[Fic EXO] Kyuubi no youko [HunHan]

ตอนที่ 35 : Chapter34 : ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 มิ.ย. 59








    ซื่อซุนตั้งใจว่าจะลงไปหาลู่หานเดี๋ยวนั้นเลยถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายรีบร้อนจนเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว....

    จะรีบไปไหนกัน....

    ซื่อซุนกระโดดลงจากต้นไม้มองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปและเดินตาม...

    ดูท่าวันนี้คงเป็นวันพิเศษของเจ้าแมวนั่นเช่นกัน ไม่งั้นคงไม่ใส่ชุดฟูริโซดะเต็มยศขนาดนั้นหรอก...มั่นใจในระดับหนึ่งว่าลู่หานอาจจะรอเขาไปรับ...

    เอาไงดีนะ...ทางนั้นไปทุ่งดอกไม้...หรือว่าไปเก็บดอกไม้กันนะ...เขาควรจะทำอย่างไรดี...แฝงตัวเข้าไปในทุ่งดอกไม้และโผล่เข้าไปให้ตกใจเล่นต่อหน้าก่อนที่จะให้ดอกกุหลาบ...หรือว่าควรอ้อมไปด้านหลัง...หรือว่าควรไปรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์ท่านผู้เฒ่าดี...

    นี่หรอที่เขาเรียกว่าตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอะ...ไร...

    ความคิดพลันสลายไปเมื่อถึงทางแยกทางที่จะไปทุ่งดอกไม้นั้นเลี้ยวขวาแต่ลู่หานกลับเลี้ยวซ้าย....

    ทางนั้นมัน...

    เมื่อยิ่งใกล้ถึงเป้าหมายลู่หานกึ่งเดินกึ่งวิ่งเร็วขึ้นบันไดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และหายเข้าไปในป่ารกที่ปกคลุมด้วยหมอกหนา...

    ซื่อซุนหยุดเดินตรงหน้าบันไดทางขึ้นมองไปยังป่าทึบที่อยู่ปลายสุดของบันได

    เขาลืมไปได้ยังไงนะ...คนที่อยู่ข้างลู่หาน คอยปกป้องลู่หานตลอดหลายปีนี้...ไม่ใช่เขา...

    มือข้างที่ถือดอกไม้กำแน่นขึ้นจนหนามกุหลาบบางส่วนที่เหลืออยู่ได้ทิ่มแทงมือ...แต่คนที่ยืนถืออยู่นั้นแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มือเลย

    ...เจ็บที่ใจ...

    ซื่อซุนค่อยๆหันหลังกลับอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินเขาเหลือบมองดอกไม้ที่ถืออยู่ในมือ...

    ดอกกุหลาบสีขาวที่ย้อมไปด้วยสีแดง...ย้อมไปด้วยเลือดของเขา

    ซื่อซุนมองมันอย่างเย็นชาก่อนจะใช้พลังจุดไฟจิ้งจอกขึ้นมา ดอกกุหลาบถูกไฟลามอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็เหลือแต่เถ้าถ่านในมือของเขา ที่ค่อยๆร่วงลงสู่พื้นเป็นกองขี้เถ้าพร้อมกับร่างของซื่อซุนที่หายไปกับเงาของต้นไม้

    เขาเดินอ้อมตลาดเพื่อหลบเลี่ยงความวุ่นวาย

    ซื่อซุนเดินปลดกระดุมเม็ดแรกและเม็ดที่สองนับจากข้างบน ดึงเนคไทที่เขาตั้งใจจัดเมื่อเช้าออกอย่างลวกๆ มือที่ไม่เปื้อนเลือดขยี้ทรงผมของตนให้กลับมาปรกใบหน้าเช่นเดิม ถอดสูทตัวนอกที่เข้าเฟ้นหามาอย่างยากลำบากเมื่อวานมาเช็ดมือที่เปื้อนเลือดของตนและเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี

    แผลที่มือของเขาสมานแล้วแต่แผลที่ใจยังคงร้าวอยู่...
    
    สองเท้ายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าพ้นเขตตลาดจิ้งจอกแล้วจึงเดินออกมาตรงทางเดินที่ตรงไปยังคฤหาสน์ผู้เฒ่า

    ขายาวหยุดเดินเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเพียงแค่กระโดดไปก็ถึงที่หมายแล้ว อีกอย่างเขาก็ไม่ต้องเป็นกังวลแล้วว่าทรงผมเขาจะเสียทรงหรือเสื้อผ้าจะเปื้อนฝุ่น

    ฟึบ ตุบ...

    เพียงชั่วอึดใจเขาก็ยืนอยู่ทางเดินหน้าทางเข้าคฤหาสน์ผู้เฒ่า และเบื้องหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มที่เขา‘เคย’คิดถึง...

    “พี่..ซื่อซุน....”

    “ฉันมาหาท่านผู้เฒ่า นำทางให้ที...”

    หลังจากที่เขาใช้วาจาเชือดเฉือนไล่ลู่หานออกไปจากห้อง เขาสังเกตเห็นว่าเด็กหนุ่มทำหน้าเศร้าเล็กน้อยก่อนจะออกจากห้องไป

    “ท่านซื่อซุนเกิดอะไรขึ้นกับท่าน...”ผู้เฒ่าไม่รอช้ารีบถามเปิดประเด็นทันที

    “ไม่สำคัญหรอก”เขากอดอกแล้วหลับตาลง

    ผู้เฒ่ามองซื่อซุน ลอบถอนหายใจเล็กน้อยและพูดต่อ

    “ท่านสามารถพาลู่หานกลับไปได้ทุกเมื่อเลยนะ เด็กคนนั้นเขาเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว”

    “กลับไปไหน”ซื่อซุนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทำเอาผู้เฒ่างวยงงกับคำพูดของอีกฝ่าย

    “ก็กลับไปที่คฤหาสน์เก้าหางไง เมื่อวานข้าก็แจ้งข่าวไปให้ท่านแถมท่านยังส่งศรลมกลับมาอีกว่าจะมารับเขา”ผู้เฒ่าอธิบายให้ซื่อซุนฟัง ซื่อซุนลืมตาขึ้นมาสบตากับอีกฝ่าย

    “ข้าไม่ได้บอกแม้แต่นิดเดียวว่าจะมารับ ท่านอ่านข้อความของข้าดีหรือเปล่า”

    “ก็ท่านบอกเองหนิว่า...จะไปพรุ่งนี้...”

    “ข้าหมายความตามนั้น ‘จะไปพรุ่งนี้’ ไม่ได้หมายความว่าข้าจะมารับเขา”

    “แล้วท่านมาที่นี่ทำไม...”ผู้เฒ่าถามอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าซื่อซุนไม่ได้มาเพื่อรับลู่หาน

    “นี่แหละธุระของข้า...ข้าจะให้ลู่หานอยู่ที่นี่ต่อ หากท่านไม่ยอมรับจะปล่อยเขาไปก็ได้...ยังไงเขาก็มีที่ไปอยู่แล้ว”เมื่อซื่อซุนพูดจบผู้เฒ่ามองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ

    “ท่านดูกระตือรือล้นมากเพื่อวันนี้...ข้าสังเกตจากผิวกายของท่านดูเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ...หรือแม้แต่เนคไทที่ท่านแทบจะไม่เคยแตะต้องมันเลย แต่วันนี่ท่านใส่มันมา...”

    “หุบปากของเจ้าซะ...ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”ซื่อซุนจ้องมองผู้เฒ่าแววตาสีทองเรืองขึ้นมาเป็นการขู่ขวัญอีกฝ่าย

    “ท่านนี่มัน....เฮ้อ...ถ้าเช่นนั้นอย่างน้อยข้าขอร้องให้ท่านไปเดินคุยกับเด็กคนนั้นข้างนอกสองต่อสอง จะได้ไหมถือว่าเห็นแก่ข้า”...ผู้เฒ่ารู้สึกสงสารเด็กหนุ่มขึ้นมาจึงขอร้องซื่อซุน

    “.........”ซื่อซุนไม่ตอบ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้อีกฝ่าย...เห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้ายคงจะไม่มีปัญหา...

    ชายแก่ยิ้มออกมาทันทีที่ซื่อซุนพยักหน้า แต่หลังจากนั้นเขาก็คิดผิด...เขาไม่ควรออกไปเดินเล่นกับลู่หาน...ไม่งั้นคงไม่เกิดเรื่องขึ้นที่ตลาดแน่นอน

    เขาไม่ควรพูดประชดอีกฝ่าย....เขาไม่ควรทำแบบนั้น...

    ลู่หานเดินจากไปเขายังคงนั่งอยู่ริมทะเลสาบ...จนกระทั่ง...

    “!!!”จิตของซื่อซุนสัมผัสได้ว่าแก้วจิ้งจอกนั้นแตก เขารีบพุ่งตัวไปยังทิศที่ลู่หานเดินจากไป

    เมื่อวิ่งมาถึงตลาดก็พบว่ากลุ่มจิ้งจอกกำลังรวมตัวทำอะไรบางอย่าง ส่งเสียงเอะอะโวยวาย

    “เอามันให้ตาย!”

    เสียงดังวุ่นวายในกลุ่มนั้นทำให้เขามองเข้าไปที่จุดกลางวงล้อมนั้น

    ...กลิ่นของแมว...ลู่หาน!

    ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เด็กหนุ่มที่เพิ่งห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ตอนนี้ร่างกายของลู่หานเต็มไปด้วยรอยช้ำและเลือดที่ไหลออกมาตรงหน้าผาก ใบหน้าหวานเประเปื้อนไปด้วยน้ำตา พยายามใช้แขนเล็กๆที่เต็มไปด้วยรอยช้ำปกป้องตัวเอง พร้อมทั้งร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตกับพวกจิ้งจอกนั่น

    ฉับพลันลู่หานมองมาทางเขา

    ลู่หานพยายามยื่นมือมาทางเขา และยิ้มให้ก่อนจะสลบลงไป

    ซื่อซุนรีบวิ่งฝ่าฝูงจิ้งจอกที่ล้อมรอบตัวเด็กหนุ่มทันที กระชากหัวของแต่ละตัวให้กระเด็นออกไปอย่างไร้ความปราณี

    อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงตัวเด็กหนุ่มที่สลบไปแล้วเทพมังกรก็ปรากฏตัวขึ้นเสียก่อนและพาตัวลู่หานไปอย่างรวดเร็ว

    ....ลู่หานยื่นมือมาหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ...แต่ทำไมเขาถึงไม่ก้าวให้เร็วกว่านี้...

    ลู่หานพี่ขอโทษ! มีเพียงประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขา

    “ท..ท่านเจ้าจิ้งจอก...”เสียงของเหล่าชาวบ้านที่แปลกใจกับการปรากฏตัวของเขา ดังขึ้นรอบตัว

    ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้ว! เขาต้องพาตัวลู่หานกลับมา เขาต้องขอโทษลู่หาน...เขาต้องบอกให้ได้ว่าเขารู้สึกยังไง...

    “ท่านซื่อซุน...”เสียงหวานดังขึ้น เขาหันไปมองอย่างรวดเร็ว...เขาจำเสียงนั้นได้

    เสียงที่ตะโกนเพื่อปลุกระดมให้จิ้งจอกทุกตัวทำร้ายลู่หาน! ลูกสาวของจิ้งจอกเฒ่าคิม!

    “ท่านซื่อซุนท่านมาทำ..อ๊อก!”ไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบมืออันแข็งแกร่งก็คว้าเข้าที่ลำคอของหล่อนอย่างรวดเร็ว

    “นี่หรอ...ธิดาที่เพรียบพร้อมมีมารยาท หึ!มีมารยามากกว่า!”ดวงตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความโกรธ มือหนาขย้ำคออีกฝ่ายแน่นขึ้นหวังให้ตายคามือ

    เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังไปทั่วตลาดแต่ก็ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยหญิงสาว ทุกคนต่างรู้หากท่านจ้าวจิ้งจอกโกรธแล้วจะเป็นเช่นไร...ทางที่ดีอยู่ห่างๆไว้เสียดีกว่า

    “ท่านซื่อซุน!”เสียงหนึ่งดังขึ้น เขาหันไปมองพบว่าท่านผู้เฒ่าวิ่งมาทางเขาด้วยความเหนื่อยหอบ

    “ป..ปล่อยนางเถอะ ทำแบบนี้ไม่เป็นผลดีต่อท่านนะ!”ผู้เฒ่าพยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อคลายความเหนื่อย

    “เหอะ! จิ้งจอกแบบนี้มีไปก็รกโลก!”

    “แต่ตอนนี้ลู่หานต้องการท่านนะ!”ผู้เฒ่าตะโกนเพื่อเรียกสติอีกฝ่ายและดูเหมือนจะได้ผล

    ลู่หาน...!

    “ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บมีเพียงท่านที่จะรักษาเขาได้ ท่านอย่ามามัวเสียเวลาที่นี่เลยรีบไปหาเขาซะ”ได้ผล ก่อนที่นางจิ้งจอกจะหมดลมหายใจซื่อซุนเหวี่ยงนางออกไปอย่างไม่สนใจอีกต่อไปและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

    ซื่อซุนตามไปยังเขตของเทพมังกรและสามารถช่วยลู่หานเอาไว้ได้ โดยแลกกับพลังกายที่น้อยลงจนเขาต้องกลายเป็นลูกจิ้งจอก...

.......................................................

    “แล้วพี่ก็เลยหลอกผม! ใช้ประโยชน์จากการเป็นลูกจิ้งจอก ให้ผมตายใจและพูดสารภาพออกมาทุกอย่าง”ลู่หานทักท้วงขึ้นมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

    “ถ้าพี่อยู่ในร่างมนุษย์นายจะยอมพูดไหม...ถึงแม้ว่าตอนแรกพี่ไม่ได้คิดจะหลอกนายก็เถอะ”ซื่อซุนพูดพลางลูบใบหน้าเด็กหนุ่ม

    “ก็ต้อง...ไม่อยู่แล้ว...”ลู่หานเบาเสียงลงเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายรู้ทางและหลบตา

    “พี่ขอโทษที่พี่หลอกนาย ทำร้ายจิตใจนายก็เยอะโดยเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นในตลาด แต่พี่ไม่ได้อยากจะให้นายอภัยให้พี่หรอกนะ...พี่ยังรู้เลยว่ามันยากที่ให้อภัย...พี่ขอเพียงอย่างเดียว...”ซื่อซุนเว้นคำพูดไว้

    “......”ลู่หานหันกลับมามองอีกฝ่าย

    “ขอให้นายรู้ว่าพี่รักนาย....โอเซฮุนรักลู่หานเสมอ”มือหนาเลื่อนจากใบหน้าของเด็กหนุ่มไปด้านหลังศีรษะและค่อยๆดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด

    ซื่อซุนฝังจมูกของเขาลงบนกลุ่มผมสีขาวปลอดของเด็กหนุ่ม สูดดมความหอมจากอีกฝ่าย

    ฝ่านลู่หานที่อยู่ในอ้อมกอดจึงตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา

    “พี่ซื่อซุน...”

    “เมื่อคืนพี่ให้นายเรียกพี่ว่าอะไร”

    “พ..พี่..พี่เซฮุน”ลู่หานแก้ไขคำพูด พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเด็กหนุ่มใบหน้าแดงวาบ และรู้สึกดีใจที่เอาใบหน้าซุกกับซอกคออีกฝ่ายอยู่

    ‘ดีนะที่พี่เซฮุนไม่เห็นหน้า...’

    “ว่าไง...”

    “ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่เคยเข้าใจอะไรบ้างผิดระหว่างผมกับพี่คริสหรือคนอื่นๆอีก แต่ผมก็ยังขอยืนยันคำเดิมว่าคนที่ผมจะเป็นเจ้าสาวด้วยมีแค่ที่กำลังกอดผมอยู่ตอนนี้เท่านั้น...พี่เซฮุน...ผมน่ะเป็นคนโง่ เลยไม่มีคำสวยหรูอะไรพูดให้พี่ฟังได้...รู้แค่ว่าความรู้สึกที่ผมมี เวลาอยู่ใกล้พี่มันไม่เหมือนเวลาอยู่กับคนอื่น...ผมรู้ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร...แต่ผม...ผมพูดตอนนี้ไม่ได้...”เมื่อกล่าวประโยคลุดท้ายลู่หานพูดเสียงเบาลงด้วยความรู้สึกผิด

    ทำไมเซฮุนจะไม่รู้ว่าคำพูดเด็กหนุ่มตรงหน้าหมายความว่าอย่างไร....

    เส้นแบ่งเขตระหว่างชนชั้นยังคงอยู่...ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นแต่เขาก็รู้ว่าลู่หานไม่ต้องการให้จิ้งจอกตัวอื่นตำหนิเขาเพราะตัวเอง...

    “งั้นพี่จะรอ...”เซฮุนคลายอ้อมกอด ลู่หานเงยหน้ามองอีกฝ่าย

    “พี่จะรอจนกว่านายจะพร้อมพูดคำนั้นต่อหน้าพี่...นานแค่ไหนพี่ก็จะรอ”ขอเพียงแค่ในใจของนายมีพี่อยู่ด้วยก็เพียงพอแล้ว...

    “ผมจะต้องพูดคำนั้นออกมาได้ในวันหนึ่ง”ลู่หานยิ้มทั้งน้ำตาให้อีกฝ่าย

    เซฮุนยิ้มอ่อนโยน ลู่หานโผกอดคนตรงหน้าอีกครั้งทั้งน้ำตา...

    “ผมต้องหาทางออกเรื่องนี้ให้ได้...”คำพูดของเด็กหนุ่มทำให้ซื่อซุนนึกถึงข้อเสนอของผู้เฒ่าขึ้นมา...

    วันพระจันทร์สีเลือดงั้นหรอ....แต่นั่นมันก็แค่ตำนาน...

    เซฮุนกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จนลู่หานผิดสังเกต

    “พี่เซฮุน...มีอะไรจะบอกกับผมไหม...”ลู่หานขืนตัวออกมาจากอ้อมกอดนั้นและมองหน้าอีกฝ่าย

    “พี่...”เซฮุนทำหน้าลำบากใจ ลู่หานจึงถามอีกครั้ง

    “พี่เซฮุนมีอะไรจะบอกผมไหมครับ บอกผมเถอะถ้านั่นเป็นเรื่องสำคัญ ไม่งั้นพี่คงไม่ลำบากใจอยู่แบบนี้หรอก”ลู่หานดูออกว่าอีกฝ่ายมีอะไรบางอย่างในใจหลังจากที่เขาพูดว่าต้องหาทางออก...

    เซฮุนยอมแพ้คำขอของลู่หาน เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มต้นพูด

    “ลู่หาน...ฟังพี่นะ..พี่ขอบอกไว้ก่อนว่าสิ่งที่พี่จะเล่ามันเป็นเพียงแค่ตำนาน เพียงแค่ตำนานเท่านั้น รับปากพี่ก่อนว่าถ้านายจะตัดสินใจอะไรขอให้นายคิดถึงตัวเองก่อนไม่ต้องคิดเรื่องของพี่ได้ไหม”

    “......ครับ...ผมสัญญา”ลู่หานเงียบไปซักพักจึงตอบตกลง

    “....นายคงรู้ว่าปีศาจแมวนั้นเกิดจากการผสมข้ามสายพันธุ์คือปีศาจจิ้งจอกและปีศาจเสือ”ลู่หานพยักหน้าให้เซฮุนจึงกล่าวต่อ

    “เรื่องมีอยู่ว่าในคือพระจันทร์สีเลือด ก็คือคืนที่พระจันทร์จะเปลี่ยนเป็นสีแดง เกิดขึ้นทุกๆห้าร้อยปี จะเป็นวันที่พลังของเหล่าจิ้งจอกจะสูงที่สุด แม้กระทั่งพี่ที่เป็นจิ้งจอกเก้าหาง...แต่ไม่ต้องตกใจไปเรื่องนี้ไม่ทำให้เราต้องแยกจากกันแน่”เซฮุนพูดห้ามไว้เมื่อเห็นว่าลู่หานกำลังจะพูดแย้งบางอย่าง และแน่นอนว่าต้องเป็นความคิดเดียวกับเขาที่เคยแย้งกับผู้เฒ่าไป

    “และแน่นอนว่าพลังจิ้งจอกในตัวนายก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกันประกอบกับพลังของหางที่พี่เคยให้นายไปตอนเด็ก สิ่งนั้นยิ่งช่วยทำให้พลังจิ้งจอกในตัวนายแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งจนกระทั่งสามารถกดพลังของปีศาจเสือในตัวนายได้...”

    “แสดงว่าผมก็มีโอกาสที่จะเป็นจิ้งจอกได้?!”ลู่หานพูดแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นทางออกที่ตนจะสามารถเปลี่ยนจากแมวเป็นจิ้งจอกได้

    “แต่...”เซฮุนพูดขัดขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มตรงหน้าชะงักเล็กน้อย เซฮุนจึงแข็งใจพูดต่อ

    “พลังมันไม่เพียงพอที่จะกำจัดพลังของปีศาจเสือได้ มีทางเดียวคือ...”เซฮุนหยุดพูดไปทำให้ลู่หานร้อนใจรีบเร่งเร้าอีกฝ่ายให้พูดออกมา

    “ทางเดียวคืออะไร...บอกผมสิ”

    “นายต้องเข้าพิธีศักดิ์สิทธิ์...ส่วนพี่...ต้องใช้ไฟจิ้งจอกเก้าหางบริสุทธิ์เข้าช่วยโดยการ...”

    “......”ลู่หานรอฟังเซฮุนอย่างใจจดใจจ่อ

    คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างลำบากใจ มองหน้าเด็กหนุ่มก่อนจะหลับตาพูดออกไป...

    “เผาร่างของนาย...”

    “..............”

    “เพื่อล้างทั้งพลังและเลือดของปีศาจเสือที่อยู่ในตัวของนาย...ให้หมดไปอย่างสมบูรณ์”เซฮุนมองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าเพื่อสังเกตท่าที

    ลู่หานนั่งตัวแข็งตั้งแต่ประโยคก่อนหน้า

    ...ใช้ไฟจิ้งจอกของพี่เซฮุนเผาร่างของเขางั้นหรอ...

    เด็กหนุ่มฝืนพูดออกมาอย่างยากลำบาก

    “ค..แค่นั้นเองหรอครับ...แค่ใช้ไฟจิ้งจอกของพี่เผา...แค่นั้นเอง ไม่เห็นจะยาก...”

    “ลู่หาน...ตามพี่มานี่”เซฮุนคว้ามือเย็นเฉียบอีกฝ่ายขึ้นมาและพาเดินออกไปนอกสวน

    เมื่อเดินมาถึงเซฮุนให้ลู่หานรออยู่ตรงชานบ้าน ส่วนตนมองไปรอบๆจนพบกับก้อนหินขนาดเหมาะมือจึงหยิบขึ้นมาและเดินกลับไปหาอีกฝ่าย

    “นี่คือก้อนหินธรรมดา”เซฮุนยื่นก้อนหินดังกล่าวให้เด็กหนุ่มดู

    “...........”ลู่หานมองมัน ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการสื่อความหมายอะไร

    พรึบ!

    ฉับพลันในมือของเซฮุนที่ถือก้อนหินไว้ก็มีแปลวไฟสีเงินพวยพุ่งขึ้นมา หินที่อยู่ในมือค่อยๆแตกออกและเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็เหลือแต่เพียงเถ้าถ่าน และไฟสีเงินก็หายไป...

    “ไฟที่พี่ใช้ไปคือไฟจิ้งจอกเก้าหางบริสุทธิ์ ไม่มีความร้อนแต่พลังทำลายนั้นรุนแรงเกินคาดเดา...อย่างที่นายเห็นแม้แต่หินยังเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา...เพราะงั้นอย่าพูดถึงกระดูกเลย....”เซฮุนคว่ำมือลงเศษเถ้าถ่านในมือร่วงหล่นลงพื้นบางส่วนก็ปลิวไปตามลม เด็กหนุ่มมองเศษเถ้าถ่านนั้นด้วยหัวสมองอันว่างเปล่า

    เซฮุนคว้าไหล่ทั้งสองข้างของลู่หานไว้

    “พี่จะไม่บังคับให้นายต้องเลือก พี่เคารพในการตัดสินใจของนาย พี่จะอยู่เคียงข้างนายเสมอ...อย่างที่สัญญากับพี่ไว้นายต้องคิดถึงตัวนายก่อนเป็นอันดับแรก ไม่ต้องสนใจความรู้สึกของพี่...”

    ลู่หานเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย และถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

    “พระจันทร์สีเลือด...จะเกิดขึ้นตอนไหน...”

    “อีกสองเดือน....”

    หลังจากได้ยินคำตอบน้ำลู่หานจึงบอกเซฮุนว่าตนอยากอยู่คนเดียวซักพัก เซฮุนไม่พูดกล่าวหรือปฏิเสธปล่อยให้ลู่หานอยู่คนเดียวเพื่อตัดสินใจ...

    ‘เขาควรทำยังไรดี...’

    เด็กหนุ่มคิดพลางใช้มือทั้งสองข้างกุมศีรษะตัวเอง...

__________________________________________________________________________________

ทางเลือกก็ปรากฏออกมาแล้วน้องหานของเราจะยอมเข้าพิธีหรือเปล่านะ....
ส่วนฮุนดูเหมือนว่าไม่อยากให้หานเข้าพิธีนั้น...หรือเปล่าหว่า...
ส่วนเบื้องหลังทั้งหมดที่รีดเดอร์ต่างสาปแช่งให้จิ้งจอกกลายเป็นพระรองแล้วมังกรเป็นพระเอกก็เฉลยแล้วนะ
สรุปเรื่องนี้ใครผิดเนี่ย...เอาเถอะๆคู่พระนางรักกันก็พอล่ะ
คิดว่าฟิคเรื่องนี้จะหวานอีกไหม? แนะนำว่าเตรียมยาฆ่ามดไว้ได้เลย!
เรื่องนี้ก็น่าจะใกล้จบแล้วล่ะ...มั้ง?
จะพยายามทำให้จบก่อนวันเปิดบ้าน(3 กรกฎา)
แอบเครียดที่ฟิคมีอายุจะ2ปีแต่ยังแต่ไม่จบซักที... #ร้องไห้หนักมากกกก
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่ให้กำลังใจนะคะ

ประกาศเสมอด้วยความรักตามทวิตกันได้นะ(ถึงจะขี้เกียจอัพก็เถอะ)>> จิ้มๆ  ติดแทค #คิวบิฮุนฮาน
ถึงจะไม่ได้อัพเดตแต่มีวาร์ปไปหาจิ้งจอกเล่นน้ำนะ...


   


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

544 ความคิดเห็น

  1. #332 oohsaykat (@cardy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 17:41
    โอ๊ย ทำไมเม้นเราไม่ขึ้นอ่ะ เบื่อapp dek-dชอบมีปัญหาในการเม้นเหลือเกิน ลู่ได้รู้ความจริงแล้วหายงอนพี่เขานะ พี่เขาแค่หึงเเรงไปหน่อย! เราเชื่อว่าลู่ตอบตกลงนอนแน่ แต่น้องแค่ไม่มั่นใจว่าจะรอดจากไฟรึเปล่ารึเปล่าเท่านั้นเอง เป็นเรา เราก็แอบกลัวตายอ่ะ เพราะตายขึ้นมาก็จะไม่ได้อยุ่ด้วยกันอีก
    #332
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #290 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 08:15
    ทางไหนดี ทางไหนดี ?????? 
    #290
    0
  4. #282 porlrichard (@porlrichard) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 22:44
    มีความหึงๆๆๆ
    #282
    0
  5. #281 mayymintz (@maylalitaa) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 22:19
    สนุกมากค่ะะชอบอ่านฟิคแนวนี้มากๆ
    #281
    0