[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 34 : Chapter33 : ความลับตลอดสิบปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 มิ.ย. 59



    ซื่อซุนกระโจนลงบนต้นไม้ขนาดใหญ่และมองลงไปเบื้องล่างและเผยยิ้มเล็กน้อยออกมา

    คงจะสบายดีอย่างที่ได้รับรายงานมาสินะ...
   
    ลู่หานดูโตขึ้นหลังจากที่ไม่ได้พบหน้ากันนาน ดวงตาฉายแววสดใสมือน้อยๆกำลังกำดอกไม้พุ่มหนึ่งอยู่ ใบหน้ายิ้มแย้ม และเดินตามทางไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

    ออกมาเดินเล่นหรอ..เดี๋ยวก็หลงทางหรอก...

    แววตาสีทองคอยจับจ้องพฤติกรรมของลู่หานเงียบๆ จนกระทั่งเขาพบว่ามีพุ่มไม้กำลังสั่นไปมาผิดปกติห่างจากลู่หานไม่ถึงร้อยเมตร...

    เขาค่อยๆกระโดดลงจากต้นไม้สูงลงพื้นดินอย่างเงียบเชียบและแฝงตัวไปตามเงาของต้นไม้

    แกรบ...

    เสียงกิ่งไม้หัก...

    ซื่อซุนหันไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง พบกับสัตว์สีเท่าขนาดใหญ่พอๆกับพุ่มไม้ ร่างกายของมันเต็มไปด้วยขนสีดำทมิฬปกคลุม ฟันใหญ่และแหลมกว่าสัตว์ทั่วไป ดวงตาสีขาวไร้สติมีเพียงความหิวกระหาย

    ปีศาจหมาป่า!

    พวกมันเป็นนักฆ่าและกินจิ้งจอกที่ยังเป็นเด็กด้วยความเหี้ยมโหด เขาจำได้ว่าเคยไล่พวกนั้นออกจากอาณาเขตไปแล้วคาดว่ามีบางตัวแอบหลบซ่อนอยู่ตามถ้ำแน่...จึงทำให้เหลือรอดและออกมาหาอาหารตอนกลางวันแสกๆแบบนี้ ดูจากสถานการณ์แล้วเหยื่อมื้อนี้คงไม่พ้นแมวเด็กที่ไม่รู้ว่าภัยร้ายใกล้ถึงตัวแล้ว

    ซื่อซุนพุ่งตัวออกไปด้วยความรวดเร็วก่อนที่ปีศาจหมาป่าจะกระโจนตัวเข้าขย้ำคอเด็กน้อย เขากดลำคอของมันลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง

    ปีศาจหมาป่าไม่อาจออกเสียงร้องได้เนื่องจากกล่องเสียงของมันถูกทำลายอย่างรวดเร็ว

    ซื่อซุนลอบมองเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องราวเดินออกไปไกลพอสมควรเขาจึงวางใจไปส่วนหนึ่ง แต่ขณะที่เขากำลังเผลอปีศาจหมาป่าใต่ร่างเขาอาศัยจังหวะนั้นหันกลับมากัดเข้าที่แขนซ้ายของเขา

    “!!!”ซื่อซุนกัดฟันตนเองไม่ให้ร้องออกมา และใช้มือขวาง้างปากของปีศาจหมาป่าออกมาอย่างแรง!

    ปีศาจหมาป่ากระโจนตัวออกมาพร้อมกับแยกเขี้ยวที่อาบไปด้วยเลือดขู่เขา

    ซื่อซุนสะบัดแขนซ้ายเพื่อทำให้ฟื้นจากอาการชาที่ถูกกัด

    ถ้าไม่ต้องจัดการเจ้านี่ให้เงียบที่สุด เขาก็คงจัดการมันได้ภายในครั้งเดียวแล้ว

    แต่ถ้าเขาทำอย่างนั้นเจ้านี่มันคงแหกปากดังด้วยความเจ็บปวดไปทั่วป่าแน่ เขาจึงต้องจัดการกล่องเสียงของมันเสียก่อน

    ไม่รอเวลาปีศาจหมาป่ากระโจนเข้าใส่ซื่อซุนอย่างรวดเร็วอีกครั้งหมายกัดจนถึงตาย แต่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าของเขาสามารถเบนตัวเพื่อหลบเลี่ยงเขี้ยวแหลมนั้นได้อย่างเฉียดฉิว แต่เขาก็ถูกหางของมันฟาดจนกระเด็นเข้าไปในพุ่มไม้

    “กรรร....”

    ปีศาจหมาป่ายืนรอดูท่าทีของอีกฝ่าย พุ่มไม้ขยับและเสี้ยววินาทีก็มีปีศาจจิ้งจอกขนสีทอง มีหางแปดหาง ขนาดตัวพอๆกับปีศาจหมาป่ากระโจนออกมาจากพุ่มไม้ และกัดเข้าไปที่คอของปีศาจหมาป่ากระชากชิ้นเนื้อออกมาอย่างแรง จนปีศาจหมาป่าตายคาที่

    ปีศาจจิ้งจอกคายชิ้นเนื้อที่ติดอยู่ออกมา และมองดูสภาพศพของปีศาจหมาป่าที่นอนจมกองเลือดของมันอยู่ จิ้งจอกพ่นไฟสีเงินออกมาใส่ร่างไร้วิญญาณไม่นานร่างนั้นก็กลายเป็นเกองเถ้าถ่านในพริบตา....

    หลังจากจัดการกับศพของปีศาจหมาป่าเสร็จ มันขึ้นไปยอดหินแถวนั้นและหอนออกมาก

    เพียงไม่นานนกไฟก็บินมาหาจิ้งจอกอย่างรวดเร็ว ดูมันจะตกใจกับบาดแผลที่ขาหน้าซ้ายของจิ้งจอกมาก

    “นายท่าน บาทแผลนั่น!”

    “ไม่ต้องถามอะไร...จงไปดูแลลู่หานต่อ...อย่างใกล้ชิด!”ดวงตาสีทองวาวโรจน์เมื่อคิดถึงว่าหากเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ลู่หานก็คงกลายเป็นอาหารของปีศาจหมาป่าไปแล้ว

    “ร..รับทราบ”นกไฟไม่เคยเห็นเจ้านายของตนโกรธขนาดนี้มาก่อน ดังนั้นอย่างที่นายท่านว่า...มันไม่ควรคลาดสายตาจากปีศาจแมวตัวนั้นแม้แต่วินาทีเดียว

    จากนั้นนกไฟจึงบินไปอย่างรวดเร็ว เมื่อพบเป้าหมายที่ตนต้องคุ้มครองแล้วจึงย่อขนาดตัวให้เล็กลงเท่านกทั่วไปเพื่อการคุ้มครองอย่างใกล้ชิด

    ฝ่ายจิ้งจอกที่นั่งอยู่บนยอดหินสูงเมื่อนกไฟไปแล้วมันจึงยอมลงมาจากหินก้อนนั้นและกระโจนกลับคฤหาสน์ของมันอย่างรวดเร็ว

    จิ้งจอกกระโดดตัวสูงและลู่ตัวลงมาภายในบริเวณคฤหาสน์ของมัน ขณะที่กำลังลงพื้นมันใช้เท้าซ้ายหน้าของมันเป็นจุดทรงตัว แต่คงลืมไปว่าเท้าหน้าซ้ายของมันได้รับบาดเจ็บ จึงส่งผลให้ทรงตัวไม่อยู่ร่างทั้งร่างจึงล้มลงกับพื้นอย่างหมดท่า...

    จิ้งจอกหัวเราะและส่ายหัวให้กับความเลินเล่อของตนเอง

    เขามาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะ...

    เขารู้สึกดีใจที่เขามีบาดแผลเพื่อแลกกับชีวิตน้อยๆของลู่หาน

    เขาจินตนาการแทบไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลู่หานถ้าเขาไปช้ากว่านี้...

    ...แต่ก็ดีแล้วที่ปลอดภัย

    จิ้งจอกค่อยๆทรงตัวยืนขึ้นและก้าวเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์

    เมื่อถึงห้องนอนของตนมันล้มตัวลงนอนทันที

    พลังในการรักษาบาดแผลของจิ้งจอกอย่างเขาน่าทึ่งอยู่ เพียงไม่กี่ชั่วโมงบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้ก็สามารถหายไปได้ราวกับไม่เคยมีมาก่อน...ถ้ามันเป็นบาดแผลธรรมดา

    แต่บาดแผลที่เกิดจากเขี้ยวของปีศาจหมาป่านั้นหายยากกว่าแผลทั่วไป เนื่องจากเขี้ยวของมันนั้นมีพิษอยู่ ยิ่งถูกกัดจมเขี้ยวขนาดนี้โชคยังดีที่เขาไม่ต้องไปพบยมบาลเร็วก่อนกำหนด

    อาจจะต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูนานเป็นพิเศษ....

    จิ้งจอกนอนขดตัวเข้ากับหางทั้งแปดของมันเพื่อฟื้นฟูร่างกาย โดยได้แต่ภาวนาให้นกไฟคุ้มครองแมวเด็กแทนตนแบบไม่คลาดสายตา...

    ซื่อซุนใช้เวลาหลายอาทิตย์ในการรักษาตัวเองจนแข็งแรงสมบูรณ์ดังเดิม และคอยใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเฝ้ามองลู่หานอยู่ห่างๆ เช่นเดียวกับวันนี้

    ฟุบ...

    ร่างมนุษย์ของจิ้งจอกยืนทรงตัวบนต้นไม้ที่ไม่ไกลจากสถานที่ที่ลูู่หานกำลังนั่งอยู่ที่ริมทะเลสาบ

    นกตัวเล็กสีแดงก็อยู่ไม่ไกลจากเขา มันหันมามอง เขาจึงพยักหน้าให้มัน มันจึงบินออกไปจากบริเวณนั้นทันที

    ซื่อซุนหันกลับมามองเด็กน้อยที่ยังคงนั่งอยู่ข้างทะเลสาบ เขาเหม่อมองอีกฝ่ายจนกระทั่งรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่คลืบคลานเข้าใกล้เด็กน้อย

    สิ่งมีชีวิตที่มีลำตัวยาวและมีสีฟ้าเลื้อยเข้ามาด้านข้างของลู่หาน

    ผู้รับใช้หรอ...

    หลังจากที่เขาไม่รู้สึกถึงความอันตรายใดๆจากงูตัวนั้น ทำให้ซื่อซุนวางใจได้ในระดับหนึ่ง

    “อ๊ะ! ฮยอนมูมารับผมหรอ”ลู่หานหันไปพูดคุยกับงูตัวนั้นอย่างเป็นมิตร

    “........”งูตัวนั้นทำเพียงพยักคอยาวๆของมันประมาณสองสามที

    “ไปกันเถอะฮะ พี่คริสจะกลับมาหรือยังน้า...”เด็กน้อยพูดพลางลุกขึ้นยืนปัดเศษหญ้าออกจากเสื้อผ้าและเดินนำงูตัวนั้นไป

    เมื่อเด็กน้อยเดินห่างออกไปงูตัวนั้นหันมาทางเขาที่นั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่โค้งหัวให้เขาและเลื้อยจากไป

    ไม่แปลกใจเท่าไรที่งูตัวนั้นจะรู้ถึงการมีอยู่ของเขา เพราะเขาไม่ได้อำพรางจิตเอาไว้เลย คงมีแต่เจ้าแมวเด็กนั่นแหละที่ไม่รู้สึกตัว

    พี่คริส?...

    ซื่อซุนสะกดรอยตามอีกฝ่ายไปเรื่อยๆจนถึงเขตป่าทึบที่มีแต่หมอกหนา...

    ลู่หานเดินเข้าไปภายในป่าทึบที่มีหมอกหนา ตามด้วยงูรับใช้ตนนั้น

    มังกรงั้นหรอ...

    เขตอาคมอันแข็งแกร่งที่มีปีศาจน้อยชนิดนั้นสามารถสร้างได้หนึ่งในนั้นคือมังกร

    หากลู่หานนั้นขัดขืนแม้แต่เพียงนิดเดียวเขาก็พร้อมที่จะปรากฏตัวเพื่อปกป้องทันที แต่ว่า...ไม่มีท่าทีขัดขืนแม้แต่น้อยแถมยังท่าทางดีใจขนาดนั้นอีก...

    ที่นี่...ไม่ใช่ที่ของเขา...และลู่หานปลอดภัยถ้าจะอยู่ที่นี่

    ความคิดแว๊บแรกของเขาคิดเช่นนั้นและคงยากที่จะแปรเปลี่ยน

    ซื่อซุนหันหลังกลับให้กับกลุ่มหมอกหนาและก้าวเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมากอีกจนลับตา...

    จ้าวจิ้งจอกยังคงเอาแต่เก็บตัวอยู่ในคฤหาสน์ของเขาหลายปีจนกระทั่งมีแขกมาเยี่ยม

    ...กลุ่มจิ้งจอกอาวุโส...

    เมื่อซื่อซุนปรากฏตัวในห้องโถงขนาดใหญ่ในคฤหาสน์เก้าหางเหล่าจิ้งจอกทุกตัวต่างยืนขึ้นโดยพร้อมเพรียง

    “เราขอทำความเคารพท่านซื่อซุน...”จิ้งจอกในร่างมนุษย์ชายสูงอายุเป็นผู้เอ่ยขึ้นมาและโค้งตัวลงให้เขา พร้อมกับจิ้งจอกตนอื่นในร่างมนุษย์ก็โค้งตัวเช่นกัน

    “.........”ซื่อซุนไม่พูดกล่าวอะไร และเดินไปนั่งยังที่นั่งของเขาที่อยู่หัวแถวตรงกลางโดยเว้นระยะห่างจากพวกขุนนางที่นั่งกันเรียงแถวประมาณสิบก้าว

    “ท่านซื่อซุนท่านก็รู้ว่าอีกสองปีจะเกิดพระจันทร์สีเลือดในรอบห้าร้อยปี และหากท่านมีบุตรเกิดในเวลานั้นมีโอกาสสูงที่บุตรที่เกิดจากท่านจะเปี่ยมไปด้วยพลังอันน่าอัศจรรย์และสามารถสร้างความมั่นคงให้กับเผ่าจิ้งจอกของเราได้ และในตอนนี้เป็นฤกษ์ที่ดีท่านจะหาคู่สมรสที่เป็นชนชั้นสูงเช่นเดียวกัน”จิ้งจอกเฒ่าตนนั้นหยุดพูดไปจิ้งจอกอีกตัวจึงกล่าวเพิ่มเติม

    “จิ้งจอกชนชั้นสูงคือจิ้งจอกที่สืบสายเลือดจากท่านทามาโมะทั้งทางตรงและทางอ้อม โดยจะมีขนสีขาวปลอดสวยงาม ไม่เหมือนพวกจิ้งจอกธรรมดาที่มีขนสีน้ำตาลหรือดำ โดยจิ้งจอกพวกนี้ต้องบำเพ็ญเพียรหลายร้อยปีเพื่อที่จะกลายเป็นปีศาจจิ้งจอก แต่สุดท้ายพลังและอำนาจก็ยังคงไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับปีศาจตนอื่นได้ ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยและความสงบสุขของเหล่าปีศาจจิ้งจอก จึงใคร่ขอให้ท่านสมรสกับจิ้งจอกสาวที่เหมาะสมและมีบุตร เพื่อความมั่นคงในการสืบสายเลือดท่านทามาโมะต่อไปด้วย...”

    “จิ้งจอกสาวที่เหมาะสม...คงไม่พ้นบุตรสาวของท่านละมั้งจิ้งจอกคิม”ซื่อซุนกล่าวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย...แต่จิ้งจอกเฒ่าคิมคิดว่าจ้าวจิ้งจอกสนใจบุตรสาวของตนเอง

    “มิกล้าหรอกท่านซื่อซุน...แต่บุตรสาวข้ามีความเพรียบพร้อมในทุกด้าน งานบ้านงานเรือนทำได้หมด ฝีมือเย็บปักถักร้อยไม่เป็นรองใคร มารยาทงามสมกับเป็นกุลสตรีได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดี ให้เป็นจิ้งจอกสาวชั้นสูงที่เหมาะสมของ...ตระกูลเรา”ผู้เฒ่าคิมพูดเว้นจังหวะ

    ทุกคนเข้าใจความหมายนั้นดีถึงแม้ว่าจะต่อท้ายด้วยคำว่า‘ของตระกูล’แต่ความหมายแอบแฝงคือ ให้เป็นจิ้งจอกสาวชั้นสูงที่เหมาะสมของ...ท่านจ้าวจิ้งจอก


    จิ้งจอกตนอื่นเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเสนอบุตรสาวของตนเองเช่นกัน
    “ท่านจิ้งจอกคิม...อายุที่เหมาะสมกับการตั้งครรภ์คือสามร้อยปีถึงแปดร้อยปี แต่ข้าได้ข่าวว่าบุตรสาวของท่านเพิ่งจะฉลองอายุครบเก้าร้อยกับอีกสามปีเมื่อเดือนก่อนเองไม่ใช่หรอ...”จิ้งจอกปาร์คกล่าวขึ้นมาและจ้องมองไปที่จิ้งจอกคิมที่นั่งหน้าแดงเพราะความโกรธที่ถูกหักหน้า

    “บุตรสาวข้าสิ...เรียกได้ว่าเป็นกุลธิดาแม้ว่านางจะมีฝีมือเย็บปักถักร้อยไม่เท่าธิดาของท่านคิม แต่ก็อยู่ในช่วงเจริญวันอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดปีที่สามร้อยสิบห้าของนางแล้วข้าก็ขอเชิญทุกๆท่านในที่นี้ด้วยก็แล้วกันนะ”

    สงครามประสาทยังคงเกิดขึ้นต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุดเมื่อจิ้งจอกแต่ละตนอวดธิดาของตนเองหมายจะให้เขาสนใจ

    น่าเบื่อ...

    ความคิดเดียวในตอนนี้ของซื่อซุน

    เมื่อไรเจ้าพวกนี้จะกลับกับไปซักที....

    เจ้าสาวน่ะ...เขามีอยู่แล้ว แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันกันว่าเจ้าสาวคนนั้นของเขาในตอนนี้จะยังอยากเป็น ‘เจ้าสาวของจ้าวจิ้งจอก’ อยู่หรือเปล่า...

    ไม่สิ..อย่าว่าแต่จ้าวจิ้งจอกเลย ‘เจ้าสาวของพี่ซื่อซุน’ ยังไม่รู้เลยว่าอยากเป็นอยู่ไหม... หรือจะเป็น ‘เจ้าสาวของมังกร’ กันแน่....

    ในที่สุดเหล่าจิ้งจอกอาวุโสก็กลับกันไปหลังจากโอ้อวดธิดาของตนเสร็จ และต่างหมายมั่นว่าจ้าวจิ้งจอกต้องสนใจธิดาของตน

    ซื่อซุนออกมาเดินเล่นภายในสวนและเหม่อมองทัศนียภาพไปเรื่อยๆ

    นับแล้วปีหน้าลู่หานก็อายุสิบเก้าปี...ถ้านับตามวัยเจริญพันธุ์๋ของปีศาจแมวก็คงช่วงนี้พอดี...แต่สำหรับจิ้งจอกแล้วยังห่างอีกสองร้อยแปดสิบเอ็ดปี...ป่านนั้นเจ้าลูกแมวคง...

    ซื่อซุนส่ายศีรษะไปมาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เดินไปใต้ต้นซากรุะที่เหลือแต่กิ่งก้านเนื่องจากอยู่ในฤดูหนาว เขานั่งพิงที่โคนต้นไม้และหลับตาลง....

    คิดถึง...ลู่หาน...ทำไมคิดถึงล่ะ...เพราะอะไรกัน...หรือว่าเพราะรั...

    “!!”

    ดวงตาสีทองลืมขึ้นอย่างรวดเร็ว...เมื่อกี้เขากำลังจะคิดอะไร...ไม่น่าใช่ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่!

    ....

    และแล้วกลางฤดูใบไม้ผลิของปีถัดไป ซื่อซุนได้รับจดหมายจากท่านผู้เฒ่า...

    ...ปีศาจแมวอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์ ครบกำหนดที่ตกลงกันไว้ รบกวนท่านจ้าวจิ้งจอกมารับตัวลู่หานด้วย...

    ซื่อซุนมองจดหมายในมือ

    ...สิบสองปีที่ไม่ได้พูดคุยกัน...เก้าปีที่ไม่ได้เห็นหน้า...จะเป็นอย่างไรบ้างสูงขึ้นไหมหรือยังตัวเล็กเหมือนเดิม...

    มุมปากยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี พลางร่ายเวทย์ศรลมออกมา

    ...จะไปพรุ่งนี้...

    ลูกศรลมพุ่งออกจากคฤหาสน์เก้าหางไปยังคฤหาสน์ท่านผู้เฒ่า

    ซื่อซุนมองศรลมจนหายลับไป เขาจึงหันหลังกลับเดินเข้าไปในห้องของตนเอง

    ...วันนี้คงต้องชุบตัวเป็นพิเศษหน่อย...ผมยาวไปไหมนะ...ชุดล่ะควรใส่ชุดอะไรดี...

    วุ่นวายน่าดู ที่อยู่ดีๆมาทำตัวผิดปกติไปจากทุกที แต่เพื่อวันพรุ่งนี้เขาจะได้ดูดีเป็นพิเศษหน่อย

    เช้าในวันรุ่งขึ้นที่เขารอคอย...

    ซื่อซุนสำรวจตนเองก่อนออกจากคฤหาสน์

    เขาใส่ชุดสูทสีดำตัดกับเสื้อเช้ิตสีขาวและเนคไทสีดำ

    ทรงผม ชุด กลิ่นตัว โอเค...หนวดโกนเรียบร้อย...

    แล้วนี่เขาควรจะเดินไปเรื่อยๆหรือรีบเดินกันนะ...ตันสินใจเดินไปเรื่อยๆดีกว่า หากผมที่เซ็ทมาตั้งแต่เช้าตรู่เสียทรงจะแย่เอา

    ถึงแม้จะบอกว่าเดินก็เถอะ...แต่เขาใช้เวลาไม่ถึงชั่วยามก็เดินมาถึงชายป่าที่อยู่ข้างตลาดจิ้งจอกแล้ว ทั้งๆที่เวลาปกติจากคฤหาสน์เขาต้องใช้เวลาเกือบครึ่งวันสำหรับการเดินเน้นย้ำว่าเดิน...

    เขารีบไปหรือเปล่านะ...

    “พี่ชาย...ซื้อดอกไม้ไหมค๊ะ”จิ้งจอกตัวน้อยในร่างของเด็กผู้หญิงสูงเท่าเอวเขา เดินถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยกุหลาบสีขาวถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย...พร้อมกับยื่นกุหลาบมาให้เขาหนึ่งดอก

    ซื่อซุนยิ้มมุมปากเล็กน้อยนั่งยองกับพื้นให้ความสูงเท่ากับอีกฝ่าย

    “ขอซื้อหมดละกัน...”

    เด็กน้อยยิ้มบานเมื่อได้ยินคำพูดของพี่ชายที่เป็นลูกค้าคนแรกของวันนี้

    เขาจ่ายเงินให้กับเด็กน้อยที่ยิ้มร่าเริงพร้อมกับอวยพรให้กับเขา

    “ขอให้พี่ชายกับคนรักของพี่มีความสุขมากๆนะคะ”

    ...ขณะที่ซื่อซุนกำลังอึ้งกับคำอวยพร เด็กน้อยคนนั้นก็โบกมือและวิ่งหายไปแล้ว

    คนรัก..งั้นหรอ...

    ตั้งแต่เมื่อวานเขายิ้มทั้งหมดกี่ครั้งกันนะ...

    ....

    ซื่อซุนได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาจากทางตลาด หากมีใครเห็นเขาในสภาพนี้คงต้องมานั่งตอบคำถามวุ่นวายกับพวกจิ้งจอกตัวเมียแน่...

    ซื่อซุนอำพรางจิตและกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล มือข้างที่ถือดอกไม้นั้นกุมไว้แน่น ราวกับว่าดอกไม้นั้นจะหล่นหายไปหากเขาไม่ถือไว้ให้มั่น

    ถ้าไม่อยากผ่านตลาดเขาคงต้องเดินอ้อมตลาดไปบ้านท่านผู้เฒ่าแล้วละมั้ง

    เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ซื่อซุนหันไปยังต้นตอของเสียง ดวงตาสีทองเบิกกว้าง และเสมือนถูกสะกดให้จ้องมองผู้ที่เดินผ่านมา

    “...!!”

    แม้จะผ่านไปเก้าปี เขาก็จำได้...ดวงตาสีฟ้าข้างสีทองข้าง...รอยยิ้มนั่น...คนที่เขาจินตนาการว่าโตขึ้นแล้วจะเป็นอย่างไร....อยู่ตรงหน้าแล้ว

    ...ลู่หาน!

    จากเด็กตัวเล็กๆตอนนี้กลายเป็นเด็กหนุ่มวัยรุ่น ดวงตากลมโต ใบหน้าโค้งได้รูป แก้มแดงระเรือเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพู...เด็กหนุ่มอยู่ในชุดฟูริโซดะสีชมพูอ่อนช่วยขับให้ผิวดูขาวอมชมพูขึ้น และที่ติดผมสีทองที่ติดอยู่บนผมสีขาวนั่นอีก...

    “.........”แทบหาคำอธิบายของสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ได้...

    ตึก ตัก...ตึก ตัก...

    เสียงอะไร...ซื่อซุนมองไปโดยรอบ

    ...ไม่เห็นจะมีที่ทำให้เกิดเสียงแบบนี้ได้เลย

    ตึก ตัก...ตึก ตัก

    ซื่อซุนก้มมองไปที่หน้าอกตนเอง และใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือดอกไม้ทาบลงตรงกลางอก

    ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมถึงร้องไห้...ทำไมถึงคิดถึงอีกฝ่ายตลอดเวลา...ทำไมถึงยิ้ม..และทำไมถึงใจเต้นแบบนี้...คำเดียวที่ไม่มีความหมายแต่สามารถบ่งบอกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้

    ...รัก...


________________________________________________________________________

ฮี้ววว!! ในที่สุดพ่อจิ้งจอกของเราก็รู้ตัวซักที! ซึนอยู่ได้ตั้งนาน!!
เฮียเจอน้องหานแล้วๆๆๆๆ แต่น้องยังไม่เห็นเฮียนะ....
โอยเจ็บปวดใจ...พี่แกปกป้องหานมาตลอดแต่ไม่มีใครรู้...ยกเว้นฮานึลนะ
ฉากบาดเจ็บนั่นเป็นฉากเรียกคะแนนเฮียคืนเลยนะ
คิดลำบากเหมือนกันว่าจะทำยังไงให้ดูน่าสงสารT^T
เฮียเขาก็เลิฟๆตามเวอร์ชั่นจิ้งจอกซึนอะนะ...
อย่าลืมนะตัว....หานยังไม่เสียซิงนะ
ทำไมยังไม่ให้เสีย?....ไม่บอก แฮ่....

สำหรับไรเตอร์ก็กลับมาอย่างสมบูรณ์นะคะ(ไรเรื่องนี้ตายยาก...)
หายไปเกือบครึ่งปีแต่ก็กลับมาและจะพยายาม...แฮ่ม...พยามพยามอัพต่อจนจบนะคะ
รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ จุ๊บ<3


---ขอบคุณทุกคอมเม้นทุกการติดตามนะคะ<3---




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 21:52
    รู้ละ... ที่แท้ก็หึงที่น้องไปหาเทพมังกรนี่เอว
    #542
    0
  2. #328 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 17:04
    พี่ฮุนหึงลู่หานที่ไปหาคริสแน่ๆทั้งๆที่วันนี้จะไปมาเจอฮุน!! ก็เลยโกรธแล้วพูดกับลู่แบบนั้น ! โอ๊ย อ่านตอนนี้ละกลับไปรักอิพี่ฮุนเหมือนเดิม สงสารด้วย
    #328
    0
  3. #289 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 08:06
    ว้าวววววว ความหลังของท่านพี่ซือซุน คอยปกป้องดูแลน้องมาตลอด 

    #289
    0
  4. #275 Liv_Yuthing (@xiothing) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 18:12
    มาบ่อยๆนะเราก็จะเม้นบ่อยๆเหมือนกัน รอนา
    #275
    0
  5. #274 fairyta79549543 (@fairyta79549543) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 12:30
    มาอัพบ่อยๆ นะค่ะรออ่านเสมอ
    #274
    0