[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 33 : Chapter32 : อ้อมกอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 มิ.ย. 59





    “ยอมกอดพี่แล้วใช่ไหม...”ซื่อซุนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับโอบกอดคนในอ้อมอกไว้แน่น

    “...!”ลู่หานที่เพิ่งรู้วึกตัวว่าโดนอีกฝ่ายหลอกอีกแล้วจึงพยายามขืนตัว

    “พี่หลอกผมอีกแล้ว...”

    “จิ้งจอกน่ะ เจ้าเล่ห์เสมอ...”ซื่อซุนค่อยๆดึงตัวลู่หานให้ลุกขึ้นนั่งช้าๆโดยที่ยังคงกอดเด็กหนุ่มไว้แน่น ก่อนจะกล่าวต่อ

     “ยิ่งสิ่งที่รักมากเท่าไรย่อมยอมทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ยอมปล่อยไป...พี่ไม่ยอมตายง่ายๆหรอกนะ เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตพี่อยู่ตรงนี้แล้วพี่ก็ต้องปกป้องมันตลอดไป....”ซื่อซุนเลื่อนมือขึ้นกดศีรษะอีกฝ่ายให้ซบกับหน้าอกของตนและประทับริมฝีปากลงบนหัวเล็กๆนั่น...

    “เพราะอย่างนั้น....ถึงลู่หานจะไล่พี่แค่ไหน พี่ก็ไม่ไปหรอกนะ พี่มันเป็นจิ้งจอกเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว...”

    “ตั้งแต่เมื่อไร...”ลู่หานกล่าวขึ้นมา

    “หืม..?”ซื่อซุนคลายอ้อมกอดและก้มลงมองอีกฝ่าย

    “พี่รักผมตั้งแต่เมื่อไร....”

    “เป็นคำถามที่ตอบยาก เพราะพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน....พี่รู้แค่ว่าตอนนี้ความรู้สึกของพี่...”เขาพูดยังไม่ทันจบก็ถูกมือเล็กๆปิดเสียก่อน

    “......”ลู่หานส่ายหัวเล็กน้อยเป็นการห้ามปรามไม่ให้อีกฝ่ายกล่าวคำนั้นออกมา...ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่อยากได้ยิน แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา...แม้ว่าเวลาอันสมควรนั้นยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะมาถึงเมื่อไร...

    ‘แม้ว่าพี่จะรู้สึกแบบเดียวกับผม...แต่มันเป็นเรื่องยาก เพราะอย่างไรก็ตามพี่ก็คือจิ้งจอกเก้าหาง ส่วนผมเป็นได้แค่ลูกครึ่งของจิ้งจอกที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ากับเสือที่เป็นศัตรูของจิ้งจอก...เราต่างกันเกินไป’

    มันมีคนพูดเสมอว่าความเจ็บปวดนั้นสอนให้คนรู้จักโต...พอมีความรู้สึกนี้ขึ้นมา...ทำไมผมถึงอยากเป็นเด็กต่อไปไม่อยากรู้เรื่องใดๆทั้งสิ้น รู้เพียงแค่ว่าพี่คือพี่ซื่อซุน และผมก็เป็นเจ้าสาวของพี่ได้...

 
.....................................CUT..................................................

   

    เป็นเช้าที่สดใสของใครหลายคน แต่ก็เป็นเช้าที่น่าอีดอัดของทั้งสองคนเช่นกัน....

    หลังจากทั้งสองตื่นขึ้นมาลู่หานเป็นคนเอ่ยปากถามซื่อซุน...

    ‘พี่ซื่อซุน....ตกลงพี่ปิดบังอะไรผมอยู่ฮะ...ทั้งเรื่องของผมกับ..เรื่องของพี่...’

    ‘......’ซื่อซุนเงียบไปซักพักจึงกล่าวต่อ

    ‘พี่ว่าเราควรจะนั่งทานอาหารเช้าไปด้วยและคุยไปด้วยนะ....’

    สิ้นประโยคนั้นอ้อมกอดอบอุ่นที่มีมาทั้งคืนคลายออก และค่อยๆประคองเด็กหนุ่มให้ไปอาบน้ำชำระร่างกาย และเตรียมอาหารเช้าสำหรับสองคน...

    และในตอนนี้ลู่หานและซื่อซุนนั่งหันหน้าเข้าหากันตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเคลียปัญหาให้หมดไม่ควรให้มีอะไรค้างคาใจของทั้งสองอีกต่อไป...

    “พี่เป็นใครกันแน่...พี่คือพี่ซื่อซุนหรือ...เซฮุน”ลู่หานตัดสินใจเป็นคนเปิดประเด็น
   
    “พี่คือจิ้งจอกเก้าหางที่มีอำนาจสูงสุดเหนือจิ้งจอกทั้งปวงสืบเชื้อสายจากทามาโมะ มาเอะอดีตจิ้งจอกเก้าหางที่ทรงพลังในอดีต...ทุกคนรู้จักพี่ในนามซื่อซุน...”ซื่อซุนพูดยังไม่ทันจบก็ถูกเด็กหนุ่มพูดแทรกขึ้นมาทันที

    “แล้วเซฮุนล่ะ!...”

    “นั่นคือชื่อที่แท้จริงของพี่...โอเซฮุน...และไม่มีใครรู้นามนี้นอกจากนาย..ลู่หานและพี่ก็อยากจะให้นายเรียกชื่อนี้มากกว่า”ดวงตาสีทองจ้องมองในดวงตาเด็กหนุ่ม ซื่อซุนเอื้อมมือกุมมือของลู่หานที่วางอยู่บนหน้าตักและกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น

    “มีเพียงนายเท่านั้น”

    ความอึีดอัดของเด็กหนุ่มเริ่มคลายลงเมื่อได้รับคำยืนยันจากอีกฝ่าย...

    “ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็น..เรื่องที่นายถูกทำร้ายหรือที่พี่ทำร้ายจิตใจนายไป...พี่ขอโทษ...”ลู่หานเงยหน้ามองซื่อซุนเมื่อถูกกล่าวถึงเรื่องในอดีต....

    “พี่ทำอย่างนั้นทำไม....”เด็กหนุ่มพยายามข่มใจไม่ให้หนีปัญหาอีกต่อไป...

    “...มันเป็นความผิดของพี่เอง...นายจำตอนเด็กได้ไหม...ตอนที่...ร่างกายของนายร้อนมาก และสลบไป”

    “ผมจำได้...”ไม่มีวันลืมเขาจำได้...ร่างกายที่ร้อนราวกับถูกไฟเผาและสลบไป...เมื่อตื่นขึ้นมาพี่ซื่อซุนก็หายไป...

    “นายอยู่ใกล้พี่ไม่ได้ ตอนนั้นนายยังเด็ก พลังของจิ้งจอกมีมากเกินที่นายจะรับไหวและยิ่งการที่นายอยู่ใกล้พี่มาเท่าไรนายจะยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น...พี่ยอมรับว่าถ้าตอนนั้นนายไม่ได้กินเกล็ดของมังกรนั่น..นายคงตายไปแล้ว...”

    “............”เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มตึงเครียดซื่อซุนจึงพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆต่อ

    “เอาเถอะ...นั่นก็ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่นายตกอยู่ในอันตรายตลอดสิบกว่าปีละนะ...”

    “พี่หมายความว่ายังไง...”เมื่อถูกหยิบยกประเด็นที่ตนไม่เคยรู้มาก่อนทำให้เด็กหนุ่มสนใจมากขึ้น...

    ซื่อซุนยิ้มมุมปากก่อนจะเล่าความหลังให้ลู่หานฟัง....


....................


    เมื่อสิบปีก่อน...

    “ท่านซื่อซุน...วันนี้แมวน้อยยังคงสบายดี”นกไฟกล่าวกับนายของตนที่นั่งอยู่บนต้นซากุระที่ใบร่วงโรยยามฤดูใบไม้ร่วง

    “...อย่างงั้นหรอ...”ซื่อซุนกล่าวตอบแต่ใบหน้ายังคงหันมองออกไปยังนอกคฤหาสน์

    “เจ้าไปได้แล้ว...”เมื่อได้รับคำสั่งนกไฟจึงโค้งศีรษะให้เขาและบินออกสู้ท้องฟ้า

    ‘ยังคงสบายดีสินะ...ลู่หาน’

    นับตั้งแต่วันที่ลู่หานออกจากคฤหาสน์เขาไปก็ผ่านมาสามปีแล้ว น้อยครั้งนักที่เขาจะเรียกนกไฟมาใช้งานดูเหมือน มันก็ยินดีเช่นกันที่เขาเรียกแม้จะทำหน้าสงสัยเมื่อถูกสั่งให้ไปคอยเฝ้าดูแลแมวเด็กที่ชื่อลู่หาน....

    เขาไม่กล้าแม้แต่จะเจอหน้า...แค่เข้าใกล้ลู่หานยังไม่กล้า เพียงเพราะนึกถึงใบหน้านั้นทรมานเมื่อถูกพลังในตัวเขาเล่นงาน...
   
    นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ซื่อซุนตัดสินใจไม่เข้าใกล้ลู่หานอีก...

    แต่วันนี้มันสุดจะทนแล้วนะ!

    แถมยังเคยได้รับรายงานด้วยว่าลู่หานหายเข้าไปในเขตที่แม้แต่นกไฟก็เข้าไปไม่ได้ ในเวลานั้นเขาแทบจะกระโดดไปหาตัวแมวเด็กทันที แต่ก็ถูกนกไฟห้ามเอาไว้เมื่อมันบอกกับเขาว่านั่นเป็นเขตเทพมังกร ไม่ควรไปก่อเรื่องในนั้น ควรใจเย็นและรอดูท่าทีไปก่อน และก็เป็นอย่างที่นกไฟว่า ลู่หานกลับไปที่คฤหาสน์ของผู้เฒ่าอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ถึงจะโล่งใจแต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจมังกรนั่นอยู่ดี สงสัยคงต้องไปดูลาดเลาซะหน่อยแล้ว...

    ซื่อซุนกระโดดตัวออกจากต้นไม้ใหญ่และสะกดรอยตามกระแสพลังของแก้วจิ้งจอกของตน...

    น่าอายยิ่งนักสำหรับเขาที่เป็นเจ้าจิ้งจอง คิดไม่ถึงว่าในวันเดียวกับที่ลู่หานถูกพาตัวไปเมื่อตนเดินเข้าไปยืนนิ่งๆในห้องของลูกแมวตัวนั้นแล้ว เกิดได้ยินเสียงบางอย่างตกกระทบพื้น เมื่อเขาก้มลงไปมองกลับพอว่ามีแก้วจิ้งจอกตกอยู่ข้างเท้าของเขา พอลองใช้นิ้วแตะดูที่หางตาก็พบว่ามันเปียกชื้นเป็นทาง

    น้ำตา...

    ....เขาไม่ได้หลั่งน้ำตามากี่ร้อยปีแล้วนะ....แถมตอนนี้เขาหลั่งน้ำตาให้คนอื่น... หรือให้ตัวเองกันแน่

    ถ้าเขาจำไม่ผิด...แก้วจิ้งจอกมีพลังในการกลบกลิ่น

    ถ้าหากเด็กคนนั้นได้ไปคงจะมีประโยชน์ มากกว่าที่เขาจะทำลายมันทิ้งเพื่อปิดบังความอ่อนแอของตนเอง

    คิดได้ดังนั้นเขาจึงร่ายเวทขึ้นมา มือหนาตวัดขึ้นกลางอากาศเกิดกลุ่มลมรวมตัวกันเป็นลูกศร เขานำแก้วจิ้งจอกใส่ไว้ในใจกลางของกลุ่มลม และปัดออกไปทางบานประตูที่เปิดค้างไว้อยู่ พริบตาศรลมนั้นพุ่งหายไปในยามกลางคืน ทิ้งไว้เพียงแต่ผู้ที่ร่ายเวทเอาไว้อยู่คนเดียว

    หวังว่าผู้เฒ่าคงรู้ว่าสิ่งนั้นมีไว้ทำอะไร...และควรที่จะมอบให้กับใคร...

________________________________________________________________________________________

หายไปประมาณ5เดือนและไรเตอร์ก็กลับมาอีกครั้งค่ะ

สำหรับคนที่ไม่ได้อ่านNCไรก็บอกก่อนว่าน้องหานของเรายังซิงอยู่นะคะ55555

สำหรับคนที่อยากอ่ากก็สามารถเข้าไปในบล๊อคส่วนตัวของไรได้เลยค่ะ

ถ้าถามว่าบล๊อคอยู่ไหนก็ไปตามทวิตเตอร์เอาละกันเนอะ

มาออกไมค์โทรโข่งตรงนี้เสี่ยงปลิวจริงๆ....
   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #288 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 16:35
    5555  สงสาร เซฮูนดีมั้ย น้องไม่ยอม รอไปก่อนน

    รักมานานแล้ว รักมากด้วย 
    #288
    0
  3. #273 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 02:05
    คิดถึงฟิคเรื่องนี้ค่ะ ดีใจที่ไรท์ยังมาต่อ 
    #273
    0
  4. #272 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:00
    ทำไมยังอยู่55
    #272
    0
  5. #271 fairyta79549543 (@fairyta79549543) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 21:58
    นานเลยคิดถึงมากๆๆต่อไปอัพบ่อยๆนะค่ะ
    #271
    0
  6. #270 Mi~U~Ra❤HaRu (@paremai9) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 17:11
    คิดถึงงงงนานมากกก ???
    #270
    0
  7. #269 btbaitoeynt (@bttoey-cyjin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 16:55
    สนุกมากค่ะ มาต่อไวๆนะค่ะไรท์
    #269
    0