อนตัวลู่หานขึ้นมาแนบอกของตนและเดินกลับไปที่ฟูก

ถึงจะมีขนปกคลุมทั่วร่างแต่มือร้อนสัมผัสได้ถึงความเย็นจากร่างกายของแมวขาว

'คงหนาวน่าดูสินะ...'

ซื่อซุนนั่งลงบนฟูก ลู่หานไม่มีท่าทีว่าจะเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์แบบเดิม แต่กลับนอนขดตัวอยู่ที่ตักเขาซะงั้น

"ม๊าววววว..."

แมวสีขาวร้องออกมาแล้วเงยหน้าจ้องมองเขา จึงอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วสัมผัสไปมาทีใต้คางของอีกฝ่ายและดูเหมือนว่าลู่หาน จะชอบด้วย แมวสีขาวทำหน้าเคลิบเคลิ้มแล้วเผลอหลับไป

"ลู่หาน..."

".........."

ไม่มีเสียงร้องของแมวตอบกลับมา หลับแล้วจริงๆด้วยสินะ....

ซื่อซุนอมยิ้มนิดๆก่อนจะล้มตัวนอนจัดท่าทางของเขาและลู่หานให้เข้าที่อย่างระมัดระวังไม่ให้อีกฝ่ายตื่น

นอนหันข้างเข้าหาอีกฝ่ายจับแมวสีขาวมานอนแนบอกและดึงผ้าห่มให้คลุมทั้งคู่

"ราตรีสวัสดิ์...ลู่หาน"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #512 Pornlapat_mook (@Pornlapat_mook) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:45
    ตอนแรกนึกว่าลู่ติด- แล้วฮุนจะช่วย ต้องใจบาปแค่ไหนถึงจะคิดแบบนี้ได้
    #512
    0
  2. #322 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 15:59
    งื้ออออออ 2คนนี้ทำเจ้เขินอีกแล้วละมุนมาก -///- แมวลู่โป๊55555555555 จะกลับร่างยังไงลูก โอ๊ยเอ็นดู
    #322
    0
  3. #231 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 08:15
    น่ารักจังเลย เซฮูน อบอุ่นจัง แล้วท่าตื่นมาไม่มีเสื้อผ้า คงตกใจน่าดู 55555 
    #231
    0
  4. #222 faye_chananchida (@faye_chananchida) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 19:35
    น่ารักมากอะ ลู่หานกลายเป็นแมว โอ้ยยยย ชอบฟิคเรื่องนี้จัง อ่านไปเขินไปอะ มันยิ้มอะ งือออออ ชอบตอนที่มีแนวแฟนตาซีด้วยมันดูเข้ากันเลยอะ สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #222
    0
  5. #221 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 23:03
    คิดถึงท่านจิ้งจอกกับแมวลู่มากกกกกกกกกกกกกก คิดว่าจะไม่ได้อ่านต่อแล้ว ดีใจมากจริงๆที่ไรท์อัพ ปาหัวใจใส่รัวๆ

    น้องแมวลู่จะทนไหวไม๊นะ เห้อมมม นี่ตื่นเช้ามารับรองเลยว่า ท่านจิ้งจอกได้เห็นของดีอีกแน่นอน 555555
    #221
    0
  6. #220 SHIP HUNHAN (@oossee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:51
    ถ้าลู่หานกลายร่างเป็นคนก็โป้หละสิ ฮืออออ
    #220
    0
  7. #217 gdnip (@gdnip) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 17:30
    น่าร้ากกกกกก T///T //กระอักความน่ารักตาย
    #217
    0
  8. #216 Mlu.เอ็ม (@hollybeauty) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 12:20
    โอ้ยยยยน่ารักก
    #216
    0