[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 32 : Chapter31 : คำขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ธ.ค. 58





ลู่หานใช้เวลาช่วงบ่ายถึงตอนเย็นไปกับการวิ่งเล่นกับลูกจิ้งจอกอย่างสนุกสนานจนเกือบจะลืมไปว่าได้เวลาอาหารเย็นแล้ว



"โอ๊ะ...นี่เย็นป่านนี้แล้วหรอเนี่ย"ลู่หานมองไปยังท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยนจากสีส้มค่อยๆมืดลงตามเวลา



ยังไม่ได้เตรียมอาหารเย็นเลย..โอ๊ะ ไม่สิเราจะอดอาหารพี่ซื่อซุนนี่น่า...ข้อหาบังอาจมาแกล้งเราตอนเช้า ชิ!



"เซฮุนอ่าาา...ไปหาอะไรกินกันดีกว่า"เด็กหนุ่มหันมาพูดกับจิ้งจอกตัวน้อยที่กำลังนอนเลียขนตัวเองอยู่ข้างๆเท้าของเขา



ลูกจิ้งจอกเงยหน้าขึ้นมามอง ทำหน้าเหมือนสงสัยอะไรบางอย่างและดูท่าว่าลู่หานจะเดาออกเสียด้วย



"พี่ซื่อซุนนะหรอไม่ต้องไปห่วงหรอกชิ! คนแบบนั้นปล่อยให้อดข้าวซักมือคงไม่ถึงกับเป็นลมหรอกน่า"....อย่างมากก็แค่คงจะไม่มีแรงมาแกล้งเขาได้



"ไปกันได้แล้วเซฮุน มานี่มาไปที่ห้องครัวกัน"ลู่หานเดินนำไปที่ห้องครัวโดยมีลูกจิ้งจอกเดินตาม



....ไม่ต้องอ่านใจก็รู้ว่าว่าแมวตัวแสบคิดอะไรอยู่ แสดงออกทางสีหน้าซะชัดขนาดนั้นเป็นใครใครก็รู้กันทั้งนั้น...



"นายยังเป็นลูกจิ้งจอกอยู่ฉะนั้นห้ามกินเหล้านะ เดี๋ยวจะหาผลไม่ที่มันรสหวานให้หน่อยและกัน เอ๊ะ..หรือว่าจิ้งจอกทุกตัวต้องกินสาเกนะ..."จำได้ว่าคุณจินจูเคยพูดหนิว่า นางเคยกินผลไม้เข้าไปแล้วปวดท้องมาก



พอเดินมาจนถึงห้องครัว เด็กหนุ่มจัดการจัดแจงหาผลไม้มาจำนวนหนึ่ง และสาเกพร้อมกับจอกเหล้าที่ไว้ใส่สาเกดื่มวางบนโต๊ะอาหาร และอุ้มลูกจิ้งจอกขึ้นมาอยู่บนโต๊ะ



"อ่ะ...นายเลือกเองละกันนะว่าจะกินผลไม้หรือสาเก เพราะฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายกินอะไรได้...."ลู่หานพูดกับจิ้งจอกตัวน้อย มันมองเหล้าสาเกกับผมไม้สลับไปมาใช้จมูกดมๆ แล้วเลือกที่จะกินผลไม้



...สาเกถือว่าเป็นสิ่งที่เพิ่มพลังให้กับจิ้งจอก ขืนกินเข้าไปมีหวังคุมพลังไว้ไม่ได้แน่ ผลไม้เป็นตัวเลือกที่ดีสุดสำหรับตอนนี้



ถึงแม้จะมีจิ้งจอกหลายตัวบอกว่าผลไม้ถือว่าเป็นสิ่งที่ส่งผลเสียต่อจิ้งจอกทำให้เกิดอาการข้างเคียงเช่นปวดท้อง อาเจียน ทำให้มีไข้ก็ตาม แต่เขาก็ไม่เคยได้รับผลกระทบนั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว สาเหตุคงเพราะพลังของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าจิ้งจอกตัวอื่นก็เป็นแน่



พอลู่หานเห็นลูกจิ้งจอกกินผลไม้ ตนเองยืนชั่งใจอยู่ชั่วครู่จึงหยิบขวดสาเกและจองเหล้าขึ้นมา



จิ้งจอกเงยหน้ามองลู่หาน เด็กหนุ่มชะงักไปและพูดขึ้นมาเก้ๆกังๆ



"ฉันเปล่าจะเอาไปให้พี่ซื่อซุนกินนะ ไม่ได้กลัวพี่เขาอดซักหน่อย อันนี้..อันนี้จะเอาไปทิ้งต่างหาก"พอพูดเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องครัวไปทันที



ไม่ได้อยากจะแย้งอะไรหรอกนะแต่ประตูที่จะไปทิ้งขยะน่ะอยู่ข้างหลังฉันนะ...นายจะเดินออกไปทางห้องนั่งทำไมล่ะ...



เซฮุนกระโดดลงจากโต๊ะและค่อยๆเดินตามลู่หานในเงามืดของทางเดินโดยที่ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว



พอเห็นเด็กหนุ่มเดินมาถึงหน้าห้องนั่งเล่น กำลังเงื้อมือจะเคาะประตูเรียกแต่อีกฝ่ายก็ลดมืดลงค่อยๆนั่งลงกับพื้นแล้วแง้มประตูเลื่อนเล็กน้อย ซักพักก็เห็นเลื่อนประตูออกจนเกือบสุดชะโงกหน้ามองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาใครบางคนในห้องนั้น พอไม่พบก็ถอนหายใจแล้วเลื่อนประตูปิด ลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปยังห้องถัดไปเรื่อยๆ



ลูกจิ้งจอกเดินตามเด็กหนุ่มที่ถือขวดสาเกและจอกเหล้าเดินไปเกือบทุกห้องของคฤหาสน์อย่างเงียบๆ จนถึงห้องสุดท้าย...ห้องของเขาเอง



ลู่หานวางขวดสาเกและจอกเหล้าลงกับพื้นหน้าห้อง ประสานมือไว้อย่างตื่นเต้น ก้มเงยหน้าด้วยความประหม่า สุดท้ายก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆและค่อยๆเลื่อนประตูห้องสุดท้าย....ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่แสงไฟซักดวง เด็กหนุ่มค่อยๆเดินเข้าไปภายในห้องมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เจอ...เจ้าของห้องไม่ได้อยู่ในห้อง ต้องบอกว่าไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์เลยจะถูกกว่า...



เด็กหนุ่มถอนหายใจก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง และหลับตาลง



อาจจะไปทำธุระข้างนอกก็ได้...แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกกันบ้าง...



พี่ซื่อซุนหายไปอีกแล้ว...ชอบหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าวอีกแล้ว...



เขาเองก็ไม่ใช่คนที่อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้ แต่อยู่ดีๆก็เงียบหายไปลู่หานก็กลัวเป็น...กลัวการกลับเป็นแบบตอนที่ตนเองถูกทิ้งตอนเด็ก



ตอนนั้นเขาก็อยู่ที่คฤหาสน์คนเดียวแล้วเกิดอะไรบางอย่างกับร่างกายเขาขึ้นมาจนเขาสลบไป...ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบกับท่านผู้เฒ่าส่วนพี่ซื่อซุนก็หายตัวไป...



ความรู้สึกเดียวกันเลย...ตอนแรกก็อ่อนโยนด้วยทำดีด้วย...ผ่านไปไม่นานจู่ๆก็หายตัวไปแล้วกลับมาใหม่พร้อมกับความห่างเหิน



ทำไมล่ะ...



เพราะเมื่อเช้าลู่หานทำตัวไม่น่ารักใส่หรอ พี่ซื่อซุนเลยโกรธ....เพราะทำตัวไม่น่ารักใช่ไหมพี่เลยทิ้งผมไป...รอผมหลับและพอผมฟื้นขึ้นมาอีกทีก็จะอยู่ในสถานที่ที่ผมไม่รู้จัก



ไม่..เราอาจจะคิดไปเองก็ได้ เราโตแล้วนะจะคิดแบบเด็กๆไม่ได้แล้ว...ไม่..ได้...



ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ร่างกายสั่นเทิ้มมือซ้ายเลื่อนขึ้นมาปิดไว้ที่ปาก มือขวากุมท้องไว้เพราะรู้สึกอึดอัด ค่อยๆย่อตัวลงนั่งยองช้าๆกับพื้นในห้อง



ไม่อยากร้องไห้แต่ก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ เด็กหนุ่มกัดปากเพื่อไม่ให้มีเสียงร้องไห้ออกมา มีแต่เสียงหายใจที่ไม่เป็นจังหวะเท่านั้น พอรู้สึกเหมือนอากาศจะหมดก็หายใจเข้าทางปาก ผ่อนออกและกัดปากใหม่อีกรอบ...



ลู่หานร้องไห้ไม่มีเสียงคนเดียวอยู่กลางห้อง ซักพักก็รู้สึกอะไรบางอย่างที่เสียดสีไปมาข้างตนเอง



เด็กหนุ่มใช้มือปาดน้ำตาออกแล้วมองลงข้างๆพอว่าจิ้งจอกตัวน้อยนั้นยืนอยู่ข้างๆเขา



"ฮึก...."



ตอนนี้ความเสียใจมีมากเกินกว่าจะคิดอะไรอย่างอื่น จึงได้แต่อุ้มตัวลูกจิ้งจอกขึ้นมาและกอดเอาไว้พร้อมกับร้องไห้ไปด้วย...ด้วยความหวังว่าความรู้สึกเจ็บที่กลางอกนี้จะหายไป



จิ้งจอกตัวน้อยค่อยๆเลียน้ำตาที่ไหลออกมาของเด็กหนุ่มไปเรื่อยๆเพื่อเป็นการปลอบประโลม และปลอบใจ



"ขอบคุณนะ...."ลู่หานกล่าวออกมาทั้งน้ำตา อย่างน้อยๆตอนนี้เขาก็ไม่ได้อยู่คนเดียว เขายังมีเซฮุนที่ช่วยเช็ดน้ำตาให้มันช่างอบอุ่นเหมือนกับใครบางคนที่ตนคิดถึง...



"เซฮุน...นายยังจำตอนนั้นได้ไหม...ตอนที่ฉันจับนายไปอาบน้ำน่ะ ถ้าตอนนั้นนายไม่ได้ถูกพี่ซื่อซุนจับโยนออกไปนอกห้องน้ำก่อนนายก็น่าจะจำได้..."เด็กหนุ่มที่ร้องไห้อยู่ ซักพักจึงพยายามหยุดร้องไห้และพูดออกมาโดยคุมไม่ให้เสียงตนเองสั่น



"ที่ฉันเคยบอกนายว่าฉันรักพี่ซื่อซุนน่ะ...มันเป็นเรื่องจริง...มันเป็นความจริงที่ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้สำหรับฉัน...."เด็กหนุ่มเงียบไปซักพัก จิ้งจอกเงยหน้ามองและฟังอย่างตั้งใจ



"ตอนที่พี่คริสมาที่นี่เมื่อวาน....ฉันได้ยินพี่เขาคุยกัน"ลูกจิ้งจอกนัยน์ตาเบิกกว้างกับสิ่งที่ตนรับรู้



...ไม่จริง ทำไมลู่หานถึง...



"นายไม่ต้องมองฉันอย่างนั้นหรอก เมื่อวานฉันจะเข้าไปถามพี่ซื่อซุนว่าจะเอาสาเกแทนไหม แต่กลับได้ยินที่พวกพี่เขาคุยกัน...."



"นายรู้ไหมตอนที่ฉันได้ยินก็จับใจความอะไรไม่ถูกหรอก...เลยไม่รู้รายละเอียดมากฉันรู้แค่ว่ามันมีพิธีบางอย่างในคือพระจันทร์สีเลือดที่จะสามารถเปลี่ยนฉันให้กลายเป็น...จิ้งจอกได้ พอฉันได้ยินแบบนั้นฉันดีใจมากเลยนะ พอตอนที่พี่คริสบอกว่าอยากได้ยินจากปากฉันเองว่าฉันต้องการเข้าร่วมพิธีนั้น ฉันแทบจะวิ่งเข้าไปตอบทันทีเลยว่าเต็มใจ.....แต่ว่า"ลู่หานพูดเว้นระยะและกระชับจิ้งจอกให้แน่นขึ้น



"ตอนที่พี่คริสถามพี่ซื่อซุนทำไมพี่ซื่อซุนไม่ยอมตอบ...."พอพูดถึงตรงนี้น้ำตาก็พาลจะไหลอีก



"ทำไม! ทำไมทั้งๆที่ฉันพยายามถามเขาตั้งแต่พี่คริสกลับไปพี่ซื่อซุนไม่พูดอะไรกับฉันซักคำ ฉันรอ...รอว่าพี่เขาจะยอมมาพูด แต่สุดท้ายก็ไม่! และก็ยังมาหายตัวไปอีก!! ฮือ....ฮืออออ....เพราะเขาเกลียดฉันหรอ เพราะฉันเป็นแมวหรอ หรือเพราะว่าฉันคือลู่หานกันแน่!!!! ฮึกกก....ฮืออออออ ทำไมต้องมาทำดีกับฉันด้วย! พอฉันเริ่มชินกับความรู้สึกนั้นจู่ๆก็หายตัวไปแล้วอยู่ดีๆก็กลับมา...แล้วมาทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน! มันเจ็บมากแค่ไหนนายรู้ไหม ให้ฆ่าฉันให้ตายยังจะดีซะกว่า! ตอนที่เกิดเรื่องที่ตลาดเขาเคยรู้ไหมว่าฉันเรียกหาเขาดังแค่ไหน ฉันมันโง่ที่ไม่เคยโกรธพี่เขา ทำไมตอนนั้นไม่ยอมปล่อยให้ฉันตายไปเลยล่ะ! เพราะอะไร เพราะสงสารหรอ! ฉันไม่เคยต้องการความรู้สึกนั้น!!เขาไม่เคยมองฉันเป็นผู้ใหญ่ เขามองเห็นฉันเป็นเด็กเสมอ พี่เขาคิดว่าความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขามันเป็นความรู้สึกชั่ววูบของเด็กอย่างงั้นหรอ! ถึงฉันจะไม่ใช่คนที่ฉลาดนัก แต่ฉันก็รู้ว่ารักมันคืออะไรนะ!!"



"'งั้นนายก็แสดงออกมาสิ!"เสียงของซื่อซุนดังขึ้นมา ลู่หานเบิกตากว้างนั่งตัวแข็งอยู่กับที่ค่อยๆมองไปรอบห้องแต่ก็ไม่พบกับใคร แต่เมื่อกี้เสียงพี่ซื่อซุนแน่! ทำไมล่ะ...ในเมื่อไม่มีใครในห้องนี้หนิแต่ทำไม....หรือว่า!! ลู่หานก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเองช้าๆราวกับไม่ต้องการให้สิ่งที่ตนเองคิดเป็นจริง....



ไม่จริง...ไม่จริง!



สิ่งที่เขากอดอยู่จ้องมองมาด้วยสายตาที่เกินคำว่าลูกสัตว์ แม้ในสมองจะเถียงว่ามันต้องไม่ใช่อย่างที่ตนเองคิด แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่งค่อยๆจับจิ้งจอกออกห่างจากตัวแล้ววางลงกับพื้น ส่วนตัวเองค่อยๆขยับออกห่างช้าๆอย่างยากลำบากเนื่องจากทั้งร่างกายสั่นไม่หยุด....



เมื่อเห็นสีตาของจิ้งจอกเรืองแสงทำให้มั่นใจว่าสิ่งที่เขาคิดเป็นจริง! เด็กหนุ่มรีบใช้กำลังที่เหลือพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นและวิ่งหนีออกจากห้องนั้นให้เร็วที่สุด!



ฟึบ



สิ่งที่ลู่หานทำช้าไปก้าวเดียว กลับถูกอ้อมแขนที่เร็วและแข็งแรงกว่าฉุดเอวไว้ ทำเอาทั้งสองฝ่ายล้มลงบนพื้น คนที่อยู่เหนืออีกร่างพยายามขืนตัวเองเอาไว้ไม่ให้ล้มทับคนที่อยู่ข้างล่างแต่ก็คร่อมกักตัวไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้



"ป...ปล่อย..."ลู่หานพูดเสียงสั่น



"ไม่"ซื่อซุนที่เป็นฝ่ายกักตัวเด็กหนุ่มไว้ปฏิเสธเสียงแข็ง



"ปล่อยผม!!!!"ลู่หานตะโกนเสียงแหบทั้งน้ำตาแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ



"............"



"ฮึก...ผม...ขอร้อง..ปล่อยผมไปเถอะ..."เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือจะพอขัดขืน เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ...ความอัดอั้นที่เกาะกินหัวใจดวงน้อยๆมาตลอดหลายสิบปีถูกปลดปล่อยออกมาให้สิ่งมีชีวิตที่ตนไว้ใจรับรู้ แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่ไม่อยากให้รู้ที่สุดกลับรู้อย่างง่ายดายเพราะความไว้ใจที่ผิดพลาดของตน



"ทำไม...ต้องเป็นพี่..."ลู่หานพูดออกมา ซื่อซุนเงียบมองอีกฝ่ายที่อยู่ใต้ร่างเขา



"ทำไมเซฮุนต้องเป็นพี่ซื่อซุน....ทำไม...พี่หลอกผมทำไม...ฮึกก...ทำไม...."ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้....



"พี่ขอโทษ...ไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้"ซื่อซุนตอบเสียงค่อย...เขาไม่คิดว่าการที่เขาจะเป็นเพื่อนเล่นให้อีกฝ่ายจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้...



"ผมฝันใช่ไหม....ฮึก...ผมฝันอยู่ใช่ไหม!! ผมไม่เชื่อ ทำไมต้องเป็นพี่..."อยากลืม...อยากลืมไปว่าเขาพูดอะไรกับเซฮุนไปบ้าง



อยากบอกตัวเองว่าเป็นแค่ฝัน....แต่ความร้อนของมือที่จับข้อมือของเขาไว้เป็นสิ่งย้ำเตือนว่ามันคือเรื่องจริง...



"ลู่หาน พี่ขอโทษ"



"พี่หลอกผมกี่ครั้งแล้ว...ตั้งแต่ตอนที่ผมยังเด็กบอกว่า ถ้าทำตัวเป็นเด็กดีจะมารับ แต่แล้วพี่ก็มาบอกว่าให้ผมอยู่กับท่านผู้เฒ่า พี่ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับผม พี่ทำลายคำสัญญาที่ผมยึดมั่นมาตลอดสิบกว่าปีอย่างง่ายดาย...ไหนจะตอนที่ผมถามพี่เรื่องพิธีกรรม พี่ก็ตอบปฏิเสธตลอด...แม้แต่ตอนนี้พี่ก็หลอกผม เซฮุนก็หลอกผม...ผมไม่อยากไว้ใจคำพูดของพี่อีกแล้ว!! ผมอยากเกลียดพี่ ได้ยินไหนว่าผมอยากเกลียดพี่!!!...ฮึก...ผมอยากเกลียดจิ้งจอกที่ชื่อซื่อซุนที่สุด!!"เด็กหนุ่มตะโกนออกมาทั้งน้ำตา



"แต่พี่รักนาย!!"ซื่อซุนตะโกนออกเสียงดังไม่แพ้กัน ลู่หานตาโตกับสิ่งที่ตนได้ยิน....



"............"ไม่จริง...



"พี่รักนายนะลู่หาน..."ซื่อซุนพูดและสบตากับเด็กหนุ่ม



"พี่จะหลอกอะไรผมอีก...พี่จะหลอกให้ผมดีใจใช่ไหม..ผมไม่อยากเชื่อพี่อีกแล้ว"บางสิ่งบางอย่างในความทรงจำย้ำเตือนกับเด็กหนุ่มว่าไม่ควรเชื่อผู้ชายคนนี้อีก



"หรือต้องให้พี่ควักหัวใจของพี่ออกมาให้ดูนายถึงจะเชื่อ"



"........."ลู่หานไม่กล้าสบตาซื่อซุน ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ แต่เขาไม่อยากจะเชื่ออีกแล้ว เขาเจ็บมาพอแล้ว...ลู่หานหลับตาลงและเอียงใบหน้าไปทางอื่นหยดน้ำตาไหลงมา เจ็บมามากแล้ว...



เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มไม่ยอมพูดอะไรจึงยอมปล่อยมือที่กุมข้อมือลู่หานไว้ ยกตัวขึ้นนั่งทับขาของอีกฝ่าย...



ลู่หานที่รู้สึกว่ามือที่กักข้อมือตนนั้นปล่อยออกจึงค่อยๆลืมตามองว่าคนตรงหน้าเขาจะทำอะไร...



"!!!!!!"



เด็กหนุ่มดวงตาเบิกโพล่ง เมื่อเห็นว่ามือข้างขวาของซื่อซุนค่อยๆมีเล็บแหลมงอกยาวออกมา ความคมของเล็บนั้นสามารถฉีกเนื้อได้ง่ายดาย...พี่ซื่อซุนคิดจะทำอะไร...



ซื่อซุนยิ้มให้อีกฝ่าย มือซ้ายที่ยังปกติกระชากเสื้อเชิตสีขาวที่ตนเองใส่อยู่อย่างแรงจนกระดุมขาดเผยให้เห็นอกแกร่งภายใต้เนื้อผ้า ลู่หายังคงไม่เข้าใจการกระทำของซื่อซุน...จะดึงเสื้อตัวเองทำไม แล้วทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย...หรือว่า?!



ลู่หานนึกถึงประโยคที่ซื่อซุนกล่าวออกมาเมื่อครู่



'หรือต้องให้พี่ควักหัวใจของพี่ออกมาให้ดูนายถึงจะเชื่อ'



ไม่นะ!!!!



ซื่อซุนเงื้อมือขวาขึ้นสูงและตวัดลงไปที่อกด้านซ้ายของตน!!



ฟุบ!!  กึก!!



ลู่หานรีบฝืนดันตัวเองขึ้นมากอดเอวซื่อซุนเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว!



ซื่อซุนรีบหยุดมือไว้เสี้ยววินาทีก่อนที่เล็บอันแหลมคมจะโดนใบหน้าของเด็กหนุ่มที่กอดตนไว้อยู่...



ฝ่ายลู่หานนั้นหลับตาแน่นด้วยความกลัวน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มือสั่นๆนั้นยังคงโอบเอวของซื่อซุนไว้แน่นและฝังใบหน้าที่อกกว้าง...กลัวจนแทบบ้าแต่ตนก็ยังฝืนที่จะปกป้องอีกฝ่ายเอาไว้



"ผมไม่อยากให้พี่เจ็บตัวเพราะผมอีก....ผมขอร้อง..."


_____________________________________________________________________


ในตอนนี้อยากให้เห็นถึงความรู้สึกที่ฝังใจของหานนะเรื่องที่ฮุนทิ้งตัวเองไป มันฝังใจมากกกก

รู้สึกว่าแต่งดราม่ายังติดๆขัดๆแต่ก็...ตอนนี้ดราม่าสุดแล้วเย่!!!!

ตอนหน้าใครมีทิชชู่เตรียมไว้ซับเลือดซะ...แต่ไม่ลงในนี้ให้ตัวแดงหรอกนะ

ใครอยากเห็นจิ้งจอกเล่นน้ำ ไปตามในทวิตเลย!! >>  follow me

 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #287 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 16:35
    รีบๆเข้าใจกันนะ บอกลู่หานไปเหอะ เพราะลุ่หานเปนคนตัดสินใจเองนะ 
    #287
    0
  3. #261 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 16:17
    ต้องพูดความจริงทั้งหมดแล้วให้ลู่หานตัดสินใจเองเถอะ ในเมื่อรักกันขนาดนี้ก้ควรจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกันนะ พิธีในคืนจันทร์สีเลือดต้องทำยังไงบ้างอ่ะ
    #261
    0
  4. #259 SleepyheadMania (@aumily) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 22:50
    พี่ซื่อชุนต้องบอกความจริงทั้งหมดสิ ไม่สงสารลู่หานเหรอ
    #259
    0
  5. #258 Ponpimon Leaw (@xiothing) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 14:17
    ควักกกกเลยยย55
    #258
    0
  6. #257 SHIP HUNHAN (@oossee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:15
    เซฮุนยังไม่ชัดเจนในหลายๆเรื่อง สงสารลู่หานค่ะไรท์
    #257
    0
  7. #256 SHIP HUNHAN (@oossee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:15
    เซฮุนยังไม่ชัดเจนในหลายๆเรื่อง สงสารลู่หานค่ะไรท์
    #256
    0
  8. #255 Hunhan-love4ever (@secery-8018) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:15
    ออม่อออ เข้าใจกันเร็วๆนะ ค่ะ
    #255
    0
  9. #254 fredfefe (@fredfefe_12) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 21:48
    สงสารคริสอ่ะแต่ก้เชียร์ฮฮน่ะพี่จิ้งจอกในที่สุดก้พูดออกมาแล้วว่ารักลู่หานแต่ใจเยนดิอย่าเพิ่งควักหัวใจออกมาจะบ้าหรอมมมม
    #254
    0