[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 30 : Chapter29 : คำกล่าวเตือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ธ.ค. 58







"คือว่า......"ลู่หานสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เกิดขึ้นในขณะนี้....

"คาดไม่ถึงว่าเทพมังกรอย่างนายจะกล้าบุกมาถึงถิ่นฉันขนาดนี้แถมยังฝ่าเขต อาคมมาได้ถึงสองชั้นอีก"ซื่อซุนพูดขึ้นขณะที่เดินเข้ามาใกล้อีกฝ่ายเรื่อยๆ

"คงไม่เท่าเจ้าหรอก ที่ถึงขั้นทำลายเขตอาคมของข้า มาเงียบๆไม่เป็น ต้องประกาศให้รู้ว่าตัวเองบุกเข้ามา กลัวเจ้าบ้านเขาจะเตรียมการต้อนรับไม่ทันหรืออย่างไร"คริสเอ่ยเสียงเรียบ

"งั้นก็ต้องขอโทษด้วยที่วันนี้ฉันไม่ทันได้ต้อนรับนายอย่างสม'เกลียด' แต่...ถ้าจะให้เตรียมการตอนนี้ก็ทันนะ"

"หึๆ ขอรับไว้แต่น้ำใจ ข้าไม่มีอารมณ์จะสู้กับจิ้งจอกที่เก่งแต่เห่าอย่างเจ้าหรอก"

"นี่แก..."ซื่อซุนขบกีามเมื่อถูกอีกฝ่ายดูถูกขนาดนี้

"พอทั้งสองคนเลย!!! ถ้าจะทะเลาะกันผมก็จะไม่สนใจอะไรแล้วนะ!"เห็นท่าเริ่มไม่ดีลู่หานจึงตะโกนออกมาอย่างสุดกลั้น

"ฮึม....นี่พี่ซื่อซุนพี่ยังมีคดียังไม่สะสางกับผมอีกนะ!"ลู่หานหันไปว่าซื่อซุน ใช่ว่าพูดแบบนี้อีกฝ่ายจะสำนึกแต่กลับล้อเขากลับอีก

"เรื่องที่นายนอนแบบไม่ใส่เสื้อผ้าเมื่อเช้านะหรอ..ก็บอกแล้วว่า อุ๊บ!"ลู่หานรีบปิดปากซื่อซุนเมื่อตั้งสติได้ว่าที่ตรงนี้ไม่ได้มีแค่เขากับ ซื่อซุน

"หยุดพูดเลยนะ ไม่งั้น!...."

"ไม่งั้น...."ซื่อซุนทวนคำพูดและตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ

"ฮึยยยยยย! ไม่ต้องกินข้าว!"ไม่รู้จะขู่อีกฝ่ายว่าอะไร....

"กลัวสุดๆ!"

"พี่ซื่อซุนอ่าา!"

คริสยืนมองทั้งสองคนทะเลาะกันไปๆมาๆแต่ดูแล้วฝ่ายจิ้งจอกดูจะสนุกกับการปั่นหัวแมวเล่น

....คงเป็นความแตกต่างระหว่างเขากับจิ้งจอกนั่น....

"หึ เอาเถอะวันนี้ข้าไม่ได้มาหาเรื่องเจ้า ข้าแค่มาให้แน่ใจว่าลู่หานสบายดี"เทพมังกรที่ยืนเงียบอยู่นาน เอ่ยขัดขึ้นการโต้เถียงของทั้งคู่

"นายก็เห็นแล้วหนิว่าลู่หานสบายดีหายห่วง ฉะนั้นก็รีบไสหัวไปได้แล้ว"ซื่อซุนโบกมือไล่เทพมังกรอย่างไม่สนใจใยดี

"พี่ซื่อซุนเสียมารยาทนะ! เป็นเจ้าบ้านที่ดีหน่อยสิครับ"ลู่หานเอ่ยห้าม

"นอกจากนี้ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าให้แน่ใจ"คริสกอดอกและมองหน้าซื่อซุน

"ถ้าเรื่องไร้สาระฉันไม่ว่างคุยกับนายหรอกนะ"

"ถ้าข้าบอกว่าเมื่อสองวันก่อนตาเฒ่าจิ้งจอกของพวกเจ้ามาหาข้าและคุยเรื่องวันพระจันทร์สีเลือดล่ะ"

"......"ซื่อซุนชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของอีกฝ่าย และเหล่มองลู่หานเล็กน้อยก่อนจะพูดกับเด็กหนุ่มที่ไม่รู้เรื่องราว

"ลู่หาน...นายเข้าบ้านไปก่อน"

"ห๊ะ!ได้ไงล่ะถ้าผมไปเดี๋ยวพวกพี่ก็ตีกันอ่ะ"เด็กหนุ่มขมวดคิ้วไม่พอใจเล็กน้อยที่จู่ๆซื่อซุนไล่ให้ตนเข้าบ้าน

"งั้นนายไปชงชาให้พี่หน่อยละกัน พี่จะคุยกับหมอนี่ที่ห้องรับแขกตกลงไหม"ซื่อซุนพูดและชี้ไปที่คริสซึ่งยืน เลิกคิ้วข้างหนึ่งเมื่อได้ยินว่าจะให้เข้าไปคุยในคฤหาสน์จิ้งจอกแต่นั่นก็ เป็นหนึ่งในจุดประสงค์ที่เขามาอยู่แล้ว

ลู่หานมองหน้าคริสและซื่อซุนสลับไปมา

"....."พี่ซื่อซุนกับพี่คริสเนี่ยนะจะคุยด้วยกันดีๆ?คำถามที่คิดออกมาแต่ก็ เก็บไว้ในหัวไม่ได้พูดออกมาถ้าถามออกไปละก็มีโอกาสที่ทั้งพี่ซื่อซุนและพี่ค ริสจะคุยกันด้วยกำปั้นแทน ฉะนั้นเงียบไว้ดีกว่า..

.
.
.

หลังจากที่ซื่อซุนละคริสเดินเข้ามาในห้องรับแขกของคฤหาสน์เรียบร้อยแล้วจึงนั่งลงบทพื้นและซื่อซุนจึงรีบพูดเปิดประเด็น

"ว่ามา ผู้เฒ่าพูดอะไรกับนายบ้าง"

"ข้าไม่ต้องการให้ลู่หานเข้าพิธีกรรมนั่น"คริสเงยหน้ามองซื่อซุนพร้อมกับพูดไปด้วย

"นายตอบไม่ตรงคำถาม"

"เจ้าถามไม่ตรงคำตอบ..."

".........."ซื่อซุนพยายามอย่างมากในการควบคุมตนเองไม่ให้ระเบิดอารมณ์ออกมา เพราะคำยั่วยุของเจ้ามังกรบ้านี่ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆและค่อยๆผ่อนออกเพื่อคุมสติและกัดฟันพูด

"นายไม่มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจในเรื่องของพิธีกรรมนี้"

"ข้ามีสิทธิ์แน่นอน!"คริสนั่งกอดอกและพูดกับซื่อซุนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"เหอะ! ฉันยังมองไม่เห็นสิทธิ์นั่นของนายเลย"

"หึ...จิ้งจอกเอ๋ยถึงเจ้าจะมาพลังจิ้งจอกในตัวลู่หานแต่อย่าลืมว่าในตัวของลู่หานยังมีพลังของเกล็ดของข้าอยู่"

"............"ซื่อซุนสบตาอาฆาตกับคริสที่มีท่าทีเป็นผู้ชนะในเกมนี้

"ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่เกล็ด แต่ยังไงพิธีกรรมที่จะเปลี่ยนลู่หานให้เป็นจิ้งจอกอย่างไรก็ตามต้องเป็น ร่างกายที่มีพลังบริสุทธิ์ ข้ารู้นะว่าไฟของเจ้าจะเผาเฉพาะพลังของปีศาจเสือเท่านั้น พลังของมังกรน้ำแข็งของข้า เจ้า...ไม่มีวันทำลายมันได้ นอกจากข้าที่จะเป็นผู้ปลดพลังนั้นเอง....และนี่คือเรื่องที่ตาเฒ่าจิ้งจอกมา ปรึกษากับข้าและแน่นอนว่าข้าปฏิเสธมันไป"คริสยิ้มมุมปากเล็กๆ ซื่อซุนกำหมัดแน่นเล็บจิกเข้าที่เนื้อของตนเองด้วยความโมโหเมื่อรู้ว่าตน นั้นเสียเปรียบอีกฝ่าย

"ทั้งๆที่นายก็รู้ว่าลู่หานที่เป็นปีศาจแมวนั้นมีช่วงชีวิตที่สั้นถ้าเปรียบเทียบกับพวกเรา...นายก็ยังจะ"

"เจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าลู่หานจะปลอดภัย จากพิธีกรรมงี่เง่าที่ไม่มีสิ่งใดยืนยันได้ว่าลู่หานจะมีชีวิตรอด ความตายที่เด่นชัดมากกว่าการมีชีวิตอยู่ต่อ ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าทำแบบนั้นแน่!!"คริสขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายด้วยความโมโห ไอเย็นแผ่รอบห้องจนเต็มไปด้วยหมอกไอเย็น

"เว้นแต่..."คริสเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบพยายามคุมสติไว้ไม้ให้ตนเองนั้นโมโหไปมากกว่านี้ ซื่อซุนมองหน้าอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ

"............"

"เว้นแต่...ข้าจะได้ยินจากปากลู่หานเองว่ามีความต้องการที่จะเข้าร่วมพิธี นั่น ที่ข้ามานี่ข้าอยากได้ยินให้แน่ใจว่าลู่หานจะตอบว่าอะไร และเจ้าคิดจะตัดสินใจเช่นไร ในเมื่อเจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจว่าชีวิตของลู่หานมีความตายรอตรงหน้ามากกว่าการมี ชีวิตอยู่ต่อหากเข้าพิธีชำระบ้าๆนั่น"เมื่อคริสพูดจบจึงปล่อยโอกาสให้ซื่อ ซุนพูดบ้าง ซื่อซุนเงียบอยู่นานจึงตัดสินใจพูดออกมา

"ฉันยังไม่ได้บอกลู่หาน...ส่วนสิ่งที่ฉันคิด..."ประโยคสุดท้ายซื่อซุนเงียบไป

"ไม่รู้สินะ..."คริสเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ซื่อซุนเงียบไปนาน

ซื่อซุนพยักหน้ายอมรับความจริงอย่างเลี่ยงไม่ได้

แม้ในห้องจะเต็มไปด้วยความเย็นแต่ซื่อซุนก็ยังคงเหงื่อออกไม่ใช่เพราะเขาร้อนกายแต่เขาร้อนภายในใจ...

ใช่...ไม่มีใครสามารถยืนยันได้ว่าพิธีกรรมนั้นจะสามารถเปลี่ยนลู่หานให้กลาย เป็นปีศาจจิ้งจอกได้จริงๆ และไม่สามารถยืนยันได้ว่าหากเกิดความผิดพลาดใดๆเขาจะไม่สูญเสียลู่หานไปตลอด กาล

ใช่ว่าตัวเขาเองจะไม่นึกคิดเรื่องนี้ ซื่อซุนคิดมาตลอดหลังจากที่ผู้เฒ่ามาพูดกับเขาในเรื่องนี้ เขาคงทำใจไม่ได้ที่จะไม่ได้เห็นลู่หานอีก แต่อีกใจก็อยากให้ลู่หานอยู่กับเขาต่อไปอีกหลายร้อยปี

เขาควรทำยังไงดี....

พลัก!!

ขณะที่ซื่อซุนไม่ทันระวังตัวเขาก็ถูกหมัดเสยเข้าที่ใบหน้าอย่างรุนแรงจน กระเด็นออกจากที่นั่ง ซื่อซุนลุกขึ้นยืนและหันกลับมามองผู้กระทำอย่างรวดเร็ว เลือดตรงมุมปากซ้ายค่อยๆไหลออกมาซื่อซุนใช้มือซ้ายปาดออกอย่างไม่สนใจ

คริสยังคงนั่งชูกำปั้นเอาไว้ให้เห็นว่าเขานี่แหละคือผู้ที่ชกอีกฝ่าย เทพมังกรยืนขึ้นและเอ่ยกล่าวด้วยเสียงอันดังก้อง

"ถ้าจ้าวของจิ้งจอกทั้งหลายมีความคิดคำนึงเพียงเท่านี้ ไม่นานที่เผ่าพันธุ์จิ้งจอกต้องสิ้นสูญเป็นแน่ ความอ่อนแอของผู้เป็นนาย ไม่สามารถทำการใดๆได้แม้แต่การตัดสินใจเรื่องสำคัญของคนที่เจ้านั้นพร่ำบอก ว่าเป็นคนสำคัญ หากเจ้าไม่สามารถใช้พลังที่เจ้ามีเหนือผู้อื่นนั้นปกป้องคนสำคัญของตนไม่ ได้  เจ้าก็จงใช้พลังนั้นเผาพลาญชีวิตอันไร้ค่าของเจ้าไปซะ!!!!"

สิ้นคำคริสเหวี่ยงมือออกไปอย่างรวดเร็วปรากฏให้เห็นถึงหอกน้ำแข็งขนาดเล็กวิ่งปักเข้าที่ไหล่ซ้ายของซื่อซุนอย่างรวดเร็ว

"อึก!"ซื่อซุนไม่มีแม้แต่โอกาสในการโต้กลับเขาจึงได้แต่ดึงหอกน้ำแข็งขนาดเท่าฝ่ามือนั้นออกและปากลับใส่อีกฝ่าย

แต่ช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีคริสสามารถรับหอกน้ำแข็งนั้นไว้ได้และบดหอกน้ำแข็งเป็นผุยผงด้วยมือเปล่า...

ซื่อซุนยืนตัวงอเล็กน้อยมือขวากุมไหล่ซ้ายที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด

"เจ้าคนอ่อนแอ..."คริสมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูแคลนแต่ยังไม่ทันจะทำอะไรต่อลู่ หานก็ผลุนผลันเข้ามาในห้องเสียก่อน เมื่อเด็กหนุ่มเห็นสภาพที่เกิดขึ้นจึงรีบเอ่ยถามทันที

"พี่คริสเกิดอะไรขึ้นครับ...พี่ซื่อซุน!ทำไมเลือดออกล่ะ!"ลู่หานรีบวิ่งเข้าไปดูซื่อซุนที่เลือดไหลที่ไหลตรงซ้าย

คริสมองภาพที่เด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปหาเจ้าจิ้งจอกนั่น และสบตากับซื่อซุน

"อีกสามวันข้าจะมารับคำตอบจากเจ้าอีกครั้งหากเจ้ายังให้คำตอบที่ทำให้ข้า พอใจไม่ได้ล่ะก็ ข้าจะพาตัวลู่หานไปจากเจ้าตลอดกาล เจ้าจิ้งจอกหน้าโง่!...ลู่หานข้าไปก่อนนะขอโทษด้วยที่อยู่ไม่ทันจะจิบชา แต่ข้าคงจะอดทนไม่ฆ่าเจ้านี่ไม่ได้ถ้าข้ายังเห็นหน้ามันอยู่แบบนี้ แล้วเจอกัน..."คริสตะคอกใส่ซื่อซุนก่อนที่จะกล่าวลาลู่หาน และหายตัวจากไปภายในพริบตาเหลือเพียงลู่หานและซื่อซุนอยู่ในห้องสองคน

"..........."ทั้งห้องปกคลุมด้วยความเงียบและความเย็นที่คงอยู่เล็กน้อย ลู่หานจึงเอ่ยขึ้นมาเบาๆด้วยความเป็นห่วง

"พี่ซื่อซุนรีบทำแผลก่อนเถอะอยู่ตรงนี้นิ่งๆก่อนนะครับ"

ลู่หานเดินออกไปจากห้องไม่นานก็กลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผลและเริ่มต้นทำแผลให้ซื่อซุนทันที

ผ่านไปครู่หนึ่งลู่หานทำการห้ามเลือดและพันผ้าพันแผลที่ไหลเสร็จเรียบร้อย

"เสร็จแล้วครับ เฮ้อพวกพี่นี่ก็จริงๆเลยผมก็บอกแล้วว่าอย่ามีเรื่องกันดูซิได้แผลเลยเนี่ย..."

"ไม่เจ็บซักหน่อย พี่ประมาทไปเท่านั้นเอง"ซื่อซุนกล่าวแย้งเด็กหนุ่มที่นั่งทำใบหน้าไม่พอใจใส่เขา

"ถ้าผมถามว่าเกิดอะไรขึ้นพี่คงไม่ยอมตอบสินะ เฮ้อ!ไม่รู้แหละถ้าพวกพี่ทะเลาะกันอีกผมก็ไม่รู้ด้วยแล้ว"

"ชอบพูดจาใจร้ายแบบนี้ แต่สุดท้ายใครกันนะก็ยังใจดีมาทำแผลให้พี่"ซื่อซุนยิ้มมุมปากเล็กน้อย

"ก็มัน...อดเป็นห่วงไม่ได้หนิ"ลู่ห่านพูดประโยคสุดท้ายเบาๆกับตนเอง

"ลู่หาน"ซื่อซุนเรียกชื่ออีกฝ่าย

"ครับ?"

ทันทีที่เด็กหนุ่มหันมาริมฝีปากของเด็กหนุ่มกลับถูกช่วงชิงไปอย่างรวดเร็ว แต่อ่อนโยนจนลู่หานเผลอจูบตอบอีกฝ่าย

ไม่นานซื่อซุนเป็นฝ่ายผละออกมา ดวงตาสีทองจ้องมองไปยังดวงตาของเด็กหนุ่มก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน

"ขอบคุณนะ...."และก็ขอโทษด้วย.....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #324 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 16:18
    โอ๊ยว่าแล้วมีแค่เรื่องของลู่หานเท่านั้นแหละที่ทำให้พี่คริสเคลื่อนไหวได้ จะโกรธก็ไม่แปลกเซฮุนดูอ่อนแอจริงๆพอเป็นเรื่องของลู่หาน เราว่าถ้าบอกลู่ ลู่ต้องยอมเข้าพิธีเเน่ๆ
    #324
    0
  2. #260 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 18:55
    เอาไงดีล่ะ ซื่อซุน ตัดสินใจไปเลย ช้าเดว พี่คริสมาเอาตัวลู่หานไปนะ 

    #260
    0
  3. วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 02:27
    โธ่ ลู่หานคนดี เขาตีกันจะตายเพราะหนูเนี่ยรู้ตัวไหมมมมมม
    เรื่องราวปมปัญหาไม่จบไม่สิ้นจริงๆค่ะ เอาใจช่วยผู้เขียนละกันค่ะ
    เราไม่เลือกฝั่งเจ้ามังกรหรือจอมจิ้งจอก เป็นทีมไรเตอร์ค่ะ
    55555555555
    #236
    0
  4. #235 gdnip (@gdnip) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 22:58
    ในที่สุดไรท์ก็มา คิดถึงจัง555555
    #235
    0
  5. #234 Ponpimon Leaw (@xiothing) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2558 / 20:12
    ไม่เจอกันนานคิดถึงจังเล่ยย
    #234
    0